Werk & Studie
alle pijlers
burn-out & werk
maandag 13 augustus 2012 om 12:46
Hopelijk heb ik de juiste categorie gekozen, ik twijfelde tussen werk& studie en psyche.
Het gaat om het volgende:
Sinds 5 maanden ben ik in de ziektewet, vanwege een burn out. Daarvoor heb ik na mijn zwangerschapsverlof een maand 24 uur gewerkt en daarna 16 uur (8 uur ouderschapsverlof). Hier zijn ze mee akkoord gegaan, maar mijn werk dat ik in 24 uur deed, moest wel in die 16 uur gepropt worden. Aangezien mijn werk in 24 uur al niet te doen was, ben ik in die maanden van mijn ouderschapsverlof zwaar overspannen geworden. Al mijn collega's hebben al met dergelijke klachten thuis gezeten, maar volgens mijn werkgever komt het door mijn gebrek aan het kunnen combineren van mijn nieuwe thuissituatie en mijn werk. Echter die hoge werkdruk is er sinds 2 jaar, na een reorganisatie pas gekomen.
De laatste situatie was, dat ik een verslag in no time uit moest werken van een nogal belangrijke vergadering, wij gingen op vakantie. Toen ik terug kwam van vakantie bleek dat mijn collega's dit verslag hadden uitgefilterd op fouten en ik moest bij mijn leidinggevende komen. Zij deed er niet zo gewichtig over en zag het als een incident. Maar ik voelde me zo verraden. Wat nou incident? Dit was het beste van mijn kunnen in de beperkte tijd die ik ervoor had. Dat was de druppel die de emmer liet overlopen.
Dat weekend viel letterlijk om van de spanning, hierop volgede allerhande hersenscans, en EEG onderzoeken. Conclusie: burn-out
Enfin, ik zit nu 5 maanden thuis. Thuis moet ik zeggen, voel ik me al wat beter zo nu en dan. Ik heb het gevoel dat ik weer af en toe een dag door kan komen zonder me opgefokt te voelen. Dit met behulp van gesprekken met een psycholoog en kalmerende medicatie. Maar nu moet ik deze week een afspraak maken om weer een re-integratie plan op te stellen.
Eerlijk gezegd denk ik dat ik mijn functie helemaal niet meer aankan, icm de kinderen en thuis. Er is me al verzekerd dat er geen andere functies zijn en de werkdruk die blijft.
Volgens de wet poortwachter ben ik verplicht om aan een reintegratie mee te werken, maar ik weet nu al zeker dat dat fout gaat. Misschien is het te doen om in het begin minder uur te werken. Maar om uiteindelijk daar terug te keren, zie ik niet gebeuren. Ik houd dan mezelf en mijn werkgever voor de gek. Ik vind het ook vreselijk rot voor mijn directe collega's. Het liefst zou ik ontslag nemen, maar dat kan niet, ik kan niet zonder mijn inkomen.
Ik ben nu nog wel ziek en daarbij heeft mijn werkgever ook een verantwoordelijkheid in het gebeuren. Ik ben alleen totaal niet assertief en voel me schuldig over hoe het tot nu toe gelopen is.
Wie herkent zich in deze situatie of wie heeft er verstand van het arbeidsrecht. Wat kan ik nu het beste doen?
Het gaat om het volgende:
Sinds 5 maanden ben ik in de ziektewet, vanwege een burn out. Daarvoor heb ik na mijn zwangerschapsverlof een maand 24 uur gewerkt en daarna 16 uur (8 uur ouderschapsverlof). Hier zijn ze mee akkoord gegaan, maar mijn werk dat ik in 24 uur deed, moest wel in die 16 uur gepropt worden. Aangezien mijn werk in 24 uur al niet te doen was, ben ik in die maanden van mijn ouderschapsverlof zwaar overspannen geworden. Al mijn collega's hebben al met dergelijke klachten thuis gezeten, maar volgens mijn werkgever komt het door mijn gebrek aan het kunnen combineren van mijn nieuwe thuissituatie en mijn werk. Echter die hoge werkdruk is er sinds 2 jaar, na een reorganisatie pas gekomen.
De laatste situatie was, dat ik een verslag in no time uit moest werken van een nogal belangrijke vergadering, wij gingen op vakantie. Toen ik terug kwam van vakantie bleek dat mijn collega's dit verslag hadden uitgefilterd op fouten en ik moest bij mijn leidinggevende komen. Zij deed er niet zo gewichtig over en zag het als een incident. Maar ik voelde me zo verraden. Wat nou incident? Dit was het beste van mijn kunnen in de beperkte tijd die ik ervoor had. Dat was de druppel die de emmer liet overlopen.
