Gedumpt

Mijn ex heeft het afgelopen woensdag uitgemaakt, hij zag de relatie niet meer zitten; hij twijfelde zo nu en dan over de relatie omdat er veel ruzies zijn geweest in het verleden die hij moeilijk kon verwerken. Hij had 3 dagen thuis gezeten (ziek gemeld van werk) en zitten nadenken over ons, wat nu het beste was. Ik heb zo het idee, dat hij de relatie heeft gestopt omdat het allemaal niet meer vanzelf ging, hij moest ergens aan 'voldoen' in zijn ogen, daar constant aan denken, en dat frustreerde hem, bij elke stap vooruitdenken. Hij wilde het liever nu uitmaken, dan wanneer we al kinderen zouden hebben bijvoorbeeld en dacht dat dit de beste keuze was.



Hij zei dat zijn gevoel voor mij minder was geworden, dat hij ons meer zag als maatjes dan als vriend en vriendin.



Op mijn verzoek is hij vrijdagavond blijven slapen, we hebben seks gehad, zaterdag zijn we op het strand gaan uitwaaien en het was alsof er niks aan de hand was, natuurlijk werd ik af en toe emotioneel en trooste hij mij met knuffels en kusjes, maar we konden nogsteeds ontzettend met elkaar lachen.



Het afscheid met onze ouders was erg emotioneel, hij huilde en ik huilde. Toen ik de opmerking maakte: '' ik vind het zo jammer, om hier niet meer terug te komen '' zei hij '' maar dat weet je toch helemaal niet ''. Ik heb hem gevraagd, het mij te vertellen wanneer hij mij zal gaan missen, dit beloofde hij mij. Ik vroeg of hij het dan opnieuw een kans wilde geven, hij zei toen: '' misschien wel, misschien als ik alles over een maand op een rijtje heb, dat ik dan weer wel helemaal kan gaan voor de relatie '''. Ons afscheid was erg emotioneel, hij huilde en bleef me kussen op mijn mond en voorhoofd, hij hield me zo stevig vast, dit had ik nog nooit eerder zo gevoeld, ik kreeg onwijs het idee dat hij er niet 100 procent achter stond om mij te laten gaan.



's Avonds stuurde hij mij nog een berichtje: '' slaap lekker, droom fijn en ik hou van jou '' wat ik vreemd vond, hij had het immers zelf uitgemaakt, maar ik reageerde op dezelfde manier terug. Maandag heb ik geen contact met hem gezocht, en hij ook niet met mij, totdat ik dinsdagmiddag een berichtje kreeg: '' hee Nijntje, hoe gaat het nu met je? '' ik heb geantwoord dat ik me weleens beter heb gevoeld en hoe het met ging, hij antwoordde met '' oh oke, met mij gaat het wel aardig ''. Ik vroeg of hij het zijn vrienden al had verteld, hij antwoorde dat een vriend had gezegd: '' oow rot zeg man, maar komt wel weer goed hoor '' waarna ik vroeg '' wat bedoelde hij daarmee, goed met ons, of goed met jou? '' hij antwoordde: '' ik denk dat hij met mij bedoelde '', ik zei: '' ooh jammer '' waarop hij antwoordde: '' jaa ''. Ik vroeg of hij het raar vond, om ineens niks meer van elkaar te horen, geen berichtjes niet afspreken etc. of dat hij het wel prettig vond, hij antwoordde: '' is ff wennen, maar als ik eerlijk ben, is ook wel ff prettig ''. Ik vroeg wat hij bedoelde met '' ff prettig '' waarop hij antwoordde met: '' nou, gewoon alles even op een rijtje krijgen ''.



Denken jullie, dat als ik in eerste instantie alle contact van hem af laat komen, net zoals ik dat gisteren heb gedaan, dat deze man dan weer een zwak voor mij zal krijgen en terug zal komen? We hebben nogsteeds die enorme klik, en als hij alles op een rijtje krijgt, zal hij mij dan niet gaan missen? Of denken jullie; dit is einde verhaal. Ik zeg niet dat ik niet door zal gaan met mijn leven, dat zal ik absoluut doen, maar een klein beetje hoop houden dat hij misschien wel terug zou willen komen, zou toch wel fijn zijn, ik ben nogsteeds gek op deze man, en hou zielsveel van hem.



Hij zegt contact te willen houden, waarop ik steeds antwoord dat hij maar contact moet zoeken, want ik wil hem de mogelijkheid geven om mij te gaan missen, en dat kan niet als ik steeds contact zoek, waarop hij zegt '' ooh '' maar het gaat dus al de goede kant op, want hij heeft al het eerste contact weer gelegd, ik weet niet wanneer het volgende contact zal zijn, maar dat zal ik denk ik weer, van hem laten afhangen.



