Relatie over

28-07-2012 10:20 11 berichten
Alle reacties Link kopieren
Na een half jaar heb ik er van de week een einde aan gemaakt, aan mijn relatie dan. Het was mijn eerste relatie met een vrouw en moet zeggen: was ik hier maar eerder achter gekomen.

Maar goed... zij is niet de ware voor mij. Alleen zij kan dat maar niet begrijpen en bevatten. En ik weet niet zo goed wat ik hier nu mee moet.

Ze wil graag weten waar het door komt. Ja, na verloop van tijd kom je er gewoon achter dat je niet goed bij elkaar past. Ze eet niet netjes, is rommelig/vuil, ruikt niet lekker, bemoeizuchtig. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Dit klinkt nu heel negatief maar er zijn natuurlijk ook heel veel mooie dingen en momenten. We zijn samen op vakantie geweest.



Maar een maand geleden, net voordat we terugkwamen van vakantie, hadden we onze eerste echte 'aanvaring'. En toen werd ik dus ineens van die roze wolk afgegooid na bijna 5 maanden en stond ik in de realiteit. Ik zag ineens iemand anders dan de lieve vrouw die ik had leren kennen en die ik al die tijd om me heen had.

Natuurlijk was de liefde niet ineens over maar steeds vaker kwam ik dingetjes tegen en begon ik me af te vragen: wil ik hiermee verder???



Nu, ruim een maand later, heb ik dus besloten om het niet te doen. Een toekomst met haar zat er gewoon niet in. Dat zou leiden tot veel irritaties.



Wat ook nog meespeelt is dat zij voor mij mijn eerste vrouwelijke partner is. Een hoop dingen zijn voor mij weer wat duidelijker geworden in mijn leven. Ook dat een vaste relatie heel moeilijk voor mij zal worden, en zij wilde het liefst nog gister dan vandaag met mij samen verder.

Ik wil vrijheid in mijn leven en dus ook in mijn relatie.

En ik dacht eindelijk mijn gevoelens te begrijpen en had mezelf in het hokje 'lesbisch' gestopt maar ook dat voelt nu weer niet helemaal goed.

Mijn gevoel voor vrouwen is niet veranderd, is zelfs beter geworden, maar er zit nog iets..... Biseksueel misschien en hoe moet ik daarmee omgaan.



Maar zij blijft maar bellen. En nu zegt ze dat ze zondag ook naar de bar komt waar ik naartoe ga. Niet erg natuurlijk maar voordat we elkaar leerden kennen kwam ze daar nooit en nu gaat ze ineens alleen uit terwijl ze nog iedere keer huilend aan de telefoon hangt.

En ze vraagt me wat we tegen elkaar moeten zeggen of doen als we elkaar tegen komen volgende week in A'dam tijden de gay parade. Ben bang dat ze me gaat lopen stalken.

Want eerst was ze de deur haast niet uit te krijgen en nu gaat ze ineens volop stappen terwijl ze 's avonds huilend aan de telefoon hangt.



Ze heeft me weleens verteld over haar ex, die viel haar nog weleens lastig, ondanks dat ze al ruim anderhalf jaar gescheiden waren. Ben nu bang dat zij degene was die nog niet over die relatie heen was en zij haar ex lastig viel.

Nu is ze mij kwijt en gaat ze mij lastigvallen.



Pffff, weet het even niet meer. Wil gewoon mijn vrijheid terug
Alle reacties Link kopieren
Sterkte. Probeer niet alles in te vulen voor haar.

Misschien heeft ze door jou wel van het stappen 'geproefd'. Misschien heeft ze het stappen nodig in haar liefdesverdriet. Gun haar in elk geval ook haar emotionele 8-baan even nu zonder direct te oordelen.
Alle reacties Link kopieren
Misschien beter om niet altijd de telefoon op te nemen?