Dat weekend viel letterlijk om van de spanning, hierop volgede allerhande hersenscans, en EEG onderzoeken. Conclusie: burn-out
Enfin, ik zit nu 5 maanden thuis. Thuis moet ik zeggen, voel ik me al wat beter zo nu en dan. Ik heb het gevoel dat ik weer af en toe een dag door kan komen zonder me opgefokt te voelen. Dit met behulp van gesprekken met een psycholoog en kalmerende medicatie. Maar nu moet ik deze week een afspraak maken om weer een re-integratie plan op te stellen.
Eerlijk gezegd denk ik dat ik mijn functie helemaal niet meer aankan, icm de kinderen en thuis. Er is me al verzekerd dat er geen andere functies zijn en de werkdruk die blijft.
Volgens de wet poortwachter ben ik verplicht om aan een reintegratie mee te werken, maar ik weet nu al zeker dat dat fout gaat. Misschien is het te doen om in het begin minder uur te werken. Maar om uiteindelijk daar terug te keren, zie ik niet gebeuren. Ik houd dan mezelf en mijn werkgever voor de gek. Ik vind het ook vreselijk rot voor mijn directe collega's. Het liefst zou ik ontslag nemen, maar dat kan niet, ik kan niet zonder mijn inkomen.
Ik ben nu nog wel ziek en daarbij heeft mijn werkgever ook een verantwoordelijkheid in het gebeuren. Ik ben alleen totaal niet assertief en voel me schuldig over hoe het tot nu toe gelopen is.
Wie herkent zich in deze situatie of wie heeft er verstand van het arbeidsrecht. Wat kan ik nu het beste doen?
maandag 13 augustus 2012 om 12:56
Bespreek jouw zorgen met de bedrijfsarts en vraag of je begeleiding van bedrijfsmaatschappelijk werk of een bedrijfspsycholoog zou kunnen krijgen. De werkdruk is momenteel in bijna alle organisaties erg hoog, want ons land verkeerd in een crisis. De kans dat je dus ergens een werkplek zonder werkdruk kunt vinden, acht ik dan ook nihil. Zonder werk (of inkomen) kun je niet, geef je zelf al aan, dus stoppen met werken is ook geen optie. Dan blijft dus over dat je moet leren om beter met werkdruk om te gaan! Bedrijfsmaatschappelijk werk, of een bedrijfspsycholoog, zou jou daarbij kunnen helpen , door je te leren hoe je wat assertiever kunt worden, nee kunt zeggen, enz.
maandag 13 augustus 2012 om 12:57
quote:judith29 schreef op 13 augustus 2012 @ 12:46:
Maar nu moet ik deze week een afspraak maken om weer een re-integratie plan op te stellen.
Eerlijk gezegd denk ik dat ik mijn functie helemaal niet meer aankan, icm de kinderen en thuis. Er is me al verzekerd dat er geen andere functies zijn en de werkdruk die blijft.
Volgens de wet poortwachter ben ik verplicht om aan een reintegratie mee te werken, maar ik weet nu al zeker dat dat fout gaat.
Vervelende situatie.
Maar jouw baas heeft er geen boodschap aan dat jij je baan niet aankunt in combinatie met je kinderen en je thuis. Als dat de reden is dat jij je werkzaamheden niet kunt verrichten, dan zul je op zoek moeten gaan naar wat anders waar je die dingen wel kunt combineren.
Ik neem aan dat je ook regelmatig gesprekken hebt met de bedrijfsarts? Die kan jou en je werkgever ook adviseren over reïntegratie, maar kan ook geen vacature voor je verzinnen die je wel met je kinderen en privésituatie kunt combineren; het is wel een zakelijke overeenkomst die je met je werkgever hebt.
Succes.
Maar nu moet ik deze week een afspraak maken om weer een re-integratie plan op te stellen.
Eerlijk gezegd denk ik dat ik mijn functie helemaal niet meer aankan, icm de kinderen en thuis. Er is me al verzekerd dat er geen andere functies zijn en de werkdruk die blijft.
Volgens de wet poortwachter ben ik verplicht om aan een reintegratie mee te werken, maar ik weet nu al zeker dat dat fout gaat.
