Seks
alle pijlers
Depressief door laag libido van vriend
maandag 9 juli 2012 om 00:45
quote:beniknougek schreef op 08 juli 2012 @ 20:35:
Dus jij hebt ook VV/SV gehad, Alex? Na hoe kang, en hoe lang heeft dat geduurd?
Knap van jou EN je vrouw dat t toch nog werkt, samen... Hoe oud was je toen deze 'problematiek' begon? Kan me nl maar niet losmaken van t idee dat jk hier te jong voor ben... Of klinkt dat suf?
Ik ben nu midden 50 en "het begon" nadat we een jaar of wat getrouwd worden. Dat is intussen dus pakweg 25 jaar terug.
Ik was relatief jong, niet echt zeker op relatiegebied en mijn partner was erg snel om mij de schuld te geven van de problemen in ons huwelijk. En aangezien ik een welwillende jongeman was (ahum) nam ik me dus telkens voor om nog beter mijn best te doen. Dat heeft wat jaartjes geduurd tot ik er achter kwam dat mijn partner borderline had. In diezelfde fase ben ik gaan "buurten" met wat ik al vertelde over zelfbeeld.
In die jaren heb ik verschillende kortere of langer durende contacten gehad. Waar ik eerst dacht dat een prikkelende hete wip was wat ik wilde, kwam ik er achter dat eigenlijk niet was wat ik wilde. Ik ben meer het "uren samen in bed" type" waarbij je van heet naar zacht en teder gaat of in elkaars armen slaapt.
Met een dame heb ik wat jaartjes zo contact gehad. Uiteindelijke is dat een paar jaar terug gestopt en ik zou liegen als ik zeg dat ik dat niet mis.
Maar de kwaliteit van dat wat vrouwlief en ik samen hebben ook wel wat beter geworden. Van uren samen samen in bed is geen sprake en dat zal er ook niet meer komen, maar enige regelmaat hebben we een halfuurtje samen.
Zij is en blijft de vrouw waarvan ik hou en de moeder van mijn kinderen en het is mijn keuze om met haar te zijn...
(Al word ik er nog steeds soms stapeldol van)
Dus jij hebt ook VV/SV gehad, Alex? Na hoe kang, en hoe lang heeft dat geduurd?
Knap van jou EN je vrouw dat t toch nog werkt, samen... Hoe oud was je toen deze 'problematiek' begon? Kan me nl maar niet losmaken van t idee dat jk hier te jong voor ben... Of klinkt dat suf?
Ik ben nu midden 50 en "het begon" nadat we een jaar of wat getrouwd worden. Dat is intussen dus pakweg 25 jaar terug.
Ik was relatief jong, niet echt zeker op relatiegebied en mijn partner was erg snel om mij de schuld te geven van de problemen in ons huwelijk. En aangezien ik een welwillende jongeman was (ahum) nam ik me dus telkens voor om nog beter mijn best te doen. Dat heeft wat jaartjes geduurd tot ik er achter kwam dat mijn partner borderline had. In diezelfde fase ben ik gaan "buurten" met wat ik al vertelde over zelfbeeld.
In die jaren heb ik verschillende kortere of langer durende contacten gehad. Waar ik eerst dacht dat een prikkelende hete wip was wat ik wilde, kwam ik er achter dat eigenlijk niet was wat ik wilde. Ik ben meer het "uren samen in bed" type" waarbij je van heet naar zacht en teder gaat of in elkaars armen slaapt.
Met een dame heb ik wat jaartjes zo contact gehad. Uiteindelijke is dat een paar jaar terug gestopt en ik zou liegen als ik zeg dat ik dat niet mis.
Maar de kwaliteit van dat wat vrouwlief en ik samen hebben ook wel wat beter geworden. Van uren samen samen in bed is geen sprake en dat zal er ook niet meer komen, maar enige regelmaat hebben we een halfuurtje samen.
Zij is en blijft de vrouw waarvan ik hou en de moeder van mijn kinderen en het is mijn keuze om met haar te zijn...
(Al word ik er nog steeds soms stapeldol van)
maandag 9 juli 2012 om 07:02
Beniknougek,
Snap dat het pijn doet , je bent wel iemand die kan relativeren.
Geen idee welke bijwerkingen een spiraaltje heeft, ik slik al jaren zonder stoppen de pil.
Wereldster,
Wat een moedige beslissing!
"fijn" ook dat je aan dit topic veel gehad hebt.
Ik kwam dit topic vlak na de breuk tegen, vreemd want kom hier al een paar jaar,voelde me zo alleen jaren lang.
Alex,
Is het niet meer "berusting"?
Ik bedoel je huwelijk is nu al zo lang een feit, kinderen,kleinkind(eren) je wordt ouder enz.
Als je dit had geweten pakweg 25 jr geleden, had je dan ook gebleven? of was je dan toch gegaan?
Ik heb respect voor je, maar vraag me af het niet meer is dan "'t is nu eenmaal zo soit".
Krijg een beetje een dejavu naar mijn eigen ouders, tot mijn moeder na een lang slopend ziekbed stierf, nu 4 jr geleden.
Mijn vader ontmoette vrij snel een andere vrouw....en de vonken vlogen er van af.
Min of meer tot mijn verdriet ( door de ogen van een "kind") zag ik mijn vader opleven.
Natuurlijk gunde ik het hem, maar dacht, tjee als mijn ouders nou jaren eerder uitelkaar waren gegaan ( het was nooit een echt goed liefdevol huwelijk) hadden beide er nog iets van kunnen maken.
Als mijn moeder niet ziek was geworden en gestorven was, hadden zij nu nog bijelkaar geweest....gewoonte/berusting/kinderen/kleinkinderen/koophuis enz.......maar of ze gelukkig waren? echt gelukkig?
Nee absoluut niet.....het was een keuze.
Myamyam
Je bent nu dus een soort van "gedwongen" met je partner ivm wonen in het buitenland.
Misschien juist goed om alles op een rijtje te zetten, dingen psychisch en praktisch voor te bereiden , uit te zoeken, de voors en tegens af te wegen.
En natuurlijk moet je jezelf blijven verzorgen en mooi maken, voor jezelf om te beginnen!!!
Johand,
Je bent niet jaloers op Alex, je wilt niet echt berusten in het feit dat dit het is....
