Psyche
alle pijlers
Zelfstandig worden, hoe?
maandag 25 juni 2012 om 19:10
Hoi viva'ers..
Ik kom net terug van lang weekend bij een goede vriendin die op kamers woont. Het waren hele fijne dagen maar nu ik thuis kom heb ik gelijk weer ruzie met mijn moeder om helemaal niets.
Mijn moeder vind het erg moeilijk om me los te laten en dat voelt alsof ze niet vertrouwt dat ik zelf wel weet wat goed voor me is..
Maar nu verlang ik weer zo terug naar die paar dagen. Die vriendin is lekker zelfstandig en komt altijd zo wijs over. Ik zit hier nu op mijn kamer en voel me helemaal niet vrij.
Nu zou je denken, ga dan ook op kamers. Maar ik durf die stap niet te nemen. Ik denk niet dat ik alleen durf maar ik weet niemand die ook op kamers wil.
Ik wil zo graag zelfstandig en volwassener zijn net als mn beste vriendin. Nu ik dat weekend daar heb doorgebracht merk ik nu hoe het is om op jezelf te zijn. Ze vertelde me ook dat ze het fijn vind om een eigen plekje te hebben. Ik zou hier echt weg willen maar ik weet niet waar naar toe en ik voel zo afhankelijk terwijl ik al 21 ben. Hebben jullie tips voor mij?
Ik kom net terug van lang weekend bij een goede vriendin die op kamers woont. Het waren hele fijne dagen maar nu ik thuis kom heb ik gelijk weer ruzie met mijn moeder om helemaal niets.
Mijn moeder vind het erg moeilijk om me los te laten en dat voelt alsof ze niet vertrouwt dat ik zelf wel weet wat goed voor me is..
Maar nu verlang ik weer zo terug naar die paar dagen. Die vriendin is lekker zelfstandig en komt altijd zo wijs over. Ik zit hier nu op mijn kamer en voel me helemaal niet vrij.
Nu zou je denken, ga dan ook op kamers. Maar ik durf die stap niet te nemen. Ik denk niet dat ik alleen durf maar ik weet niemand die ook op kamers wil.
Ik wil zo graag zelfstandig en volwassener zijn net als mn beste vriendin. Nu ik dat weekend daar heb doorgebracht merk ik nu hoe het is om op jezelf te zijn. Ze vertelde me ook dat ze het fijn vind om een eigen plekje te hebben. Ik zou hier echt weg willen maar ik weet niet waar naar toe en ik voel zo afhankelijk terwijl ik al 21 ben. Hebben jullie tips voor mij?
maandag 25 juni 2012 om 19:55
bedankt voor alle reacties!
waar ik eigenlijk vooral tegenop zie is dat ik net 1000 euro in de maand verdien (Starterssalaris) Ik weet niet goed hoe duur alles is? En ik wil ook wel een beetje sparen.
Ik sluit dan echt iets af, maar aan de andere kant wat cateautje zegt; mn pa en ma (incl broertjes en zusjes) zijn dan weer echt blij als ze me zien.
waar ik eigenlijk vooral tegenop zie is dat ik net 1000 euro in de maand verdien (Starterssalaris) Ik weet niet goed hoe duur alles is? En ik wil ook wel een beetje sparen.
Ik sluit dan echt iets af, maar aan de andere kant wat cateautje zegt; mn pa en ma (incl broertjes en zusjes) zijn dan weer echt blij als ze me zien.
maandag 25 juni 2012 om 19:58
quote:Kirsten_ schreef op 25 juni 2012 @ 19:55:
bedankt voor alle reacties!
waar ik eigenlijk vooral tegenop zie is dat ik net 1000 euro in de maand verdien (Starterssalaris) Ik weet niet goed hoe duur alles is? En ik wil ook wel een beetje sparen.
Ik sluit dan echt iets af, maar aan de andere kant wat cateautje zegt; mn pa en ma (incl broertjes en zusjes) zijn dan weer echt blij als ze me zien.http://www.huurtoeslagberekenen.com/
http://www.berekenhet.nl/werk-en-inkome ... eslag.html
http://www.rijksoverheid. ... ntelijke-belastingen.html
bedankt voor alle reacties!
waar ik eigenlijk vooral tegenop zie is dat ik net 1000 euro in de maand verdien (Starterssalaris) Ik weet niet goed hoe duur alles is? En ik wil ook wel een beetje sparen.
