Relaties
alle pijlers
Vergeven, hoe doe je dat?
donderdag 16 augustus 2012 om 12:44
Hoi iedereen,
Ik ben schrijf al jaren op het forum, er zijn ook veel mensen IRL die mijn nick kennen. Daarom open ik nu een berichtje met een andere nick. Ik heb even een oude account geactiveerd die ik ooit gebruikte voor een flauwe grap op t forum.
Mijn vraag is eigenlijk hoe je iemand iets kunt vergeven?
Ik leef mijn hele leven met best wel strenge regels voor mezelf over wat goed is en wat fout is. Ik weet dat anderen dat vaak wat minder doen en heb daar mee om leren gaan. Ik word niet snel boos. Probleem is wel dat als ik ergens boos om word, omdat ik dus vind dat iemand bewust iets heel ergs fout heeft gedaan, dat die boosheid niet slijt. Als de situatie dan jaren later weer eens ter sprake komt ben ik er nog net zo boos over als toen het net gebeurde. Ook als diegene “sorry” zegt heeft dat voor mij weinig waarde, want dat maakt het gedane natuurlijk niet ongedaan.
Ik loop hier nu echt tegen een probleem op, omdat ik dus boos ben op mijn vriend. Hij heeft iets heel ergs fouts gedaan ruim een jaar geleden. Ik ben bij hem gebleven omdat ik lang geleden een relatie met hem ben aangegaan. Wij hebben een belofte/verbintenis waaruit voor mij de emotionele plicht voortkomt om bij hem te blijven. (zie het als iemand die getrouwd is en die tegen scheiden is). En nu zit ik dus nog met die boosheid. Ik ben boos op hem om wat hij gedaan heeft. Het is niet zo dat ik hem dit iedere dag vertel, ik houd het binnen om het dagelijks leven draagbaar te maken. Maar intussen vreet het mij wel vanbinnen op.
En nu zit ik dus min of meer vast. Vast in mijn eigen woede. Doordat ik het niet los kan laten kan ik ook niet echt verder. Ik heb minder respect en vertrouwen in mijn vriend, al doet hij heel erg zijn best dit weer op te bouwen. Kortom, ik zit nu vast in een relatie waarin ik niet gelukkig ben, omdat ik gevangen zit in mijn boosheid over het verleden. Ik blijf nu wel minder lang in die visueuze cirkel van boosheid hangen als in het begin, maar er gaat nog steeds bijna geen dag voorbij dat ik niet denk aan wat hij gedaan heeft en dan wordt ik weer boos. Ik had gehoopt dat als we genoeg nieuwe positieve herinneringen opbouwen dat deze nare herinneringen meer naar de achtergrond zouden zakken. Dat zal ook wel gebeuren denk ik, maar kan mij kennende nog jaren duren. Ik wil deze woede graag sneller los kunnen laten. Ik probeer nu iedere keer dat de boosheid weer opkomt, tegen mezelf te zeggen dat hij en ik van elkaar houden en dat dat het enige is dat telt. Dat we samen aan de toekomst bouwen.
Hoe doen jullie dat, vergeven?
Ik ben schrijf al jaren op het forum, er zijn ook veel mensen IRL die mijn nick kennen. Daarom open ik nu een berichtje met een andere nick. Ik heb even een oude account geactiveerd die ik ooit gebruikte voor een flauwe grap op t forum.
Mijn vraag is eigenlijk hoe je iemand iets kunt vergeven?
Ik leef mijn hele leven met best wel strenge regels voor mezelf over wat goed is en wat fout is. Ik weet dat anderen dat vaak wat minder doen en heb daar mee om leren gaan. Ik word niet snel boos. Probleem is wel dat als ik ergens boos om word, omdat ik dus vind dat iemand bewust iets heel ergs fout heeft gedaan, dat die boosheid niet slijt. Als de situatie dan jaren later weer eens ter sprake komt ben ik er nog net zo boos over als toen het net gebeurde. Ook als diegene “sorry” zegt heeft dat voor mij weinig waarde, want dat maakt het gedane natuurlijk niet ongedaan.
Ik loop hier nu echt tegen een probleem op, omdat ik dus boos ben op mijn vriend. Hij heeft iets heel ergs fouts gedaan ruim een jaar geleden. Ik ben bij hem gebleven omdat ik lang geleden een relatie met hem ben aangegaan. Wij hebben een belofte/verbintenis waaruit voor mij de emotionele plicht voortkomt om bij hem te blijven. (zie het als iemand die getrouwd is en die tegen scheiden is). En nu zit ik dus nog met die boosheid. Ik ben boos op hem om wat hij gedaan heeft. Het is niet zo dat ik hem dit iedere dag vertel, ik houd het binnen om het dagelijks leven draagbaar te maken. Maar intussen vreet het mij wel vanbinnen op.