Vervelende situatie.
Maar jouw baas heeft er geen boodschap aan dat jij je baan niet aankunt in combinatie met je kinderen en je thuis. Als dat de reden is dat jij je werkzaamheden niet kunt verrichten, dan zul je op zoek moeten gaan naar wat anders waar je die dingen wel kunt combineren.
Ik neem aan dat je ook regelmatig gesprekken hebt met de bedrijfsarts? Die kan jou en je werkgever ook adviseren over reïntegratie, maar kan ook geen vacature voor je verzinnen die je wel met je kinderen en privésituatie kunt combineren; het is wel een zakelijke overeenkomst die je met je werkgever hebt.
Succes.
Ik heb geen wespentaille, ik heb een bijenrompje
maandag 13 augustus 2012 om 13:01
Als het goed is heb je afspraken bij de bedrijfsarts. Deze overlegt met je werkgever over een plan van aanpak (wat je, indien je zou kunnen werken, zou kunnen doen). Verder kan je ook naar de bedrijfsmaatschappelijk werker, als jouw bedrijf deze in dienst heeft. Deze staat wat dichter bij de zieke dan de bedrijfsarts.
Ikzelf ben sinds mijn burn-out veranderd. Voorheen bleef ik maar doorgaan en doorgaan, hielp andere collega's, stuurde andere collega's naar huis die er zelf doorheen zaten of ving ze op. Ik werkte zo hard dat ik op een gegeven moment huilend naar mijn werk ging. Ik wilde niet opgeven maar doorgaan. Uiteindelijk heeft mijn man mij ziekgemeld. Ik stortte helemaal in. Ik kon niets meer. Ik kon niet meer gewone zinnen maken (ik kon niet meer op woorden komen), ik kon niet meer lopen van de uitputting.
Ik ben uiteindelijk in overleg met de bedrijfsmaatschappelijk werker een hele andere weg ingegaan. En nu heb ik weer een andere baan, sinds vier jaar. Geen stress meer. Ik werk nu iets onder mijn niveau, maar heel relaxed. Ik kan ook echt niet meer omgaan met stress. Ik kom nu beter voor mijzelf op en ben echt veel gelukkiger.
Ikzelf ben sinds mijn burn-out veranderd. Voorheen bleef ik maar doorgaan en doorgaan, hielp andere collega's, stuurde andere collega's naar huis die er zelf doorheen zaten of ving ze op. Ik werkte zo hard dat ik op een gegeven moment huilend naar mijn werk ging. Ik wilde niet opgeven maar doorgaan. Uiteindelijk heeft mijn man mij ziekgemeld. Ik stortte helemaal in. Ik kon niets meer. Ik kon niet meer gewone zinnen maken (ik kon niet meer op woorden komen), ik kon niet meer lopen van de uitputting.
Ik ben uiteindelijk in overleg met de bedrijfsmaatschappelijk werker een hele andere weg ingegaan. En nu heb ik weer een andere baan, sinds vier jaar. Geen stress meer. Ik werk nu iets onder mijn niveau, maar heel relaxed. Ik kan ook echt niet meer omgaan met stress. Ik kom nu beter voor mijzelf op en ben echt veel gelukkiger.
maandag 13 augustus 2012 om 13:47
quote:judith29 schreef op 13 augustus 2012 @ 12:46:
Hopelijk heb ik de juiste categorie gekozen, ik twijfelde tussen werk& studie en psyche.
Het gaat om het volgende:
Sinds 5 maanden ben ik in de ziektewet, vanwege een burn out. Daarvoor heb ik na mijn zwangerschapsverlof een maand 24 uur gewerkt en daarna 16 uur (8 uur ouderschapsverlof). Hier zijn ze mee akkoord gegaan, maar mijn werk dat ik in 24 uur deed, moest wel in die 16 uur gepropt worden. Aangezien mijn werk in 24 uur al niet te doen was, ben ik in die maanden van mijn ouderschapsverlof zwaar overspannen geworden. Al mijn collega's hebben al met dergelijke klachten thuis gezeten, maar volgens mijn werkgever komt het door mijn gebrek aan het kunnen combineren van mijn nieuwe thuissituatie en mijn werk. Echter die hoge werkdruk is er sinds 2 jaar, na een reorganisatie pas gekomen.