Ik sluit dan echt iets af, maar aan de andere kant wat cateautje zegt; mn pa en ma (incl broertjes en zusjes) zijn dan weer echt blij als ze me zien.http://www.huurtoeslagberekenen.com/
http://www.berekenhet.nl/werk-en-inkome ... eslag.html
http://www.rijksoverheid. ... ntelijke-belastingen.html
maandag 25 juni 2012 om 20:04
quote:doeidoeidoei schreef op 25 juni 2012 @ 20:02:
Als je nu niet het huis uit gaat, wanneer had je het dan in gedachten?
Ik vind het zelf namelijk een heel gek idee dat je na je 18e nog bij je ouders zou wonen.Tot je gaat trouwen? In ieder geval tot je 25e ofzo.. Het is ouderwets in mijn omgeving hoor.
Als je nu niet het huis uit gaat, wanneer had je het dan in gedachten?
Ik vind het zelf namelijk een heel gek idee dat je na je 18e nog bij je ouders zou wonen.Tot je gaat trouwen? In ieder geval tot je 25e ofzo.. Het is ouderwets in mijn omgeving hoor.
maandag 25 juni 2012 om 20:08
Ik zou eerst eens voor jezelf nagaan wat voor vaste lasten je ongeveer gaat krijgen.
Huur
Zorgverzekering
Water, gas, licht
Gemeenteheffingen
Mobiel
TV, radio, internet
Sportschool
Abonnementen
...
Ik herken het wel. Ik durfde ook niet, bang om me eenzaam te voelen. Veels te beschermend opgevoed. Op mijn 18e nog geen bioscoopkaartje te durven reserveren, alles door mn ouders laten doen. Of tenminste, veel werd gewoon gedaan voor me, en ik vond t wel best.
Op mijn 19e een baan gekregen, waar ik in rap tempo zelfstandig werd.
Op mijn 22e op zoek gegaan naar een eigen plek, tot ik mijn (ex) vriend tegen kwam en daar mee ben samen gaan wonen.
Heb dus eigenlijk nooit op mezelf gewoond.
Nu ben ik 32, getrouwd en 2 kinderen verder, bij mijn huidige man ingetrokken.
Heb dus nooit een eigen plekje gehad. Een plek die ik zelf kon inrichten, paars kon schilderen als ik dat wilde. Met gouden stippen. Elke traptree een andere kleur, overal gekke schilderijen ophangen, etc etc etc ik noem maar wat....
En heel soms mis ik dat. Had dat best gewild.
Nu vind mn man alles prima qua inrichting, dus ik kan alsnog mn gang gaan en me uitleven, maar het is toch anders. Het is zijn huis. (Al voelt t nu na 7 jaar wel van ons samen).
Maar goed, lang verhaal...
Probeer dingen op een rijtje te krijgen.
Wat worden ongeveer je vaste lasten?
Waar zou je willen wonen?
Kun je een avond in de week afspreken om gezellig bij je ouders te eten?
Zit je op een sport in de avonden, dan ben je ook weer onder de pannen.
Je went er vanzelf aan dan, als je je leven vorm gaat geven en in gaat vullen met allerlei bezigheden.
Huur
Zorgverzekering
Water, gas, licht
Gemeenteheffingen
Mobiel
TV, radio, internet
Sportschool
Abonnementen
...
Ik herken het wel. Ik durfde ook niet, bang om me eenzaam te voelen. Veels te beschermend opgevoed. Op mijn 18e nog geen bioscoopkaartje te durven reserveren, alles door mn ouders laten doen. Of tenminste, veel werd gewoon gedaan voor me, en ik vond t wel best.
Op mijn 19e een baan gekregen, waar ik in rap tempo zelfstandig werd.
Op mijn 22e op zoek gegaan naar een eigen plek, tot ik mijn (ex) vriend tegen kwam en daar mee ben samen gaan wonen.
Heb dus eigenlijk nooit op mezelf gewoond.
Nu ben ik 32, getrouwd en 2 kinderen verder, bij mijn huidige man ingetrokken.
Heb dus nooit een eigen plekje gehad. Een plek die ik zelf kon inrichten, paars kon schilderen als ik dat wilde. Met gouden stippen. Elke traptree een andere kleur, overal gekke schilderijen ophangen, etc etc etc ik noem maar wat....
En heel soms mis ik dat. Had dat best gewild.
Nu vind mn man alles prima qua inrichting, dus ik kan alsnog mn gang gaan en me uitleven, maar het is toch anders. Het is zijn huis. (Al voelt t nu na 7 jaar wel van ons samen).
Maar goed, lang verhaal...
Probeer dingen op een rijtje te krijgen.
