Relaties
alle pijlers
verlies
maandag 30 april 2012 om 17:38
Hallo allemaal
Het zal een korte dan wel warrige OP worden. Ik zit er weken mee in mijn hoofd maar de woorden blijven haken. Ik heb de laatste 2 jaar zoveel meegemaakt aan verliezen, dat ik niet weet waar ik moet beginnen. Nee niet aan de dood, maar vriendinnen en vrienden aan "de omstandigheden", en ik bleef maar doorgaan met veranderen (assertiever worden) na een moeielijke relatie, en ik bleef ook maar mensen verliezen.
Het is voor mij lastig om specifieker te zijn WAT er dan is gebeurd. Maar ik hoop dat jullie als eerste stapje kunnen zien - er zit nog zoveel in de weg dat ik te lang NIET heb kunnen uitspreken. Echt een hoop puin.
Dit voelt als een wankele, eerste stap eruit.
Wat ik hoop is dat ik geleidelijk meer woorden zal vinden, en er ook mensen zijn die in eenzelfde situatie zaten.
Misia.
Het zal een korte dan wel warrige OP worden. Ik zit er weken mee in mijn hoofd maar de woorden blijven haken. Ik heb de laatste 2 jaar zoveel meegemaakt aan verliezen, dat ik niet weet waar ik moet beginnen. Nee niet aan de dood, maar vriendinnen en vrienden aan "de omstandigheden", en ik bleef maar doorgaan met veranderen (assertiever worden) na een moeielijke relatie, en ik bleef ook maar mensen verliezen.
Het is voor mij lastig om specifieker te zijn WAT er dan is gebeurd. Maar ik hoop dat jullie als eerste stapje kunnen zien - er zit nog zoveel in de weg dat ik te lang NIET heb kunnen uitspreken. Echt een hoop puin.
Dit voelt als een wankele, eerste stap eruit.
Wat ik hoop is dat ik geleidelijk meer woorden zal vinden, en er ook mensen zijn die in eenzelfde situatie zaten.
Misia.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zondag 1 juli 2012 om 09:44
Heb straks afgesproeken met een vriendin die vergat dat we samen op vakantie zouden gaan en die ook hierover een smoesje als reden aangaf, en vervolgens mij de schuld gaf dat ik me boos voelde. Ik kan t hele verhaal hier wel neerschrijven maar is te herkenbaar. ik denk dat t neerkomt op een gevoel van angst voor de afspraak, ik ben nog steeds enorm boos en merk dat ik me eigenlijk heb teruggetrokken. Het gevoel dat dit een vreselijke middag gaat worden overheerst. Ik voel me enorm op slot zitten. Zoals ik schreef is de laatste paar jaar enorm veel veranderd, vooral heb ik t gevoel dat ik mijn gevoel niet vrijelijk kan uiten. Ben ik boos op een vriendin (wat ik NOOIT was, want type alles-is-best) moet ze nadenken of ze "dit wel wil"/ de vriendschap wil laten voortduren. Ik vind dat de omgekeerde wereld. Zoals met die vriendin hierboven is er ellenlang gepraat (voor mijn gevoel, zij zal t weer anders ervaren) over mijn manier van reageren en over hoe ik dat anders had moeten doen. Zij ervaarde mij als iemand die haar niet gunde dat ze met haar vriend op vakantie zou gaan, wat ZO niet IK is. En dat ze vond dat ik haar niet genoeg begrip en respect gaf. Ik heb hier uiteraard over nagedacht, wat zij vind is belangrijk voor mij, maar eerlijk waar: ik was niet BOOS BOOS, heb totaal niet geschreeuwd, sprak rustig maar gewoon beslist. En dan krijg ik terug dat ik haar niet genoeg ruimte geef. Vervolgens gaat het dus over mij en niet meer over wat zij deed. Daar ben ik boos over. Toen ik t onderwerp daarop bracht zei ze, ja zo ben ik gewoon. Niet zo goed in onderhouden van contacten.
Hm, tja, wil ik dat wel??
