Psyche
alle pijlers
Van sterke vrouw naar....?
vrijdag 30 maart 2012 om 12:35
Lang getwijfeld of ik nu wel of niet een topic wil openen. Ik herken soms stukjes van andere TO's maar het lijkt nooit helemaal de lading te dekken, vandaar dan toch maar een eigen topic.
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
zondag 26 augustus 2012 om 09:50
Fijn dat we tot dit onderwerp zijn gekomen, klinkt alsof er hier meerdere kwartjes vallen
Ik merk dat ik deze week zoveel moeite heb met lezen en schrijven.. Ben er dan ook nog niet toe gekomen me te verdiepen al wil ik dat wel. Ik ben me aan het afsluiten, deels van mezelf. t Is namelijk uit met m`n vriend (mijn verzoek, zonder ruzies). En er hopen zich dan over de dag steeds emoties op en ik kom dan ontzettend in m`n hoofd te zitten, daarna barst het weer los, lucht het weer op. Probeer wel bewust er tijd voor te nemen, maar toch de neiging te vluchten in allerlei onzin zoals t kijken van een serie, boodschappen doen etc.
Het is iets wat ik tot nu toe alleen heb vertelt tegen mensen van wie ik denk dat ze het begrijpen/inzicht in hebben (dat was wel heel fijn), want ik heb niet zo`n zin in ieders mening of ideeen over. Ben ook gewoon bang dat ik door m`n eigen emoties wordt overspoelt, al weet ik inmiddels dat dat wel meevalt. Het is een beetje mn vroegere manier van verwerken.
Vind t fijn om jullie toch even te zeggen, jullie zijn me toch dierbaar, liever verder niet inhoudelijk op in gaan .
Ik merk dat ik deze week zoveel moeite heb met lezen en schrijven.. Ben er dan ook nog niet toe gekomen me te verdiepen al wil ik dat wel. Ik ben me aan het afsluiten, deels van mezelf. t Is namelijk uit met m`n vriend (mijn verzoek, zonder ruzies). En er hopen zich dan over de dag steeds emoties op en ik kom dan ontzettend in m`n hoofd te zitten, daarna barst het weer los, lucht het weer op. Probeer wel bewust er tijd voor te nemen, maar toch de neiging te vluchten in allerlei onzin zoals t kijken van een serie, boodschappen doen etc.
Het is iets wat ik tot nu toe alleen heb vertelt tegen mensen van wie ik denk dat ze het begrijpen/inzicht in hebben (dat was wel heel fijn), want ik heb niet zo`n zin in ieders mening of ideeen over. Ben ook gewoon bang dat ik door m`n eigen emoties wordt overspoelt, al weet ik inmiddels dat dat wel meevalt. Het is een beetje mn vroegere manier van verwerken.
Vind t fijn om jullie toch even te zeggen, jullie zijn me toch dierbaar, liever verder niet inhoudelijk op in gaan .
zondag 26 augustus 2012 om 10:02
Jelly, probeer toch zoveel mogelijk dat verdriet er te laten zijn... je weet dat vluchten niet werkt. Het moet er toch ooit een keer uit, als je t nu wegstopt blijft t in je lichaam zitten en blijft t een blokkade.. Is er niet iemand bij wie je af en toe even kan uithuilen? Ik was ook altijd bang dat ik door mn eigen emoties werd overspoeld, maar ik weet nu; je krijgt wat je aankan!
@ All; Ik zat gisteren de happinez te lezen en daarin ging het over chakra's, Liesbeth Kamerling vertelde dat haar 6e chakra heel erg open staat (waardoor ze alles binnen krijgt) en haar 1e chakra dicht zat, waardoor ze niet geaard is. Dat speelt natuurlijk bij ons ook mee (denk/vind ik), ik merk ook dat als ik goed geaard ben er minder binnenkomt, of misschien komt t wel binnen maar het blijft niet hangen (omdat t weer afgevoerd wordt?). Zij had t ook over dat ze bij alles wat binnenkomt zichzelf achter een denkbeelde typmachine zet; ze oordeelt en verbindt niet maar noteert alleen. Is voor mij nog lastig..
@ All; Ik zat gisteren de happinez te lezen en daarin ging het over chakra's, Liesbeth Kamerling vertelde dat haar 6e chakra heel erg open staat (waardoor ze alles binnen krijgt) en haar 1e chakra dicht zat, waardoor ze niet geaard is. Dat speelt natuurlijk bij ons ook mee (denk/vind ik), ik merk ook dat als ik goed geaard ben er minder binnenkomt, of misschien komt t wel binnen maar het blijft niet hangen (omdat t weer afgevoerd wordt?). Zij had t ook over dat ze bij alles wat binnenkomt zichzelf achter een denkbeelde typmachine zet; ze oordeelt en verbindt niet maar noteert alleen. Is voor mij nog lastig..
zondag 26 augustus 2012 om 12:02
@Italy: Dat laatste wat je beschrijft is ook wat ik tijdens de retraite ervaarde. Ik voelde me toen geaard, omringt door monikken die erg geaard waren. En ik merkte opeens hoe makkelijk het was om bij mezelf te blijven terwijl anderen me best wel heftige dingen vertelden. Dat ik rustig bleef luisteren en er niet later mee zat. Vond dat erg prettig, stevig. Alleen is het niet zo makkelijk om geaard te blijven...