En nu zit ik dus min of meer vast. Vast in mijn eigen woede. Doordat ik het niet los kan laten kan ik ook niet echt verder. Ik heb minder respect en vertrouwen in mijn vriend, al doet hij heel erg zijn best dit weer op te bouwen. Kortom, ik zit nu vast in een relatie waarin ik niet gelukkig ben, omdat ik gevangen zit in mijn boosheid over het verleden. Ik blijf nu wel minder lang in die visueuze cirkel van boosheid hangen als in het begin, maar er gaat nog steeds bijna geen dag voorbij dat ik niet denk aan wat hij gedaan heeft en dan wordt ik weer boos. Ik had gehoopt dat als we genoeg nieuwe positieve herinneringen opbouwen dat deze nare herinneringen meer naar de achtergrond zouden zakken. Dat zal ook wel gebeuren denk ik, maar kan mij kennende nog jaren duren. Ik wil deze woede graag sneller los kunnen laten. Ik probeer nu iedere keer dat de boosheid weer opkomt, tegen mezelf te zeggen dat hij en ik van elkaar houden en dat dat het enige is dat telt. Dat we samen aan de toekomst bouwen.
Hoe doen jullie dat, vergeven?
donderdag 16 augustus 2012 om 12:47
donderdag 16 augustus 2012 om 12:49
Ai TO, herkenbaar, ik heb die neiging ook, maar niet zo extreem. Ik denk toch dat het slim is hulp in te roepen. Alleen voor jezelf of samen in relatietherapie. Dan kunnen jullie misschien over deze gebeurtenis heen stappen en verder. Anders blijft dit in de weg liggen. Ik weet niet wat je vriend heeft gedaan, maar als hij oprecht spijt heeft, kun je best nog boos zijn, maar toch verdient hij wel een eerlijke kans. Jullie allebei trouwens.
donderdag 16 augustus 2012 om 12:53
Ik denk dat het belangrijk is om je te realiseren dat 'vergeven' een vrij hol woord is. Je hoeft niet te vergeven. Wat je wel moet kunnen, is accepteren at iets gebeurd is en een manier vinden om daarmee om te gaan in de toekomst.
Het klinkt hard, maar dat is een proces wat in jou moet plaatsvinden. je vriend heeft hier eigenlijk geen invloed op. Ik denk dat het verstandig is als je hier hulp biij zoekt, het vergt echt een andere manier van in het leven staan.
Daarnaast mag je jezelf afvragen of jij bereid bent om samen te blijven met iemand die iets onvergeeflijsk (in jouw ogen) heeft gedaan. Jouw argument van 'moeten samenblijven' vind ik zwak, ik lees nergens dat je van je partner houdt en bereid bent een nieuwe relatie te bouwen op de brokstukken van de oude. Integendeel, ik lees dat je 'vast' zit. Wil je zo door tot je 90e jaar?
Het klinkt hard, maar dat is een proces wat in jou moet plaatsvinden. je vriend heeft hier eigenlijk geen invloed op. Ik denk dat het verstandig is als je hier hulp biij zoekt, het vergt echt een andere manier van in het leven staan.
Daarnaast mag je jezelf afvragen of jij bereid bent om samen te blijven met iemand die iets onvergeeflijsk (in jouw ogen) heeft gedaan. Jouw argument van 'moeten samenblijven' vind ik zwak, ik lees nergens dat je van je partner houdt en bereid bent een nieuwe relatie te bouwen op de brokstukken van de oude. Integendeel, ik lees dat je 'vast' zit. Wil je zo door tot je 90e jaar?
donderdag 16 augustus 2012 om 12:56
Vaag dat je voor jezelf zulke strenge regels hebt, maar diezelfde regels niet gelden in je eigen relatie. Dat is natuurlijk vragen om ellende.
Als je vriend alles kan flikken omdat jij het als je plicht ziet om bij je te blijven, maar je ondertussen zijn daden niet kan vergeven, dan zijn je eigen regels misschien aan revisie toe.
Als je vriend alles kan flikken omdat jij het als je plicht ziet om bij je te blijven, maar je ondertussen zijn daden niet kan vergeven, dan zijn je eigen regels misschien aan revisie toe.
donderdag 16 augustus 2012 om 12:58
Wat heeft hij dan gedaan?
Ik kan me voorstellen dat je om vreemdgaan ofzo nog kwaad bent, maar niet als het gaat over die ene keer dat hij een paar uur later thuis kwam dan afgesproken oid
Het gevoel wat je beschrijft doet mij denken aan het woord rancune. Ik ken twee mensen die ik rancuneus vind en ik moet zeggen dat ik dat een hele nare eigenschap vind. Ik zou als hiervan echt sprake is proberen om jezelf wat milder te krijgen, voor jezelf en je omgeving.