Kortom in aanloop naar vanmiddag voel ik echt brandende boosheid in me opwellen. Ook voor vanmiddag bepaalt zij begin en eindtijd, terwijl ze eerder op de dag had kunnen komen, en mij vragen wat ik wil. Ik was eerst akkoord met de tijd, maar ga straks zeggen dat ik maar tot zus en zo laat kan. Ik wil niet meer die sta-op vriendin zijn. Die je oppakt en neerzet wanneer je wilt, bij wie je gezamenlijke vakanties kan vergeten, die je niet hoeft te bellen als je verhuist (en ik vervolgens naar afgesloten nummer bellen, niet wetende dat ze is verhuist), en dan als ik dan mijn gevoelens uit gaat zij aan de voortzetting van de vriendschap twijfelen.........
Ik twijfel daar ook erg aan, heb in ieder geval totaal geen zin in vanmiddag..................
Ik wilde de afspraak toch door laten gaan omdat zonder de situatie zeker niet veranderd of verbeterd. Maar inwendig ben ik helemaal klaar ermee.
Ik weet gewoon niet hoe ik me straks moet opstellen, of ik kan voorkomen dat de middag op een fiasco uitloopt betwijfel ik, voel me gewoon zo boos en helemaal niet open. Gezellig kletsen zit er niet in.
Erge is dat ik met niemand hierover kan praten. Heb het aan 2 mensen verteld, dat ik t ook enorm spannend vind, en die komen er ook niet op terug, de steun hierin is 0. Ik voel me alleen................
Hm, tja, wil ik dat wel??
Kortom in aanloop naar vanmiddag voel ik echt brandende boosheid in me opwellen. Ook voor vanmiddag bepaalt zij begin en eindtijd, terwijl ze eerder op de dag had kunnen komen, en mij vragen wat ik wil. Ik was eerst akkoord met de tijd, maar ga straks zeggen dat ik maar tot zus en zo laat kan. Ik wil niet meer die sta-op vriendin zijn. Die je oppakt en neerzet wanneer je wilt, bij wie je gezamenlijke vakanties kan vergeten, die je niet hoeft te bellen als je verhuist (en ik vervolgens naar afgesloten nummer bellen, niet wetende dat ze is verhuist), en dan als ik dan mijn gevoelens uit gaat zij aan de voortzetting van de vriendschap twijfelen.........
Ik twijfel daar ook erg aan, heb in ieder geval totaal geen zin in vanmiddag..................
Ik wilde de afspraak toch door laten gaan omdat zonder de situatie zeker niet veranderd of verbeterd. Maar inwendig ben ik helemaal klaar ermee.
Ik weet gewoon niet hoe ik me straks moet opstellen, of ik kan voorkomen dat de middag op een fiasco uitloopt betwijfel ik, voel me gewoon zo boos en helemaal niet open. Gezellig kletsen zit er niet in.
Erge is dat ik met niemand hierover kan praten. Heb het aan 2 mensen verteld, dat ik t ook enorm spannend vind, en die komen er ook niet op terug, de steun hierin is 0. Ik voel me alleen................
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zondag 1 juli 2012 om 10:37
Lieve Misia,
Wij zijn elkaar al eens eerder tegengekomen op het forum.
Ik herken wel wat in je verhaal, omdat ik ook bezig ben met een herijking van mezelf, waarbij mijn behoeftes belangrijk zijn en dat ik helemaal mezelf mag zijn, met al m'n eigenaardigheden. Ook ik heb lang veel alleen gedaan en nu is de tijd voor meer samen en werkelijk contact. Gek genoeg houdt dit voor mij in, minder vriendschappen. Geen vriendschappen meer waarin er geen werkelijk contact is, die gebaseerd zijn op sociale conventies. En alleen dingen ondernemen waar ik energie van krijg, en dan niet dat alleen ondernemen vanuit dat oude gevoel van 'ik doe het allemaal wel alleen' en angst om werkelijk te delen, nee dingen in m'n eentje ondernemen vanuit een steviger basis en werkelijk oog te hebben voor de dingen waar m'n hart van opspringt.
Over die vriendin, het is heel goed dat jij jezelf hebt laten zien tegenover haar en wat je grenzen zijn. Misschien wel iets heel nieuws, ook voor haar. Jij maakt een beweging, en je hoopt dat ze daarin meegaat. Dat zou het fijnste zijn, alleen heeft zij ook weer het recht daarin niet mee te bewegen. Dat is heel jammer, maar blijkbaar past ze dan niet meer bij de nieuwe Misia.