Neem mijn ouders als voorbeeld.....zoals het beter niet is te doen.
Mijn vader kreeg een 2e kans.....door het overlijden van mijn moeder......zo moet niemand het echt willen natuurlijk.
Kies Johand kies voor jezelf!
Ik reageer later verder mijn jongste wil zijn ledikant uit....
Snap dat het pijn doet , je bent wel iemand die kan relativeren.
Geen idee welke bijwerkingen een spiraaltje heeft, ik slik al jaren zonder stoppen de pil.
Wereldster,
Wat een moedige beslissing!
"fijn" ook dat je aan dit topic veel gehad hebt.
Ik kwam dit topic vlak na de breuk tegen, vreemd want kom hier al een paar jaar,voelde me zo alleen jaren lang.
Alex,
Is het niet meer "berusting"?
Ik bedoel je huwelijk is nu al zo lang een feit, kinderen,kleinkind(eren) je wordt ouder enz.
Als je dit had geweten pakweg 25 jr geleden, had je dan ook gebleven? of was je dan toch gegaan?
Ik heb respect voor je, maar vraag me af het niet meer is dan "'t is nu eenmaal zo soit".
Krijg een beetje een dejavu naar mijn eigen ouders, tot mijn moeder na een lang slopend ziekbed stierf, nu 4 jr geleden.
Mijn vader ontmoette vrij snel een andere vrouw....en de vonken vlogen er van af.
Min of meer tot mijn verdriet ( door de ogen van een "kind") zag ik mijn vader opleven.
Natuurlijk gunde ik het hem, maar dacht, tjee als mijn ouders nou jaren eerder uitelkaar waren gegaan ( het was nooit een echt goed liefdevol huwelijk) hadden beide er nog iets van kunnen maken.
Als mijn moeder niet ziek was geworden en gestorven was, hadden zij nu nog bijelkaar geweest....gewoonte/berusting/kinderen/kleinkinderen/koophuis enz.......maar of ze gelukkig waren? echt gelukkig?
Nee absoluut niet.....het was een keuze.
Myamyam
Je bent nu dus een soort van "gedwongen" met je partner ivm wonen in het buitenland.
Misschien juist goed om alles op een rijtje te zetten, dingen psychisch en praktisch voor te bereiden , uit te zoeken, de voors en tegens af te wegen.
En natuurlijk moet je jezelf blijven verzorgen en mooi maken, voor jezelf om te beginnen!!!
Johand,
Je bent niet jaloers op Alex, je wilt niet echt berusten in het feit dat dit het is....
Neem mijn ouders als voorbeeld.....zoals het beter niet is te doen.
Mijn vader kreeg een 2e kans.....door het overlijden van mijn moeder......zo moet niemand het echt willen natuurlijk.
Kies Johand kies voor jezelf!
Ik reageer later verder mijn jongste wil zijn ledikant uit....
maandag 9 juli 2012 om 08:21
quote:
Is het niet meer "berusting"?
Ik bedoel je huwelijk is nu al zo lang een feit, kinderen,kleinkind(eren) je wordt ouder enz.
Als je dit had geweten pakweg 25 jr geleden, had je dan ook gebleven? of was je dan toch gegaan?
Tuurlijk speelt 'berusting' mee, maar wat is daar mis mee? Bestaat ons leven op een hoop gebieden niet uit berusting?
Persoonlijk zie ik het liever als een balans. Aan beide kanten van de weegschaal liggen dingen. Leuke dingen, niet zo leuke dingen. En zolang de weegschaal voor mij de kant van blijven op gaat is het goed toch?
Maar dat neemt niet weg dat sommige 'minder leuke' dingen wel degelijk bestaan.. Er bestaat immers geen hemel op aarde.
Is het niet meer "berusting"?
Ik bedoel je huwelijk is nu al zo lang een feit, kinderen,kleinkind(eren) je wordt ouder enz.
Als je dit had geweten pakweg 25 jr geleden, had je dan ook gebleven? of was je dan toch gegaan?
Tuurlijk speelt 'berusting' mee, maar wat is daar mis mee? Bestaat ons leven op een hoop gebieden niet uit berusting?
Persoonlijk zie ik het liever als een balans. Aan beide kanten van de weegschaal liggen dingen. Leuke dingen, niet zo leuke dingen. En zolang de weegschaal voor mij de kant van blijven op gaat is het goed toch?
Maar dat neemt niet weg dat sommige 'minder leuke' dingen wel degelijk bestaan.. Er bestaat immers geen hemel op aarde.
maandag 9 juli 2012 om 09:08
Hahaha Myamyam.....seks erin of ik eruit En jouw kampvuurmetafoor is ook erg leuk Mopsie..........ga ze even lenen als jullie het niet erg vinden!!
Alex, vind jouw post ook een waardevolle bijdrage.......het is de kunst om die balans te vinden, vind het knap van je dat je ondanks een groot gemis op essentieel vlak die balans toch hebt gevonden. En met berusting is inderdaad niet persé iets mis. Ik denk dat het leven met iemand met Bordeline jou ook veel inzichten en handvatten heeft gegeven.....moeilijke categorie psychiatrie.........er moet haast wel véél zijn binnen jullie relatie wat je aan haar blijft binden, anders was je wel opgestapt denk ik.......
Lilith..........wel heel fijn dat je vader nu de liefde weer kan ervaren, al begrijp ik goed wat je wilt zeggen hoor. Als ik het even doortrek naar mijn eigen situatie dan weet ik zelf ook hoe liefde/seks kan zijn, wat het opstappen dus eigenlijk zou moeten vergemakkelijken. Maar ik heb op andere vlakken wel heel veel aan hem, en het is nog maar de vraag of ik dát in een andere relatie zal vinden. Dan heb ik misschien een fantastisch seksleven maar zit ik met een jaloerse man opgescheept, of een smallminded type, of iemand met een hok vol kinders, of een lastige ex...of, of, of,............Ik heb het al eerder gezegd, als mijn seksleven met hem optimaal was zou ik hem niet verlaten, vanwege de vele pluspunten die hij óók met zich meebrengt.......