Begin met beseffen dat je onredelijke eisen aan jezelf hebt gesteld. In mijn optiek is 16 uur werken gelijk aan 16 uur werk. De overige uren zijn niet 'jouw pakkie aan' (en daar had je, hoewel dat achteraf geen zin meer heeft om te zeggen, niet mee akkoord moeten gaan)
Als je gaat reïntegreren en problemen voorziet met het opbouwen (want je gaat straks héél langzaam opnieuw opbouwen in uren) heb je recht op begeleiding, bijvoorbeeld door iemand van het bedrijfsmaatschappelijk werk.
En ook belangrijk: een plan van aanpak kan altijd nog aangepast worden wanneer blijkt dat het bijvoorbeeld te snel gaat. Het doel is namelijk dat je terugkeert zónder opnieuw 'onderuit te gaan'.
Mijn motto is 'het is maar werk' (in de zin dat mijn privéleven altijd vóór mijn werk gaat) misschien kan je daar wat mee?
Hopelijk heb ik de juiste categorie gekozen, ik twijfelde tussen werk& studie en psyche.
Het gaat om het volgende:
Sinds 5 maanden ben ik in de ziektewet, vanwege een burn out. Daarvoor heb ik na mijn zwangerschapsverlof een maand 24 uur gewerkt en daarna 16 uur (8 uur ouderschapsverlof). Hier zijn ze mee akkoord gegaan, maar mijn werk dat ik in 24 uur deed, moest wel in die 16 uur gepropt worden. Aangezien mijn werk in 24 uur al niet te doen was, ben ik in die maanden van mijn ouderschapsverlof zwaar overspannen geworden. Al mijn collega's hebben al met dergelijke klachten thuis gezeten, maar volgens mijn werkgever komt het door mijn gebrek aan het kunnen combineren van mijn nieuwe thuissituatie en mijn werk. Echter die hoge werkdruk is er sinds 2 jaar, na een reorganisatie pas gekomen.
Begin met beseffen dat je onredelijke eisen aan jezelf hebt gesteld. In mijn optiek is 16 uur werken gelijk aan 16 uur werk. De overige uren zijn niet 'jouw pakkie aan' (en daar had je, hoewel dat achteraf geen zin meer heeft om te zeggen, niet mee akkoord moeten gaan)
Als je gaat reïntegreren en problemen voorziet met het opbouwen (want je gaat straks héél langzaam opnieuw opbouwen in uren) heb je recht op begeleiding, bijvoorbeeld door iemand van het bedrijfsmaatschappelijk werk.
En ook belangrijk: een plan van aanpak kan altijd nog aangepast worden wanneer blijkt dat het bijvoorbeeld te snel gaat. Het doel is namelijk dat je terugkeert zónder opnieuw 'onderuit te gaan'.
Mijn motto is 'het is maar werk' (in de zin dat mijn privéleven altijd vóór mijn werk gaat) misschien kan je daar wat mee?
maandag 13 augustus 2012 om 14:05
quote:Stampertje_78 schreef op 13 augustus 2012 @ 13:47:
[...]
Als je gaat reïntegreren en problemen voorziet met het opbouwen (want je gaat straks héél langzaam opnieuw opbouwen in uren) heb je recht op begeleiding, bijvoorbeeld door iemand van het bedrijfsmaatschappelijk werk.
Nee, er bestaat niet zoiets als "recht op begeleiding". TO kan het aankaarten bij de bedrijfsarts en die kan het voorstellen aan de werkgever. De werkgever is niet verplicht om zo'n advies op te volgen (al is het alleen maar omdat het ook behoorlijk kostbaar is).
[...]
Als je gaat reïntegreren en problemen voorziet met het opbouwen (want je gaat straks héél langzaam opnieuw opbouwen in uren) heb je recht op begeleiding, bijvoorbeeld door iemand van het bedrijfsmaatschappelijk werk.
Nee, er bestaat niet zoiets als "recht op begeleiding". TO kan het aankaarten bij de bedrijfsarts en die kan het voorstellen aan de werkgever. De werkgever is niet verplicht om zo'n advies op te volgen (al is het alleen maar omdat het ook behoorlijk kostbaar is).
maandag 13 augustus 2012 om 14:10
quote:Stampertje_78 schreef op 13 augustus 2012 @ 13:47:
[...]
Mijn motto is 'het is maar werk' (in de zin dat mijn privéleven altijd vóór mijn werk gaat) misschien kan je daar wat mee?Maar ik denk dat een werkgever daar toch anders naar kijkt. Je bent aangenomen voor bepaalde werkzaamheden en daar krijg je voor betaald. Als je die werkzaamheden niet aankunt vanwege je privéleven, dan ben je dus niet geschikt voor de baan en moet je wat anders zoeken, waar je wel werk en privé meer in balans hebt.
