Werk & Studie
alle pijlers
Ugh, werkgevers
woensdag 15 augustus 2012 om 00:27
Weinig genuanceerde topictitel, ik weet het. Net zoals ik weet dat er overal wel "iets" is en dat niet alle werkgevers hetzelfde zijn, maar ik zit nu een beetje vast en ben erg gedemotiveerd.
Mijn huidige werkgever heeft een verzoek tot ontbinding van mijn arbeidsovereenkomst laten indienen, omdat ze stelt mijn salaris niet meer te kunnen betalen. Ik ben het er niet mee eens en zal ook inhoudelijk verweer voeren. Er is heel wat aan vooraf gegaan, waar ik nu liever niet op in wil gaan.
Ik ben nu redelijk teleurgesteld in mijn werkgever. Ook mijn vorige werkgevers waren tot op zekere hoogte teleurstellend. Maar goed, die dingen gebeuren en je moet je er overheen zetten. Maar nu met deze werkgever heb ik het gewoon even helemaal gehad met werken voor een baas.
Ik wil graag werken voor een baas, graag een bijdrage leveren aan zijn of haar onderneming en me daar volledig voor inzetten. Heb ik ook altijd gedaan, geen 9 tot 5 mentaliteit, veel te veel hooi op mijn vork nemen, maar ik heb altijd het idee gehad dat dat de enige manier is waarop ik mijn werk kan doen en er voldoening kan uithalen. Zo zit ik gewoon in elkaar. Van vrienden/familie heb ik eerder het advies gehad mijn grenzen beter te stellen. Ik heb dat ook wel geprobeerd. Maar ik wil dat helemaal niet bij een werkgever. Ik wil gewoon een werkgever die eerlijk is en open communiceert en niet slinks is.
Ik ben intussen weer aan het solliciteren, maar heb er weinig vertrouwen in. Ook in mezelf. Ik weet het gewoon even niet meer en zit "vast". Fuck die baan waar ik er helemaal voor ga, ik werk van 9 tot 5 en ontvang aan het einde van de maand mijn salaris. Maar dat laatste wil ik eigenlijk helemaal niet.
Ugh, ik weet het gewoon even niet meer en ervaar op een rare manier een soort van "bindingsangst", lol.
Iemand tips? Schop onder mijn kont?
Mijn huidige werkgever heeft een verzoek tot ontbinding van mijn arbeidsovereenkomst laten indienen, omdat ze stelt mijn salaris niet meer te kunnen betalen. Ik ben het er niet mee eens en zal ook inhoudelijk verweer voeren. Er is heel wat aan vooraf gegaan, waar ik nu liever niet op in wil gaan.
Ik ben nu redelijk teleurgesteld in mijn werkgever. Ook mijn vorige werkgevers waren tot op zekere hoogte teleurstellend. Maar goed, die dingen gebeuren en je moet je er overheen zetten. Maar nu met deze werkgever heb ik het gewoon even helemaal gehad met werken voor een baas.
Ik wil graag werken voor een baas, graag een bijdrage leveren aan zijn of haar onderneming en me daar volledig voor inzetten. Heb ik ook altijd gedaan, geen 9 tot 5 mentaliteit, veel te veel hooi op mijn vork nemen, maar ik heb altijd het idee gehad dat dat de enige manier is waarop ik mijn werk kan doen en er voldoening kan uithalen. Zo zit ik gewoon in elkaar. Van vrienden/familie heb ik eerder het advies gehad mijn grenzen beter te stellen. Ik heb dat ook wel geprobeerd. Maar ik wil dat helemaal niet bij een werkgever. Ik wil gewoon een werkgever die eerlijk is en open communiceert en niet slinks is.
Ik ben intussen weer aan het solliciteren, maar heb er weinig vertrouwen in. Ook in mezelf. Ik weet het gewoon even niet meer en zit "vast". Fuck die baan waar ik er helemaal voor ga, ik werk van 9 tot 5 en ontvang aan het einde van de maand mijn salaris. Maar dat laatste wil ik eigenlijk helemaal niet.
Ugh, ik weet het gewoon even niet meer en ervaar op een rare manier een soort van "bindingsangst", lol.
