Asperger

Wat is er verander met jou als persoon dan, sinds je dit weet? Ben je ineens iemand anders geworden? Nee, toch? Waarom zou dit het ineens veel moeilijker moeten maken dan?

Ik vond het alleen maar fijn dat ik een diagnose had en wist wat er aan de hand was met me. Maakte het allemaal een stuk makkelijker om mee om te gaan (ik ben dus niet gek, er is echt iets...)



Ik werk in de zakelijke diensrverlening bij een projectbureau.

Ik krijg opdrachten voor periodes van 6 weken tot 2 jaar, steeds bij andere opdrachtgevers. Het is steeds alsof ik ergens anders werk en ik hoef dus geen banden aan te gaan met collega's. Vaak is het zo dat onze projecten weinig te maken hebben met de dagelijkse gang van zaken bij de opdrachtgever, we hebben een eigen ruimte, een eigen planning en vaak werk ik helemaal alleen, met een hele strakke deadline.

Voor mij ideaal.

Ik weet best veel van mannen met Asperger, want mijn ex-partner had het, maar kan iemand mij vertellen hoe vrouwen met Asperger dat ervaren?



Uit dat zich anders dan bij mannen, omdat de meeste mannen van nature veel afstandelijker en minder inlevend dan vrouwen zijn en het daarom veel minder opvalt?

Zowel mijn man als ik hebben Asperger.

Mijn man werkt fulltime in de ICT en is druk bezig carriere te maken. Hij heeft van zijn fiep (veel Aspergers hebben een speciale interesse waar ze helemaal in op gaan) en hobby zijn werk gemaakt.



Ik zit zelf inmiddels bijna tien jaar in de WAO. In mijn geval gaat werken echt niet. Heb een werkverleden met heel veel verschillende banen. En steeds na pakweg een half jaar tot een jaar viel ik ziek uit. Werk vreet mij op,blust me uit. Ik kan nog steeds slecht uitleggen waarom. Enerzijds is het oa het contact met collega's. Dat kost enorm veel energie en loopt ook nooit soepel. Zakelijk is het geen probleem, maar op sociaal gebied loop ik vast.

Maar ook het werken zelf. De prikkels die je in een werkomgeving oploopt, werkdruk, prioriteiten moeten stellen... Er is zoveel waar ik in een baan op vastloop.

Terwijl ik echt niet dom ben.



Ik snap wel dat je je mislukt kunt voelen. Dat gevoel heb ik ook regelmatig. Het idee dat ik toch echt meer zou moeten kunnen.

Enerzijds heeft mijn diagnose (nu ruim 9 jaar geleden) rust gegeven. Het zorgt er in elk geval voor dat ik beter begrijp waarom dingen me niet lukken.

Anderzijds vind ik het soms ook nog steeds moeilijk.

Ik heb heel lang het idee gehad dat als ik maarbeter mijn best zou doen, dat het dan wel zou lukken. Dat er dus verbetering mogelijk was.

En die hoop is met de diagnose min of meer de grond in geboord.



Succes met het verwerken van je diagnose.

Het maakt je inderdaad niet tot een ander mens, maar het kan wel heel confronterend zijn. Zo heb ik het in elk geval ervaren.

En mijn diagnose kwam eigenlijk niet eens als een verrassing.

Mijn man heeft Asperger. Hij werkt op de afdeling debiteuren administratie bij een groot bedrijf en hij werk al meer dan 10 jaar bij dezelfde werkgever.



Maar alle mensen zijn verschillend, ook mensen met autisme.



Maar om je nu opeens eenzaam en mislukt te gaan voelen is natuurlijk helemaal nergens voor nodig he. Je bent toch niet veranderd door die diagnose. Je bent gewoon nog steeds jezelf hoor. Je weet nu misschien alleen sommige dingen wat beter te plaatsen en daar kan je gebruik van maken.



Wat je zegt over dat het je niet lukt langer dan een jaar ergens te werken herken ik dan weer zeer sterk bij mezelf. Ik loop vooral vast in het sociaal gebeuren. Het werk lukt me prima, maar dat praten met collega's daarbij gaat het mis. Maar opzich kan je met asperger elk beroep uitoefenen, het is maar waar jou talenten en interesses liggen. En het is altijd belangrijk goed naar jezelf te luisteren.



Ik zelf heb geen Asperger. Er is wel ooit een vermoeden van iets in die trant uitgesproken bij mij, maar ik heb geen diagnose.

Mijn oudste zoontje van bijna 9 heeft de diagnose Asperger. Een zoontje van een nicht van mij ook, en een neef van me komt ook aardig in die richting, al is bij hem altijd gedacht dat hij bij de geboorte zuurstofgebrek opliep en daardoor is zoals hij is. Nu de diagnoses bij mijn zoon en de zoon van mijn nicht er zijn, plaatst dat voor mij zaken echter in een ander perspectief.

