Gedumpt

Mijn ex heeft het afgelopen woensdag uitgemaakt, hij zag de relatie niet meer zitten; hij twijfelde zo nu en dan over de relatie omdat er veel ruzies zijn geweest in het verleden die hij moeilijk kon verwerken. Hij had 3 dagen thuis gezeten (ziek gemeld van werk) en zitten nadenken over ons, wat nu het beste was. Ik heb zo het idee, dat hij de relatie heeft gestopt omdat het allemaal niet meer vanzelf ging, hij moest ergens aan 'voldoen' in zijn ogen, daar constant aan denken, en dat frustreerde hem, bij elke stap vooruitdenken. Hij wilde het liever nu uitmaken, dan wanneer we al kinderen zouden hebben bijvoorbeeld en dacht dat dit de beste keuze was.



Hij zei dat zijn gevoel voor mij minder was geworden, dat hij ons meer zag als maatjes dan als vriend en vriendin.



Op mijn verzoek is hij vrijdagavond blijven slapen, we hebben seks gehad, zaterdag zijn we op het strand gaan uitwaaien en het was alsof er niks aan de hand was, natuurlijk werd ik af en toe emotioneel en trooste hij mij met knuffels en kusjes, maar we konden nogsteeds ontzettend met elkaar lachen.



Het afscheid met onze ouders was erg emotioneel, hij huilde en ik huilde. Toen ik de opmerking maakte: '' ik vind het zo jammer, om hier niet meer terug te komen '' zei hij '' maar dat weet je toch helemaal niet ''. Ik heb hem gevraagd, het mij te vertellen wanneer hij mij zal gaan missen, dit beloofde hij mij. Ik vroeg of hij het dan opnieuw een kans wilde geven, hij zei toen: '' misschien wel, misschien als ik alles over een maand op een rijtje heb, dat ik dan weer wel helemaal kan gaan voor de relatie '''. Ons afscheid was erg emotioneel, hij huilde en bleef me kussen op mijn mond en voorhoofd, hij hield me zo stevig vast, dit had ik nog nooit eerder zo gevoeld, ik kreeg onwijs het idee dat hij er niet 100 procent achter stond om mij te laten gaan.



's Avonds stuurde hij mij nog een berichtje: '' slaap lekker, droom fijn en ik hou van jou '' wat ik vreemd vond, hij had het immers zelf uitgemaakt, maar ik reageerde op dezelfde manier terug. Maandag heb ik geen contact met hem gezocht, en hij ook niet met mij, totdat ik dinsdagmiddag een berichtje kreeg: '' hee Nijntje, hoe gaat het nu met je? '' ik heb geantwoord dat ik me weleens beter heb gevoeld en hoe het met ging, hij antwoordde met '' oh oke, met mij gaat het wel aardig ''. Ik vroeg of hij het zijn vrienden al had verteld, hij antwoorde dat een vriend had gezegd: '' oow rot zeg man, maar komt wel weer goed hoor '' waarna ik vroeg '' wat bedoelde hij daarmee, goed met ons, of goed met jou? '' hij antwoordde: '' ik denk dat hij met mij bedoelde '', ik zei: '' ooh jammer '' waarop hij antwoordde: '' jaa ''. Ik vroeg of hij het raar vond, om ineens niks meer van elkaar te horen, geen berichtjes niet afspreken etc. of dat hij het wel prettig vond, hij antwoordde: '' is ff wennen, maar als ik eerlijk ben, is ook wel ff prettig ''. Ik vroeg wat hij bedoelde met '' ff prettig '' waarop hij antwoordde met: '' nou, gewoon alles even op een rijtje krijgen ''.



Denken jullie, dat als ik in eerste instantie alle contact van hem af laat komen, net zoals ik dat gisteren heb gedaan, dat deze man dan weer een zwak voor mij zal krijgen en terug zal komen? We hebben nogsteeds die enorme klik, en als hij alles op een rijtje krijgt, zal hij mij dan niet gaan missen? Of denken jullie; dit is einde verhaal. Ik zeg niet dat ik niet door zal gaan met mijn leven, dat zal ik absoluut doen, maar een klein beetje hoop houden dat hij misschien wel terug zou willen komen, zou toch wel fijn zijn, ik ben nogsteeds gek op deze man, en hou zielsveel van hem.



Hij zegt contact te willen houden, waarop ik steeds antwoord dat hij maar contact moet zoeken, want ik wil hem de mogelijkheid geven om mij te gaan missen, en dat kan niet als ik steeds contact zoek, waarop hij zegt '' ooh '' maar het gaat dus al de goede kant op, want hij heeft al het eerste contact weer gelegd, ik weet niet wanneer het volgende contact zal zijn, maar dat zal ik denk ik weer, van hem laten afhangen.



Hij zegt nogsteeds van mij te houden, maar niet meer zoveel als eerst. Maar als hij mij zal gaan missen, dan zal hij toch vast voelen wat hij kwijt is?

'je weet pas wat je mist, als je het niet meer hebt'.



Hierbij is hij momenteel best gestressed op zijn werk, wat ook nog een rol heeft kunnen spelen in zijn beslissing, en kreeg ik een beetje woorden met zijn moeder, waarna ik hem vroeg om een verklaring, hij reageerde hier toen heel paniekerig op '' hij moest overal altijd tussen zitten, waarom kon niemand hem met rust laten ''.



In het verleden heeft hij mij veel gevraagd om hem na ruzies even zijn rust te gunnen, ik kon dit niet en bleef hem dagelijks berichtjes sturen en smeken om af te spreken. Als hij nu ziet dat ik hem zijn rust gun, zal hij dan ook zien, dat ik mijn beloftes wel kan houden en dat er dan misschien toch een hoopvolle toekomst in het verschiet ligt?

Ik bood vanmiddag mijn excuses aan voor mijn eerdere claimende gedrag, en dat ik hiermee inzie dat ik hem heb weggejaagd en dat zo zonde vind, dat als we het ooit opnieuw zouden proberen, we het niet nog een keer zo zouden doen, maar beter zouden aanpakken, hij antwoordde hierop: ''ja zonde, maar wie weet als het goed komt''.

Dit is toch onzeker? Alsof hij het ook niet uitsluit om weer bij elkaar te komen? Ik snap dat jullie zeggen: 'uit is uit'. Maar als je echt klaar bent met iemand, dan zeg je dit soort dingen toch niet?

Hallo,



ik liep mijn exvriend gisteren tegen het lijf, naja 'liep', hij reed langs en zwaaide blij, je zag dat hij vaart minderde, hij twijfelfde om te stoppen, maar reed toch door. Ik stuurde hem een bericht: 'hee, waarom reed je door?' 'wat ging je doen?' hij antwoordde: ''ik ga me nicht even wegbrengen'' vervolgens stuurde ik: 'ooh, rij je nog terug dan?' 'vind wel jammer dat je niet stopte' hij antwoordde even later: ''ja nou sorry hoor, 'ik ging haar afzetten, vervolgens even gekletst met haar moeder en toen auto gewassen''. Ik zei: 'ooh, nou vind wel jammer dat je niet stopte' 'dus je staat nogsteeds achter je beslissing?' 'Nog geen spijt? Dat je me liever niet wilde spreken zegmaar'. Hij antwoordde: ''ja toch nou vind nog wel ff lekker'' waarop ik zei: 'Okee, nou hoop dat je je nog bedenkt, zie die kans erin?' hij antwoordde: ''Nou op de manier hoe je reageer nu gelijk nog niet''.



Ik zag inderdaad kort erna in dat ik alweer had bewezen dat ik hem niet met rust kon laten, weer die vragen die ik stelde, weer het controlen, stom stom stom!! Maar wat vinden jullie hiervan, wat hij antwoorde? Dit betekend toch dat hij niet helemaal achter ze beslissing staat, het lijkt mij alsof die een soort van 'pauze' heeft genomen?? Ik laat hem nu alweer 2 dagen met rust, en heb ook nog niks van hem gehoord, maar zijn de kansen dat hij terugkomt nu groter, nu hij dit soort dingen zegt??

Ik weet dat hij afstand neemt, en ik bedacht me later ook dat het beter was dat hij niet gestopt was, wat hadden we tegen elkaar moeten zeggen? Ik zeg ook, dat ik spijt had dat ik hem al die vragen stelde, maar mijn vraag was:



denken jullie dat hij toch nog twijfelt om door te gaan met de relatie, zolang ik hem zijn rust/ruimte geef, zodat hij zelf kan nadenken en alles op een rijtje kan zetten. Een adempauze zeg maar, denken jullie dat hij definitief is geweest in zijn besluit, aangezien die constant dingen zegt als:



''ik vind het nog wel even fijn zo'' en op vragen of die nog wil terugkomen op zijn beslissing zegt: ''zoals je nu reageert, nu nog niet''.



Betekend dit niet een soort van, alsof hij het toch zou kunnen overwegen om het toch nog een keer te proberen? Zoals jullie zien ben ik ontzettend van de vragen, en daarom denk ik misschien ook dat hij alles express zo officieel heeft gedaan, ipv een 'pauze' aangezien hij weet, dat als hij dat doet, dat ik hem dan absoluut niet met rust kan laten. Zijn eigen woorden zijn dan ook: ''Nijntje, een pauze werkt niet, dat zagen we toen we 2 weken elkaar even rust gunden, toen bleef je elke dag bellen en sms-en om te vragen om af te spreken''.



Denken jullie dus, dat hij misschien toch nog niet defitinief is geweest in zijn beslissing, maar dat er nog een kans is dat hij weer bij mij terugkomt. Dat hij nu zeg maar wil kijken, of hij gelukkiger is zonder mij

Bedankt iedereen voor de reacties, ik waardeer het enorm dat jullie de moeite doen om mijn vragen keer op keer te beantwoorden. Ik zie zelf ook in dat ik in elk klein beetje hoop zoek, het is gewoon dat ik deze man zo goed heb gekend, en dat de dingen die hij nu zegt, voor mij gewoon anders overkomen dan dat ik het nu tegen jullie vertel. Maar misschien hebben jullie gelijk, en aan de andere kant zal ik dit wel moeten aannemen want ik heb geen keus.



Ik blijf altijd in mijn achterhoofd houden dat deze man hopelijk toch ooit nog bij mij terug zal komen, maar zal in elk geval geen contact meer zoeken met hem en de boel de boel laten.



Dankjulliewel

Wat Oriane schrijft zie ik inderdaad in, en zo is het altijd al geweest; hij dreigde altijd om de relatie te verbreken, maar deed het nooit. Dit was op de een of andere manier, zijn wijze om mij 'stil' te krijgen, zodat ik niet meer doordramde over bepaalde dingen bijvoorbeeld. Dit deed mij ontzettend veel pijn, en omdat hij dit op een gegeven moment zovaak zei, ben ik dit niet meer serieus gaan nemen, waardoor ik nu ook zoveel moeite heb om het te accepteren.



Ik begrijp niet dat je dingen zegt als 'vind het wel ff lekker' en 'moet alles even op een rijtje zetten'. Als je klaar bent met iemand, en zoveel moeite hebt gedaan om die keuze echt openbaar te maken, dan zeg je nu toch gewoon waar het op staat 'ja ik ben blij dat ik de keuze heb gemaakt, sorry, maar ik denk dat dit het beste is voor ons beiden', dan zeg je toch zoiets? Doordat hij dit soort dingen zegt, blijf ik twijfelen.



Ik hoop aan de ene kant dat ik hem snel zal kunnen vergeten, bij elk stelletje dat ik zie slaan mijn ogen vol tranen, en dan zie ik mijzelf met hem zo staan.

Niet leuk aan hem was;



dat hij al een tijdje niet meer face-to-face uit zichzelf zei dat hij van mij hield



dat hij mij niet zomaar knuffelde, hij trok mij niet meer tegen zich aan, en zelden kuste hij mij zomaar



dat hij zo ontzettend close was met zijn familie en ik er geen fout woord over mocht zeggen



dat hij graag alleen uit wilde, zonder mij erbij, terwijl alle andere vriendinnen van zijn vrienden wel mee gingen, hij wilde ook weleens 'een avond voor zichzelf'