Over m`n emoties nu. Dankje voor het zeggen, je hebt gelijk wat je schrijft over het verdriet...Ik weet het, maar vind t zo lastig te blijven voelen ... terwijl ik dit schrijf weet ik weer nog beter hoe veel beter t voelt wel te voelen.
Tegelijkertijd doet afleiding me ook goed om uit mn eigen wereldje te komen, maar als ik mn emoties zo onderdruk schaad t me (merk ook dat m`n keelpijn dan weer erger wordt). Kan niet zo snel iemand bedenken bij wie ik me echt veilig voel uit te huilen en die in de buurt is... misschien vanmiddag maar wel een goede vriendin bellen.
Over m`n emoties nu. Dankje voor het zeggen, je hebt gelijk wat je schrijft over het verdriet...Ik weet het, maar vind t zo lastig te blijven voelen ... terwijl ik dit schrijf weet ik weer nog beter hoe veel beter t voelt wel te voelen.
Tegelijkertijd doet afleiding me ook goed om uit mn eigen wereldje te komen, maar als ik mn emoties zo onderdruk schaad t me (merk ook dat m`n keelpijn dan weer erger wordt). Kan niet zo snel iemand bedenken bij wie ik me echt veilig voel uit te huilen en die in de buurt is... misschien vanmiddag maar wel een goede vriendin bellen.
zondag 26 augustus 2012 om 13:35
Voel je je bij jezelf veilig genoeg om te huilen? Ik heb dat in therapie geleerd.. en vind het heel fijn nu om alleen te zijn en even heel hard alles eruit te huilen!
Probeer eens een paar keer achter elkaar dit nummer te luisteren; http://www.youtube.com/watch?v=nA2k79EGHbc aai jezelf over je hoofd (daar hebben we m weer ) en hou jezelf vast.. laat t maar komen, het stopt vanzelf! Er kan niks gebeuren..
@All; Het praten over HSP hier inspireert mij weer om meer met mn gevoeligheid te doen, meer te lezen erover en zit eraan te denken om een cursus intuïtieve ontwikkeling te gaan doen. Leuk!
Probeer eens een paar keer achter elkaar dit nummer te luisteren; http://www.youtube.com/watch?v=nA2k79EGHbc aai jezelf over je hoofd (daar hebben we m weer ) en hou jezelf vast.. laat t maar komen, het stopt vanzelf! Er kan niks gebeuren..
@All; Het praten over HSP hier inspireert mij weer om meer met mn gevoeligheid te doen, meer te lezen erover en zit eraan te denken om een cursus intuïtieve ontwikkeling te gaan doen. Leuk!
zondag 26 augustus 2012 om 13:51
Jelly, knuffel voor jou. Ik denk dat Italy jou een heel waardevol advies geeft. Niet sterk en stoer gaan lopen doen en/of de pijn vermijden. Voelen, huilen....het mag er zijn.
Mij inspireren de gesprekken hier ook enorm. Wat ik vooralsnog voornamelijk zou willen leren om beter te kunnen "kiezen" wanneer het me wel en wanneer het me niet past om zo open te staan voor allerlei energieën en indrukken. Ik heb nu het gevoel dat het me overkomt waardoor het me leegzuigt. Op het moment dat ik kan kiezen mij er soms ook bewust voor af te sluiten en/of het ook niet zelf op te zoeken (dus ipv juist het alleen zijn en de stilte te ervaren), denk ik dat ik beter in balans kan komen met mijn twee krachten.
Ik worstel momenteel erg met werk en hoe je dit soort inzichten daar in zou kunnen toepassen. Mijn ideeën erover wisselen nog wel erg. Van mijn werk in de koelkast zetten tot aan her roer (weer!) compleet om te gooien en een andere richting te kiezen. Verwarring alom. Waar nu mijn grootste uitdaging ligt is om vertrouwen in het proces te blijven houden. Deze vragen zullen worden beantwoord op het moment dat ik "het" kan laten gebeuren.
Italy, met chemische disbalans bedoelde ik een aangeboren gevoeligheid voor piekeren en depressie. (met name een seizoensgevoeligheid). Ik heb deze week een afspraak met de HA om te bezien wat ik daar aan zou kunnen doen met medicatie en/of lichttherapie. Inzichten, verwerking en bewustwording lijken een kant van de "heling". Aan de andere kant lijkt er dus ook een chemisch proces aan de hand te zijn bij mij. Bepaalde stofjes die ik niet (altijd) voldoende lijk aan te maken. Dat te accepteren en daar dus stappen voor te nemen is ook al weer een hele stap voor mij.
Mij inspireren de gesprekken hier ook enorm. Wat ik vooralsnog voornamelijk zou willen leren om beter te kunnen "kiezen" wanneer het me wel en wanneer het me niet past om zo open te staan voor allerlei energieën en indrukken. Ik heb nu het gevoel dat het me overkomt waardoor het me leegzuigt. Op het moment dat ik kan kiezen mij er soms ook bewust voor af te sluiten en/of het ook niet zelf op te zoeken (dus ipv juist het alleen zijn en de stilte te ervaren), denk ik dat ik beter in balans kan komen met mijn twee krachten.