Sterkte
Alle reacties Link kopieren
Bedankt voor jullie reactie. Het geeft mij weer even een andere kijk op wat ik wel/niet kan doen.

En ja, ik oordeel misschien ook wel een beetje te fel maar ze wil maar weten wat ze fout heeft gedaan.

En dat heeft ze niet. Waar ik me aan begon te storen was gewoon aan haar levens style en manieren. En die hoeft niemand voor mij te veranderen of aan te passen.

Blijf jezelf!
Alle reacties Link kopieren
quote:chevy76 schreef op 28 juli 2012 @ 11:05:

Bedankt voor jullie reactie. Het geeft mij weer even een andere kijk op wat ik wel/niet kan doen.

En ja, ik oordeel misschien ook wel een beetje te fel maar ze wil maar weten wat ze fout heeft gedaan.

En dat heeft ze niet. Waar ik me aan begon te storen was gewoon aan haar levens style en manieren. En die hoeft niemand voor mij te veranderen of aan te passen.

Blijf jezelf!

Misschien ben je wat fel om je schuldgevoel te maskeren (uitmaken is ook erg rottig).

Of kan je slecht tegen slachtoffergedrag.

Nouja, wat ik al zei, gun haar haar verdriet (zonder mee te gaan in het drama).
Je hebt je vrijheid toch al terug? Het is toch uit? Gewoon een laatste bericht sturen met dat je echt geen contact meer wil en het niet apprecieert als ze naar jouw kroeg komt en dan alles blokkeren en negeren.



Je moet duidelijk zijn.
Alle reacties Link kopieren
Eens met Bloemetje. Het is uit, dan niet meer bellen en al die zaken. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden.
Alle reacties Link kopieren
quote:En toen werd ik dus ineens van die roze wolk afgegooid na bijna 5 maanden en stond ik in de realiteit. Ik zag ineens iemand anders dan de lieve vrouw die ik had leren kennen en die ik al die tijd om me heen had.

Dat snap ik niet. Plotseling "is" ze heel anders nu je iets meer van haar weet. Dus als ze in haar woede haar hart niet had gelucht was ze de oude waar je van hield en waar de pluspunten meer wogen dat haar minpunten.



Enfin, maakt helemaal niks meer uit. Breaking up is hard to do en ik wens je sterkte en geluk.
it's a big club and you ain't in it
Alle reacties Link kopieren
quote:chevy76 schreef op 28 juli 2012 @ 10:20:

Na een half jaar heb ik er van de week een einde aan gemaakt, aan mijn relatie dan.o , gelukkig....
Alle reacties Link kopieren
quote:bloemetje77 schreef op 28 juli 2012 @ 11:20:

Je hebt je vrijheid toch al terug? Het is toch uit? Gewoon een laatste bericht sturen met dat je echt geen contact meer wil en het niet apprecieert als ze naar jouw kroeg komt en dan alles blokkeren en negeren.



Je moet duidelijk zijn.



Heb haar net een laatste mail gestuurd. Werd vanmiddag bedolven onder de whatsappies. Dat ze ziek is van verdriet, ik ben haar grote liefde, er is geen vrouw die aan mij kan tippen,huilt zichzelf in slaap, denkt aan mij bij het opstaan, nog nooit zoveel liefdesverdriet gehad, enz, enz.



Ik heb haar nu gezegd dat ik niet meer wil worden lastig gevallen, ze zal er zelf mee moeten leren omgaan, praten met vrienden en vooral niet blijven zitten in een dal van verdriet en zelfmedelijden.



Misschien (te) hard maar ik werd een beetje kriegel van al die hulp/hopeloze berichtjes.
Klinkt eerder alsof ze een soort van verlatingsangst heeft, dan dat het om een grote liefde gaat. Nogal wanhopig, hoe ze zich aan je vastklampt. En wanhoop is angst, als je het mij vraagt. Hopelijk pikt ze je signaal op maar gezien haar eerdere gedrag vraag ik het me af.

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven