Relaties
alle pijlers
Probleem met ouders
zondag 29 juli 2012 om 20:38
IK heb op zich een prima band met mijn ouders en ik hou veel van ze maar mijn probleem is dat ze me niet als een volwassene kunnen zien. Ik heb gesprekken hierover gehad met de psycholoog en toen werden wel wat dingen duidelijk en ben ik ook aan mezelf gaan werken omdat het natuurlijk een wisselwerking is. Nu, een hele poos later, kan ik zeggen dat er zaken positief veranderd zijn maar het punt dat mijn ouders mij als een volwassene moeten zien, dat blijft.
Korte voorgeschiedenis: vroeger gepest op de middelbareschool en vervolgopleiding, geen groot sociaal netwerk, twee keer samengewoond met een man.
Dit is allemaal al jaren geleden. Inmiddels heb ik een leuke, stabiele LAT relatie. De intentie is er wel om ooit samen te gaan wonen maar de eerste paar jaar niet. Ik heb een klein, knus flatje voor mezelf, ik heb vijf goede vriendinnen en een leuke baan. Ik betaal netjes mijn vaste lasten en gedraag me zoals miljoenen mensen. Echter, mijn ouders blijven me zien als dat kwetsbare meisje wat altijd pech heeft.
"Is (vriend) er niet bij? Jullie hebben toch geen ruzie he?"
"Waarom ging je zo vroeg weg op de verjaardag van tante, je moet je wel sociaal opstellen anders hou je straks niemand meer over"
"Behandel je (vriend) wel goed want anders loopt hij straks ook weer bij je weg"
"Hier een afslankclub, niemand wil een dikke vriendin en oh ja, (vriend) kan meteen me, die krijgt ook een buikje"
"Hormonen zijn geen excuus om eens chaggie te zijn, je hebt zeker problemen op je werk"
Het toppunt kwam toen een vriendin van mijn moeder (die ik op Facebook had) iets op mijn wall had gelezen, het verkeerd begreep en vervolgens mijn ouders opbelde dat ik mijn werkgever zwart maak op internet. Ik was echt stomverbaasd! Ten eerste maak ik mijn werkgever niet zwart op internet, ten tweede ben ik zwaar volwassen en ten derde ben ik er klaar mee. Ik heb die vrouw verwijderd van Facebook en bovenstaande aan mijn ouders doorgegeven. Zij blijven echter maar doorgaan. Ik zei dat ik niemand verantwoording hoef af te leggen en dat het me tegenviel dat ze me niet geloofden toen ik zei dat ik zoiets niet deed.
Zo gaat het altijd. Ik ben er zo klaar mee. Ik heb keihard gewerkt aan mezelf maar dit punt wil niet lukken, alle psychologen ten spijt. Ik ben een redelijk normaal mens maar mijn ouders weten me telkens het gevoel te geven alsof ik een idioot ben. Ik heb nu al een week geen contact gehad maar zij sturen berichtjes met de vraag of ik zo koppig blijf doen, waarom ik mezelf opsluit in mijn flat (niet waar) enz. Mijn ouders willen graag dat ik ben zoals zij willen maar dat kan ik niet. Ik ben geen haantje de voorste, heb af en toe rust nodig voor mezelf maar ik ben geen einzelganger en bovendien gewoon gelukkig met mezelf.
Hoe kan ik dit het beste oplossen?
Korte voorgeschiedenis: vroeger gepest op de middelbareschool en vervolgopleiding, geen groot sociaal netwerk, twee keer samengewoond met een man.
Dit is allemaal al jaren geleden. Inmiddels heb ik een leuke, stabiele LAT relatie. De intentie is er wel om ooit samen te gaan wonen maar de eerste paar jaar niet. Ik heb een klein, knus flatje voor mezelf, ik heb vijf goede vriendinnen en een leuke baan. Ik betaal netjes mijn vaste lasten en gedraag me zoals miljoenen mensen. Echter, mijn ouders blijven me zien als dat kwetsbare meisje wat altijd pech heeft.
"Is (vriend) er niet bij? Jullie hebben toch geen ruzie he?"
"Waarom ging je zo vroeg weg op de verjaardag van tante, je moet je wel sociaal opstellen anders hou je straks niemand meer over"
"Behandel je (vriend) wel goed want anders loopt hij straks ook weer bij je weg"
"Hier een afslankclub, niemand wil een dikke vriendin en oh ja, (vriend) kan meteen me, die krijgt ook een buikje"
"Hormonen zijn geen excuus om eens chaggie te zijn, je hebt zeker problemen op je werk"
Het toppunt kwam toen een vriendin van mijn moeder (die ik op Facebook had) iets op mijn wall had gelezen, het verkeerd begreep en vervolgens mijn ouders opbelde dat ik mijn werkgever zwart maak op internet. Ik was echt stomverbaasd! Ten eerste maak ik mijn werkgever niet zwart op internet, ten tweede ben ik zwaar volwassen en ten derde ben ik er klaar mee. Ik heb die vrouw verwijderd van Facebook en bovenstaande aan mijn ouders doorgegeven. Zij blijven echter maar doorgaan. Ik zei dat ik niemand verantwoording hoef af te leggen en dat het me tegenviel dat ze me niet geloofden toen ik zei dat ik zoiets niet deed.
Zo gaat het altijd. Ik ben er zo klaar mee. Ik heb keihard gewerkt aan mezelf maar dit punt wil niet lukken, alle psychologen ten spijt. Ik ben een redelijk normaal mens maar mijn ouders weten me telkens het gevoel te geven alsof ik een idioot ben. Ik heb nu al een week geen contact gehad maar zij sturen berichtjes met de vraag of ik zo koppig blijf doen, waarom ik mezelf opsluit in mijn flat (niet waar) enz. Mijn ouders willen graag dat ik ben zoals zij willen maar dat kan ik niet. Ik ben geen haantje de voorste, heb af en toe rust nodig voor mezelf maar ik ben geen einzelganger en bovendien gewoon gelukkig met mezelf.
Hoe kan ik dit het beste oplossen?
zondag 29 juli 2012 om 20:46
zondag 29 juli 2012 om 20:50
Dank jullie wel. Ik heb heus fouten en verkeerde keuzes gemaakt maar hey, welk mens niet? Mijn ouders zijn inderdaad erg betuttelend. Bang dat ik in de problemen kom en niet voor mezelf kan zorgen. Heb hier al veel gesprekken over gehad (ook met hen zelf) maar het verandert niets. Ze lijken het verleden niet te kunnen vergeten.
zondag 29 juli 2012 om 20:52
zondag 29 juli 2012 om 20:52
Mijn moeder is ook wel een beetje zo. Ik ben altijd een zorgenkindje geweest en daardoor kan ze me niet als volwassen vrouw zien. Gelukkig is het niet zo erg als bij jou.
Je doet het nu al hartstikke goed! En dat het op dit punt niet wil lukken ligt niet aan jou maar aan je ouders. Dat heeft niks met jou als persoon te maken
Je doet het nu al hartstikke goed! En dat het op dit punt niet wil lukken ligt niet aan jou maar aan je ouders. Dat heeft niks met jou als persoon te maken
zondag 29 juli 2012 om 20:55
quote:annabelleke schreef op 29 juli 2012 @ 20:50:
Dank jullie wel. Ik heb heus fouten en verkeerde keuzes gemaakt maar hey, welk mens niet? Mijn ouders zijn inderdaad erg betuttelend. Bang dat ik in de problemen kom en niet voor mezelf kan zorgen. Heb hier al veel gesprekken over gehad (ook met hen zelf) maar het verandert niets. Ze lijken het verleden niet te kunnen vergeten.Misschien je ouders vertellen dat je het recht hebt om je eigen leven te leiden met de bijbehorende fouten? Je ouders hebben toch ook hun eigen fouten mogen maken en hun leven mogen inrichten zoals zij dat wilde? Niemand is alwetend geboren hoor
Dank jullie wel. Ik heb heus fouten en verkeerde keuzes gemaakt maar hey, welk mens niet? Mijn ouders zijn inderdaad erg betuttelend. Bang dat ik in de problemen kom en niet voor mezelf kan zorgen. Heb hier al veel gesprekken over gehad (ook met hen zelf) maar het verandert niets. Ze lijken het verleden niet te kunnen vergeten.Misschien je ouders vertellen dat je het recht hebt om je eigen leven te leiden met de bijbehorende fouten? Je ouders hebben toch ook hun eigen fouten mogen maken en hun leven mogen inrichten zoals zij dat wilde? Niemand is alwetend geboren hoor
“Don’t look back – you’re not going that way.”
zondag 29 juli 2012 om 21:16
Ik heb hetzelfde probleem gehad met mijn ouders en als je op deze voet doorgaat gaan ze op een gegeven moment inzien dat je echt wel wijzer bent geworden en volwassen...aan hun reacties en opmerkingen te zien, zijn ze zelf achtergebleven en misschien zelfs wel jaloers op dat jij het wél allemaal kan en red zoals jij het doet, je doet het heel goed!
Ik moet er wel bij zeggen dat ik geregeld met de gedachten rondloop om helemaal met mijn ouders te breken, maar ja ze een spiegel voor houden is natuurlijk beter dan weglopen...en daar komt bij dat je ook nog eens van ze houd.
Ik moet er wel bij zeggen dat ik geregeld met de gedachten rondloop om helemaal met mijn ouders te breken, maar ja ze een spiegel voor houden is natuurlijk beter dan weglopen...en daar komt bij dat je ook nog eens van ze houd.
zondag 29 juli 2012 om 21:19
Je klinkt als iemand die het hartstikke goed doet. Heb je al eens in een rustig gesprek gezegd wat je hier zegt, wat het met je doet? En duidelijk gemaakt dat je er nu echt klaar mee bent?
Pap, mam, ik voel me erg betutteld door jullie en niet serieus genomen omdat... zoiets?
En anders ga je door op de ingeslagen weg, neem maar even afstand. Het klinkt niet echt respectvol, hoe ze je behandelen. Kan me voorstellen dat je er meer dan klaar mee bent.
Pap, mam, ik voel me erg betutteld door jullie en niet serieus genomen omdat... zoiets?
En anders ga je door op de ingeslagen weg, neem maar even afstand. Het klinkt niet echt respectvol, hoe ze je behandelen. Kan me voorstellen dat je er meer dan klaar mee bent.
zondag 29 juli 2012 om 21:19
Ik herken het. Vaak genoeg een gesprek gehad met mijn ouders hierover. Ik zie het zo: eerst heb je een ouder - kind relatie, dan hoor je een volwassene - volwassene relatie te hebben en als je ouders oud worden draait de rol om dan wordt het kind - ouder, omdat zij dan degene zijn die hulp nodig hebben.
Mijn ouders beginnen richting 'oud' te gaan. Ik vind het ontzettend jammer dat ik de volwassene fase nooit met ze heb kunnen meemaken. Echt van alles geprobeerd. Ik heb mezelf erbij neergelegd en vind het hun verlies. Ik leef mijn leven wel. Ik ga dit met mijn kind echt wel anders aanpakken.