Hij zegt nogsteeds van mij te houden, maar niet meer zoveel als eerst. Maar als hij mij zal gaan missen, dan zal hij toch vast voelen wat hij kwijt is?

'je weet pas wat je mist, als je het niet meer hebt'.



Hierbij is hij momenteel best gestressed op zijn werk, wat ook nog een rol heeft kunnen spelen in zijn beslissing, en kreeg ik een beetje woorden met zijn moeder, waarna ik hem vroeg om een verklaring, hij reageerde hier toen heel paniekerig op '' hij moest overal altijd tussen zitten, waarom kon niemand hem met rust laten ''.



In het verleden heeft hij mij veel gevraagd om hem na ruzies even zijn rust te gunnen, ik kon dit niet en bleef hem dagelijks berichtjes sturen en smeken om af te spreken. Als hij nu ziet dat ik hem zijn rust gun, zal hij dan ook zien, dat ik mijn beloftes wel kan houden en dat er dan misschien toch een hoopvolle toekomst in het verschiet ligt?

Oriane, ik mis zoals je zegt inderdaad die persoon van vroeger; die persoon die me graag wilde laten zien aan al zijn vrienden, die me dicht tegen zich aantrok en me knuffelde. Die persoon mis ik al zo lang, en ik hoopte al zolang dat die terugkwam.



Daarom was het afscheid ook zo zwaar, hij knuffelde mij ineens zo stevig, dat ik dacht; ''huh hoe kan dit?''



Ik heb gemerkt dat hij de relatie als 'vanzelfsprekend' is gaan beschouwen, en daarom hoop ik juist zo, dat wanneer ik hem totaal geen aandacht meer schenk, wanneer hij ziet dat ik plezier heb zonder hem, dat hij dan ziet dat ik niet altijd naar hem terugren zoals ik altijd deed, dat hij dan zal zien wat hij is kwijtgeraakt, iemand die altijd alles voor hem deed, die voor hem klaarstond wanneer hij mij nodig had, iemand die hem steunde in alles wat hij deed.

Ik heb die hoop dat hij terugkomt, meer daarop gevestigd, dat als hij mij kwijt is, dat hij die leegte ook zal voelen. Hij wilde meer vrijheid, maar zie wat er gebeurd; hij heeft een rondrit, en de enige die meewilt is zijn moeder!! Terwijl ik altijd stond te springen om mee te gaan.

En dit is niet de eerste keer dat zijn moeder mee gaat omdat zijn vrienden niet meewilden.

quote:Julus schreef op 12 augustus 2012 @ 19:35:

[...]





Zou dat niet uit een soort van wanhoop geweest zijn? De boel niet meer overzien?

Ik heb hetzelfde gehad in mijn relatie; alles liep vast, ik overzag het allemaal niet meer. Mijn eerste reactie was; uitmaken. Mijn ex vond dat wel erg rigoreus, dus deed ik het niet. Maar ik had het gevoel om compleet vast te zitten en wilde weg, weg van alle gedoe.





Wat jij zegt, klopt inderdaad, mijn moeder zei dit ook elke keer; hij zegt dit omdat hij gigantisch in de knoop zit met zichzelf. Hij wil dat niemand meer aan zijn hoofd zeurt en vlucht.

Daarom bleef hij ziek thuis, hij wilde geen gezeur meer van zijn nieuwe baas. Terwijl hij totaaaaal geen persoon is dat thuis blijft als alles even tegenzit.

Hij wilde niks te maken hebben met het gezeur tussen zijn moeder en mij, hij wilde er niet tussenzitten, en met rust gelaten worden.

Toen ik hem een paar maandjes geleden vroeg; ''ben je niet ontzettend blij dat we nog samen zijn na al dat gedoe, dat we het toch hebben doorgezet'' antwoordde hij ook: ''ja, daar ben ik erg blij om, ga lekker slapen lieverd, ik hou van je''. Dit zei hij toen we beiden vakantie hadden en genoten van elkaar, hij had dus geen zeurende mensen om zich heen en was in een relaxte omgeving. Ik kan me bijna niet voorstellen dat hij dit gelogen heeft.

Okee, en jullie hebben beiden na het beeindigen van die relatie toch niet gedacht; ik mis die persoon toch wel erg? Het is toch wel zonde dat ik dit heb weggegooit?



Hij zei namenlijk ook; ik hoopte elke keer dat het gevoel zou terugkomen.