Ik worstel momenteel erg met werk en hoe je dit soort inzichten daar in zou kunnen toepassen. Mijn ideeën erover wisselen nog wel erg. Van mijn werk in de koelkast zetten tot aan her roer (weer!) compleet om te gooien en een andere richting te kiezen. Verwarring alom. Waar nu mijn grootste uitdaging ligt is om vertrouwen in het proces te blijven houden. Deze vragen zullen worden beantwoord op het moment dat ik "het" kan laten gebeuren.
Italy, met chemische disbalans bedoelde ik een aangeboren gevoeligheid voor piekeren en depressie. (met name een seizoensgevoeligheid). Ik heb deze week een afspraak met de HA om te bezien wat ik daar aan zou kunnen doen met medicatie en/of lichttherapie. Inzichten, verwerking en bewustwording lijken een kant van de "heling". Aan de andere kant lijkt er dus ook een chemisch proces aan de hand te zijn bij mij. Bepaalde stofjes die ik niet (altijd) voldoende lijk aan te maken. Dat te accepteren en daar dus stappen voor te nemen is ook al weer een hele stap voor mij.
zondag 26 augustus 2012 om 14:23
Ik weet natuurlijk niet of er echt onderzocht is welke stoffen er minder aangemaakt worden en waar dat dan aan ligt volgens de artsen. Ik denk dat er, als bepaalde stoffen niet aangemaakt worden, dat ook weer ergens door komt.. Ik denk dat het piekeren en depressie te koppelen is aan je gevoeligheid, aan alles wat er binnen komt, en alles verwerken in je hoofd, en misschien ook wel vluchten in je hoofd om maar niet alles te hoeven voelen. Mijn ervaring is dat je hoofd je echt 'gek' kan maken, maar dat dat vooral zo is als je niet (goed) geaard bent, als je goed 'in je lijf' zit heeft je hoofd niet zoveel 'macht'.
Ik denk dat de oorzaak van die disbalans (en t missen van bepaalde stoffen) ligt bij je hooggevoeligheid. En met medicatie neem je het gevolg weg, maar naar mijn mening niet de oorzaak... Of krijg je die stoffen die je mist toegedient via medicatie (dan nog..)? Ik ben dus geen fan van medicatie omdat het zich vaak richt op het wegnemen van t gevolg en er niet gekeken wordt naar de oorzaak.
Een vriendin van mij had precies hetzelfde als jij, neiging tot piekeren/depressiviteit (seizoensgebonden) en toen zij ging lezen over hsp, ze zichzelf begon te snappen en daarmee om leerde gaan was het zooooveel minder/ weg.
Ik denk dat de oorzaak van die disbalans (en t missen van bepaalde stoffen) ligt bij je hooggevoeligheid. En met medicatie neem je het gevolg weg, maar naar mijn mening niet de oorzaak... Of krijg je die stoffen die je mist toegedient via medicatie (dan nog..)? Ik ben dus geen fan van medicatie omdat het zich vaak richt op het wegnemen van t gevolg en er niet gekeken wordt naar de oorzaak.
Een vriendin van mij had precies hetzelfde als jij, neiging tot piekeren/depressiviteit (seizoensgebonden) en toen zij ging lezen over hsp, ze zichzelf begon te snappen en daarmee om leerde gaan was het zooooveel minder/ weg.
zondag 26 augustus 2012 om 14:36
Heb helemaal bij gelezen en wat herken ik me in dit topic!
Vooral wat betreft de laatste discussie, over álles ruiken, horen en zien en de impact die dat heeft. Ik nam het altijd voor normaal aan, maar vooral mijn zicht en reukvermogen zijn disproportioneel en gewoon storend, al zorgt het ook voor intense gelukbeleefmomenten.
Ik heb -gelukkig- geen burn out, ben ook wat jonger en heb (nog) geen gezin, maar moet wel opletten op het moment. Zeker nu zowel ik als mijn verse man fulltime werken, daarnaast allebei studeren, wat dingen in de familie en een erg drukke woonomgeving.
Heb verder niet zoveel toe te voegen op dit moment, behalve jullie bedanken voor de goede bijdragen! Ik ga me zeker wat meer inlezen in bepaalde links en tips.
Vooral wat betreft de laatste discussie, over álles ruiken, horen en zien en de impact die dat heeft. Ik nam het altijd voor normaal aan, maar vooral mijn zicht en reukvermogen zijn disproportioneel en gewoon storend, al zorgt het ook voor intense gelukbeleefmomenten.
Ik heb -gelukkig- geen burn out, ben ook wat jonger en heb (nog) geen gezin, maar moet wel opletten op het moment. Zeker nu zowel ik als mijn verse man fulltime werken, daarnaast allebei studeren, wat dingen in de familie en een erg drukke woonomgeving.
Heb verder niet zoveel toe te voegen op dit moment, behalve jullie bedanken voor de goede bijdragen! Ik ga me zeker wat meer inlezen in bepaalde links en tips.
zondag 26 augustus 2012 om 14:44
Hmmm.....ja hier zit misschien best een hoop waarheid in.