Ik kan me voorstellen dat je om vreemdgaan ofzo nog kwaad bent, maar niet als het gaat over die ene keer dat hij een paar uur later thuis kwam dan afgesproken oid
Het gevoel wat je beschrijft doet mij denken aan het woord rancune. Ik ken twee mensen die ik rancuneus vind en ik moet zeggen dat ik dat een hele nare eigenschap vind. Ik zou als hiervan echt sprake is proberen om jezelf wat milder te krijgen, voor jezelf en je omgeving.
donderdag 16 augustus 2012 om 12:59
quote:yasuko schreef op 16 augustus 2012 @ 12:51:
Kun je niet proberen het te begrijpen?
Ik geef toe, gemakkelijker gezegd, dan gedaan...
Je bedoelt begrijpen wat hij heeft gedaan? Het punt is, hij heeft keuzes gemaakt die in mijn ogen fout zijn. Deze zijn niet goed te praten. Anders was ik ook niet zo boos geweest. Ik weet dat ik erg dogmatisch ben, maar als ik gedaan had wat hij had gedaan had ik het mezelf ook nooit vergeven en was er ook geen dag voorbij gegaan dat ik mezelf het niet zou verwijten.
Hij vindt het een grijs gebied. Hij bekijkt de dingen heel anders en zegt dat de fouten die hij toen gemaakt heeft hem hebben laten zien wat onze relatie waard is. Hij is nu 100% overtuigd van onze relatie en denkt dat dat nooit meer over gaat. Ik vind dat ik daar weinig aan heb, aangezien ik nu niet meer blij met hem ben in onze relatie. Ik zie hem nu als iemand zonder ruggegraat, waarvan ik niet zeker weet of ik op hem kan bouwen als het er echt toe doet... In mijn optiek kan alleen de tijd en ervaring dit vertrouwen weer opbouwen.
Kun je niet proberen het te begrijpen?
Ik geef toe, gemakkelijker gezegd, dan gedaan...
Je bedoelt begrijpen wat hij heeft gedaan? Het punt is, hij heeft keuzes gemaakt die in mijn ogen fout zijn. Deze zijn niet goed te praten. Anders was ik ook niet zo boos geweest. Ik weet dat ik erg dogmatisch ben, maar als ik gedaan had wat hij had gedaan had ik het mezelf ook nooit vergeven en was er ook geen dag voorbij gegaan dat ik mezelf het niet zou verwijten.
Hij vindt het een grijs gebied. Hij bekijkt de dingen heel anders en zegt dat de fouten die hij toen gemaakt heeft hem hebben laten zien wat onze relatie waard is. Hij is nu 100% overtuigd van onze relatie en denkt dat dat nooit meer over gaat. Ik vind dat ik daar weinig aan heb, aangezien ik nu niet meer blij met hem ben in onze relatie. Ik zie hem nu als iemand zonder ruggegraat, waarvan ik niet zeker weet of ik op hem kan bouwen als het er echt toe doet... In mijn optiek kan alleen de tijd en ervaring dit vertrouwen weer opbouwen.
donderdag 16 augustus 2012 om 12:59
Je klinkt ontzettend zwart wit. Niet alleen in je boosheid naar vriend maar ook het moeten blijven in de relatie. Heb je dat in alles? Weet je daarvan de oorzaak? Het lijkt me doodvermoeiend! Het kan zijn dat uitspreken het minder heftig maakt in je hoofd. Dan ben je het kwijt. Wat ook (soms) helpt is om 15 minuten per dag er echt te voor gaan zitten en dan echt heel erg boos op hem zijn, te ergeren en piekeren. Daarna zet je het resoluut van je af. Voor sommige mensen helpt dat echt.
Maar als ik het zo lees is er weinig wat de relatie nog leuk maakt voor jou. Wil je zo de rest van je leven blijven zitten?
Maar als ik het zo lees is er weinig wat de relatie nog leuk maakt voor jou. Wil je zo de rest van je leven blijven zitten?
donderdag 16 augustus 2012 om 13:03
quote:zwartezwanen schreef op 16 augustus 2012 @ 12:53:
Ik denk dat het belangrijk is om je te realiseren dat 'vergeven' een vrij hol woord is. Je hoeft niet te vergeven. Wat je wel moet kunnen, is accepteren at iets gebeurd is en een manier vinden om daarmee om te gaan in de toekomst.