Ik denk dat je met die vriendschap met die goede vriend waarmee je gewoon rustig dingen kunt ondernemen en helemaal jezelf kunt zijn, al iets heel waardevols en bijzonders te pakken hebt.
Je zegt dat je niet vooruit komt, maar is dat werkelijk zo? Zijn er naast de dalen ook niet kleine winsten te zien? Dat is vooruit komen, niet met zevenmijlslaarzen maar met hele kleine stapjes, voorzichtig en zorgvuldig..
Wij zijn elkaar al eens eerder tegengekomen op het forum.
Ik herken wel wat in je verhaal, omdat ik ook bezig ben met een herijking van mezelf, waarbij mijn behoeftes belangrijk zijn en dat ik helemaal mezelf mag zijn, met al m'n eigenaardigheden. Ook ik heb lang veel alleen gedaan en nu is de tijd voor meer samen en werkelijk contact. Gek genoeg houdt dit voor mij in, minder vriendschappen. Geen vriendschappen meer waarin er geen werkelijk contact is, die gebaseerd zijn op sociale conventies. En alleen dingen ondernemen waar ik energie van krijg, en dan niet dat alleen ondernemen vanuit dat oude gevoel van 'ik doe het allemaal wel alleen' en angst om werkelijk te delen, nee dingen in m'n eentje ondernemen vanuit een steviger basis en werkelijk oog te hebben voor de dingen waar m'n hart van opspringt.
Over die vriendin, het is heel goed dat jij jezelf hebt laten zien tegenover haar en wat je grenzen zijn. Misschien wel iets heel nieuws, ook voor haar. Jij maakt een beweging, en je hoopt dat ze daarin meegaat. Dat zou het fijnste zijn, alleen heeft zij ook weer het recht daarin niet mee te bewegen. Dat is heel jammer, maar blijkbaar past ze dan niet meer bij de nieuwe Misia.
Ik denk dat je met die vriendschap met die goede vriend waarmee je gewoon rustig dingen kunt ondernemen en helemaal jezelf kunt zijn, al iets heel waardevols en bijzonders te pakken hebt.
Je zegt dat je niet vooruit komt, maar is dat werkelijk zo? Zijn er naast de dalen ook niet kleine winsten te zien? Dat is vooruit komen, niet met zevenmijlslaarzen maar met hele kleine stapjes, voorzichtig en zorgvuldig..
dinsdag 3 juli 2012 om 20:12
Lieve Isabella,
Dank je wel voor je bericht. Het is voor mij telkens zo bijzonder en hartverwarmend dat je hier op het forum jezelf kunt zijn en ook echt dingen kan delen, ook al is het niet IRL. Dank voor je openheid. En ja, ik heb een soortgelijk gevoel denk ik: het mezelf willen zijn, gewoon zoals ik ben, bij anderen. Mensen om me heen die evenveel investeren in de relatie met mij als andersom. Wat je schrijft over veel dingen alleen doen, en dat nu niet meer willen. Dat heb ik ook. Het was zelfs 1 bewuste dag, ik stond in het buitenland ergens alleen op een stormachtig plein, zoals gewoonlijk met veel plannen en doelen voor die dag en avond, maar ineens keek ik om me heen, zag al die stellen en groepen vrienden en wvel zat, dacht ik plotsr nog gewoon prima in mijn vel zat, dacht ik plotsklaps: nee, dit wil ik niet meer. T is afgelopen met het alleen dingen doen. Dat was nov 2010. Sindsdien is er wel degelijk veel veranderd, maar dat gevoel van samen heb ik nog niet echt. Maar wel MEER. Wat ik heb gemerkt is dat het met een gevoel van verbondenheid begint met mezelf. Dat had ik helemaal niet. Ik wist niet wie ik was, wat ik fijn vond of leuk, ik had daar nooit naar hoeven kijken noch was er ruimte voor. Niemand was in mij geinteresseerd. Daardoor was ik mezelf ook niet echt tegengekomen. Het is een lang en ook niet rechtlijnig verhaal dat er niet zo veel toe doet nu, maar waarvan ik nu pas in volle omvang voel dat t zo is geweest. Ik wist gewoon niet beter, en sinds een paar jaar, vliegen de schellen me bijna dagelijk met heel veel dingen van de ogen. Ik wil het allemaal graag concreter maken, maar dat is niet zo makkelijk. Ik denk gewoon dat het een soortgelijk proces is als dat jij beschrijft.
Vandaag is weer zo een dag. Mijn vader was vandaag jarig geweest als ie nog had geleefd. In de 70 zou hij nu zijn. Ik mis hem, en de tranen kwamen op weg naar huis. Ik kan t niet zo goed uitleggen maar alle gevoelens komen er meer uit op een vloeiende manier, wat niet altijd zo makkelijk is, en tegelijkertijd weet ik niet goed wat ik met al die realisaties moet. Ja, meestal voel ik me overbelast/overspoeld. Maar je hebt gelijk, als ik kijk naar de stapjes en stappen die ik deed de afgelopen tijd kan ik zeggen dat ik wel verder kom.Maar ik voel me eigenlijk voortduren beroerd. Als het waren moe en in paniek tegelijk. Het gaat gewoon heel erg wisselend, alsof ik voor het eerst probeer zelf te lopen.
En wat betreft mijn treffen met die vriendin: het is me niet gelukt haar open te zeggen hoe ik me over die wantoestanden voelde. Daar baalde ik enorm van, maar ja, zo is het gegaan. Misschien waren er wat tussenstapjes nodig geweest.
En toch wil ik er positief op terugkijken, ik ben de ontmoeting niet uit de weg gegaan. En ik zal telkens meer in staat zijn mijzelf te zijn en mijn ware ik met anderen te delen.
Dank je wel nogmaals voor je openheid. Ik ben heel benieuwd hoe jij met al die inzichten omgaat. En ik vind het knap dat je zo rustig (zo leest je bericht) naar kunt kijken en mee omgaan. Het is alsof je het als het ware als iets heel moois en niet zo onstuimigs ziet. En zo zou ik t ook graag meer ervaren, voor mij is deze tijd een wervelwind met veel goede dingen maar ook enorm veel nieuws en vertakts. En vooral met veel pijn. Soms zit het door mijn hele lichaam: ingehouden emoties en ik zoek naar wegen die eruit te gooien/praten/doen. Want ik voel dat ik alleen zo verder zal kunnen.....maar hoe in de praktijk dit te bewerkstelligen vind ik erg moeilijk en vermoeiend......
Liefs Misia
Dank je wel voor je bericht. Het is voor mij telkens zo bijzonder en hartverwarmend dat je hier op het forum jezelf kunt zijn en ook echt dingen kan delen, ook al is het niet IRL. Dank voor je openheid. En ja, ik heb een soortgelijk gevoel denk ik: het mezelf willen zijn, gewoon zoals ik ben, bij anderen. Mensen om me heen die evenveel investeren in de relatie met mij als andersom. Wat je schrijft over veel dingen alleen doen, en dat nu niet meer willen. Dat heb ik ook. Het was zelfs 1 bewuste dag, ik stond in het buitenland ergens alleen op een stormachtig plein, zoals gewoonlijk met veel plannen en doelen voor die dag en avond, maar ineens keek ik om me heen, zag al die stellen en groepen vrienden en wvel zat, dacht ik plotsr nog gewoon prima in mijn vel zat, dacht ik plotsklaps: nee, dit wil ik niet meer. T is afgelopen met het alleen dingen doen. Dat was nov 2010. Sindsdien is er wel degelijk veel veranderd, maar dat gevoel van samen heb ik nog niet echt. Maar wel MEER. Wat ik heb gemerkt is dat het met een gevoel van verbondenheid begint met mezelf. Dat had ik helemaal niet. Ik wist niet wie ik was, wat ik fijn vond of leuk, ik had daar nooit naar hoeven kijken noch was er ruimte voor. Niemand was in mij geinteresseerd. Daardoor was ik mezelf ook niet echt tegengekomen. Het is een lang en ook niet rechtlijnig verhaal dat er niet zo veel toe doet nu, maar waarvan ik nu pas in volle omvang voel dat t zo is geweest. Ik wist gewoon niet beter, en sinds een paar jaar, vliegen de schellen me bijna dagelijk met heel veel dingen van de ogen. Ik wil het allemaal graag concreter maken, maar dat is niet zo makkelijk. Ik denk gewoon dat het een soortgelijk proces is als dat jij beschrijft.
Vandaag is weer zo een dag. Mijn vader was vandaag jarig geweest als ie nog had geleefd. In de 70 zou hij nu zijn. Ik mis hem, en de tranen kwamen op weg naar huis. Ik kan t niet zo goed uitleggen maar alle gevoelens komen er meer uit op een vloeiende manier, wat niet altijd zo makkelijk is, en tegelijkertijd weet ik niet goed wat ik met al die realisaties moet. Ja, meestal voel ik me overbelast/overspoeld. Maar je hebt gelijk, als ik kijk naar de stapjes en stappen die ik deed de afgelopen tijd kan ik zeggen dat ik wel verder kom.Maar ik voel me eigenlijk voortduren beroerd. Als het waren moe en in paniek tegelijk. Het gaat gewoon heel erg wisselend, alsof ik voor het eerst probeer zelf te lopen.
En wat betreft mijn treffen met die vriendin: het is me niet gelukt haar open te zeggen hoe ik me over die wantoestanden voelde. Daar baalde ik enorm van, maar ja, zo is het gegaan. Misschien waren er wat tussenstapjes nodig geweest.
En toch wil ik er positief op terugkijken, ik ben de ontmoeting niet uit de weg gegaan. En ik zal telkens meer in staat zijn mijzelf te zijn en mijn ware ik met anderen te delen.
Dank je wel nogmaals voor je openheid. Ik ben heel benieuwd hoe jij met al die inzichten omgaat. En ik vind het knap dat je zo rustig (zo leest je bericht) naar kunt kijken en mee omgaan. Het is alsof je het als het ware als iets heel moois en niet zo onstuimigs ziet. En zo zou ik t ook graag meer ervaren, voor mij is deze tijd een wervelwind met veel goede dingen maar ook enorm veel nieuws en vertakts. En vooral met veel pijn. Soms zit het door mijn hele lichaam: ingehouden emoties en ik zoek naar wegen die eruit te gooien/praten/doen. Want ik voel dat ik alleen zo verder zal kunnen.....maar hoe in de praktijk dit te bewerkstelligen vind ik erg moeilijk en vermoeiend......
Liefs Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
vrijdag 13 juli 2012 om 17:43
Wat een gek gevoel heb ik de laatste weken, die omwentelingen zoals ik ze hier beschreef hebben mijn ogen geopend. Het voelt alsof ik wakker wordt uit een lange winterslaap. Ik heb er last van dat ik nog zo indirect tegen mensen ben, over die realisaties. Zo is me van alles opgevallen in het contact met anderen, dingen die me dwars zitten, en nu ben ik nog niet zover dat ik daar open over kan zijn. Dus wat gebeurd er? Ik krop het op. Ben niet mezelf, zeg niet hoe ik echt over dingen denk = ben dus nep. Niet eerlijk. Ik ben boos op sommige mensen, en ik heb het er niet over als ik ze spreek. Het is net alsof die boosheid ondergronds is gegaan, en ik geen weg meer erdoorheen naar die ander kan maken. Als je dan over koetjes en kalfjes praat, wat heb je er dan aan? Thuisgekomen of opgehangen denk ik: diegene weet niks van mij, en we kabbelen maar door, zijn onderhand vreemden geworden. Omdat ik dus weet dat ik niet uit(leg) waar ik mee zit.
Het gaat in ieder geval op en neer, het bewustworden is nog steeds goed maar ook zwaar en vermoeiend. En vooral voel ik me eenzaam, echt heel alleen de afgelopen maanden. Ik hoop dat daar verandering in gaat komen, en denk dat dat hoe langer hoe meer gaat lukken als ik opener ben.
Het gaat in ieder geval op en neer, het bewustworden is nog steeds goed maar ook zwaar en vermoeiend. En vooral voel ik me eenzaam, echt heel alleen de afgelopen maanden. Ik hoop dat daar verandering in gaat komen, en denk dat dat hoe langer hoe meer gaat lukken als ik opener ben.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)