Iemand tips? Schop onder mijn kont?
woensdag 15 augustus 2012 om 00:43
woensdag 15 augustus 2012 om 00:54
Ik vermoed ook een andere reden dan is opgegeven. Overigens ben ik niet de enige, ook mijn collegas zitten min of meer in hetzelfde schuitje, maar in tegenstelling tot hen heb ik een dienstverband voor onbepaalde tijd en hebben zij de mogelijkheid voor zichzelf te beginnen.
@Cortado, hoe blijf ik dicht bij mezelf? Als ik in sollicitatiegesprekken probeer oppervlakkig uit te leggen - gevraagd - wat ik in een werkgever zoek, ben ik bang dat dat ze afschrikt. Als ik probeer mijn grenzen te stellen en handhaven ben ik weer star. Als ik het niet doe, draait het uit op een teleurstelling.
@Cortado, hoe blijf ik dicht bij mezelf? Als ik in sollicitatiegesprekken probeer oppervlakkig uit te leggen - gevraagd - wat ik in een werkgever zoek, ben ik bang dat dat ze afschrikt. Als ik probeer mijn grenzen te stellen en handhaven ben ik weer star. Als ik het niet doe, draait het uit op een teleurstelling.
woensdag 15 augustus 2012 om 07:11
quote:Mijn huidige werkgever heeft een verzoek tot ontbinding van mijn arbeidsovereenkomst laten indienen, omdat ze stelt mijn salaris niet meer te kunnen betalen.Dan gaat ze dus failiet. Niet echt een situatie om te benijden, lijkt me. En waarschijnlijk doet ze het niet voor de lol of om jou te pesten?
woensdag 15 augustus 2012 om 07:24
Ik ben nu redelijk teleurgesteld in mijn werkgever. Ook mijn vorige werkgevers waren tot op zekere hoogte teleurstellend.
---------------------------------------------------------------------------------
Kijk eens naar je verwachtingspatroon.
Elke baan die je hebt gehad was tot op zekere hoogte teleurstellend.
Hoe kwam dit?
---------------------------------------------------------------------------------
Kijk eens naar je verwachtingspatroon.
Elke baan die je hebt gehad was tot op zekere hoogte teleurstellend.
Hoe kwam dit?
woensdag 15 augustus 2012 om 07:34
Een werkgever gaat echt niet meteen failliet wanneer een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd ontbonden wordt.. Wel dienen er blijkbaar maatregelen genomen te worden om een bedrijf van een financieel fiasco te redden.
TO, het is hard, maar wees blij dat het nu gebeurd en niet na 1 januari 2013. Vanaf dan dienen werkgevers de eerste zes maanden van de ww voor medewerkers met ontbonden arbeidsovereenkomsten als compensatie te betalen. En dan dient een deel van dat geld ook nog in bij- en omscholing gestoken te worden!
Nu krijg je tenminste nog de kantonrechtersformule, die krijg je volgens het Lenteakkoord dadelijk niet meer..
TO, het is hard, maar wees blij dat het nu gebeurd en niet na 1 januari 2013. Vanaf dan dienen werkgevers de eerste zes maanden van de ww voor medewerkers met ontbonden arbeidsovereenkomsten als compensatie te betalen. En dan dient een deel van dat geld ook nog in bij- en omscholing gestoken te worden!
Nu krijg je tenminste nog de kantonrechtersformule, die krijg je volgens het Lenteakkoord dadelijk niet meer..
woensdag 15 augustus 2012 om 08:04
quote:swf1976 schreef op 15 augustus 2012 @ 00:27:
Ik ben nu redelijk teleurgesteld in mijn werkgever. Ook mijn vorige werkgevers waren tot op zekere hoogte teleurstellend.
Ook ik licht deze zin er even uit. Ik vraag me namelijk af waarom dit jou al vaker is overkomen. Misschien zijn jouw verwachtingen te hoog en niet helemaal reeel binnen de context van de werkomgeving? Als mensen zoiets aangeven, dan lijken ze vaak meer te zien in de overeenkomst dan puur een zakelijke overeenkomst. Helaas zien werkgevers dat toch vaak anders. Zij houden meestal wel erg van goed gemotiveerde medewerkers die net een beetje harder lopen, maar als het er op aan komt, dan is en blijft het een zakelijke overeenkomst.
Dat wil overigens niet direct zeggen dat je dan maar over moet gaan op een 9-5 houding, wanneer dat helemaal niet bij je past. Je moet alleen je verwachtingen ten aanzien van het rendement aanpassen. Een zeer gemotiveerde werkhouding biedt nu eenmaal geen garanties op baanzekerheid. Maar, er zijn gelukkig genoeg andere dingen die je daar wel (voor jezelf) uit kunt halen, zoals bijv plezier in je werk,een versnelde professionele ontwikkeling, enz.