Wel leuk was;



we deden elk weekend leuke dingen samen, bezochten leuke plaatsen bv



dat ik helemaal mezelf kon zijn bij hem, ik hoefde me nergens voor te schamen, en hij deed dat ook niet voor mij



dat hij altijd direct voor me klaarstond wanneer ik hem nodig had; als de bus er langer over deed dan hij zou moeten, stond hij al meteen op de stoep om me te brengen



dat ik altijd zo onwijs met hem kon lachen

We hebben eigenlijk nooit ruzie gehad in het echt, eigenlijk alleen via de whatsapp/ping. Dan kregen we onenigheid over de tonatie (dingen kunnen al snel anders overkomen, terwijl je ze eigenlijk niet zo had bedoeld over de social media). Ik werd dan vervolgens pisneidig en belde hem dan om het uit te praten, hij wilde er dan gewoon een nachtje over slapen, en dan was het over, ik kon dit niet hebben, en kon niet slapen als we nog ruzie hadden, hij moest en zou dit weten.. erg slecht, ik weet het..



Ik voelde mezelf wel altijd op nummer 1 komen, al is zijn familie onwijs belangrijk voor hem, vandaag had hij bv een rondrit met zijn auto, zijn moeder is meegegaan, terwijl de vriend waarmee hij ging, zijn vriendin bij zich had. Ik vind dit dan zo bespottelijk, een knul van 23 die zijn moeder meeneemt naar uitjes, omdat hij blijkbaar niemand anders had die met hem mee wilde.



Zijn ouders waren heel kort door de bocht, hadden zo hun periodes dat ze ineens vreemd tegen mij deden, dan praten ze amper als ik er was, en de vader van mijn ex keek me dan amper aan.

Ik viel mijn ex altijd lastig met de vragen daarover 'waarom en hoezo' terwijl hij er meestal barweinig aan kon doen, ik vond dat dat hij moest vragen aan zijn ouders waarom ze dit deden, maar hij vond dit onzin, want ze hadden dan bijvoorbeeld gewoon hun dag niet.

Hij had zegmaar altijd het idee dat hij overal tussenzat. We kregen eigenlijk ook alleen maar ruzie als een van ons een rottige periode had, rottigheid op werk, of bij mij op school. Alle rotzooi vuur je dan af op de persoon waar je het meeste van houdt, en dat koste vaak onze relatie, waardoor hij helemaal wanhopig werd, en dreigde de relatie te beeindigen.



Net voordat het uitging had ik weer rottigheid met zijn moeder, ik stuurde haar berichtjes (gewoon van: hee zag ik u nou net lopen?) maar zij bleef mij negeren, dus ik besloot om niet meer daar thuis te komen maar om bij mij af te spreken, mijn ouders waren immers toch op vakantie.

Ik heb hem een aantal keer gevraagd waarom zijn moeder dit deed, waarop hij gefrustreerd antwoordde dat hij het ook niet wist en dat hij niet overal tussen wilde zitten, iedereen moest hem nou eens met rust laten!



Ook ging het rot op zijn werk de laatste tijd, hij heeft het absoluut niet meer naar zijn zin en heeft een andere baas die hem veel stress bezorgt.



Ik ben heel bang, dat dit allemaal heeft meegespeeld in het besluit om het uit te maken, de keer namenlijk dat we elkaar zagen, voordat hij het uitmaakte, hadden we samen de grootste lol, en hij vertelde mij ook dat hij het een hele leuke avond had gevonden. Sinds tijden vroeg hij uitzichzelf of ik tegen hem aan kwam zitten etc.



3 dagen later, hij was ziek thuisgebleven, meldde hij huilend dat het beter was om de relatie te stoppen. Hij was thuis gebleven omdat hij het niet meer naar zijn zin had op zijn werk, en ook wel even tijd voor zichzelf wilde, maar blijkbaar is hij toen veel gaan nadenken en is hij tot dit besluit gekomen.



Zijn vader heeft altijd erg achter onze relatie gestaan, ik heb ook weleens een stuk met hem gewandeld en gepraat over onze relatie. Hij zei toen ook dat hij erg beeinvloedbaar is door de buitenwereld, dat hij dan snel de verkeerde beslissingen kan maken (als het rot gaat op werk, dat hij dit allemaal op mij projecteert, ik reageer vervolgens pissig, en dan dreigt hij het uit te maken).

Deze vader heeft er ook voor gezorgd dat we het de laatste keer nog een kans zouden geven, als er nog een ruzie zou opdoen, dan zouden we er beiden mee kappen.

Het frustrerende is dus ook; er is geen ruzie geweest, en alsnog heeft hij de relatie verbroken..