Alex, vind jouw post ook een waardevolle bijdrage.......het is de kunst om die balans te vinden, vind het knap van je dat je ondanks een groot gemis op essentieel vlak die balans toch hebt gevonden. En met berusting is inderdaad niet persé iets mis. Ik denk dat het leven met iemand met Bordeline jou ook veel inzichten en handvatten heeft gegeven.....moeilijke categorie psychiatrie.........er moet haast wel véél zijn binnen jullie relatie wat je aan haar blijft binden, anders was je wel opgestapt denk ik.......
Lilith..........wel heel fijn dat je vader nu de liefde weer kan ervaren, al begrijp ik goed wat je wilt zeggen hoor. Als ik het even doortrek naar mijn eigen situatie dan weet ik zelf ook hoe liefde/seks kan zijn, wat het opstappen dus eigenlijk zou moeten vergemakkelijken. Maar ik heb op andere vlakken wel heel veel aan hem, en het is nog maar de vraag of ik dát in een andere relatie zal vinden. Dan heb ik misschien een fantastisch seksleven maar zit ik met een jaloerse man opgescheept, of een smallminded type, of iemand met een hok vol kinders, of een lastige ex...of, of, of,............Ik heb het al eerder gezegd, als mijn seksleven met hem optimaal was zou ik hem niet verlaten, vanwege de vele pluspunten die hij óók met zich meebrengt.......
maandag 9 juli 2012 om 11:47
@Mopsie41: ja, heb dat wel gehad, dat mijn libido zo goed als weg was, omdat er nooit wat gebeurde. Had bij mij ook te maken met de pil, wat ook niet zo'n beste invloed had op mij (naast lager libido ook grumpy). Nu ik daar een jaar of 3 mee gestopt ben, voel ik me veel levendiger (lees: hoger libido en vrolijker).
Zalig, maar dus ook frustrerend als je partner daar alleen 'last' van lijkt te hebben. Ik ga niet weer aan de hormonen om mijn libido bij die van mijn partner te laten passen. Ik ben zoals ik nu ben puur natuur, en wil dat zo houden. Ga volgende week wel een koperspiraaltje laten plaatsen (geen hormonen dus!). Gedoe met condooms is ook niet handig als de jongeheer soms hapert.
@Lilith: ik herken het wat je schrijft over je ouders. Mijn ouders zijn ook nog steeds bij elkaar maar een goede relatie kan ik het niet noemen. Mijn moeder blijft, omdat ze heel jong is getrouwd en niet zelfstandig durft te zijn (denk ik). Ik snap het wel, dat berusten in de situatie, maar het heeft misschien ook met leeftijd te maken? Hoe ouder je wordt, hoe minder behoefte je hebt aan grote veranderingen?
Ja, we zitten hier nog even samen. Maar het is zeker het moment om alles goed te overdenken en af te spreken wat we doen als we eenmaal in NL zijn. Iig gaat man hulp zoeken voor zijn aspergerschap, wat hier niet is.
Alex48 en Troides: het is idd niet zwart-wit en ik geloof niet dat de perfecte relatie bestaat. Ikzelf ben een perfectionist (en ik ben geloof niet de enige in dit topic
), maar heb dit de afgelopen 10 jaar wel veel beter leren begrenzen. Ik verwacht niet meer de perfecte relatie, de perfecte seks, de perfecte vader voor mijn kind en noem maar op.
Troides, ik weet of "sex erin of ik eruit" bij iedereen even effectief is hoor Misschien eerst het kampvuurtje proberen
Zalig, maar dus ook frustrerend als je partner daar alleen 'last' van lijkt te hebben. Ik ga niet weer aan de hormonen om mijn libido bij die van mijn partner te laten passen. Ik ben zoals ik nu ben puur natuur, en wil dat zo houden. Ga volgende week wel een koperspiraaltje laten plaatsen (geen hormonen dus!). Gedoe met condooms is ook niet handig als de jongeheer soms hapert.
@Lilith: ik herken het wat je schrijft over je ouders. Mijn ouders zijn ook nog steeds bij elkaar maar een goede relatie kan ik het niet noemen. Mijn moeder blijft, omdat ze heel jong is getrouwd en niet zelfstandig durft te zijn (denk ik). Ik snap het wel, dat berusten in de situatie, maar het heeft misschien ook met leeftijd te maken? Hoe ouder je wordt, hoe minder behoefte je hebt aan grote veranderingen?
Ja, we zitten hier nog even samen. Maar het is zeker het moment om alles goed te overdenken en af te spreken wat we doen als we eenmaal in NL zijn. Iig gaat man hulp zoeken voor zijn aspergerschap, wat hier niet is.
Alex48 en Troides: het is idd niet zwart-wit en ik geloof niet dat de perfecte relatie bestaat. Ikzelf ben een perfectionist (en ik ben geloof niet de enige in dit topic
), maar heb dit de afgelopen 10 jaar wel veel beter leren begrenzen. Ik verwacht niet meer de perfecte relatie, de perfecte seks, de perfecte vader voor mijn kind en noem maar op. Troides, ik weet of "sex erin of ik eruit" bij iedereen even effectief is hoor
Misschien eerst het kampvuurtje proberen
maandag 9 juli 2012 om 14:09
Alex,
Natuurlijk is er niks tegen berusting, juist fijn dat je die balans hebt gevonden en er nog meer is binnen jullie relatie!
Ik heb tijdens mijn relatie ook op dat gevoel gehoopt, maar er speelde meer op een gegeven moment.
En dan is er helemaal geen sprake meer van een juiste balans.
Myammyam,
Ben het wel eens dat je op een gegeven moment wel makkelijker berust in dingen.
Ik heb serieus weleens gedacht had ik ex maar rond mijn 50e ontmoet, of beter 60e .
Niet dat sex dan geen rol meer speelt...maar dan zouden zijn andere onhebbelijkheden wellicht??? minder storend zijn.
Geen idee eigenlijk hoor....een hoop ellende heeft ook een wissel getrokken op onze relatie, denk aan jaren rechtzaken met mijn ex,3 jaar rechtzaken enz mbt tot het misbruik van mijn jongste dochter door een bekende....verlies van baan.....zo'n beetje van alles wat.
Maar, maar juist toen wilde ik die intimiteit het "samen zijn we sterk gevoel......" wat hij me dus met intimiteit niet kon geven, wél met practische zaken , we verwerkten met name de zedenzaak ieder op ons eigen eilandje.
En toen kwam "de rust, het welbekende "gat" ook daar gingen we beide anders mee om.