[...]
Mijn motto is 'het is maar werk' (in de zin dat mijn privéleven altijd vóór mijn werk gaat) misschien kan je daar wat mee?Maar ik denk dat een werkgever daar toch anders naar kijkt. Je bent aangenomen voor bepaalde werkzaamheden en daar krijg je voor betaald. Als je die werkzaamheden niet aankunt vanwege je privéleven, dan ben je dus niet geschikt voor de baan en moet je wat anders zoeken, waar je wel werk en privé meer in balans hebt.
Ik heb geen wespentaille, ik heb een bijenrompje
maandag 13 augustus 2012 om 14:24
Mar zelfs dan kan een werkgever niet van je verlangen dat je het werk van 3 dagen in 2 dagen doet.
Ga een cursus time-mangement doen, daar leer je naast plannen meestal ook Nee-zeggen en delegeren. Schijnt voor veel vrouwen een lastig iets te zijn. Zelfs als je bas di cursus niet zou willen betalen i dat een investering waar je echt de rest van je leven iet aan hebt.
Heb je op je werk urenregistratie? Nee, houdt dan zelf in een excelspreadsheetje bij hoeveel tijd een klus daadwerkelijk kost. (Vraag dat eventueel ook aan je collega's om te doen, zodat je baas kan zien dat jij niet extreem langzaam bent).
Werkdruk is nu idd overalbest hoog, maar als jij onderbouwd aan je baas kunt laten zien dat zijn eisen aan jou ireëel zijn, als je op tijd an kunt geven dat een bepaalde klus niet op tijd af gaat zijn ( dus ruim voor de deadline en niet op die dag zelf) en als je ook tijdig naar je baas stapt met ideeen over werkverdeling, dan laat je zien dat je welwillend bent. Bovendien zul je dan ook meer rust in je hoofd krijgen omdat je weet dat je je takenlijst aan kunt.
Ga een cursus time-mangement doen, daar leer je naast plannen meestal ook Nee-zeggen en delegeren. Schijnt voor veel vrouwen een lastig iets te zijn. Zelfs als je bas di cursus niet zou willen betalen i dat een investering waar je echt de rest van je leven iet aan hebt.
Heb je op je werk urenregistratie? Nee, houdt dan zelf in een excelspreadsheetje bij hoeveel tijd een klus daadwerkelijk kost. (Vraag dat eventueel ook aan je collega's om te doen, zodat je baas kan zien dat jij niet extreem langzaam bent).
Werkdruk is nu idd overalbest hoog, maar als jij onderbouwd aan je baas kunt laten zien dat zijn eisen aan jou ireëel zijn, als je op tijd an kunt geven dat een bepaalde klus niet op tijd af gaat zijn ( dus ruim voor de deadline en niet op die dag zelf) en als je ook tijdig naar je baas stapt met ideeen over werkverdeling, dan laat je zien dat je welwillend bent. Bovendien zul je dan ook meer rust in je hoofd krijgen omdat je weet dat je je takenlijst aan kunt.
maandag 13 augustus 2012 om 14:36
Ik wil proberen je wat advies te geven, maar ik merk dat dat voor mij lastig is zonder het al te veel op mezelf te betrekken (projecteren), dus ik hoop dat je daar een beetje doorheen kunt lezen. Ik had trouwens wel het geluk dat ik een enorm begripvolle en meedenkende leidinggevende had.
Ik krijg het gevoel dat je je zorgen maakt over de afspraak betreft het re-integratieplan. Is dit niet gewoon een afspraak over hoe dit plan vorm gegeven kan worden? Maw als jij aangeeft dat integreren voor jou nu nog niet haalbaar is, maar voor jouw gevoel in 'die en die maand' wel dat dat ook goed is?
Ook kun je zelf aangeven wat voor jou goed voelt betreft je uren. Ik ben serieus begonnen met 2x per week 1 uur! (ik vond het belachelijk, maar nogmaals mijn leidinggevende en bedrijfsarts vormde samen met mijn psych een onvermurwbaar front , ik ben ze echt eeuwig dankbaar).