Wat worden ongeveer je vaste lasten?
Waar zou je willen wonen?
Kun je een avond in de week afspreken om gezellig bij je ouders te eten?
Zit je op een sport in de avonden, dan ben je ook weer onder de pannen.
Je went er vanzelf aan dan, als je je leven vorm gaat geven en in gaat vullen met allerlei bezigheden.
Who in the world do I think that I am... I suppose that depends on who I believe
maandag 25 juni 2012 om 20:08
maandag 25 juni 2012 om 20:10
quote:Kirsten_ schreef op 25 juni 2012 @ 20:06:
Maar zou het lukken met 1000 euro per maand denken jullie? Of hou ik dan niets meer per maand over?
Daarom zeg ik: check het Nibud en check of je huursubsidie kunt krijgen.
Als je het een wilt (op jezelf wonen) zul je moeten accepteren dat je dan ook de verantwoordelijkheid hebt voor je eigen financieen en huishouden. Dat is ook een heel fijn gevoel hoor.
Betaal je je ouders geen kostgeld eigenlijk?
Maar zou het lukken met 1000 euro per maand denken jullie? Of hou ik dan niets meer per maand over?
Daarom zeg ik: check het Nibud en check of je huursubsidie kunt krijgen.
Als je het een wilt (op jezelf wonen) zul je moeten accepteren dat je dan ook de verantwoordelijkheid hebt voor je eigen financieen en huishouden. Dat is ook een heel fijn gevoel hoor.
Betaal je je ouders geen kostgeld eigenlijk?
maandag 25 juni 2012 om 20:14
Hoi Kirsten_,
Ik ben zelf 21 en ik woon nu ongeveer een jaar zelfstandig. Eigenlijk omdat het moest, mijn opleiding was ver weg van mijn ouderlijk huis.
En het bevalt me echt! Ik kan doen en laten wat ik wil, naar bed gaan en opstaan wanneer ik wil, je gaat echt jouw eigen leven indelen en bepalen.
Maar natuurlijk zijn er ook wel mindere kanten aan. Ik mis mijn ouders best wel, ik heb een hele goede band met ze. Ik ga ook als het kan ieder weekend terug, en dan zijn mijn ouders zo blij om me weer te zien ( nou hebben ze ook wel een beetje last van het lege nest syndroom
) en ik kon me vroeger nogal gedragen alsof thuis een hotel was, dat doe ik nu niet meer.
Ook moet je alles zelf doen ; boodschappen, inkomsten en uitgaven bijhouden, schoonmaken... ik vond het eerst wel moeilijk, maar met de nodige hulp van familie en vrienden kom je er echt wel uit! Je kan constant denken : wat als? Maar je kan ook de proef op de som nemen... stel dat het echt niet gaat, kun je altijd nog terug, of zoiets afspreken met je ouders..
Ik vind het trouwens wel apart dat velen hier aangeven het raar te vinden om na je 18e ofzo nog thuis te wonen.. wat is daar raar aan? Dat is toch nog best jong..
Ik ben zelf 21 en ik woon nu ongeveer een jaar zelfstandig. Eigenlijk omdat het moest, mijn opleiding was ver weg van mijn ouderlijk huis.
En het bevalt me echt! Ik kan doen en laten wat ik wil, naar bed gaan en opstaan wanneer ik wil, je gaat echt jouw eigen leven indelen en bepalen.
Maar natuurlijk zijn er ook wel mindere kanten aan. Ik mis mijn ouders best wel, ik heb een hele goede band met ze. Ik ga ook als het kan ieder weekend terug, en dan zijn mijn ouders zo blij om me weer te zien ( nou hebben ze ook wel een beetje last van het lege nest syndroom
) en ik kon me vroeger nogal gedragen alsof thuis een hotel was, dat doe ik nu niet meer.Ook moet je alles zelf doen ; boodschappen, inkomsten en uitgaven bijhouden, schoonmaken... ik vond het eerst wel moeilijk, maar met de nodige hulp van familie en vrienden kom je er echt wel uit! Je kan constant denken : wat als? Maar je kan ook de proef op de som nemen... stel dat het echt niet gaat, kun je altijd nog terug, of zoiets afspreken met je ouders..
Ik vind het trouwens wel apart dat velen hier aangeven het raar te vinden om na je 18e ofzo nog thuis te wonen.. wat is daar raar aan? Dat is toch nog best jong..
maandag 25 juni 2012 om 20:14
maandag 25 juni 2012 om 20:16
quote:thecuteone schreef op 25 juni 2012 @ 20:14:
Ik vind het trouwens wel apart dat velen hier aangeven het raar te vinden om na je 18e ofzo nog thuis te wonen.. wat is daar raar aan? Dat is toch nog best jong..
