Relaties
alle pijlers
Het perfecte plaatje
woensdag 4 juli 2012 om 12:18
Hoi,
Ik ben nieuw hier en ben benieuwd naar jullie mening en ervaringen als het gaat over relaties en het beeld dat men van relaties heeft.
Ik heb sinds twee maanden een vriend, klikt heel goed vanaf het eerst moment en we zijn dan ook vaak bij elkaar. Hij woont niet in mijn woonplaats, maar komt na zijn werk vaak nog wel even langs. We zijn allebei volop bezig met onze carrieres, wat maakt dat het soms wel even passen en meten is om elkaar te zien en als we elkaar zien het vaak korte momenten zijn (een paar uur). Hij werkt 6 dagen per week en ik ben hierin echt veel flexibeler. Doordeweeks hebben we nog niet samen geslapen, want voor hem is dat wat ongunstig qua reistijd naar zijn werk en hij lijkt ook wel wat vast te blijven willen houden aan zijn eigen ritueeltjes en ritme thuis/'s ochtends voordat hij naar zijn werk gaat.
Toch merk ik dat ik er onzeker van word. Ik blijk een of ander beeld in mijn hoofd te hebben van relaties (heb helaas behoorlijk wat mislukte relaties achter de rug) en kan aan de haal gaan met hoe de dingen nu gaan. Zo zijn er bijv. wat familiedingen geweest de laatste weken, waar hij niet bij kon zijn. Hij vindt dat ook duidelijk minder belangrijk nu en soms realiseer ik me dat dat logisch kan zijn, we zijn immers relatief kort samen, maar tegelijkertijd krijg ik toch een beetje kritische en veroordelende vragen van mijn omgeving en vinden ze dat hij wel wat meer tijd voor mij mag vrijmaken en ook wel dat mensen het vreemd vinden hoe het gaat. Is het zo simpel, denk ik dan?
Heel vervelend dat ik me toch veel aan blijk te trekken van wat anderen denken en zeggen en dat geeft me nu niet bepaald een vrolijk gevoel. Terwijl ik wel enorm gek ben op hem.
Wat is normaal? Hoe kan ik dat perfecte plaatje dat ik in mijn hoofd heb gecreeerd door de meningen van anderen wat bijstellen zodat ik gewoon wat meer kan ontspannen?
Herkennen jullie zulke dingen uit prille relaties? Ik lees het graag.
Ik ben nieuw hier en ben benieuwd naar jullie mening en ervaringen als het gaat over relaties en het beeld dat men van relaties heeft.
Ik heb sinds twee maanden een vriend, klikt heel goed vanaf het eerst moment en we zijn dan ook vaak bij elkaar. Hij woont niet in mijn woonplaats, maar komt na zijn werk vaak nog wel even langs. We zijn allebei volop bezig met onze carrieres, wat maakt dat het soms wel even passen en meten is om elkaar te zien en als we elkaar zien het vaak korte momenten zijn (een paar uur). Hij werkt 6 dagen per week en ik ben hierin echt veel flexibeler. Doordeweeks hebben we nog niet samen geslapen, want voor hem is dat wat ongunstig qua reistijd naar zijn werk en hij lijkt ook wel wat vast te blijven willen houden aan zijn eigen ritueeltjes en ritme thuis/'s ochtends voordat hij naar zijn werk gaat.
Toch merk ik dat ik er onzeker van word. Ik blijk een of ander beeld in mijn hoofd te hebben van relaties (heb helaas behoorlijk wat mislukte relaties achter de rug) en kan aan de haal gaan met hoe de dingen nu gaan. Zo zijn er bijv. wat familiedingen geweest de laatste weken, waar hij niet bij kon zijn. Hij vindt dat ook duidelijk minder belangrijk nu en soms realiseer ik me dat dat logisch kan zijn, we zijn immers relatief kort samen, maar tegelijkertijd krijg ik toch een beetje kritische en veroordelende vragen van mijn omgeving en vinden ze dat hij wel wat meer tijd voor mij mag vrijmaken en ook wel dat mensen het vreemd vinden hoe het gaat. Is het zo simpel, denk ik dan?
Heel vervelend dat ik me toch veel aan blijk te trekken van wat anderen denken en zeggen en dat geeft me nu niet bepaald een vrolijk gevoel. Terwijl ik wel enorm gek ben op hem.
Wat is normaal? Hoe kan ik dat perfecte plaatje dat ik in mijn hoofd heb gecreeerd door de meningen van anderen wat bijstellen zodat ik gewoon wat meer kan ontspannen?