Sinds mijn zoon deze diagnose kreeg, ben ik vanuit nog een andere invalshoek naar mezelf en mijn familie, en ook naar mijn man gaan kijken. Wij hebben die diagnose niet en zullen 'm ook niet krijgen, maar toch zie ik wel trekjes en eigenschappen die ik nu beter kan plaatsen en accepteren. Voor mijn zoon 'iets' bleek te hebben was ik zelf tot de conclusie gekomen dat ik ADD heb. Ook hier zie ik trekken van bij mijn zoon en ook bij mijn jongste zoon. Volgens mij zijn het allemaal vruchten van dezelfde boom in ons geval, en komt bij de een dit en bij de ander dat meer tot uitdrukking.

Wat werk betreft weet ik al heel lang dat ik het liefst alleen werk. Ik vind sociale contacten op het werk best leuk, maar het moet me niet te veel energie kosten. Ik werk nu al een paar jaar als zelfstandige in tekstwerk vanuit huis, vanuit mijn eigen werkkamer en inderdaad ook met strakke deadlines, die ik keihard nodig heb om tot werken te komen. Daarnaast doe ik regelmatig ook andere dingen wat werk betreft, en als dat inhoudt dat ik er veel contacten voor moet hebben, vind ik dat leuk maar merk ik ook gelijk dat het me veel meer energie kost. Als ik jouw OP lees kan ik je alleen maar aanraden om nu heel goed te gaan bekijken waar jouw kracht zou kunnen liggen wat werk betreft, en meer te kijken naar je talenten en hoe die, op jouw tempo en in omstandigheden waaronder jij kunt werken, tot uitdrukking zouden kunnen komen. Heel veel Aspergers hebben een specifiek talent en als je dat kunt aanboren, kun je toch heel succesvol worden. En met succesvol bedoel ik niet alleen een carrière en/of veel geld, maar ook dat je fijn kunt leven met wie je bent en wat je doet, ook als dat (alleen of vooral) vrijwilligerswerk of hobby is.

Inderdaad kun je, zoals iemand al schreef, Aspergers niet over één kam scheren. Ze zijn onderling net zo verschillend als willekeurig welke andere mensen. Ik heb me een poos verzet tegen de diagnose bij mijn zoon, omdat ik met de DSM-IV in de hand echt niet tot voldoende kenmerken kon komen voor een diagnose. Inmiddels vind ik het niet meer zo boeiend of hij dat etiketje nu wel of niet 'verdient'. Hij is zoals hij is en dat is prima. Wel maak ik me vaak zorgen over de toekomst, omdat ik helaas ook weet dat veel mensen niet zo tolerant en begripvol zijn voor iemand die een beetje 'anders' is. Ik hoop dat mensen met deze diagnose zich wat meer gaan verenigen (al is dat nu juist net wat hen wat minder goed afgaat misschien, maar wie weet met behulp van internet etc?) waardoor ze wellicht onderling meer contact krijgen en samen bedrijven starten die zich juist richten op de sterke kanten (vaak erg precies, heel belangrijk soms zoals bij controle cijfers en noem maar op) en waar men zich niet zo out of place hoeft te voelen omdat iedereen in hetzelfde schuitje zit etc etc... Anyway. Asperger hebben hoeft niet het einde van de wereld te zijn, hoop ik en weet ik ook wel. Ga uit van wat je kracht is en maak er wat van! Maar neem ook even tijd om deze diagnose een plek te geven en er vervolgens je voordeel mee te doen. xx

Ook in heb het syndroom van Asperger. We zijn er in 2000 ongeveer achter gekomen (ik ben van 1978).



Wat je beschrijft herken ik erg goed, altijd goed kunnen camoufleren, een 'masker' dragen, anderen imiteren, net goed genoeg om er 21, 22 jaar mee weg te komen... al was ik toch altijd wat anders als anderen.



Toen ik er voor het eerst over hoorde, ik wilde het niet weten, probeerde het te vermijden. (De e-mail met links over autisme en Asperger heeft een paar weken ongelezen gestaan)



In 2001 heb ik mijn diagnose gekregen. Ook dat was een moeilijke periode, al die tests, gesprekken, eindeloze vragenlijsten en zo. En nog steeds de ontkenning bij mezelf.



Maar, het heeft veel goeds te weeg gebracht:

Ik heb veel meer rust. Ik heb de maskers kunnen laten varen, heb kunnen accepteren dat ik anders ben, met problemen, maar zeker ook met kwaliteiten die de meeste 'NTers' missen.

Voor het eerst in mijn leven werd ik mezelf. Ging ik niet meer mezelf voordoen als de mensen om me heen. Ook weer: veel rust, en scheelt een hoop energie.

Maar ook andere dingen: Via het Leo Kannerhuis, gespecialiseerd in autisme, kreeg ik een Job coach. Deze heeft juist goed gekeken naar mijn kwaliteiten, en heeft me aan een baan geholpen. In eerste instantie kwam ik bij een klein telematica bedrijfje te werken, leuk maar dat was het toch niet. Daarna in een verzorgingshuis waar ze op zich wel iemand een paar maanden als stagiair konden laten komen voor het systeembeheer. Die paar maanden is inmiddels 10 jaar en een paar maanden...