Het klinkt hard, maar dat is een proces wat in jou moet plaatsvinden. je vriend heeft hier eigenlijk geen invloed op. Ik denk dat het verstandig is als je hier hulp biij zoekt, het vergt echt een andere manier van in het leven staan.
Daarnaast mag je jezelf afvragen of jij bereid bent om samen te blijven met iemand die iets onvergeeflijsk (in jouw ogen) heeft gedaan. Jouw argument van 'moeten samenblijven' vind ik zwak, ik lees nergens dat je van je partner houdt en bereid bent een nieuwe relatie te bouwen op de brokstukken van de oude. Integendeel, ik lees dat je 'vast' zit. Wil je zo door tot je 90e jaar?
Hier ook iemand die heel erg lang boos kan zijn (mss niet zo erg als jij gezien ik ook wel minder streng ben op mezelf, ja een man hé . Wat me soms helpt is de zwakheid/breekbaarheid van mijn partner (of de andere partij) te "ontdekken". Helaas gebeurt dat vaak in moeilijke gesprekken. Mijn boosheid lokt ook weer minder leuke reacties op van de andere partij, actie-reactie weet je wel. Het is een kwestie van de vicieuze cirkel te breken. Je vriend lijkt dat al wat te doen ("z'n best doen") dus dat zit op zich wel goed, maar jij moet er natuurlijk ook in haken.
Verder helemaal met gequote post hierboven me.
Ik denk dat het belangrijk is om je te realiseren dat 'vergeven' een vrij hol woord is. Je hoeft niet te vergeven. Wat je wel moet kunnen, is accepteren at iets gebeurd is en een manier vinden om daarmee om te gaan in de toekomst.
Het klinkt hard, maar dat is een proces wat in jou moet plaatsvinden. je vriend heeft hier eigenlijk geen invloed op. Ik denk dat het verstandig is als je hier hulp biij zoekt, het vergt echt een andere manier van in het leven staan.
Daarnaast mag je jezelf afvragen of jij bereid bent om samen te blijven met iemand die iets onvergeeflijsk (in jouw ogen) heeft gedaan. Jouw argument van 'moeten samenblijven' vind ik zwak, ik lees nergens dat je van je partner houdt en bereid bent een nieuwe relatie te bouwen op de brokstukken van de oude. Integendeel, ik lees dat je 'vast' zit. Wil je zo door tot je 90e jaar?
Hier ook iemand die heel erg lang boos kan zijn (mss niet zo erg als jij gezien ik ook wel minder streng ben op mezelf, ja een man hé . Wat me soms helpt is de zwakheid/breekbaarheid van mijn partner (of de andere partij) te "ontdekken". Helaas gebeurt dat vaak in moeilijke gesprekken. Mijn boosheid lokt ook weer minder leuke reacties op van de andere partij, actie-reactie weet je wel. Het is een kwestie van de vicieuze cirkel te breken. Je vriend lijkt dat al wat te doen ("z'n best doen") dus dat zit op zich wel goed, maar jij moet er natuurlijk ook in haken.
Verder helemaal met gequote post hierboven me.
donderdag 16 augustus 2012 om 13:04
quote:vivabug2 schreef op 16 augustus 2012 @ 12:59:
[...]
Je bedoelt begrijpen wat hij heeft gedaan? Het punt is, hij heeft keuzes gemaakt die in mijn ogen fout zijn. Deze zijn niet goed te praten. Anders was ik ook niet zo boos geweest. Ik weet dat ik erg dogmatisch ben, maar als ik gedaan had wat hij had gedaan had ik het mezelf ook nooit vergeven en was er ook geen dag voorbij gegaan dat ik mezelf het niet zou verwijten.
Hij vindt het een grijs gebied. Hij bekijkt de dingen heel anders en zegt dat de fouten die hij toen gemaakt heeft hem hebben laten zien wat onze relatie waard is. Hij is nu 100% overtuigd van onze relatie en denkt dat dat nooit meer over gaat. Ik vind dat ik daar weinig aan heb, aangezien ik nu niet meer blij met hem ben in onze relatie. Ik zie hem nu als iemand zonder ruggegraat, waarvan ik niet zeker weet of ik op hem kan bouwen als het er echt toe doet... In mijn optiek kan alleen de tijd en ervaring dit vertrouwen weer opbouwen.Oh, maar dan gaat het minder over vergeven maar meer om het veranderde beeld dat je van hem hebt.
[...]
Je bedoelt begrijpen wat hij heeft gedaan? Het punt is, hij heeft keuzes gemaakt die in mijn ogen fout zijn. Deze zijn niet goed te praten. Anders was ik ook niet zo boos geweest. Ik weet dat ik erg dogmatisch ben, maar als ik gedaan had wat hij had gedaan had ik het mezelf ook nooit vergeven en was er ook geen dag voorbij gegaan dat ik mezelf het niet zou verwijten.