Ook ik heb het gevoel gehad dat ik nooit meer in mijn oude functie zou kunnen terug keren en dat ik beter af zou zijn in een functie 'onder mijn niveau'. Maar je zit nu nog midden in het proces, je kunt, denk ik, deze beslissingen nu nog niet maken.
Bespreek je deze dingen met je psycholoog? Mijn psycholoog heeft mij enorm geholpen met het inzichtelijk maken van mijn re-integratieplan.
Ik weet natuurlijk niet wat voor jou precies de redenen zijn voor jouw burn-out, maar de dingen die je beschrijft; je verantwoordelijk voelen, moeilijk nee kunnen zeggen (vrije interpretatie). Dit moet/ga je leren nu! Hoe je hier beter mee om kunt gaan zonder jezelf voorbij te lopen en dat is rete-belangrijk! Want zeg nu zelf; je wilt echt nooit meer in deze situatie zitten!
Neem hier de tijd voor dus!
(Maar ik begrijp dat ik makkelijk praten heb, want toen ik in jouw situatie zat voelde ik me ook ontzettend schuldig en wilde ik ook zsm weer aan de slag. Ik had het geluk dat ik werd tegengehouden.)
Bovenal heel veel sterkte, want het voelt k*t!
Maar geloof me, stiekem is het het beste wat je kan overkomen, je komt er echt sterker uit!
Ik krijg het gevoel dat je je zorgen maakt over de afspraak betreft het re-integratieplan. Is dit niet gewoon een afspraak over hoe dit plan vorm gegeven kan worden? Maw als jij aangeeft dat integreren voor jou nu nog niet haalbaar is, maar voor jouw gevoel in 'die en die maand' wel dat dat ook goed is?
Ook kun je zelf aangeven wat voor jou goed voelt betreft je uren. Ik ben serieus begonnen met 2x per week 1 uur! (ik vond het belachelijk, maar nogmaals mijn leidinggevende en bedrijfsarts vormde samen met mijn psych een onvermurwbaar front , ik ben ze echt eeuwig dankbaar).
Ook ik heb het gevoel gehad dat ik nooit meer in mijn oude functie zou kunnen terug keren en dat ik beter af zou zijn in een functie 'onder mijn niveau'. Maar je zit nu nog midden in het proces, je kunt, denk ik, deze beslissingen nu nog niet maken.
Bespreek je deze dingen met je psycholoog? Mijn psycholoog heeft mij enorm geholpen met het inzichtelijk maken van mijn re-integratieplan.
Ik weet natuurlijk niet wat voor jou precies de redenen zijn voor jouw burn-out, maar de dingen die je beschrijft; je verantwoordelijk voelen, moeilijk nee kunnen zeggen (vrije interpretatie). Dit moet/ga je leren nu! Hoe je hier beter mee om kunt gaan zonder jezelf voorbij te lopen en dat is rete-belangrijk! Want zeg nu zelf; je wilt echt nooit meer in deze situatie zitten!
Neem hier de tijd voor dus!
(Maar ik begrijp dat ik makkelijk praten heb, want toen ik in jouw situatie zat voelde ik me ook ontzettend schuldig en wilde ik ook zsm weer aan de slag. Ik had het geluk dat ik werd tegengehouden.)
Bovenal heel veel sterkte, want het voelt k*t!
Maar geloof me, stiekem is het het beste wat je kan overkomen, je komt er echt sterker uit!
maandag 13 augustus 2012 om 14:42
Lees dit boek: http://www.tomshelpcenter ... 0And%20Start%20Living.pdf
Het is ouderwets en staat vol met open deuren en clichés.
Maar, allemaal open deuren en clichés die waar zijn en die er bij mij voor hebben gezorgd dat ik niet meer pieker, gestrest ben en gewoon lekker slaap.
Het is ouderwets en staat vol met open deuren en clichés.
Maar, allemaal open deuren en clichés die waar zijn en die er bij mij voor hebben gezorgd dat ik niet meer pieker, gestrest ben en gewoon lekker slaap.
maandag 13 augustus 2012 om 15:01
quote:himalaya schreef op 13 augustus 2012 @ 14:10:
[...]