Weet je, ik ben zooooo bang dat het straks weer echt mis gaat met m'n energielevel dat ik AD misschien wel teveel zie als een redding. Het is namelijk zooooo vermoeiend om die strijd iedere winter te moeten leveren. Het staat weer voor de deur en ondanks dat ik de kaarsjes 's avonds aan, de naderende feestdagen enz. ook heel gezellig vind, heb ik toch weer die intense afkeer van het donkere (in alle opzichten)
Misschien moet ik het inderdaad meer tijd geven en de inzichten die ik nu opdoe een kans geven om te nestelen en daarmee mijn gedrag en dagindeling zodanig aan te passen dat die sombere en angstige gedachten en gevoelens als "vanzelf" minder en hanteerbaar worden.
Bedankt voor het laten zien van de andere kant!
Weet je, ik ben zooooo bang dat het straks weer echt mis gaat met m'n energielevel dat ik AD misschien wel teveel zie als een redding. Het is namelijk zooooo vermoeiend om die strijd iedere winter te moeten leveren. Het staat weer voor de deur en ondanks dat ik de kaarsjes 's avonds aan, de naderende feestdagen enz. ook heel gezellig vind, heb ik toch weer die intense afkeer van het donkere (in alle opzichten)
Misschien moet ik het inderdaad meer tijd geven en de inzichten die ik nu opdoe een kans geven om te nestelen en daarmee mijn gedrag en dagindeling zodanig aan te passen dat die sombere en angstige gedachten en gevoelens als "vanzelf" minder en hanteerbaar worden.
Bedankt voor het laten zien van de andere kant!
zondag 26 augustus 2012 om 14:47
zondag 26 augustus 2012 om 14:58
hey meiden,
ik volg de discussie even stilletjes. Ben zelf voor de verandering weer een tijdje over mn grenzen gegaan (oa getriggerd door het warme weer) en moest nu weer even het toch weer lastige proces door om stil te gaan staan. Dingen afzeggen, waar ik me zo op had verheugd, maar wat gewoon niet is wat ik nu nodig heb. Verre van. Dus ja. ben even echt heeuuull moe. Maar wel weer rustigjes.
wat ik me afvroeg, BB waar heb jij verschillende types HSP gevonden? je had het over hss? waar heb je dat gelezen?
ik volg de discussie even stilletjes. Ben zelf voor de verandering weer een tijdje over mn grenzen gegaan (oa getriggerd door het warme weer) en moest nu weer even het toch weer lastige proces door om stil te gaan staan. Dingen afzeggen, waar ik me zo op had verheugd, maar wat gewoon niet is wat ik nu nodig heb. Verre van. Dus ja. ben even echt heeuuull moe. Maar wel weer rustigjes.
wat ik me afvroeg, BB waar heb jij verschillende types HSP gevonden? je had het over hss? waar heb je dat gelezen?
zondag 26 augustus 2012 om 15:19
http://hooggevoeligheid-h ... igh-sensation-seeker.html
Even het snelst wat ik er zo over vind via Google. Het schijnt dat Aron zelf dat onderscheid maakt in de verschillende vormen ervan. Ik ben ook nog zoekende
En lieve Anahata: knuffel. Doe rustig aan. Ik ben dit weekend ook weer heel rustig bezig. Ook weer even een teveel aan dingen. Drie avonden weg, werk, gezin, sport en therapie. Dan is het voor mij ook weer even genoeg. Soms wilde ik dat ik mijn kat was:-)
Even het snelst wat ik er zo over vind via Google. Het schijnt dat Aron zelf dat onderscheid maakt in de verschillende vormen ervan. Ik ben ook nog zoekende
En lieve Anahata: knuffel. Doe rustig aan. Ik ben dit weekend ook weer heel rustig bezig. Ook weer even een teveel aan dingen. Drie avonden weg, werk, gezin, sport en therapie. Dan is het voor mij ook weer even genoeg. Soms wilde ik dat ik mijn kat was:-)
zondag 26 augustus 2012 om 15:31
dank BB. had het zelf natuurlijk even kunnen googelen
Toch wel interessant dat hele hspgebeuren, al blijft het niet lekker voelen om weer een ander label te vinden waar ik me in herken. Of; het voelt dus wel fijn dat ik me erin herken, maar niet dat het een 'hokje' is. Ik merk dat ik (weer ) niet kan verwoorden wat nou precies het probleem is, maar voelt gewoon niet lekker.
Ik denk dat iedereen met een (flinke) burn out zich zal herkennen de kenmerken van hooggevoeligheid, en zeker ook die hss versie. Want ja,we kunnnen wel stellen dat alle mensen met een burn out nu eenmaal wat te vaak op het gaspedaal gedrukt, waar hun andere (en wellicht betere ) neiging was om op de rem te trappen.