Ik geef toe, ik heb geluk gehad daarin, ik kwam binnen omdat de zoon van mijn chef ook een vorm van autisme heeft, en hij voor zijn zoon later wil dat hij een kans krijgt... dus moest hij die nu ook geven. Maar dat ik zou blijven hadden we allebei niet verwacht.



Ik heb in de tussentijd via MEE ook nog een 'training voor volwassenen' bij hetzelfde Leo Kannerhuis gevolgd, een sociale vaardigheden training, maar veel meer. Uitvinden waar je kwaliteiten liggen, en je moeilijkheden. Hoe kun je omgaan met die uitdagingen. Hoe sta je steviger in het leven. Etc etc.



Ook via MEE ben ik in een begeleid wonen project terecht gekomen, bijna 3 jaar geleden.... en waar ik binnenkort vertrek om als zelfstandig wonende met mijn vriendin samen te gaan wonen, op naar de volgende stap.



Ben ik van mijn Asperger's af? Nee, zeker niet, en dat zal ik ook nooit komen. Maar het accepteren was bij mij de eerste stap om ermee om te gaan en ermee te groeien. Met wat geluk, maar ook door hulp te aanvaarden, mezelf te aanvaarden, en door hulpmiddelen te vinden. Overzicht bewaren met lijstjes, en mijn iPad bijvoorbeeld.



Je zult best wat tijd nodig hebben om het te accepteren, ik schrijf dit even op maar het heeft bij mij een aantal jaar geduurd tussen die e-mail en acceptatie. En nog heb ik het er wel eens moeilijk mee. Maar toch... probeer het.



Probeer jezelf te accepteren met je asperger's. Je bent nog steeds dezelfde persoon, maar je kunt, met die kennis, beter werken aan waar het bij je werk eerder mis ging. Waarop liep het mis, wat was er? Was de werkplek te druk? Kon je het overzicht niet bewaren? Had je moeite met plannen, of met prioriteiten?

Dit zijn maar een paar voorbeelden van de dingen waar ik tegenaan liep, en nog steeds wel eens loop. Het eerste is toch, jezelf opnieuw leren kennen, met het syndroom van asperger 'in the picture'



Heel veel sterkte..maar ook: Gefeliciteerd! Het voelt nu misschien niet zo, maar je diagnose is wel een goed iets.

Mooi omschreven Eollyn! Ik denk ook dat Asperger 'gewoon' iets is om rekening mee te houden, en dat kun je als je weet wat het is dat maakt dat je bent zoals je bent.

Een voorbeeldje van mezelf wat dit misschien voor TO een klein beetje illustreert: mijn beste vriendin woont vrij ver weg maar staat komend weekend niet zo ver van mijn woonplaats op een camping. Mijn kinderen hebben ook nog vakantie, dus ik heb hals over kop een stacaravan geboekt voor komend weekend op diezelfde camping. Mijn vriendin vindt het maar raar dat ik die caravan heb geboekt, haar tent is groot genoeg en bovendien heeft ze ook nog een klein tentje voor erbij, waarom ga ik dan kosten maken etc. Maar ik wil mijn eigen plek tijdens zo'n weekend. Los van de praktische argumenten (ik moet zeker een uur of acht werken dat weekend, en wil behoorlijk en rustig kunnen zitten met mijn laptop dus niet aan een wiebeltafeltje in een tent, ben morgen en zaterdag juist giga ongesteld en moet me dan heel vaak verschonen, doe ik ook liever niet in een toiletgebouw en wil 's nachts ook gewoon meteen een plee bij de hand etc etc) wil ik me ook terug kunnen trekken als ik daar behoefte aan heb en dat wil ik ook voor mijn zoontje. Tot een paar jaar terug zou ik me in bochten gewrongen hebben en ook niet echt begrepen hebben van mezelf waarom ik dat toch wil, en wellicht dan toch maar in die tent zijn gegaan om me vervolgens drie dagen ongemakkelijk te voelen, maar nu denk ik: zo ben ik. Mijn vriendin moet maar accepteren dat ik anders in elkaar zit dan zij. En dat zeg ik haar ook.

Dit klinkt allemaal zo simpel, en ik kan nu niet begrijpen dat deze dingen voor mij ooit best ingewikkeld waren.

xYella.

quote:iris1969 schreef op 24 juli 2012 @ 09:37:

Ik weet best veel van mannen met Asperger, want mijn ex-partner had het, maar kan iemand mij vertellen hoe vrouwen met Asperger dat ervaren?



Uit dat zich anders dan bij mannen, omdat de meeste mannen van nature veel afstandelijker en minder inlevend dan vrouwen zijn en het daarom veel minder opvalt?Ik heb geen idee, Iris. Ik ken vrijwel geen vrouwen met Asperger. Er zitten wel een aantal vrouwen met Asperger op het forum.