Ik ben nu redelijk teleurgesteld in mijn werkgever. Ook mijn vorige werkgevers waren tot op zekere hoogte teleurstellend.
Ook ik licht deze zin er even uit. Ik vraag me namelijk af waarom dit jou al vaker is overkomen. Misschien zijn jouw verwachtingen te hoog en niet helemaal reeel binnen de context van de werkomgeving? Als mensen zoiets aangeven, dan lijken ze vaak meer te zien in de overeenkomst dan puur een zakelijke overeenkomst. Helaas zien werkgevers dat toch vaak anders. Zij houden meestal wel erg van goed gemotiveerde medewerkers die net een beetje harder lopen, maar als het er op aan komt, dan is en blijft het een zakelijke overeenkomst.
Dat wil overigens niet direct zeggen dat je dan maar over moet gaan op een 9-5 houding, wanneer dat helemaal niet bij je past. Je moet alleen je verwachtingen ten aanzien van het rendement aanpassen. Een zeer gemotiveerde werkhouding biedt nu eenmaal geen garanties op baanzekerheid. Maar, er zijn gelukkig genoeg andere dingen die je daar wel (voor jezelf) uit kunt halen, zoals bijv plezier in je werk,een versnelde professionele ontwikkeling, enz.
woensdag 15 augustus 2012 om 08:10
Er zijn genoeg gevallen waarbij de kantonrechtersformule of afkoopsom in acht wordt genomen bij reorganisatie. Vaak komt er geen kantonrechter bij aan te pas, als wel een advocaat voor de medewerker.
Alleen bij economische redenen (is het meestal in deze gevallen bij grotere bedrijven) kan het ontbinden van een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd voor de medewerker gunstiger uitpakken dan bij het ontbinden van een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd. Dit omdat een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd voor de resterende duur afgekocht dient te worden en het bedrag dus hoger uit kan vallen.
Alleen bij economische redenen (is het meestal in deze gevallen bij grotere bedrijven) kan het ontbinden van een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd voor de medewerker gunstiger uitpakken dan bij het ontbinden van een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd. Dit omdat een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd voor de resterende duur afgekocht dient te worden en het bedrag dus hoger uit kan vallen.
woensdag 15 augustus 2012 om 08:32
quote:sophie1211 schreef op 15 augustus 2012 @ 08:10:
Er zijn genoeg gevallen waarbij de kantonrechtersformule of afkoopsom in acht wordt genomen bij reorganisatie. Er zijn echt nog veel meer gevallen waarbij men, met een ontslagvergunning op economische gronden in de hand, mensen zonder vergoeding de laan uitstuurt en de opzegtermijn ook nog eens met een maand verkort wordt!
Er zijn genoeg gevallen waarbij de kantonrechtersformule of afkoopsom in acht wordt genomen bij reorganisatie. Er zijn echt nog veel meer gevallen waarbij men, met een ontslagvergunning op economische gronden in de hand, mensen zonder vergoeding de laan uitstuurt en de opzegtermijn ook nog eens met een maand verkort wordt!
woensdag 15 augustus 2012 om 08:51
Hoe voelt jouw werkgever zich nu ze failliet gaat en haar medewerkers moet ontslaan? Ik denk niet dat ze staat te juichen?
Beetje flauw om daarover teleurgesteld te zijn in haar. Ik ga ervan uit dat zij haar uiterste best gedaan heeft om de boel draaiende te houden?
Ik vind dat je een beetje te makkelijk in de slachtofferrol kruipt. Maar ok, we weten dan ook niet alles wat er aan voorafgegaan zou zijn.
Daarnaast ben ik ook een ondersteuner die voor zichzelf werkt en ik moet, zelfs in deze tijd, nee tegen klussen zeggen omdat ik al 'vol' zit!
Dus het zou wel kunnen lukken.... voor jezelf beginnen.
Beetje flauw om daarover teleurgesteld te zijn in haar. Ik ga ervan uit dat zij haar uiterste best gedaan heeft om de boel draaiende te houden?
Ik vind dat je een beetje te makkelijk in de slachtofferrol kruipt. Maar ok, we weten dan ook niet alles wat er aan voorafgegaan zou zijn.