Hij vindt het een grijs gebied. Hij bekijkt de dingen heel anders en zegt dat de fouten die hij toen gemaakt heeft hem hebben laten zien wat onze relatie waard is. Hij is nu 100% overtuigd van onze relatie en denkt dat dat nooit meer over gaat. Ik vind dat ik daar weinig aan heb, aangezien ik nu niet meer blij met hem ben in onze relatie. Ik zie hem nu als iemand zonder ruggegraat, waarvan ik niet zeker weet of ik op hem kan bouwen als het er echt toe doet... In mijn optiek kan alleen de tijd en ervaring dit vertrouwen weer opbouwen.Oh, maar dan gaat het minder over vergeven maar meer om het veranderde beeld dat je van hem hebt.
donderdag 16 augustus 2012 om 13:04
quote:zwartezwanen schreef op 16 augustus 2012 @ 12:53:
Ik denk dat het belangrijk is om je te realiseren dat 'vergeven' een vrij hol woord is. Je hoeft niet te vergeven. Wat je wel moet kunnen, is accepteren at iets gebeurd is en een manier vinden om daarmee om te gaan in de toekomst.
Het klinkt hard, maar dat is een proces wat in jou moet plaatsvinden. je vriend heeft hier eigenlijk geen invloed op. Ik denk dat het verstandig is als je hier hulp biij zoekt, het vergt echt een andere manier van in het leven staan.
Daarnaast mag je jezelf afvragen of jij bereid bent om samen te blijven met iemand die iets onvergeeflijsk (in jouw ogen) heeft gedaan. Jouw argument van 'moeten samenblijven' vind ik zwak, ik lees nergens dat je van je partner houdt en bereid bent een nieuwe relatie te bouwen op de brokstukken van de oude. Integendeel, ik lees dat je 'vast' zit. Wil je zo door tot je 90e jaar?
Kijk hier kan ik wat mee. Ik heb het woord vergeven nooit begrepen, maar wat je zegt, accepteren en een manier vinden om ermee om te gaan is al concreter voor mij.
Ik houd wel van hem. Ik zit hier nu weer boos achter mijn computer omdat ik alles weer ophaal. Daardoor kom ik wat bozig over. En op de momenten dat ik boos ben, voel ik me inderdaad alsof ik 'vast' zit. Ik denk dat hij en ik elkaar heel goed aanvullen. We halen het beste in elkaar naar boven en ik denk dat het leven dat we samen kunnen hebben dat we daar beide echt gelukkig in zullen zijn.
Ik denk dat het belangrijk is om je te realiseren dat 'vergeven' een vrij hol woord is. Je hoeft niet te vergeven. Wat je wel moet kunnen, is accepteren at iets gebeurd is en een manier vinden om daarmee om te gaan in de toekomst.
Het klinkt hard, maar dat is een proces wat in jou moet plaatsvinden. je vriend heeft hier eigenlijk geen invloed op. Ik denk dat het verstandig is als je hier hulp biij zoekt, het vergt echt een andere manier van in het leven staan.
Daarnaast mag je jezelf afvragen of jij bereid bent om samen te blijven met iemand die iets onvergeeflijsk (in jouw ogen) heeft gedaan. Jouw argument van 'moeten samenblijven' vind ik zwak, ik lees nergens dat je van je partner houdt en bereid bent een nieuwe relatie te bouwen op de brokstukken van de oude. Integendeel, ik lees dat je 'vast' zit. Wil je zo door tot je 90e jaar?
Kijk hier kan ik wat mee. Ik heb het woord vergeven nooit begrepen, maar wat je zegt, accepteren en een manier vinden om ermee om te gaan is al concreter voor mij.
Ik houd wel van hem. Ik zit hier nu weer boos achter mijn computer omdat ik alles weer ophaal. Daardoor kom ik wat bozig over. En op de momenten dat ik boos ben, voel ik me inderdaad alsof ik 'vast' zit. Ik denk dat hij en ik elkaar heel goed aanvullen. We halen het beste in elkaar naar boven en ik denk dat het leven dat we samen kunnen hebben dat we daar beide echt gelukkig in zullen zijn.
donderdag 16 augustus 2012 om 13:07
Toen ik mijn man iets moest vergeven (had niets met vreemdgaan te maken overigens) hielp het me door zijn gedrag bij hem neer te leggen en het niet te zien als "iets tegen mij". Het hielp mij dan ook om me te realiseren dat ik niet het centre of the universe ben en dat zijn gedrag niet bedoeld was als "tegen mij" maar als "voor zichzelf".