Maar ik denk dat een werkgever daar toch anders naar kijkt. Je bent aangenomen voor bepaalde werkzaamheden en daar krijg je voor betaald. Als je die werkzaamheden niet aankunt vanwege je privéleven, dan ben je dus niet geschikt voor de baan en moet je wat anders zoeken, waar je wel werk en privé meer in balans hebt.Dat bedoelde ik ook niet. Het is toch logisch dat je geen 24 uur aan werkzaamheden in 16 uur kunt doen? Ik heb het dan niet over wel of niet 'aan kunnen' (je hebt nu eenmaal een takenpakket wat bij een functie hoort) maar in deeltijd doe je toch altijd minder dan wanneer je full-time werkt (daarom krijg je ook minder salaris, naar rato) Ik bedoel met 'het is maar werk' dan ook dat je niet de zorgen van de werkgever over 'hoe de overige uren in te vullen?' voor je rekening hoeft te nemen.
[...]
Maar ik denk dat een werkgever daar toch anders naar kijkt. Je bent aangenomen voor bepaalde werkzaamheden en daar krijg je voor betaald. Als je die werkzaamheden niet aankunt vanwege je privéleven, dan ben je dus niet geschikt voor de baan en moet je wat anders zoeken, waar je wel werk en privé meer in balans hebt.Dat bedoelde ik ook niet. Het is toch logisch dat je geen 24 uur aan werkzaamheden in 16 uur kunt doen? Ik heb het dan niet over wel of niet 'aan kunnen' (je hebt nu eenmaal een takenpakket wat bij een functie hoort) maar in deeltijd doe je toch altijd minder dan wanneer je full-time werkt (daarom krijg je ook minder salaris, naar rato) Ik bedoel met 'het is maar werk' dan ook dat je niet de zorgen van de werkgever over 'hoe de overige uren in te vullen?' voor je rekening hoeft te nemen.
maandag 13 augustus 2012 om 16:21
bedankt voor de reacties.
Tot voor 2 jaar geleden kon ik mijn functie prima aan. Wij konden het werk verdelen over 6 personen en dat was, ondanks dat er af en toe wat mee naar huis moest, goed te doen.
Na een reorganisatie is de helft van de afdeling ontslagen en is er t.o.v. de tijd dat er 6 personen werkte, zelfs nog meer werk bij gekomen. Met die bezetting was het al aanpoten geweest, maar nu met onze bezetting dus echt niet meer te doen.
Ik heb een baan aangenomen die aanvankelijk erg leuk was, ik houd van doorwerken en aanpakken, maar wat hier gevraagd wordt is onmenselijk. Als deadlines niet behaald worden wordt je gekleineerd tot en met, dit door de nieuwe directie, die er ook sinds korte tijd zit.
De situatie is dus dusdanig veranderd dat het voor mij en mijn collega's niet meer leuk is. Een van de drie collega's heeft het geluk dat zijn vanaf de opbouw bij de werkgever is geweest en echt van alles wat af weet, daarbij is zij ook heel dienstig en laat zij zich makkelijk kleineren. Andere collega' is ook net moeder en heeft net als ik het zelfde traject doorgemaakt.Als ik haar nu spreek, dan is ze weer terug bij af.
De verwachtingen die zij hebben van het personeel zijn echt te hoog. Ik weet dat ik veel kan en dat ik goed ben in mijn vak, maar dit zou iedereen te ver gaan. De bedrijfsarts die ik vanaf het begin had was de laatste keer zelf heel cynisch over het gebeuren, later bleek dat hij is opgestapt omdat hij zich niet kan identifiseren met de wensen van het bedrijf, m.b.t. de medewerkers.
Nu krijg ik aankomende dinsdag weer een gesprek met een nieuwe bedrijfsarts. Mijn psycholoog is erg voor reintegratie, maar vond het in mijn situatie verstandig om eerst thuis tot rust te komen.
Ik begrijp dat een wergever niets te maken heeft met mijn thuissituatie, ik ben aangenomen voor die functie. Maar ik heb nooit gekozen voor de baan die sinds de reorganisatie gecreerd is. Andere directeur (tiran eerste klas), andere invulling van de functie. Het was een interessante baan, die nu uitgekleed is tot een notuleerbaan. Alleen met hetzelfde label.
Gevoelsmatig ben ik er nog niet aan toe om te werken re integreren en al helemaal niet bij dat bedrijf. Als het dan toch moet, misschien wel ergens anders.
Bedankt voor de tips. Het is gewoon echt een K situatie.
Tot voor 2 jaar geleden kon ik mijn functie prima aan. Wij konden het werk verdelen over 6 personen en dat was, ondanks dat er af en toe wat mee naar huis moest, goed te doen.