Daarnaast ben ik ook een ondersteuner die voor zichzelf werkt en ik moet, zelfs in deze tijd, nee tegen klussen zeggen omdat ik al 'vol' zit!
Dus het zou wel kunnen lukken.... voor jezelf beginnen.
Ja ja, nu weet ik het wel!
woensdag 15 augustus 2012 om 09:57
Als een werkgever zijn personeel niet meer kan betalen. Dan wil je absoluut niet in zijn schoenen staan.
Hij/zij heeft naast dat hij/zij jullie van loon wil voorzien, zelf waarschijnlijk ook een gezin, die hij/zij wil onderhouden. Daarnaast ziet hij/zij zijn bedrijf naar beneden kelderen waar hij jaren hard voor gewerkt heeft om op te bouwen.
Mocht het bedrijf failliet gaan dan heb jij nog je ww waar je tijdelijk op terug kan vallen. Hij/zij heeft niks.
Geloof me er is bijna niks ergers voor een werkgever dan dit.
(ik ga er vanuit dat hij/zij altijd alles gedaan heeft voor zijn/haar bedrijf)
Ook het toegeven van de werkgever dat het niet meer gaat is een falen voor hem/haar, dus dat het langer heeft geduurd of dat zij/hij er niet open over gecommuniceerd heeft, gedurende het traject voor afgaand is ook niet vreemd.
Het is voor jou meer dan vervelend en ik zou inderdaad heel veel solliciteren en ook voor jou is het een onzekere tijd, waar je dingen liever anders zou zien, maar het is niet anders. jammer genoeg.
Hij/zij heeft naast dat hij/zij jullie van loon wil voorzien, zelf waarschijnlijk ook een gezin, die hij/zij wil onderhouden. Daarnaast ziet hij/zij zijn bedrijf naar beneden kelderen waar hij jaren hard voor gewerkt heeft om op te bouwen.
Mocht het bedrijf failliet gaan dan heb jij nog je ww waar je tijdelijk op terug kan vallen. Hij/zij heeft niks.
Geloof me er is bijna niks ergers voor een werkgever dan dit.
(ik ga er vanuit dat hij/zij altijd alles gedaan heeft voor zijn/haar bedrijf)
Ook het toegeven van de werkgever dat het niet meer gaat is een falen voor hem/haar, dus dat het langer heeft geduurd of dat zij/hij er niet open over gecommuniceerd heeft, gedurende het traject voor afgaand is ook niet vreemd.
Het is voor jou meer dan vervelend en ik zou inderdaad heel veel solliciteren en ook voor jou is het een onzekere tijd, waar je dingen liever anders zou zien, maar het is niet anders. jammer genoeg.
woensdag 15 augustus 2012 om 11:04
quote:ikke_natuurlijk schreef op 15 augustus 2012 @ 09:57:
Ook het toegeven van de werkgever dat het niet meer gaat is een falen voor hem/haar, dus dat het langer heeft geduurd of dat zij/hij er niet open over gecommuniceerd heeft, gedurende het traject voor afgaand is ook niet vreemd.
Vaak spelen er ook andere motieven voor werkgevers een rol om niet open te communiceren over ernstige economische problemen. Vaak heeft men bijvoorbeeld nog hoop om het tij te keren en wil men onnodige onrust voorkomen. Men gelooft bijvoorbeeld zelf nog in een Plan B, zoals externe financiering of die ene nieuwe grote klant, wat uiteindelijk toch niet lukt. Of men vindt bijv dat men het personeel niet mag belasten met zulke zware zorgen totdat het echt niet anders kan, en zeker niet zo vlak voor de vakantie (of de feestdagen, of iemands bruiloft, of...)
Ook het toegeven van de werkgever dat het niet meer gaat is een falen voor hem/haar, dus dat het langer heeft geduurd of dat zij/hij er niet open over gecommuniceerd heeft, gedurende het traject voor afgaand is ook niet vreemd.