Ik wilde verder hij bleef veel hangen, hangen in zaken waar we geen invloed op hadden.
Achteraf, nu bijvoorbeeld blijkt dat ik na de laatste rechtzaak, de knop heb omgezet en heel bewust ben verder gegaan, maar in feite het gebeuren niet verwerkt heb.....hij begreep niks van mij opeens ging het leven verder, na 3 jaar verhoren/rechtzaken/hogerberoepen/nog meer verhoren/sv12....heb als een tijger gevochten voor de eer van mijn meisje....was moe gestreden....moe van de bureaucratie/hypocritie van het systeem en de zgn hulpverlenende instanties......ik wilde gewoon dat alles weer gewoon was....
Nouja sorry voor deze ego post.
Zonder bovenstaande zou onze relatie ook mislukt zijn.
Natuurlijk is er niks tegen berusting, juist fijn dat je die balans hebt gevonden en er nog meer is binnen jullie relatie!
Ik heb tijdens mijn relatie ook op dat gevoel gehoopt, maar er speelde meer op een gegeven moment.
En dan is er helemaal geen sprake meer van een juiste balans.
Myammyam,
Ben het wel eens dat je op een gegeven moment wel makkelijker berust in dingen.
Ik heb serieus weleens gedacht had ik ex maar rond mijn 50e ontmoet, of beter 60e .
Niet dat sex dan geen rol meer speelt...maar dan zouden zijn andere onhebbelijkheden wellicht??? minder storend zijn.
Geen idee eigenlijk hoor....een hoop ellende heeft ook een wissel getrokken op onze relatie, denk aan jaren rechtzaken met mijn ex,3 jaar rechtzaken enz mbt tot het misbruik van mijn jongste dochter door een bekende....verlies van baan.....zo'n beetje van alles wat.
Maar, maar juist toen wilde ik die intimiteit het "samen zijn we sterk gevoel......" wat hij me dus met intimiteit niet kon geven, wél met practische zaken , we verwerkten met name de zedenzaak ieder op ons eigen eilandje.
En toen kwam "de rust, het welbekende "gat" ook daar gingen we beide anders mee om.
Ik wilde verder hij bleef veel hangen, hangen in zaken waar we geen invloed op hadden.
Achteraf, nu bijvoorbeeld blijkt dat ik na de laatste rechtzaak, de knop heb omgezet en heel bewust ben verder gegaan, maar in feite het gebeuren niet verwerkt heb.....hij begreep niks van mij opeens ging het leven verder, na 3 jaar verhoren/rechtzaken/hogerberoepen/nog meer verhoren/sv12....heb als een tijger gevochten voor de eer van mijn meisje....was moe gestreden....moe van de bureaucratie/hypocritie van het systeem en de zgn hulpverlenende instanties......ik wilde gewoon dat alles weer gewoon was....
Nouja sorry voor deze ego post.
Zonder bovenstaande zou onze relatie ook mislukt zijn.
maandag 9 juli 2012 om 14:43
Weer bijgelezen. O, Lilith, wat heb jij allemaal meegemaakt. Helemaal geen egopost. Dikke knuffel.
Alex, het is alleen maar mooi dat je dingen kunt accepteren, ondanks het gemis. Ik, helaas, kon het niet meer.
Lief ook Myamyam dat je vraagt hoe het met me gaat. Ik slinger heen en weer tussen soms een ontembare woede en dan verdriet met de vele tranen.
En wat zijn er toch veel overeenkomsten met veel (ex)- partners hier, inclusief die rare ex van Mopsie: bankhangen, slechte leefstijl, nauwelijks bewegen, slecht eten, veel roken, blowen, passiviteit ten top, moehoe en urenlang achter die computer zitten
En "neeeheee, het ligt niet aan jou" en "jaahaa, ik ga er wel eens een keer iets aan doen" en "Morgen bel ik de huisarts" en voor je het weet ben je weer weken, maanden verder en sta je weer droog.
Ook mijn libido was naar het 0-punt gezakt. Door al dat getouwtrek en gezeur word je zelf ook suf.
En natuurlijk is het erg als iemand (ongeneeslijk) ziek is, maar ik werd gék van steeds diezelfde uitspraken. Ja, maar de GGZ zegt .... en, en, en de dokter zegt .... Nou, ik zei dat hij net zo goed de uitspraken kon opnemen op een recorder en thuis afdraaien, want dat had net zoveel effect en scheelt ook nog eens doelloze ritten naar de GGZ en de huisarts. Daar zag hij nog de humor wel van in.
En Troides, stoppen met roken en blowen kan alleen als je dat zélf wilt. Het is gewoon een hardnekkige gewoonte dan wel verslaving. En als ik ook lees hoe onhandig jouw vriend is. Hij heeft duidelijk moeite met intimiteit. Het ligt niet aan jou. Ik proef bij hem ook die passiviteit waar ik me zo dood aan kan ergeren. (Lilith, mag ik ook even de boksbal ... )
Het lijkt erop dat een laag libido samengaat met een heel laag inlevingsvermogen. Iemand zei op dit forum dat onze partners - en ook die malle exen van Lilith en Mopsie - wel degelijk een probleem hebben en dat is dat ze EEN ONGELUKKIGE PARTNER hebben. Dat vond ik heel mooi gezegd. En als ze dát nou eens een keer inzagen.
Alex, het is alleen maar mooi dat je dingen kunt accepteren, ondanks het gemis. Ik, helaas, kon het niet meer.
Lief ook Myamyam dat je vraagt hoe het met me gaat. Ik slinger heen en weer tussen soms een ontembare woede en dan verdriet met de vele tranen.
En wat zijn er toch veel overeenkomsten met veel (ex)- partners hier, inclusief die rare ex van Mopsie: bankhangen, slechte leefstijl, nauwelijks bewegen, slecht eten, veel roken, blowen, passiviteit ten top, moehoe en urenlang achter die computer zitten
En "neeeheee, het ligt niet aan jou" en "jaahaa, ik ga er wel eens een keer iets aan doen" en "Morgen bel ik de huisarts" en voor je het weet ben je weer weken, maanden verder en sta je weer droog.
Ook mijn libido was naar het 0-punt gezakt. Door al dat getouwtrek en gezeur word je zelf ook suf.
