Psyche
alle pijlers
Van sterke vrouw naar....?
vrijdag 30 maart 2012 om 12:35
Lang getwijfeld of ik nu wel of niet een topic wil openen. Ik herken soms stukjes van andere TO's maar het lijkt nooit helemaal de lading te dekken, vandaar dan toch maar een eigen topic.
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
donderdag 3 oktober 2013 om 22:57
Dat van die baan opzeggen ging ongeveer zo.
Het was Oudejaarsavond 2012 en ik zat een beetje te simmen over baan en hoe het nou moest allemaal. Ineens zei ik tegen mijn vriend "ik wil daar niet meer werken, ik wil daar niet meer zijn". En door dat te zeggen realiseerde ik me hoe graag ik weg wilde. Ik was zo vreselijk opgelucht.
En daarna schrok ik me natuurlijk het apezuur. Want hoe moest dat nou met geld enzo. Ben er een avond met vriend voor gaan zitten. Alle inkomsten, uitgaven en spaargeld op een rij gezet. We zijn gaan schrappen in de posten waar we op konden schrappen en toen bleek dat het uitkon met flinke bezuinigingen uiteraard.
Verder had ik nog een boel zorgen over afhankelijk zijn van vriend (we zouden dan van zijn inkomen gaan leven). Nadat hij mij gerustgesteld had dat dat niet erg was en dat ik heus niet de komende 40 jaar op de bank zou zitten heb ik nhet aangedurfd. Ik denk dat veel burn outers enorme control freaks zijn. En met zoiets laat je juist die controle los.
Op t werk moesten er mensen uit (bezuinigingen). Oprotpremie aangevraagd en ontslag genomen.
Dat is nu een half jaar geleden. Nog geen seconde spijt van gehad. Beste besluit ever.
Soms moet je een deur helemaal sluiten voordat er een nieuwe open kan gaan!
Het was Oudejaarsavond 2012 en ik zat een beetje te simmen over baan en hoe het nou moest allemaal. Ineens zei ik tegen mijn vriend "ik wil daar niet meer werken, ik wil daar niet meer zijn". En door dat te zeggen realiseerde ik me hoe graag ik weg wilde. Ik was zo vreselijk opgelucht.
En daarna schrok ik me natuurlijk het apezuur. Want hoe moest dat nou met geld enzo. Ben er een avond met vriend voor gaan zitten. Alle inkomsten, uitgaven en spaargeld op een rij gezet. We zijn gaan schrappen in de posten waar we op konden schrappen en toen bleek dat het uitkon met flinke bezuinigingen uiteraard.
Verder had ik nog een boel zorgen over afhankelijk zijn van vriend (we zouden dan van zijn inkomen gaan leven). Nadat hij mij gerustgesteld had dat dat niet erg was en dat ik heus niet de komende 40 jaar op de bank zou zitten heb ik nhet aangedurfd. Ik denk dat veel burn outers enorme control freaks zijn. En met zoiets laat je juist die controle los.
Op t werk moesten er mensen uit (bezuinigingen). Oprotpremie aangevraagd en ontslag genomen.
Dat is nu een half jaar geleden. Nog geen seconde spijt van gehad. Beste besluit ever.
Soms moet je een deur helemaal sluiten voordat er een nieuwe open kan gaan!