Ik herken me daar ook wel in, maar niet zo in het snel verveeld zijn. Ik was altijd juist errg trouw en dedicated om bij iets te blijven en ervoor te blijven gaan. Wel dat altijd dingen bedacht die ik ook nog moest doen van mezelf, die ik ook wilde meemaken. overal bij willen zijn, alles willen meemaken. Heel stiekem wel voelen dat het te veel is, maar niet geleerd hebben om daar naar te luisteren.
well, i'm learning!
voor jullie terug
Toch wel interessant dat hele hspgebeuren, al blijft het niet lekker voelen om weer een ander label te vinden waar ik me in herken. Of; het voelt dus wel fijn dat ik me erin herken, maar niet dat het een 'hokje' is. Ik merk dat ik (weer ) niet kan verwoorden wat nou precies het probleem is, maar voelt gewoon niet lekker.
Ik denk dat iedereen met een (flinke) burn out zich zal herkennen de kenmerken van hooggevoeligheid, en zeker ook die hss versie. Want ja,we kunnnen wel stellen dat alle mensen met een burn out nu eenmaal wat te vaak op het gaspedaal gedrukt, waar hun andere (en wellicht betere ) neiging was om op de rem te trappen.
Ik herken me daar ook wel in, maar niet zo in het snel verveeld zijn. Ik was altijd juist errg trouw en dedicated om bij iets te blijven en ervoor te blijven gaan. Wel dat altijd dingen bedacht die ik ook nog moest doen van mezelf, die ik ook wilde meemaken. overal bij willen zijn, alles willen meemaken. Heel stiekem wel voelen dat het te veel is, maar niet geleerd hebben om daar naar te luisteren.
well, i'm learning!
voor jullie terug
zondag 26 augustus 2012 om 16:04
quote:anahata4 schreef op 26 augustus 2012 @ 15:31:
Ik denk dat iedereen met een (flinke) burn out zich zal herkennen de kenmerken van hooggevoeligheid, en zeker ook die hss versie. Want ja,we kunnnen wel stellen dat alle mensen met een burn out nu eenmaal wat te vaak op het gaspedaal gedrukt, waar hun andere (en wellicht betere ) neiging was om op de rem te trappen.
Ik herken me daar ook wel in, maar niet zo in het snel verveeld zijn. Ik was altijd juist errg trouw en dedicated om bij iets te blijven en ervoor te blijven gaan. Wel dat altijd dingen bedacht die ik ook nog moest doen van mezelf, die ik ook wilde meemaken. overal bij willen zijn, alles willen meemaken. Heel stiekem wel voelen dat het te veel is, maar niet geleerd hebben om daar naar te luisteren.
well, i'm learning!
voor jullie terug
Ik snap aan sich je weerstand wel tegen dat "etiketje". Wat ik al eerder schreef, bij sommigen lijkt het een soort van "excuus" te zijn of vinden zichzelf heel erg zielig of interessant. Als ik dat merk, ben ik ook direct afgehaakt. Daarom vind ik het ook zo fijn om het op deze zuivere manier met jullie te bespreken. Dit "voelt" anders:-).
Wat jij zegt over het herkennen van die hooggevoeligheid door je burn out, ligt bij mij anders denk ik. Dat hele HSP verhaal is iets dat ik herken van sinds dat ik mezelf bewust kan herinneren. Ik was vroeger al een kind dat zo serieus en "intens" de dingen beleefde. In combinatie met een alcoholistische Borderlinemoeder heb ik nooit geleerd om met deze heftige manier van dingen beleven om te gaan. Het bracht me kort gezegd alleen maar "gedoe", en leerde ik dat sterk zijn me veel meer bracht dan gevoelig zijn.
Waarschijnlijk heb ik rond mijn twintigste "besloten" om dan die hele gevoeligheid maar over boord te gooien. Ik was flink en hard en praten over gevoelens en twijfels en angsten, daar bleef ik verre van. Kortom, ik werd alleen nog maar sterke vrouw en alles wat naar gevoel neigde, was lastig en stom.
Ik kom nu eindelijk in de fase waarbij ik zie dat ik mezelf tekort doe als er slechts een van deze kwaliteiten mag zijn. Ik heb/ben ze allebei: sterke vrouw en HSP. Dit laatste niet in mezelf te veroordelen maar te omarmen is voor mij echt het leerproces, vandaar dat ik toch blij ben met dat "etiketje". Het helpt mij enorm om de zelfveroordeling eruit te halen, en iets dat bij mij altijd zo negatief geïnterpreteerd werd, om te kunnen buigen naar iets positiefs. Een kracht die je in kunt zetten met de sterke vrouw in mij om daar dan niet meer aan onder door te gaan.
Anders dan dit kan ik het gewoon niet uitleggen nog. Ik hoop dat jer iets aan hebt, want volgens mij zit jij ook nog heel erg in die negatieve associatie bij het grotere begrip "gevoel".
Ik denk dat iedereen met een (flinke) burn out zich zal herkennen de kenmerken van hooggevoeligheid, en zeker ook die hss versie. Want ja,we kunnnen wel stellen dat alle mensen met een burn out nu eenmaal wat te vaak op het gaspedaal gedrukt, waar hun andere (en wellicht betere ) neiging was om op de rem te trappen.