Maar is er dan geen logica, in iemand kwijt zijn, en dan denken; ik had alles toch niet zo voor lief moeten nemen, en het is toch zonde wat ik heb gedaan, het was wel me beste maatje, zij/hij had z'n grillen, maar heeft me toch altijd gesteund en maakte me altijd aan het lachen. Ik mis diegene toch wel erg

quote:Julus schreef op 12 augustus 2012 @ 19:56:

Jawel, maar dan weet je ook dat als je weer bij elkaar komt, je heel snel weer denkt dat het het toch niet is...

Dat is verstand en gevoel; je moet dan op je verstand beslissen en ook beslissen dat je niet meer terug wil. Mijn gevoel zegt ook heus dat ik hem mis, maar ik denk ook aan de tijd(en) dat ik ermee wilde stoppen en dat is niet zomaar.



Je weet dan gewoon dat het binnen de kortste tijd weer vastloopt en dan kun je weer met elkaar stoppen, en dat 10x zo doen. Dat is niet vol te houden.

Jouw ex zal dus misschien nog in de knoop zitten met verstand en gevoel en nu zijn verstand hebben laten spreken. Omdat hij weet dat het niet goed werkt (voor hem).





-----------



Ik citeer mijn eerdere bericht:



Ik bood vanmiddag mijn excuses aan voor mijn eerdere claimende gedrag, en dat ik hiermee inzie dat ik hem heb weggejaagd en dat zo zonde vind, dat als we het ooit opnieuw zouden proberen, we het niet nog een keer zo zouden doen, maar beter zouden aanpakken, hij antwoordde hierop: ''ja zonde, maar wie weet als het goed komt''. Dit is toch onzeker? Alsof hij het ook niet uitsluit om weer bij elkaar te komen? Ik snap dat jullie zeggen: 'uit is uit'. Maar als je echt klaar bent met iemand, dan zeg je dit soort dingen toch niet?



Ik zie dat hij misschien ook zal denken dat het weer mis zal lopen, maar ik heb beloofd dat als we het ooit nog een kans zullen geven, ik niet meer zo claimerig zal zijn, dat ik inzie dat dit stom was. Maar zei hij dit: ''wie weet als het goed komt'' dan uit zijn verstand om mij te pleasen, of zijn gevoel wat hoopt dat het toch nog goed komt?

Heel erg bedankt voor jullie fijne tips en de begripvolle reacties. Ik merk echt dat ik aan het einde van de dag, hier op dit forum, mezelf terug kan vinden, en dan voel ik me stukje bij beetje iets sterker. Ik hoop dat ik met de tijd een lieve man zal tegenkomen die mij wel wil hebben zoals ik ben.. en mijn 'storende claimende' gedrag niet zo verschrikkelijk vind, want het ergste is nog; ik merk het zelf niet, ik zie het pas als ik het nalees..



Voor mijn ex ben ik zelfs in therapie geweest, naja niet alleen voor hem, ook voor mezelf, omdat ik zo onmogelijk was in de relatie.

Ik vind het gewoon onwijs moeilijk om iemand los te laten die letterlijk alles van je weet en waar je zo voor gevochten hebt het doet me zoveel pijn dat al die moeite voor niks is geweest, en het doet nog zoveel meer pijn om van de persoon waarvan je het meeste houdt, te horen te krijgen dat die eigenlijk al een halfjaar niet 'echt meer' van jou hield, die woorden blijven door mijn hoofd gaan en maken me kapot en onzeker.



Ik snap inderdaad niet dat hij niet gewoon duidelijk kan zijn, tijdens ons afscheid vroeg ik of hij kon beloven om het te zeggen wanneer hij mij zou missen, en om niet meer tegen me te liegen, hij was me immers toch al kwijt.. En om nu van jullie te horen dat hij met 'wie weet hoe het loopt' en 'ik vind het nog wel even fijn zo' nogsteeds liegt, valt me zo zwaar tegen.

Geloof me, het gaat om een hele lieve, gevoelige en soms wat onzekere jongen die me nooit pijn zou willen doen, maar hij weet ook, dat mijn zwakste punt is, dat ik absolute zekerheid nodig heb, dus waarom kwelt hij mij hier dan nogsteeds mee? Hij heeft toch met de tijd geleerd dat hij 100procent direct tegen mij moet zijn, omdat het anders niet doordringt. Waarom blijft hij me dan voeden met hoop, dat maakt me inderdaad zo verschrikkelijk onzeker.



ik probeer inderdaad overal afleiding in te zoeken, mijn lieve moeder heeft me gisteren een dagje meegenomen naar Parijs, voor afleiding, maar het enige wat ik kon doen, was praten over hem, en het enige wat ik zag, waren verliefde stelletjes.



Vandaag tijdens mijn werk, overal stelletjes, ik word echt gestoord