En natuurlijk is het erg als iemand (ongeneeslijk) ziek is, maar ik werd gék van steeds diezelfde uitspraken. Ja, maar de GGZ zegt .... en, en, en de dokter zegt .... Nou, ik zei dat hij net zo goed de uitspraken kon opnemen op een recorder en thuis afdraaien, want dat had net zoveel effect en scheelt ook nog eens doelloze ritten naar de GGZ en de huisarts. Daar zag hij nog de humor wel van in.
En Troides, stoppen met roken en blowen kan alleen als je dat zélf wilt. Het is gewoon een hardnekkige gewoonte dan wel verslaving. En als ik ook lees hoe onhandig jouw vriend is. Hij heeft duidelijk moeite met intimiteit. Het ligt niet aan jou. Ik proef bij hem ook die passiviteit waar ik me zo dood aan kan ergeren. (Lilith, mag ik ook even de boksbal ... )
Het lijkt erop dat een laag libido samengaat met een heel laag inlevingsvermogen. Iemand zei op dit forum dat onze partners - en ook die malle exen van Lilith en Mopsie - wel degelijk een probleem hebben en dat is dat ze EEN ONGELUKKIGE PARTNER hebben. Dat vond ik heel mooi gezegd. En als ze dát nou eens een keer inzagen.
maandag 9 juli 2012 om 15:06
Ach ja, als ze dat inzagen... Dat zou mooi zijn. Dan zou ik me nu niet suf zitten piekeren hoe ik dat gesprek nou moet beginnen. Want ik heb het idee dat 't voor man uit de lucht gaat komen vallen, dat ik me zo ellendig voel. Eerste vakantiedag hier en ik word nu al helemaal geschift van de stilte. En dan zijn we nog niet eens op pad. Vraag me af waarom ik het eigenlijk doe, die vakantie. Waarschijnlijk als onderdeel van het toneelstuk waar ik in mee doe, met de titel 'mijn doodgewone leven waar heus niets mis mee is'. Sarcastisch? Welnee joh, dat lijkt maar zo. Sorry...
maandag 9 juli 2012 om 15:08
Dank je Loreley.....en dit heeft enkel de afgelopen 5,5 jr gespeeld.....whahaha....volg inmiddels EMDR voor mijn heerlijke jeugdjaren.....
"Hé Lil, alles goed?"...
"Ja hoor z'n gangetje, gewoon zoals altijd"....
Komt tie Loreley, die boksbal, gooi je 'm terug als je klaar bent?
Hoe is het het verder, nog iets van je ex gehoord?
"Hé Lil, alles goed?"...
"Ja hoor z'n gangetje, gewoon zoals altijd"....
Komt tie Loreley, die boksbal, gooi je 'm terug als je klaar bent?
Hoe is het het verder, nog iets van je ex gehoord?
maandag 9 juli 2012 om 15:12
Beniknougek,
Dat hoe te beginnen gevoel ken ik...
Alleen flap ik het er dan opeens uit zo opeens dat ik er zelf van schrik....beetje in de stijl van Gilles de la tourette zeg maar.
Zelfde als in koud water springen eerst je teen, dan die twijfel....ik spring dan opeens zo onverwacht....dat ik denk huh?
Was dat het?
Gaan jullie nog weg?
Dat hoe te beginnen gevoel ken ik...
Alleen flap ik het er dan opeens uit zo opeens dat ik er zelf van schrik....beetje in de stijl van Gilles de la tourette zeg maar.
Zelfde als in koud water springen eerst je teen, dan die twijfel....ik spring dan opeens zo onverwacht....dat ik denk huh?
Was dat het?
Gaan jullie nog weg?
maandag 9 juli 2012 om 15:46
Voor mij ook herkenbaar, de spanning rondom 'het gesprek' en de verbazing die je dan oogst bij je wederhelft.......iedere keer weer. Maar het ging toch best beter de laatste tijd?! Nou schat, misschien een 0,00001%....stel je er dus niet teveel bij voor.......Weet ook niet meer hóé ik het in vredesnaam moet aankaarten, die vermoorde onschuld, die 'oprechte' verbazing, ik weet niet uit welk vaatje ik nog meer kan tappen.......... Ik blijf het bijzonder vinden dat het altijd zo verloopt, zo'n gesprek.
Benijd je niet Beniknougek, wbt je vakantie.........kan me voorstellen dat je er érg tegenop ziet. Maar zo kan het ook niet langer, je zult toch moeten proberen het nogmaals aan te kaarten.......Misschien toch maar voor de vakantie?! Kun je altijd nog besluiten om wel of niet mee te gaan........(heb daarbij lak aan wat je familie etc daarvan zou vinden)
Sjeeee Lilith....wat afschuwelijk heftig, jouw verhaal over je dochter.........ik geloof dat mijn leven zou stoppen als het mij zou overkomen.........echt verschrikkelijk.....
En wat een toestanden met je ex en rechtzaken........dodelijk vermoeiend ook natuurlijk..........en dan vlot het op intiem vlak ook nog niet, terwijl dat zo belangrijk kan zijn in barre tijden...... Wat een rottigheid allemaal......Dikke knuffel voor jou!!
En ja, Loreley.....hoe gaat het met je? Ben ook benieuwd of je nog iets gehoord hebt van je ex....
Hier net een smsje binnen gekregen.... 'ik hou van je, denk aan je etc etc'....... Mooi hoor, zo'n lofzang op afstand, maar doe mij maar een flinke beurt, dan kunnen die smsjes me gestolen worden......
Benijd je niet Beniknougek, wbt je vakantie.........kan me voorstellen dat je er érg tegenop ziet. Maar zo kan het ook niet langer, je zult toch moeten proberen het nogmaals aan te kaarten.......Misschien toch maar voor de vakantie?! Kun je altijd nog besluiten om wel of niet mee te gaan........(heb daarbij lak aan wat je familie etc daarvan zou vinden)
Sjeeee Lilith....wat afschuwelijk heftig, jouw verhaal over je dochter.........ik geloof dat mijn leven zou stoppen als het mij zou overkomen.........echt verschrikkelijk.....
En wat een toestanden met je ex en rechtzaken........dodelijk vermoeiend ook natuurlijk..........en dan vlot het op intiem vlak ook nog niet, terwijl dat zo belangrijk kan zijn in barre tijden...... Wat een rottigheid allemaal......Dikke knuffel voor jou!!