Ik herken me daar ook wel in, maar niet zo in het snel verveeld zijn. Ik was altijd juist errg trouw en dedicated om bij iets te blijven en ervoor te blijven gaan. Wel dat altijd dingen bedacht die ik ook nog moest doen van mezelf, die ik ook wilde meemaken. overal bij willen zijn, alles willen meemaken. Heel stiekem wel voelen dat het te veel is, maar niet geleerd hebben om daar naar te luisteren.
well, i'm learning!
voor jullie terug
Ik snap aan sich je weerstand wel tegen dat "etiketje". Wat ik al eerder schreef, bij sommigen lijkt het een soort van "excuus" te zijn of vinden zichzelf heel erg zielig of interessant. Als ik dat merk, ben ik ook direct afgehaakt. Daarom vind ik het ook zo fijn om het op deze zuivere manier met jullie te bespreken. Dit "voelt" anders:-).
Wat jij zegt over het herkennen van die hooggevoeligheid door je burn out, ligt bij mij anders denk ik. Dat hele HSP verhaal is iets dat ik herken van sinds dat ik mezelf bewust kan herinneren. Ik was vroeger al een kind dat zo serieus en "intens" de dingen beleefde. In combinatie met een alcoholistische Borderlinemoeder heb ik nooit geleerd om met deze heftige manier van dingen beleven om te gaan. Het bracht me kort gezegd alleen maar "gedoe", en leerde ik dat sterk zijn me veel meer bracht dan gevoelig zijn.
Waarschijnlijk heb ik rond mijn twintigste "besloten" om dan die hele gevoeligheid maar over boord te gooien. Ik was flink en hard en praten over gevoelens en twijfels en angsten, daar bleef ik verre van. Kortom, ik werd alleen nog maar sterke vrouw en alles wat naar gevoel neigde, was lastig en stom.
Ik kom nu eindelijk in de fase waarbij ik zie dat ik mezelf tekort doe als er slechts een van deze kwaliteiten mag zijn. Ik heb/ben ze allebei: sterke vrouw en HSP. Dit laatste niet in mezelf te veroordelen maar te omarmen is voor mij echt het leerproces, vandaar dat ik toch blij ben met dat "etiketje". Het helpt mij enorm om de zelfveroordeling eruit te halen, en iets dat bij mij altijd zo negatief geïnterpreteerd werd, om te kunnen buigen naar iets positiefs. Een kracht die je in kunt zetten met de sterke vrouw in mij om daar dan niet meer aan onder door te gaan.
Anders dan dit kan ik het gewoon niet uitleggen nog. Ik hoop dat jer iets aan hebt, want volgens mij zit jij ook nog heel erg in die negatieve associatie bij het grotere begrip "gevoel".
zondag 26 augustus 2012 om 16:11
Hmm Anahata, ben t niet met je eens dat iedereen met Burn out zich zal herkennen in HSP. Ik denk dat iedereen met burn out zich zal herkennen in het niet luisteren naar zichzelf, eigen behoeften wegstoppen en daardoor je eigen grenzen overgaan. Maar niet zozeer in het hele gevoelige.. bij mij is t ook echt al iets van kleins af aan, terugkijkend voelde me altijd anders en snapte de wereld niet.. maar nu nog steeds snap ik de wereld niet haha
BB, weet niet waar je woont, maar als je een keer in real life wilt kletsen als je denkt er iets aan te hebben..? Vind ik altijd leuk!
BB, weet niet waar je woont, maar als je een keer in real life wilt kletsen als je denkt er iets aan te hebben..? Vind ik altijd leuk!
zondag 26 augustus 2012 om 16:27
italy, je hebt gelijk hoor. ik zei dat elke burn outer zich zal herkennen in kenmerken van hsp, niet in het hele plaatje hooggevoeligheid. Ik ben met je eens dat dat zeker niet zo is. Denk wel dat het percentage hsp onder burn outers veel hoger ligt. En vind het zo fijn voor jou dat jij met je gevoeligheid leert omgaan zonder een diep dal mee te moeten maken! go girl!
BB ik snap goed wat je schrijft. Het zet mij wel aan het denken. Bij mij ligt het inderdaad anders dan bij jou, en misschien verklaart dat ook eren beetje mijn 'moeite' met de term hsp.
Jij schrijft dat je rond je 20 je gevoeligheid overboord hebt gegooid, in mijn beleving heb ik dat als jong kind al gedaan. Ik was heel gevoelig, heel angstig. Hoor ik ook heel erg terug van mijn ouders. Ik droomde veel en heftig, was soms zomaar bang voor mensen, zag er als 6 jarige tegenop om op vakantie te gaan (ik weet dat nog goed, puur omdat ik niet wist wat voor prikkels ikd aar dan te verwerken zou krijgen, hoe het daar zou zijn, waar ik veilig zou zijn). Mijn ouders reageerde angstig en bozig op deze gevoeligheid en angsten. Ik was ook de enige in het gezin die zo was, de anderen waren veel 'stoerder' dan ik. Gefocused als ik was op het welzijn en gevoel van mijn ouders, heb ik al heel jong geleerd dat ik sterk moest zijn. Dat bang zijn 'slecht' was, dat ergens tegenopzien 'slecht' was, dat je je gewoon sterk moest maken en dingen moest gaan DOEN. Ik ben me, (gevoelsmatig vanaf het moment da tik leerde lezen) gaan richten op doen wat er van me verwacht werd, sterk zijn en goed leren.