Herkennen jullie zulke dingen uit prille relaties? Ik lees het graag.
woensdag 4 juli 2012 om 15:13
Je vindt het te langzaam gaan voor de buitenwereld. Het liefst zou je óf zien dat je familie geen opmerkingen zou maken, óf dat hij gezellig mee gaat ganzenborden en bbq-en op elke familie bijeenkomst.
Ik zou je familie duidelijk maken dat het niet hun relatie is, dat het om jouw relatie gaat en dat zij er dus niets over te zeggen hebben. Als jij ook vindt dat hij niet zo nodig mee hoeft is dat toch het meest simpele?
Ik zou je familie duidelijk maken dat het niet hun relatie is, dat het om jouw relatie gaat en dat zij er dus niets over te zeggen hebben. Als jij ook vindt dat hij niet zo nodig mee hoeft is dat toch het meest simpele?
woensdag 4 juli 2012 om 15:20
Daar heb je gelijk in, als een van jouw opties plaatsvond, dan hoefde ik me ook nergens druk om te maken, simpel zat.
Veel beter dat ik me inderdaad op mijn eigen gedachten en motivatie ga richten ipv op die van anderen. Soms een beetje lastig, dat geef ik toe, maar er nu meer over te lezen (hier) zet me wel aan het denken hoe ik hier mee omga. Thanks.
Veel beter dat ik me inderdaad op mijn eigen gedachten en motivatie ga richten ipv op die van anderen. Soms een beetje lastig, dat geef ik toe, maar er nu meer over te lezen (hier) zet me wel aan het denken hoe ik hier mee omga. Thanks.
woensdag 4 juli 2012 om 15:57
quote:liza4 schreef op 04 juli 2012 @ 15:10:
Ik vind het fijn dat hij het samenwonen noemt, niet dat het direct hoeft te gebeuren, maar op een gegeven moment weet je wel een beetje wat je wel en niet wil binnen een relatie en ik denk er wat dat betreft net zo over als hij.Lieve TO, lees dit nog eens. We hebben het toch echt over iemand met wie je nu zo'n 8 weken samen bent? Je familie pusht je en ik snap best dat het voor jou soms lastig is om je staande te houden. Al is het denk ik vooral een kwestie van je rug stijf houden en dan valt het misschien nog wel mee ook. Maar met bovenstaande opmerking doe jij hetzelfde: terwijl normaal gesproken mensen nu nog in de 'lang leve de lol-fase' zouden zitten, heb jij het er al over 'dat je op een gegeven moment toch wel wil weten welke kant het opgaat'. Acht weken.... Geef het acht maanden, voordat je je misschien dit soort dingen afvraagt! Nu ben ik net als je familie en leg ik jou mijn mening op. Dat bedoel ik niet zo, maar ik probeer je in te laten zien dat je zelf misschien net zo denkt als je familie, dat je je daar van bewust bent.
Ik vind het fijn dat hij het samenwonen noemt, niet dat het direct hoeft te gebeuren, maar op een gegeven moment weet je wel een beetje wat je wel en niet wil binnen een relatie en ik denk er wat dat betreft net zo over als hij.Lieve TO, lees dit nog eens. We hebben het toch echt over iemand met wie je nu zo'n 8 weken samen bent? Je familie pusht je en ik snap best dat het voor jou soms lastig is om je staande te houden. Al is het denk ik vooral een kwestie van je rug stijf houden en dan valt het misschien nog wel mee ook. Maar met bovenstaande opmerking doe jij hetzelfde: terwijl normaal gesproken mensen nu nog in de 'lang leve de lol-fase' zouden zitten, heb jij het er al over 'dat je op een gegeven moment toch wel wil weten welke kant het opgaat'. Acht weken.... Geef het acht maanden, voordat je je misschien dit soort dingen afvraagt! Nu ben ik net als je familie en leg ik jou mijn mening op. Dat bedoel ik niet zo, maar ik probeer je in te laten zien dat je zelf misschien net zo denkt als je familie, dat je je daar van bewust bent.
woensdag 4 juli 2012 om 16:12
Hunnie, misschien begrijp je me verkeerd. Ik bedoel meer dat ik wel een zeker gevoel heb van deze relatie en door mijn ervaringen hebt ontdekt wat ik graag wil in een relatie en wat niet. We zijn kort samen, maar het voelt goed om de toekomst al wel te bespreken. Dat hij daar ook voor openstaat vind ik alleen maar getuigen van oprechtheid, alhoewel geen enkele relatie garanties biedt natuurlijk. We hoeven niet nu te gaan samenwonen, maar het is wel prettig te weten dat het een logische vervolgstap kan zijn voor ons beide.