Het valt buiten mijn eigen belevingswereld. Kom uit een kleine plaats en snakte naar het wonen in een stad en studeren en het allemaal lekker zelf doen. Maar goed, kennelijk riep ik dat als 3 jarige al : Zelluf doen!
En ik was ook best jong, kon niks. Kon niet koken, wist niks van huishouden af, maar vond het heerlijk, ook al het ik het niet breed.
Ik snap de angst voor verantwoordelijkheden ook niet zo. Het is toch heerlijk om de dingen zelf te kunnen doen?
Aanvulling. Ik wil het ook niet veroordelen, maar ik vind het erg apart dat je op je 21e geen idee hebt van hoe duur dingen zijn bijvoorbeeld. En ook niet handig. Op een gegeven moment moet je het toch in je eentje kunnen (want het is niet zo dat je van 'het leven' de garantie hebt dat je gaat trouwen, of dat je ouders er altijd zullen zijn).
Ik vind het trouwens wel apart dat velen hier aangeven het raar te vinden om na je 18e ofzo nog thuis te wonen.. wat is daar raar aan? Dat is toch nog best jong..
Het valt buiten mijn eigen belevingswereld. Kom uit een kleine plaats en snakte naar het wonen in een stad en studeren en het allemaal lekker zelf doen. Maar goed, kennelijk riep ik dat als 3 jarige al : Zelluf doen!
En ik was ook best jong, kon niks. Kon niet koken, wist niks van huishouden af, maar vond het heerlijk, ook al het ik het niet breed.
Ik snap de angst voor verantwoordelijkheden ook niet zo. Het is toch heerlijk om de dingen zelf te kunnen doen?
Aanvulling. Ik wil het ook niet veroordelen, maar ik vind het erg apart dat je op je 21e geen idee hebt van hoe duur dingen zijn bijvoorbeeld. En ook niet handig. Op een gegeven moment moet je het toch in je eentje kunnen (want het is niet zo dat je van 'het leven' de garantie hebt dat je gaat trouwen, of dat je ouders er altijd zullen zijn).
maandag 25 juni 2012 om 20:18
Ik vind het best aso om geen kostgeld te betalen als je inkomen hebt. Of aso misschien niet, maar het is geen relatie tussen volwassen mensen als je ouders nog voor alles voor je betalen? Op een gegeven moment is het toch niet raar om bij te dragen en als je gezond bent, en werken kunt, om je eigen boontjes te doppen?
maandag 25 juni 2012 om 20:20
Ik denk dat je bang bent omdat je onzeker bent.
Toch word je pas zekerder nadat je meer ervaring opdoet.
Dus ook om de stap te nemen uit huis te gaan.
Natuurlijk gaat misschien niet alles meteen van een leien dakje.
Laat je dus bij voorbaat niet weerhouden door je angst.
Ook jij kan op jezelf. Sterker nog je kan bijna alles wat je wilt, als je je ermaar positief voor inzet.
Misschien kun je starten met een verstandig, goeddoordacht, onderbouwd plan om uit huis te gaan.
Bijv. maak een kostenplaatje.
Heb je een bijbaan? Wel of geen fin. steun van je ouders. Wat vinden je ouders van je wens om uit huis te gaan? Bespreek het eens met je ouders.
En dan ga je particulier huren, kun je een kamer vinden via kamernet bijv. of schrijf je je in bij woningbouw (dat laatste moet je vaak gezien de lange wachttijden wel erg veel geluk hebben met bep. regels e.d. bijv. leeftijdgrenzen)
Het maakt helemaal niet uit dat je bang bent of angst hebt.
Het gaat er wel om dat je er op een goede manier mee omgaat.
Dus als jij heel graag uit huis wilt, laat je dan niet weerhouden door angst of ireëele denkbeelden.
Door te doen kom je hieruit.
En anders zou ik zeggen dan doe je het toch niet, blijf je je hele leven bij je ouders wonen
Toch word je pas zekerder nadat je meer ervaring opdoet.
Dus ook om de stap te nemen uit huis te gaan.
Natuurlijk gaat misschien niet alles meteen van een leien dakje.
Laat je dus bij voorbaat niet weerhouden door je angst.
Ook jij kan op jezelf. Sterker nog je kan bijna alles wat je wilt, als je je ermaar positief voor inzet.
Misschien kun je starten met een verstandig, goeddoordacht, onderbouwd plan om uit huis te gaan.
Bijv. maak een kostenplaatje.
Heb je een bijbaan? Wel of geen fin. steun van je ouders. Wat vinden je ouders van je wens om uit huis te gaan? Bespreek het eens met je ouders.
En dan ga je particulier huren, kun je een kamer vinden via kamernet bijv. of schrijf je je in bij woningbouw (dat laatste moet je vaak gezien de lange wachttijden wel erg veel geluk hebben met bep. regels e.d. bijv. leeftijdgrenzen)
Het maakt helemaal niet uit dat je bang bent of angst hebt.
Het gaat er wel om dat je er op een goede manier mee omgaat.
Dus als jij heel graag uit huis wilt, laat je dan niet weerhouden door angst of ireëele denkbeelden.
Door te doen kom je hieruit.
En anders zou ik zeggen dan doe je het toch niet, blijf je je hele leven bij je ouders wonen
maandag 25 juni 2012 om 21:13
maandag 25 juni 2012 om 21:42
Je vind het eng omdat je ouders je elke dag vertellen dat je er nog niet aan toe bent misschien ? Als ze je moeilijk kunnen los laten zullen ze misschien regelmatig tegen je zeggen dat je wel elke dag zelf moet koken, elke middag alleen zit en maar beter lekker bij hun kan blijven wonen.
Ik zou het gewoon doen. Vraag een vriendin die al op kamers woont om advies. Misschien kun je vlakbij iemand gaan wonen die je goed kent. Zorg dat je iemand kunt bellen als je eenzaam bent of ergens niet uit komt. Je ouders moeten jou los laten en jij moet je ouders los laten. Anders blijf je je voorlopig nog die puber voelen die je allang niet meer bent.
Ik zou het gewoon doen. Vraag een vriendin die al op kamers woont om advies. Misschien kun je vlakbij iemand gaan wonen die je goed kent. Zorg dat je iemand kunt bellen als je eenzaam bent of ergens niet uit komt. Je ouders moeten jou los laten en jij moet je ouders los laten. Anders blijf je je voorlopig nog die puber voelen die je allang niet meer bent.
maandag 25 juni 2012 om 21:48
@doeidoeidoei, ik snap dat als je in een klein dorp woont je wel op een gegeven moment ook wel wil meemaken hoe het buiten 'het dorp' is. Heel veel mensen van mijn opleiding komen uit kleine dorpen, ikzelf niet, en ik merk ook wel echt verschil. Velen wonen nog bij hun ouders en hebben zoiets van :' lekker makkelijk, mijn ouders koken/wassen/doen alles voor mij.'
Dat is inderdaad wel asociaal! Maar toen ik nog thuis woonde, had ik altijd naast mijn school een bijbaantje.
En ik ben het metxalliesuper2point0 eens, laat je niet tegenhouden door angsten en onzekerheid! Die dingen zitten je wat dit betreft, maar ook wat andere dingen betreft in het leven, je echt alleen maar in de weg. Misschien beetje makkelijk gezegd, maar je kunt als je de confrontatie aan bent gegaan wel zeggen dat je het , ondanks onzekerheden, wel hebt gedaan!
En een huishoudboekje bijhouden helpt trouwens ook om kosten op een rijtje te krijgen!
Dat is inderdaad wel asociaal! Maar toen ik nog thuis woonde, had ik altijd naast mijn school een bijbaantje.
En ik ben het metxalliesuper2point0 eens, laat je niet tegenhouden door angsten en onzekerheid! Die dingen zitten je wat dit betreft, maar ook wat andere dingen betreft in het leven, je echt alleen maar in de weg. Misschien beetje makkelijk gezegd, maar je kunt als je de confrontatie aan bent gegaan wel zeggen dat je het , ondanks onzekerheden, wel hebt gedaan!
En een huishoudboekje bijhouden helpt trouwens ook om kosten op een rijtje te krijgen!
maandag 25 juni 2012 om 21:52
Oh, bij mij waren het juist de mensen uit de kleine dorpen die op zchzelf woonden en degenen dichtbij of in de stad nog bij hun ouders (tijdens de studie). Dus ik weet niet of dat standaard iets van kleine plaatsen is per se.
Verder inderdaad wat metxalliesuper2point0 zegt: dat je die angsten hebt betekent niet dat je je erdoor moet laten weerhouden!
Verder inderdaad wat metxalliesuper2point0 zegt: dat je die angsten hebt betekent niet dat je je erdoor moet laten weerhouden!