Misschien heb ik me veel langer afgesloten voor mijn gevoelige kant en is het proces daarom ook langer. Zoiets. Ik heb het zooo lang anders gezien en anders gedaan, het blijft echt opletten. En dingen anders labelen dan me geleerd is. Dus inderdaad dat angstig zijn en gevoelig zijn niet 'slecht' is. Verstandelijk weeet ik dat heus wel, echt. Maar in de praktijk heeft het heel veel aandacht nodig om het consequent toe te passen als je het 30 jaar anders hebt gedaan.
BB ik snap goed wat je schrijft. Het zet mij wel aan het denken. Bij mij ligt het inderdaad anders dan bij jou, en misschien verklaart dat ook eren beetje mijn 'moeite' met de term hsp.
Jij schrijft dat je rond je 20 je gevoeligheid overboord hebt gegooid, in mijn beleving heb ik dat als jong kind al gedaan. Ik was heel gevoelig, heel angstig. Hoor ik ook heel erg terug van mijn ouders. Ik droomde veel en heftig, was soms zomaar bang voor mensen, zag er als 6 jarige tegenop om op vakantie te gaan (ik weet dat nog goed, puur omdat ik niet wist wat voor prikkels ikd aar dan te verwerken zou krijgen, hoe het daar zou zijn, waar ik veilig zou zijn). Mijn ouders reageerde angstig en bozig op deze gevoeligheid en angsten. Ik was ook de enige in het gezin die zo was, de anderen waren veel 'stoerder' dan ik. Gefocused als ik was op het welzijn en gevoel van mijn ouders, heb ik al heel jong geleerd dat ik sterk moest zijn. Dat bang zijn 'slecht' was, dat ergens tegenopzien 'slecht' was, dat je je gewoon sterk moest maken en dingen moest gaan DOEN. Ik ben me, (gevoelsmatig vanaf het moment da tik leerde lezen) gaan richten op doen wat er van me verwacht werd, sterk zijn en goed leren.
Misschien heb ik me veel langer afgesloten voor mijn gevoelige kant en is het proces daarom ook langer. Zoiets. Ik heb het zooo lang anders gezien en anders gedaan, het blijft echt opletten. En dingen anders labelen dan me geleerd is. Dus inderdaad dat angstig zijn en gevoelig zijn niet 'slecht' is. Verstandelijk weeet ik dat heus wel, echt. Maar in de praktijk heeft het heel veel aandacht nodig om het consequent toe te passen als je het 30 jaar anders hebt gedaan.
zondag 26 augustus 2012 om 16:49
Lieve Anahata: wat je nu omschrijft, is in mijn beleving HSP ten voete uit. Meis, je weet niet half hoe krachtig je verhaal door het beeldscherm dendert. Maar ook hoe het jou is afgeleerd om gevoelig te zijn. Daar zit het voor jou echt hoor! Die negatieve associatie moet eruit....maar dat weet je idd zelf ook wel, ook dat lees ik bij je. Het is behoorlijk verankerd bij je; het is echt hetzelfde proces als waar ik in zit.
Jouw angsten voor nieuwe dingen zoals jij ze omschrijft (vakantie etc) herken ik niet zozeer, want ik stond juist altijd vooraan als er iets nieuws te beleven valt. Vandaar dat ik meer kan met die HSSvariant. Ik beleefde ze alleen veel intenser dan anderen. Vroeg me ook dingen af, waar andere leeftijdsgrnoten echt nooit over nadachten. (nog steeds wel een dingetje bij mij). Ik voel(de) me ook regelmatig eenzaam in mijn contact met anderen. Ze doen hun best me te begrijpen....maar echt snappen doen we elkaar maar zelden.
Maar wat je schrijft over "dat het er niet mag zijn"......jeempie! Echt wel herkenbaar!
Mijn vader was degeen die het gevoelige in mij altijd heeft afgewezen. Ook dit is iets dat ik me pas recent realiseer. Ik ben zijn lievelingetje, maar wel als ik die slimme en sterke meid ben die hij het liefste ziet. Mijn gevoeligheid appelleert veel te veel aan zijn onvermogen om daar mee om te gaan. Dus in plaats leren er mee om te gaan, wijst hij gevoel (mij) af, als ik er iets van laat zien.
@Italy: ik begin sowieso wel erg nieuwsgierig te worden naar jullie in RL. Ik zou wel open staan over een live contact met degenen die dat ook leuk vinden!
Jouw angsten voor nieuwe dingen zoals jij ze omschrijft (vakantie etc) herken ik niet zozeer, want ik stond juist altijd vooraan als er iets nieuws te beleven valt. Vandaar dat ik meer kan met die HSSvariant. Ik beleefde ze alleen veel intenser dan anderen. Vroeg me ook dingen af, waar andere leeftijdsgrnoten echt nooit over nadachten. (nog steeds wel een dingetje bij mij). Ik voel(de) me ook regelmatig eenzaam in mijn contact met anderen. Ze doen hun best me te begrijpen....maar echt snappen doen we elkaar maar zelden.
Maar wat je schrijft over "dat het er niet mag zijn"......jeempie! Echt wel herkenbaar!