Mijn ouders beginnen richting 'oud' te gaan. Ik vind het ontzettend jammer dat ik de volwassene fase nooit met ze heb kunnen meemaken. Echt van alles geprobeerd. Ik heb mezelf erbij neergelegd en vind het hun verlies. Ik leef mijn leven wel. Ik ga dit met mijn kind echt wel anders aanpakken.
zondag 29 juli 2012 om 21:25
quote:annabelleke schreef op 29 juli 2012 @ 20:55:
Helaas kan ik niet zo heel goed praten met mijn ouders. Ze bedoelen het goed maar serieuze gesprekken worden vaak afgekapt en dan wordt er gezegd dat ik me "alles veel te veel aantrek"
Bij mij hielp het bij alles wat mijn ouders zei ze te verbeteren door hun kritiek in de verleden tijd te zetten voorbeeld:
"Alles te veel aantrok, ja" dat stadium ben ik voorbij mam
Niemand overhouden? "Ik heb nog altijd mezelf"
En bij de rest van de zinnen kan je bijvoorbeeld vragen waar uit ze dat opmaken...
Of met een wedervraag beantwoorden.
Die laatste 2 over dat afslankclubje en die hormonen, daar zou ik helemaal niet op ingaan, dit gaat zo te ver!!!!! Wow, nog meer commentaar? Als het zo moet ben ik weg. Ajuus
Helaas kan ik niet zo heel goed praten met mijn ouders. Ze bedoelen het goed maar serieuze gesprekken worden vaak afgekapt en dan wordt er gezegd dat ik me "alles veel te veel aantrek"
Bij mij hielp het bij alles wat mijn ouders zei ze te verbeteren door hun kritiek in de verleden tijd te zetten voorbeeld:
"Alles te veel aantrok, ja" dat stadium ben ik voorbij mam
Niemand overhouden? "Ik heb nog altijd mezelf"
En bij de rest van de zinnen kan je bijvoorbeeld vragen waar uit ze dat opmaken...
Of met een wedervraag beantwoorden.
Die laatste 2 over dat afslankclubje en die hormonen, daar zou ik helemaal niet op ingaan, dit gaat zo te ver!!!!! Wow, nog meer commentaar? Als het zo moet ben ik weg. Ajuus
zondag 29 juli 2012 om 23:14
ik denk dat ik zelf geneigd zou zijn om ook zo'n vervelende opmerkingen terug te maken. Maar eigenlijk is dat ook erg kinderachtig en lost het niks op.
heb je wel eens rustig met je moeder een gesprek gehad dat je haar opmerkingen kwetsend vind? Misschien beseft zij niet eens hoe vervelend die opmerkingen voor jou zijn?
En als praten te direct of eng is, een brief sturen?
heb je wel eens rustig met je moeder een gesprek gehad dat je haar opmerkingen kwetsend vind? Misschien beseft zij niet eens hoe vervelend die opmerkingen voor jou zijn?
En als praten te direct of eng is, een brief sturen?
zondag 29 juli 2012 om 23:14
Misschien een idee om het e.a. Te verwoorden in een brief en dan aangeven wat hun gedrag met jou doet. Dat je begrijpt dat ze bezorgd zijn over hun dochter maar dat hun manier van handelen niet prettig is en jou telkens weer in het hokje zorgkindje plaatsen.
Het zou fijn als ze trots zijn op wat je bereikt hebt maar als ze dat niet doen kan je niet anders dan je zelf in bescherming nemen en grenzen stellen aan het contact wat je nu hebt.
Succes ermee en blijf trots op jezelf en wat je bereikt hebt!
Het zou fijn als ze trots zijn op wat je bereikt hebt maar als ze dat niet doen kan je niet anders dan je zelf in bescherming nemen en grenzen stellen aan het contact wat je nu hebt.
Succes ermee en blijf trots op jezelf en wat je bereikt hebt!
maandag 30 juli 2012 om 11:29
Mocht je hier een draai aan willen geven en de verstandhouding met je ouders graag anders zien, dan ligt die bal bij jou:
Accepteren dat je ouders zijn zoals ze zijn en dat dat niet zo heel lekker ligt.
Niet meer verwachten dat dit nog gaat veranderen, maar een manier zien te vinden om ermee om te gaan.
Accepteren dat je ouders zijn zoals ze zijn en dat dat niet zo heel lekker ligt.
Niet meer verwachten dat dit nog gaat veranderen, maar een manier zien te vinden om ermee om te gaan.
conversation = awareness