Bij mij haalde dat de angel er wel uit op den duur. Ik vind het nog steeds niet leuk maar maak me er niet meer boos om, haal het niet meer aan, etc. Het doet me nu niet zo veel meer als toen.
Bij mij haalde dat de angel er wel uit op den duur. Ik vind het nog steeds niet leuk maar maak me er niet meer boos om, haal het niet meer aan, etc. Het doet me nu niet zo veel meer als toen.
donderdag 16 augustus 2012 om 13:12
quote:Yavanna schreef op 16 augustus 2012 @ 12:59:
Je klinkt ontzettend zwart wit. Niet alleen in je boosheid naar vriend maar ook het moeten blijven in de relatie. Heb je dat in alles? Weet je daarvan de oorzaak? Het lijkt me doodvermoeiend! Het kan zijn dat uitspreken het minder heftig maakt in je hoofd. Dan ben je het kwijt. Wat ook (soms) helpt is om 15 minuten per dag er echt te voor gaan zitten en dan echt heel erg boos op hem zijn, te ergeren en piekeren. Daarna zet je het resoluut van je af. Voor sommige mensen helpt dat echt.
Maar als ik het zo lees is er weinig wat de relatie nog leuk maakt voor jou. Wil je zo de rest van je leven blijven zitten?
Ik ben inderdaad in mijn hele leven zo zwart wit. Ik probeer beetje bij beetje meer nuance aan te brengen, hier ben ik al stukken beter in geworden. De buitenwereld is best een lastige plaats voor mij. Ik zie dingen vaak heel anders dan anderen. Ik ben heel erg slim (heb er altijd een hekel aan als mensen dat zeggen) en heb echt moeten leren functioneren met andere mensen en nieuwe omgevingen. Dit kost mij best veel energie. Zie het alsof je loopt op een oppervlak dat constant beweegt bijvoorbeeld. Leefregels geven mij een houvast in een wereld die voor mij vaak onbegrijpbaar is.
Ik kan het proberen het uit te spreken. Het lastige is dat ik er ontzettend in kan blijven hangen als ik dat doe. Dan slaap ik zo twee nachten niet omdat ik aan het malen ben. Maar ik kan het zeker proberen.
Je klinkt ontzettend zwart wit. Niet alleen in je boosheid naar vriend maar ook het moeten blijven in de relatie. Heb je dat in alles? Weet je daarvan de oorzaak? Het lijkt me doodvermoeiend! Het kan zijn dat uitspreken het minder heftig maakt in je hoofd. Dan ben je het kwijt. Wat ook (soms) helpt is om 15 minuten per dag er echt te voor gaan zitten en dan echt heel erg boos op hem zijn, te ergeren en piekeren. Daarna zet je het resoluut van je af. Voor sommige mensen helpt dat echt.
Maar als ik het zo lees is er weinig wat de relatie nog leuk maakt voor jou. Wil je zo de rest van je leven blijven zitten?
Ik ben inderdaad in mijn hele leven zo zwart wit. Ik probeer beetje bij beetje meer nuance aan te brengen, hier ben ik al stukken beter in geworden. De buitenwereld is best een lastige plaats voor mij. Ik zie dingen vaak heel anders dan anderen. Ik ben heel erg slim (heb er altijd een hekel aan als mensen dat zeggen) en heb echt moeten leren functioneren met andere mensen en nieuwe omgevingen. Dit kost mij best veel energie. Zie het alsof je loopt op een oppervlak dat constant beweegt bijvoorbeeld. Leefregels geven mij een houvast in een wereld die voor mij vaak onbegrijpbaar is.
Ik kan het proberen het uit te spreken. Het lastige is dat ik er ontzettend in kan blijven hangen als ik dat doe. Dan slaap ik zo twee nachten niet omdat ik aan het malen ben. Maar ik kan het zeker proberen.
donderdag 16 augustus 2012 om 13:13
quote:Vl43inder schreef op 16 augustus 2012 @ 13:07:
Toen ik mijn man iets moest vergeven (had niets met vreemdgaan te maken overigens) hielp het me door zijn gedrag bij hem neer te leggen en het niet te zien als "iets tegen mij". Het hielp mij dan ook om me te realiseren dat ik niet het centre of the universe ben en dat zijn gedrag niet bedoeld was als "tegen mij" maar als "voor zichzelf".
Bij mij haalde dat de angel er wel uit op den duur. Ik vind het nog steeds niet leuk maar maak me er niet meer boos om, haal het niet meer aan, etc. Het doet me nu niet zo veel meer als toen.OK, dat is ook een goeie! Ik ga dit eens proberen.