Mijn vader was degeen die het gevoelige in mij altijd heeft afgewezen. Ook dit is iets dat ik me pas recent realiseer. Ik ben zijn lievelingetje, maar wel als ik die slimme en sterke meid ben die hij het liefste ziet. Mijn gevoeligheid appelleert veel te veel aan zijn onvermogen om daar mee om te gaan. Dus in plaats leren er mee om te gaan, wijst hij gevoel (mij) af, als ik er iets van laat zien.
@Italy: ik begin sowieso wel erg nieuwsgierig te worden naar jullie in RL. Ik zou wel open staan over een live contact met degenen die dat ook leuk vinden!
zondag 26 augustus 2012 om 16:53
Het grote verschil tussen ons is denk ik dat ik mijn gevoeligheid sinds ik ingestort ben pas echt aan het ontdekken ben, waar jullie hem al beter kennen. Italy, jij hebt je altijd anders gevoeld en geleefd vanuit je gevoelige natuur, BB, jij hebt er je jeugd mee gestruggled en het min of meer bewust op zij gezet.
Bij mij is het zo'n oud gevoel, een herinnering van dat ik zo jong was, dat het is alsof ik mn gevoeligheid nu voor het eerst echt aan het ontdekken ben.
kunnen jullie me volgen?
Bij mij is het zo'n oud gevoel, een herinnering van dat ik zo jong was, dat het is alsof ik mn gevoeligheid nu voor het eerst echt aan het ontdekken ben.
kunnen jullie me volgen?
zondag 26 augustus 2012 om 17:00
zohee, okeeeee er vallen nu ook kwartjes bij mij. Present!
Dank BB, voor je reactie. Ik denk dat ik me inderdaad echt toch het meest herken in wat ik de bange hsp-er noem. Alles wat ik daar eerder over gelezen heb, triggerde me zo enorm, in de zin dat ik het zoooooooo veroordeelde. Echt gedacht vanuit het sterk moeten zijn. Maar misschien is dat gewoon een kant van mij. En dat die kant ook zeker voor mij kan gaan werken als ik haar respecteer en ruimte geef, in plaats van veroordeel en wegdruk.
Ik mag echt leren zelf die gevoeligheid helemaal okee te vinden. ik moet mag wil ga dat kleine meisje vertellen dat het zo oke is dat ze bang is, ik mag haar omarmen als zijnde deel van mijn.
Ik wist dit allemaal al, en ben het ook al tijden aan het doen. Maar goh, toch weer bijzonder om het vanuit het oogpunt van hooggevoeligheid te bekijken.
meeten irl? gaaf! eng! leuk! goh!?
deze gevoeligerd gaat eerst even heel erg weer bij zichzelf terugkomen en uitrusten.
dank voor alle inzichten vandaag italy en BB.
knuffel
Dank BB, voor je reactie. Ik denk dat ik me inderdaad echt toch het meest herken in wat ik de bange hsp-er noem. Alles wat ik daar eerder over gelezen heb, triggerde me zo enorm, in de zin dat ik het zoooooooo veroordeelde. Echt gedacht vanuit het sterk moeten zijn. Maar misschien is dat gewoon een kant van mij. En dat die kant ook zeker voor mij kan gaan werken als ik haar respecteer en ruimte geef, in plaats van veroordeel en wegdruk.
Ik mag echt leren zelf die gevoeligheid helemaal okee te vinden. ik moet mag wil ga dat kleine meisje vertellen dat het zo oke is dat ze bang is, ik mag haar omarmen als zijnde deel van mijn.
Ik wist dit allemaal al, en ben het ook al tijden aan het doen. Maar goh, toch weer bijzonder om het vanuit het oogpunt van hooggevoeligheid te bekijken.
meeten irl? gaaf! eng! leuk! goh!?
deze gevoeligerd gaat eerst even heel erg weer bij zichzelf terugkomen en uitrusten.
dank voor alle inzichten vandaag italy en BB.
knuffel
zondag 26 augustus 2012 om 19:45
Hoi! Ik heb even nog niet gereageerd omdat ik (nog) niet zo goed weet wat, hoe en of ik iets over hsp kan zeggen....Ik vind het wel heel mooi om te lezen hoeveel van jullie je er herkennen:) lijkt me heel fijn. Ik wilde vooral nu even zeggen dat het me al een tijdje leuk lijkt om jullie in het echt te ontmoeten. Ontzettend spannend, beetje eng, maar heel leuk:) so I'm in:)
zondag 26 augustus 2012 om 21:00
Jelly: dat liedje werkt bij mij ook heel goed. Huilen is goed ik heb zelf de angst nooit zo om er in te verdrinken, ben veelste opgelucht als het loskomt. Heb de laatste dagen ook weer bevestigd gevoeld dat verdriet bij het hartchakra hoort. Als je verdrietig bent, voel je ook zachtheid en mededogen oftewel liefde voor jezelf. Zoveel prettiger dan angst, laat staan boosheid.
Tranen helen.
Framboosje: ook een voor jou. Hoop dat het je goed gaat.
Liefs
Tranen helen.
Framboosje: ook een voor jou. Hoop dat het je goed gaat.
Liefs