Vaak spelen er ook andere motieven voor werkgevers een rol om niet open te communiceren over ernstige economische problemen. Vaak heeft men bijvoorbeeld nog hoop om het tij te keren en wil men onnodige onrust voorkomen. Men gelooft bijvoorbeeld zelf nog in een Plan B, zoals externe financiering of die ene nieuwe grote klant, wat uiteindelijk toch niet lukt. Of men vindt bijv dat men het personeel niet mag belasten met zulke zware zorgen totdat het echt niet anders kan, en zeker niet zo vlak voor de vakantie (of de feestdagen, of iemands bruiloft, of...)
woensdag 15 augustus 2012 om 11:56
quote:asma schreef op 15 augustus 2012 @ 08:51:
Hoe voelt jouw werkgever zich nu ze failliet gaat en haar medewerkers moet ontslaan? Ik denk niet dat ze staat te juichen?
Beetje flauw om daarover teleurgesteld te zijn in haar. Ik ga ervan uit dat zij haar uiterste best gedaan heeft om de boel draaiende te houden?
Ik vind dat je een beetje te makkelijk in de slachtofferrol kruipt. Maar ok, we weten dan ook niet alles wat er aan voorafgegaan zou zijn.
Ik begrijp jouw - en de overige soortgelijke - reactie, temeer ik niet kan uitleggen wat er allemaal aan vooraf is gegaan, maar ik verzeker je dat als dat het geval zou zijn geweest ik er absoluut ALLE begrip voor had gehad en ik geenszins teleurgesteld zou zijn geweest.
Het is voor degenen die (willen) reageren vervelend een goede mening te vormen naar aanleiding van een half verhaal, maar ik hoop dat jullie begrijpen dat ik hier met het oog op de ontbindingsprocedure niet al mijn verweren prijs wil geven.
@nummerzoveel en ellemichelle
Het schort vrees ik ook inderdaad aan mijn verwachtingspatroon. Ergens heb ik het idee dat ik geen irreëel verwachtingspatroon heb: op tijd mijn salaris en openheid en eerlijkheid. Is dat nou zoveel gevraagd, ook in het zakelijke aspect? Maar ik weet ook dat als ik spreek over teleurstellende werkgevers er maar 1 gemeenschappelijke factor is: ik.
Hoe krijg ik die balans? De manier waarop ik tot nu toe heb gewerkt geeft mij voldoening, daar kan ik mijn passie in kwijt. Maar hoe voorkom ik dat ik niet doorsla en teleurgesteld word, juist omdat ik die stappen extra doe?
Hoe voelt jouw werkgever zich nu ze failliet gaat en haar medewerkers moet ontslaan? Ik denk niet dat ze staat te juichen?
Beetje flauw om daarover teleurgesteld te zijn in haar. Ik ga ervan uit dat zij haar uiterste best gedaan heeft om de boel draaiende te houden?
Ik vind dat je een beetje te makkelijk in de slachtofferrol kruipt. Maar ok, we weten dan ook niet alles wat er aan voorafgegaan zou zijn.
Ik begrijp jouw - en de overige soortgelijke - reactie, temeer ik niet kan uitleggen wat er allemaal aan vooraf is gegaan, maar ik verzeker je dat als dat het geval zou zijn geweest ik er absoluut ALLE begrip voor had gehad en ik geenszins teleurgesteld zou zijn geweest.
Het is voor degenen die (willen) reageren vervelend een goede mening te vormen naar aanleiding van een half verhaal, maar ik hoop dat jullie begrijpen dat ik hier met het oog op de ontbindingsprocedure niet al mijn verweren prijs wil geven.
@nummerzoveel en ellemichelle
Het schort vrees ik ook inderdaad aan mijn verwachtingspatroon. Ergens heb ik het idee dat ik geen irreëel verwachtingspatroon heb: op tijd mijn salaris en openheid en eerlijkheid. Is dat nou zoveel gevraagd, ook in het zakelijke aspect? Maar ik weet ook dat als ik spreek over teleurstellende werkgevers er maar 1 gemeenschappelijke factor is: ik.
Hoe krijg ik die balans? De manier waarop ik tot nu toe heb gewerkt geeft mij voldoening, daar kan ik mijn passie in kwijt. Maar hoe voorkom ik dat ik niet doorsla en teleurgesteld word, juist omdat ik die stappen extra doe?
woensdag 15 augustus 2012 om 13:25
quote:swf1976 schreef op 15 augustus 2012 @ 11:56:
[...]
Het schort vrees ik ook inderdaad aan mijn verwachtingspatroon. Ergens heb ik het idee dat ik geen irreëel verwachtingspatroon heb: op tijd mijn salaris en openheid en eerlijkheid. Is dat nou zoveel gevraagd, ook in het zakelijke aspect? Maar ik weet ook dat als ik spreek over teleurstellende werkgevers er maar 1 gemeenschappelijke factor is: ik.