Toen ik mijn man iets moest vergeven (had niets met vreemdgaan te maken overigens) hielp het me door zijn gedrag bij hem neer te leggen en het niet te zien als "iets tegen mij". Het hielp mij dan ook om me te realiseren dat ik niet het centre of the universe ben en dat zijn gedrag niet bedoeld was als "tegen mij" maar als "voor zichzelf".
Bij mij haalde dat de angel er wel uit op den duur. Ik vind het nog steeds niet leuk maar maak me er niet meer boos om, haal het niet meer aan, etc. Het doet me nu niet zo veel meer als toen.OK, dat is ook een goeie! Ik ga dit eens proberen.
donderdag 16 augustus 2012 om 13:21
Mijn man was destijds in het begin ook zo. Die kon echt na een jaar nog oude koeien uit de sloot halen of een fout van mij (niks met vreemdgaan oid) (mis)bruiken al naar gelang het hem uitkwam. Want jij, toen en toen en toen..... Wat zorgde voor een nare 'machtsverhouding' in de relatie. Want hij vond dat hij het recht had om nog steeds 'boos' te zijn.
Ik werd daar op een gegeven moment zo spuugziek van dat IK een keer boos ben geworden, echt helemaal klaar met hem was, en hem voor de keiharde keuze heb gesteld. Of hij kon kappen met dat gedrag, Of hij mocht zijn koffers pakken en elders een huisje zoeken. Daarna was het over.
Ik werd daar op een gegeven moment zo spuugziek van dat IK een keer boos ben geworden, echt helemaal klaar met hem was, en hem voor de keiharde keuze heb gesteld. Of hij kon kappen met dat gedrag, Of hij mocht zijn koffers pakken en elders een huisje zoeken. Daarna was het over.
donderdag 16 augustus 2012 om 13:24
quote:_puck_ schreef op 16 augustus 2012 @ 12:58:
Wat heeft hij dan gedaan?
Ik kan me voorstellen dat je om vreemdgaan ofzo nog kwaad bent, maar niet als het gaat over die ene keer dat hij een paar uur later thuis kwam dan afgesproken oid
Het gevoel wat je beschrijft doet mij denken aan het woord rancune. Ik ken twee mensen die ik rancuneus vind en ik moet zeggen dat ik dat een hele nare eigenschap vind. Ik zou als hiervan echt sprake is proberen om jezelf wat milder te krijgen, voor jezelf en je omgeving.
Ik vind het ook een hele nare eigenschap van mezelf. Ik zou t liever kwijt dan rijk zijn.
Wat hij gedaan heeft is niet iets in de trend van een paar uur later thuiskomen.
Wij hadden door externe omstandigheden een hele moeilijke periode. Erge ziekte, werkeloosheid, alles kwam tegelijkertijd. Hij had het er moeilijk mee, is depressief geworden en is er toen vandoor gegaan. Heeft mij achter gelaten, zonder een goed gesprek hierover. Hij heeft mij op afstand laten weten er niet meer mee door te willen gaan en is toen iets met een ander begonnen waarmee hij dacht dat het leven makkelijker zou zijn. Een paar maanden later kwam hij met hangende pootjes terug.
Omdat we onze relatie (in mijn ogen, vriend denkt hier anders over) niet eens echt beeindigd hadden zat ik toen eigenlijk voor mijn gevoel nog steeds in een relatie met hem, maar hij was AWOL door zijn depressie en omdat hij gewoon niet de ruggegraat had om op de juiste manier met zijn problemen om te gaan.
Ik konwilde hem niet in de steek laten omdat ik wist dat zijn gedrag mede bepaald werd door zijn depressie, en omdat het voor mij nog helemaal niet over was. En ik beeindig zelf pas een relatie als ik voor 100% zeker ben dat ik er niet gelukkig in kan worden. Voor dit alles waren we ontzettend gelukkig. en echt aan elkaar gewaagd. Ik heb gewoon nog steeds de hoop dat we dat weer terug kunnen krijgen.
Wat heeft hij dan gedaan?
Ik kan me voorstellen dat je om vreemdgaan ofzo nog kwaad bent, maar niet als het gaat over die ene keer dat hij een paar uur later thuis kwam dan afgesproken oid
Het gevoel wat je beschrijft doet mij denken aan het woord rancune. Ik ken twee mensen die ik rancuneus vind en ik moet zeggen dat ik dat een hele nare eigenschap vind. Ik zou als hiervan echt sprake is proberen om jezelf wat milder te krijgen, voor jezelf en je omgeving.
Ik vind het ook een hele nare eigenschap van mezelf. Ik zou t liever kwijt dan rijk zijn.
Wat hij gedaan heeft is niet iets in de trend van een paar uur later thuiskomen.