En ja, Loreley.....hoe gaat het met je? Ben ook benieuwd of je nog iets gehoord hebt van je ex....
Hier net een smsje binnen gekregen.... 'ik hou van je, denk aan je etc etc'....... Mooi hoor, zo'n lofzang op afstand, maar doe mij maar een flinke beurt, dan kunnen die smsjes me gestolen worden......
maandag 9 juli 2012 om 15:48
Wij gaan over krap 2 weken naar een -hopelijk- warm en zonnig land waar ze veel expresso en cappucio's drinken. Er gaat nog één dochter mee + vriendinnetje.
Bij ons kan ik intussen als het lang genoeg heeft geduurd met een kwinkslag de aandacht op seks vestigen. "Wat moet ik doen om je vanavond te verleiden"?"of of zoiets.
Bijna altijd reageert ze daar niet echt enthousiast op, maar heel vaak komt ze later op de avond er op terug. Ik zie daarin dat ze op haar manier haar best doet.
Wat me de laatste jaren goed dat is dat er van haar kant erkenning is gekomen voor "mijn gemis".
Ik *denk* overigens dat niemand van ons er op moet rekenen dat onze partners ooit echt veranderend... Dus in mijn ogen zijn alle inspanningen die daarop gericht zijn dus verspilde moeite..
Waar meer 'winst' te behalen valt is - alweer naar mijn mening - begrip en erkenning voor elkaar.
Bij ons kan ik intussen als het lang genoeg heeft geduurd met een kwinkslag de aandacht op seks vestigen. "Wat moet ik doen om je vanavond te verleiden"?"of of zoiets.
Bijna altijd reageert ze daar niet echt enthousiast op, maar heel vaak komt ze later op de avond er op terug. Ik zie daarin dat ze op haar manier haar best doet.
Wat me de laatste jaren goed dat is dat er van haar kant erkenning is gekomen voor "mijn gemis".
Ik *denk* overigens dat niemand van ons er op moet rekenen dat onze partners ooit echt veranderend... Dus in mijn ogen zijn alle inspanningen die daarop gericht zijn dus verspilde moeite..
Waar meer 'winst' te behalen valt is - alweer naar mijn mening - begrip en erkenning voor elkaar.
maandag 9 juli 2012 om 17:13
* Huilende Loreley12 *
Fijn, dat jullie nog vragen hoe het met me is. Geloof het of niet. Ik zweet gewoon van woede en verdriet. Mijn vriend zegt ook dat hij nog vreselijk veel van mij houdt en zóó graag oud met mij had willen worden, maar dat hij niet weet wat hij aan z'n gebrek aan energie en libido moet doen.
Oké, oké, voor de zoveelste keer. Hij is ziek. Ik weet het. Hij wordt er ook moe van dat het zo vaak over zijn libido gaat en z'n haperende kleine vriend.
Maar IK kreeg dag in, dag uit te horen dat de GGZ zei dat "het nou eenmaal de negatieve effecten van z'n psychiatrische aandoening zijn". Lees: blijf jij maar lekker met je kont op de bank zitten. Blowen was trouwens prima!!! Roken?? Geen probleem. (Ex rookte zo'n 20-25 sigaretten per dag). Meer bewegen, aan sport doen, gezonder eten??? Kwam helemaal niet aan bod!! Pislink werd ik hier van. Ze zijn er gewoon bij gebaat mijn vent vol te proppen met medicijnen - die hem overigens ook nog (chronisch) ziek en zwak hebben gemaakt - en het kan hun niets schelen dat hij z'n levenlang als een futloze zombie door het leven zal moeten gaan, laat staan dat IK er als partner moeite mee had. En deze mensen houdt hij ook nog eens de hand boven het hoofd.
Nou, het was overigens gewoon gelul dat van die "negatieve effecten", want hij kreeg een keer extra medicijnen van zijn huisarts voor zijn schildklier en toen kreeg hij wat meer energie. Hier heeft hij wel weer weken over moeten zeuren, want hij heeft dan ook nog eens zo'n trut van een huisarts die zegt dat er niks aan te doen valt aan zijn klachten wat betreft energie en libido, want hij heeft het aan de schildklier. Hij moet er mee leren leven dat hij altijd moe zal zijn.
Op sites heb ik gelezen dat er je altijd moet streven naar een goede combinatie, zodat je zo min mogelijk restklachten hebt. En hoe vaak heb ik gehoord: "Ja, ik ga er wat aan doen. Goeie tip".
IK zocht voor hem vanalles uit via Internet. Hij was natuurlijk te moe. Mmmmm, hij kon wel úúúúren achter z'n laptop zitten, dan kon hij toch ook zelf een keer wat opzoeken op Internet?
Zo is het ook met die vent van jou, Troides. Hoe vaak heb je al moeten aanhoren dat het wel goed zal komen. Had jouw vriend ook geen ochtenderecties (meer)? En zo ja, is hij er voor naar de huisarts geweest? Nee, hè?
Fijn, dat jullie nog vragen hoe het met me is. Geloof het of niet. Ik zweet gewoon van woede en verdriet. Mijn vriend zegt ook dat hij nog vreselijk veel van mij houdt en zóó graag oud met mij had willen worden, maar dat hij niet weet wat hij aan z'n gebrek aan energie en libido moet doen.
Oké, oké, voor de zoveelste keer. Hij is ziek. Ik weet het. Hij wordt er ook moe van dat het zo vaak over zijn libido gaat en z'n haperende kleine vriend.
Maar IK kreeg dag in, dag uit te horen dat de GGZ zei dat "het nou eenmaal de negatieve effecten van z'n psychiatrische aandoening zijn". Lees: blijf jij maar lekker met je kont op de bank zitten. Blowen was trouwens prima!!! Roken?? Geen probleem. (Ex rookte zo'n 20-25 sigaretten per dag). Meer bewegen, aan sport doen, gezonder eten??? Kwam helemaal niet aan bod!! Pislink werd ik hier van. Ze zijn er gewoon bij gebaat mijn vent vol te proppen met medicijnen - die hem overigens ook nog (chronisch) ziek en zwak hebben gemaakt - en het kan hun niets schelen dat hij z'n levenlang als een futloze zombie door het leven zal moeten gaan, laat staan dat IK er als partner moeite mee had. En deze mensen houdt hij ook nog eens de hand boven het hoofd.