Ja, openheid en eerlijkheid is in veel gevallen teveel gevraagd. Werkgevers hebben vaak goedbedoelde motieven om niet overal volledig open in te zijn. Er zijn op dit topic al een paar voorbeelden daarvan aangehaald.
En bovendien bekijkt de werkgever dergelijke beslissingen ook vanuit het zakelijk perspectief. Stel bijv. dat je ten onder dreigt te gaan, dan is het laatste wat je wilt dat je medewerkers allemaal zo snel mogelijk het zinkende schip verlaten en dat daardoor de lopende bestellingen/opdrachten ook niet meer afgerond kunnen worden (en je dus betalingen misloopt waarmee je anders misschien nog de lopende rekeningen / schulden en wellicht ook het laatste salaris en vakantiegeld van de medewerkers uit had kunnen betalen).
Hoe krijg ik die balans? De manier waarop ik tot nu toe heb gewerkt geeft mij voldoening, daar kan ik mijn passie in kwijt. Maar hoe voorkom ik dat ik niet doorsla en teleurgesteld word, juist omdat ik die stappen extra doe?
Ten eerste door je te realiseren dat jouw verwachtingen te hoog zijn. Accepteer dat - naast je arbeidsvoorwaarden - zaken als werkplezier, voldoening, ontwikkeling enz. voldoende compensatie zouden moeten bieden voor jouw extra inspanning.
Daarnaast kan "begrip" soms ook helpen. Het kan best zijn dat zaken op jou onlogisch of oneerlijk overkomen, maar dat jouw leidinggevende daarin een bewuste en weloverwogen afweging heeft gemaakt. Probeer daar eens, met open vizier, een gesprek over aan te gaan. Vraag naar het waarom achter de keuzes die gemaakt zijn. Niet zelden schept dat een genuanceerder beeld, wat jouw rotgevoel bij de gang van zaken zou kunnen verminderen.
[...]
Het schort vrees ik ook inderdaad aan mijn verwachtingspatroon. Ergens heb ik het idee dat ik geen irreëel verwachtingspatroon heb: op tijd mijn salaris en openheid en eerlijkheid. Is dat nou zoveel gevraagd, ook in het zakelijke aspect? Maar ik weet ook dat als ik spreek over teleurstellende werkgevers er maar 1 gemeenschappelijke factor is: ik.
Ja, openheid en eerlijkheid is in veel gevallen teveel gevraagd. Werkgevers hebben vaak goedbedoelde motieven om niet overal volledig open in te zijn. Er zijn op dit topic al een paar voorbeelden daarvan aangehaald.
En bovendien bekijkt de werkgever dergelijke beslissingen ook vanuit het zakelijk perspectief. Stel bijv. dat je ten onder dreigt te gaan, dan is het laatste wat je wilt dat je medewerkers allemaal zo snel mogelijk het zinkende schip verlaten en dat daardoor de lopende bestellingen/opdrachten ook niet meer afgerond kunnen worden (en je dus betalingen misloopt waarmee je anders misschien nog de lopende rekeningen / schulden en wellicht ook het laatste salaris en vakantiegeld van de medewerkers uit had kunnen betalen).
Hoe krijg ik die balans? De manier waarop ik tot nu toe heb gewerkt geeft mij voldoening, daar kan ik mijn passie in kwijt. Maar hoe voorkom ik dat ik niet doorsla en teleurgesteld word, juist omdat ik die stappen extra doe?
Ten eerste door je te realiseren dat jouw verwachtingen te hoog zijn. Accepteer dat - naast je arbeidsvoorwaarden - zaken als werkplezier, voldoening, ontwikkeling enz. voldoende compensatie zouden moeten bieden voor jouw extra inspanning.
Daarnaast kan "begrip" soms ook helpen. Het kan best zijn dat zaken op jou onlogisch of oneerlijk overkomen, maar dat jouw leidinggevende daarin een bewuste en weloverwogen afweging heeft gemaakt. Probeer daar eens, met open vizier, een gesprek over aan te gaan. Vraag naar het waarom achter de keuzes die gemaakt zijn. Niet zelden schept dat een genuanceerder beeld, wat jouw rotgevoel bij de gang van zaken zou kunnen verminderen.