Wij hadden door externe omstandigheden een hele moeilijke periode. Erge ziekte, werkeloosheid, alles kwam tegelijkertijd. Hij had het er moeilijk mee, is depressief geworden en is er toen vandoor gegaan. Heeft mij achter gelaten, zonder een goed gesprek hierover. Hij heeft mij op afstand laten weten er niet meer mee door te willen gaan en is toen iets met een ander begonnen waarmee hij dacht dat het leven makkelijker zou zijn. Een paar maanden later kwam hij met hangende pootjes terug.
Omdat we onze relatie (in mijn ogen, vriend denkt hier anders over) niet eens echt beeindigd hadden zat ik toen eigenlijk voor mijn gevoel nog steeds in een relatie met hem, maar hij was AWOL door zijn depressie en omdat hij gewoon niet de ruggegraat had om op de juiste manier met zijn problemen om te gaan.
Ik konwilde hem niet in de steek laten omdat ik wist dat zijn gedrag mede bepaald werd door zijn depressie, en omdat het voor mij nog helemaal niet over was. En ik beeindig zelf pas een relatie als ik voor 100% zeker ben dat ik er niet gelukkig in kan worden. Voor dit alles waren we ontzettend gelukkig. en echt aan elkaar gewaagd. Ik heb gewoon nog steeds de hoop dat we dat weer terug kunnen krijgen.
Deze spiegel heb ik wel even nodig.
donderdag 16 augustus 2012 om 13:36
Dat krijg je pas terug als jij kunt loslaten. anders loop je inderdad de kans dat jouw vriend op een dag geen zin meer heeft om telkens die oude koe op zijn bord te krijgen. En daarom bij jou weggaat.
Vergeven is iets dat je trouwens in eerste instantie doet voor jezelf en niet vor die ander. Zoals je merkt; jij kunt niet verder omdat die bosheid nog in je zit, dus jij moet van die boosheid af. En alleen jij kunt ervoor zorgen dat je niet meer boos bent.
Helaas voor jou is er geen knop die je kunt omzetten. Misschien dat een professional je daarbij kan helpen, want je zit voral jezelf nu in de weg.En jij bent nu degene die de relatie stukmaakt, dat is je vriend allang niet meer.
Als je weet dat zijn gedrag mede bepaald werd door die depressie, is het dan niet juist makkelijker om de "depressie" de schuld te geven in plaats van de persoon. Dan blijft wel je twijfel "Als ie depressief is kan ik niet van m op aan" maar kun je misschien ook denken" Zolang ie dus niet depressief is en helder kan denken zou ie zoiets nooit (meer) doen. depressie is een ziekte en geen kwestie van "ruggegraat". En mensen die ziek zijn in hun hoofd maken andere keuzes en zijn op dat moment zelf voor de rechtbank minder toerekeningsvatbaar.
Waarom ben jij dan zo streng?
Vergeven is iets dat je trouwens in eerste instantie doet voor jezelf en niet vor die ander. Zoals je merkt; jij kunt niet verder omdat die bosheid nog in je zit, dus jij moet van die boosheid af. En alleen jij kunt ervoor zorgen dat je niet meer boos bent.
Helaas voor jou is er geen knop die je kunt omzetten. Misschien dat een professional je daarbij kan helpen, want je zit voral jezelf nu in de weg.En jij bent nu degene die de relatie stukmaakt, dat is je vriend allang niet meer.
Als je weet dat zijn gedrag mede bepaald werd door die depressie, is het dan niet juist makkelijker om de "depressie" de schuld te geven in plaats van de persoon. Dan blijft wel je twijfel "Als ie depressief is kan ik niet van m op aan" maar kun je misschien ook denken" Zolang ie dus niet depressief is en helder kan denken zou ie zoiets nooit (meer) doen. depressie is een ziekte en geen kwestie van "ruggegraat". En mensen die ziek zijn in hun hoofd maken andere keuzes en zijn op dat moment zelf voor de rechtbank minder toerekeningsvatbaar.
Waarom ben jij dan zo streng?
donderdag 16 augustus 2012 om 13:37
quote:Oriane schreef op 16 augustus 2012 @ 13:29:
Jij hebt er ook voor gekozen om hem weer terug te nemen.
Volgens mij zag TO het niet als terugnemen, maar zat ze nog gewoon in een relatie, ook al hoorde ze maanden niets van haar vriend en woonde vriend samen met een ander.
Tsja, als je zo in het leven staat zou ik nu ook pissig zijn geloof ik.
Jij hebt er ook voor gekozen om hem weer terug te nemen.
Volgens mij zag TO het niet als terugnemen, maar zat ze nog gewoon in een relatie, ook al hoorde ze maanden niets van haar vriend en woonde vriend samen met een ander.
Tsja, als je zo in het leven staat zou ik nu ook pissig zijn geloof ik.