Nou, het was overigens gewoon gelul dat van die "negatieve effecten", want hij kreeg een keer extra medicijnen van zijn huisarts voor zijn schildklier en toen kreeg hij wat meer energie. Hier heeft hij wel weer weken over moeten zeuren, want hij heeft dan ook nog eens zo'n trut van een huisarts die zegt dat er niks aan te doen valt aan zijn klachten wat betreft energie en libido, want hij heeft het aan de schildklier. Hij moet er mee leren leven dat hij altijd moe zal zijn.
Op sites heb ik gelezen dat er je altijd moet streven naar een goede combinatie, zodat je zo min mogelijk restklachten hebt. En hoe vaak heb ik gehoord: "Ja, ik ga er wat aan doen. Goeie tip".
IK zocht voor hem vanalles uit via Internet. Hij was natuurlijk te moe. Mmmmm, hij kon wel úúúúren achter z'n laptop zitten, dan kon hij toch ook zelf een keer wat opzoeken op Internet?
Zo is het ook met die vent van jou, Troides. Hoe vaak heb je al moeten aanhoren dat het wel goed zal komen. Had jouw vriend ook geen ochtenderecties (meer)? En zo ja, is hij er voor naar de huisarts geweest? Nee, hè?
maandag 9 juli 2012 om 17:15
haha Troides, dat denk ik ook vaak. "Ga lekker neuken man!". Ik hoef niet te horen dat ik er mooi uit zie, het gaat om het effect daarvan hè? Het is natuurlijk goed bedoeld, maar met alleen goede bedoelingen komen we er niet.
Lilith75: wow, wat heb je een hoop meegemaakt. Ik kan me voorstellen dat je zelf daardoor ook kunt veranderen, en je partner ook en dat je dan ineens minder goed bij elkaar lijkt te passen.
Loreley12: stoppen met blowen en drinken, eetgewoontes veranderen etc. zijn dingen die idd vanuit de persoon zelf moeten komen. het werkt niet als het alleen voor de ander is. Blij toe dat mijn partner tamelijk gezond leeft (geen roken, drugs of slecht eten, en max 2 wijntjes op een avond). Hij is er overigens wel heel vatbaar voor. Ik denk als het over is tussen ons, hij best wel eens voor de drugs zou kunnen gaan. Is er ook erg door gefascineerd, ziet zelden de negatieve kanten ervan.
Alex48: Ik weet het nog niet zo zeker of onze partners echt niet kunnen veranderen. Ikzelf kon veranderen van vrolijke spring-in-het-veld die driemaal daags wilde sexen op eigen initiatief, naar afwachtend sip dametje. Alles hangt natuurlijk samen met de oorzaken van het verminderde libido. Als je aan de meds zit (anti-depressiva zijn berucht hierom), en je gezondheid is slecht, dan zou het best eens een hopeloze zaak kunnen zijn.
Is er daarentegen sprake van een (tijdelijke) toestand zoals depressie of veel stress, met als gevolg daarvan drank-/drugsgebruik en slecht eten, dan zie ik nog wel hoop.
Wordt natuurlijk wel ff lastig als die toestand jaren gaat duren. Tot slot zijn er natuurlijk ook gewoon verschillen in libido die niet een speciale oorzaak hebben, maar er gewoon zijn.
Hier zijn we iig een stuk verder gekomen, door veel te lezen en te praten met elkaar. Begrip is er gelukkig wel, maar voor mij niet zaligmakend. Zou het op alleen begrip niet kunnen volhouden.
Lilith75: wow, wat heb je een hoop meegemaakt. Ik kan me voorstellen dat je zelf daardoor ook kunt veranderen, en je partner ook en dat je dan ineens minder goed bij elkaar lijkt te passen.
Loreley12: stoppen met blowen en drinken, eetgewoontes veranderen etc. zijn dingen die idd vanuit de persoon zelf moeten komen. het werkt niet als het alleen voor de ander is. Blij toe dat mijn partner tamelijk gezond leeft (geen roken, drugs of slecht eten, en max 2 wijntjes op een avond). Hij is er overigens wel heel vatbaar voor. Ik denk als het over is tussen ons, hij best wel eens voor de drugs zou kunnen gaan. Is er ook erg door gefascineerd, ziet zelden de negatieve kanten ervan.
Alex48: Ik weet het nog niet zo zeker of onze partners echt niet kunnen veranderen. Ikzelf kon veranderen van vrolijke spring-in-het-veld die driemaal daags wilde sexen op eigen initiatief, naar afwachtend sip dametje. Alles hangt natuurlijk samen met de oorzaken van het verminderde libido. Als je aan de meds zit (anti-depressiva zijn berucht hierom), en je gezondheid is slecht, dan zou het best eens een hopeloze zaak kunnen zijn.
Is er daarentegen sprake van een (tijdelijke) toestand zoals depressie of veel stress, met als gevolg daarvan drank-/drugsgebruik en slecht eten, dan zie ik nog wel hoop.
Wordt natuurlijk wel ff lastig als die toestand jaren gaat duren. Tot slot zijn er natuurlijk ook gewoon verschillen in libido die niet een speciale oorzaak hebben, maar er gewoon zijn.
Hier zijn we iig een stuk verder gekomen, door veel te lezen en te praten met elkaar. Begrip is er gelukkig wel, maar voor mij niet zaligmakend. Zou het op alleen begrip niet kunnen volhouden.
maandag 9 juli 2012 om 17:32
Hey Lor......kan me je boosheid goed voorstellen, jij voelt je verdrietig door je verbroken relatie en geeft hem daar de schuld van, en da's heel terecht, vind ik....... Zo te horen heb je weinig steun mogen ontvangen vanuit de zorgverlening, dat is een slechte zaak, want een hulpverlener dient ook de gevolgen voor de partner bespreekbaar te maken. Is jullie al eens systeemtherapie aangeboden om die gevolgen eens wat meer onder de loep te nemen?! Weet dat je niet dol op therapie bent haha.....maar was toch even benieuwd.
Je vriend kan dan wel medicatie gebruiken, maar toch ........hij had wel wat meer moeite mogen doen in plaats van zich te verschuilen achter een aandoening. Maar wat je (en mij) vooral steekt misschien, zijn die eeuwige beloftes; 'goed idee, komt allemaal goed, geef me nog even de tijd, geef me de ruimte, geef me dit en geef me dat' en ondertussen gebeurd er gewoon geen reet!! Ik voel me niet serieus genomen............ alsof ik achterlijk ben en me zó weer met een kluitje in het riet laat sturen....
Hij is overigens wel naar de huisarts geweest, en is toen helemaal binnenstebuiten gekeerd. Hij bleek pfeiffer te hebben (gehad) en een ontsteking. Hij heeft een paar gesprekken gehad bij een therapeut maar daar is niet veel uitgekomen.
En inderdaad: aan goede bedoelingen heb ik niets, aan begrip ook niet.......dat heeft tot niets geleidt.......er moet gewoon actie in de tent komen, geen gepraat meer maar daden!! Huppekee!! Misschien moet ik hem opgeven voor een cursus 'hoe word ik een goede minnaar' Oef.....het zou de doodsteek zijn vrees ik..... *LOL*
Je vriend kan dan wel medicatie gebruiken, maar toch ........hij had wel wat meer moeite mogen doen in plaats van zich te verschuilen achter een aandoening. Maar wat je (en mij) vooral steekt misschien, zijn die eeuwige beloftes; 'goed idee, komt allemaal goed, geef me nog even de tijd, geef me de ruimte, geef me dit en geef me dat' en ondertussen gebeurd er gewoon geen reet!! Ik voel me niet serieus genomen............ alsof ik achterlijk ben en me zó weer met een kluitje in het riet laat sturen....
Hij is overigens wel naar de huisarts geweest, en is toen helemaal binnenstebuiten gekeerd. Hij bleek pfeiffer te hebben (gehad) en een ontsteking. Hij heeft een paar gesprekken gehad bij een therapeut maar daar is niet veel uitgekomen.
En inderdaad: aan goede bedoelingen heb ik niets, aan begrip ook niet.......dat heeft tot niets geleidt.......er moet gewoon actie in de tent komen, geen gepraat meer maar daden!! Huppekee!! Misschien moet ik hem opgeven voor een cursus 'hoe word ik een goede minnaar' Oef.....het zou de doodsteek zijn vrees ik..... *LOL*
maandag 9 juli 2012 om 17:36
maandag 9 juli 2012 om 17:47
maandag 9 juli 2012 om 17:58
O, wacht, nog even een berichtje voor Alex. Ik hoop dat je zult genieten van de vakantie en wie weet, wie weet, komt er een beetje ruimte voor intimiteit bij een kopje espresso, cappuccino of een glaasje prosecco.
Troides, ik wil mijn vriend ook niet de schuld geven. Ik kan ook ontzettend fel reageren. Ik werd gewoon zelf moe van steeds maar weer diezelfde plaat te horen, als hij voor de 100ste keer naar de GGZ of naar de huisarts was geweest.
Troides, ik wil mijn vriend ook niet de schuld geven. Ik kan ook ontzettend fel reageren. Ik werd gewoon zelf moe van steeds maar weer diezelfde plaat te horen, als hij voor de 100ste keer naar de GGZ of naar de huisarts was geweest.
maandag 9 juli 2012 om 18:05
Ik *denk* overigens dat niemand van ons er op moet rekenen dat onze partners ooit echt veranderend... Dus in mijn ogen zijn alle inspanningen die daarop gericht zijn dus verspilde moeite..
Ja Troi denk wel dat Alex gelijk heeft...........
Loreley.....je krijgt een dikke knuffel en een fruitbiertje zal er ook een doos tissues bij doen.....
Ja Troi denk wel dat Alex gelijk heeft...........
Loreley.....je krijgt een dikke knuffel en een fruitbiertje zal er ook een doos tissues bij doen.....
maandag 9 juli 2012 om 18:14
Dank je wel lieve Lilith, ik ben dol op fruitbier en chocolade. Je kunt me niet beter verwennen.
Nogmaals, ik wil niet de schuld in de schoenen van mijn vriend schuiven. Bij de psychiatrische afdeling in het ziekenhuis had hij ook nog een verkeerde diagnose gekregen: manisch-depressief. Nou, dat was hij zeer zeker niet. Hij heeft een dik jaar Lithium moeten slikken en hierdoor is zijn hele schildklier kapot gegaan met alle gevolgen van dien. Moe, moe, moe en nog eens moe. Slecht in je vel zitten en laat staan zin in seks hebben.
"Ach, met pillen kun je er 100 mee worden". Dat was de uitspraak van één van de artsen.
Nogmaals, ik wil niet de schuld in de schoenen van mijn vriend schuiven. Bij de psychiatrische afdeling in het ziekenhuis had hij ook nog een verkeerde diagnose gekregen: manisch-depressief. Nou, dat was hij zeer zeker niet. Hij heeft een dik jaar Lithium moeten slikken en hierdoor is zijn hele schildklier kapot gegaan met alle gevolgen van dien. Moe, moe, moe en nog eens moe. Slecht in je vel zitten en laat staan zin in seks hebben.
"Ach, met pillen kun je er 100 mee worden". Dat was de uitspraak van één van de artsen.
maandag 9 juli 2012 om 18:34
Ja lieverd,artsen, psychologen en andere "welzijnswerkers" hebben zo makkelijk praten....maar JIJ zit er verdomme mee!!
Tegen mij zeiden ze ( zedenzaak) "je dochter is nog jong, maak het niet te groot, ze groeit er wel overheen".....en daar sta je dan....niemand die je verteld hoe je dealen moet met een meisje van net 4 die zegt:" mama ik heb zoveel verdriet in mijn hoofd, waarom deed hij dit bij mij".....
Het gaat ogenschijnlijk goed met haar , ze lijkt op mij....zeer veerkrachtig doorgaan....maar onderussen .....
Tegen mij zeiden ze ( zedenzaak) "je dochter is nog jong, maak het niet te groot, ze groeit er wel overheen".....en daar sta je dan....niemand die je verteld hoe je dealen moet met een meisje van net 4 die zegt:" mama ik heb zoveel verdriet in mijn hoofd, waarom deed hij dit bij mij".....
Het gaat ogenschijnlijk goed met haar , ze lijkt op mij....zeer veerkrachtig doorgaan....maar onderussen .....