Na een reorganisatie is de helft van de afdeling ontslagen en is er t.o.v. de tijd dat er 6 personen werkte, zelfs nog meer werk bij gekomen. Met die bezetting was het al aanpoten geweest, maar nu met onze bezetting dus echt niet meer te doen.
Ik heb een baan aangenomen die aanvankelijk erg leuk was, ik houd van doorwerken en aanpakken, maar wat hier gevraagd wordt is onmenselijk. Als deadlines niet behaald worden wordt je gekleineerd tot en met, dit door de nieuwe directie, die er ook sinds korte tijd zit.
De situatie is dus dusdanig veranderd dat het voor mij en mijn collega's niet meer leuk is. Een van de drie collega's heeft het geluk dat zijn vanaf de opbouw bij de werkgever is geweest en echt van alles wat af weet, daarbij is zij ook heel dienstig en laat zij zich makkelijk kleineren. Andere collega' is ook net moeder en heeft net als ik het zelfde traject doorgemaakt.Als ik haar nu spreek, dan is ze weer terug bij af.
De verwachtingen die zij hebben van het personeel zijn echt te hoog. Ik weet dat ik veel kan en dat ik goed ben in mijn vak, maar dit zou iedereen te ver gaan. De bedrijfsarts die ik vanaf het begin had was de laatste keer zelf heel cynisch over het gebeuren, later bleek dat hij is opgestapt omdat hij zich niet kan identifiseren met de wensen van het bedrijf, m.b.t. de medewerkers.
Nu krijg ik aankomende dinsdag weer een gesprek met een nieuwe bedrijfsarts. Mijn psycholoog is erg voor reintegratie, maar vond het in mijn situatie verstandig om eerst thuis tot rust te komen.
Ik begrijp dat een wergever niets te maken heeft met mijn thuissituatie, ik ben aangenomen voor die functie. Maar ik heb nooit gekozen voor de baan die sinds de reorganisatie gecreerd is. Andere directeur (tiran eerste klas), andere invulling van de functie. Het was een interessante baan, die nu uitgekleed is tot een notuleerbaan. Alleen met hetzelfde label.
Gevoelsmatig ben ik er nog niet aan toe om te werken re integreren en al helemaal niet bij dat bedrijf. Als het dan toch moet, misschien wel ergens anders.
Bedankt voor de tips. Het is gewoon echt een K situatie.
maandag 13 augustus 2012 om 18:08
quote:StabiloBoss schreef op 13 augustus 2012 @ 14:42:
Lees dit boek: http://www.tomshelpcenter ... 0And%20Start%20Living.pdf
Het is ouderwets en staat vol met open deuren en clichés.
Maar, allemaal open deuren en clichés die waar zijn en die er bij mij voor hebben gezorgd dat ik niet meer pieker, gestrest ben en gewoon lekker slaap.thx, ga hem eens opzoeken op mp, mss heeft iemand een tweedehandsje liggen. Ik ben ook al langer op zoek naar goede boeken over mindfullness.
Lees dit boek: http://www.tomshelpcenter ... 0And%20Start%20Living.pdf
Het is ouderwets en staat vol met open deuren en clichés.
Maar, allemaal open deuren en clichés die waar zijn en die er bij mij voor hebben gezorgd dat ik niet meer pieker, gestrest ben en gewoon lekker slaap.thx, ga hem eens opzoeken op mp, mss heeft iemand een tweedehandsje liggen. Ik ben ook al langer op zoek naar goede boeken over mindfullness.
maandag 20 augustus 2012 om 22:16
Ik had geen reacties meer verwacht, vandaar een wat late reactie terug.
Afgesproken is dat ik weer bij mijn huidige werkgever ga reintegreren. Om te beginnen met 4 uur op een van de twee werkdagen en dan met simpele werkzaamheden.
Ik kan me er in vinden in die zin dat ik het wel logisch vind dat ik een keer moet gaan reintegreren. Ik voel me alleen niet meer prettig bij de werkgever, dus ik kijk het even aan en mocht het me niet lukken dan geef ik dat aan en stop ik er direct mee.
Afgesproken is dat ik weer bij mijn huidige werkgever ga reintegreren. Om te beginnen met 4 uur op een van de twee werkdagen en dan met simpele werkzaamheden.
Ik kan me er in vinden in die zin dat ik het wel logisch vind dat ik een keer moet gaan reintegreren. Ik voel me alleen niet meer prettig bij de werkgever, dus ik kijk het even aan en mocht het me niet lukken dan geef ik dat aan en stop ik er direct mee.
