Relaties
alle pijlers
Twijfel over kind
maandag 27 augustus 2012 om 23:16
Ik zit met een serieus probleem..
Ik heb nu zo'n anderhalf jaar een relatie met een man die 8 jaar ouder is dan ik.
We hebben het ontzettend leuk samen, doen heel veel leuke dingen, hebben onze vrienden gecombineerd, echt super. Ook is het de liefste schat van de wereld, ik kan altijd op hem rekenen. Zeker na mijn laatste, zeer moeizame relatie, waardeer ik mijn vriend des te meer.
We hebben het in de tijd dat we samen zijn, al vrij snel over onze kinderwens gehad, die er bij ons beide zeker is. Bij hem eigenlijk meer dan bij mij, hij heeft voor mij een lange relatie gehad, waarbij ze er mee 'bezig' waren, tot hij erachter kwam dat zijn vriendin hem bedroog.
Hij is dus eigenlijk al aan het idee gewend, en kijkt er erg naar uit.
Toen we een paar weken geleden op vakantie waren, hebben we het tijdens een intiem gesprek over onze toekomstwensen gehad. We willen erg graag trouwen in de toekomst. Mijn vriend gaf aan dat hij toch ook wel graag binnen nu en een jaar aan kindjes zou willen beginnen. Ik voelde me zeer vereerd eigenlijk dat hij aangaf dat met mij te willen, zoiets heeft nog nooit eerder iemand tegen mij gezegd. Diezelfde avond hebben we voor het eerst zonder condoom gevreeën (ik ben wegens lichamelijke redenen met de pil gestopt) en hij fluisterde in mijn oor dat hij heel graag een kindje wil met mij. Ik smolt..
De volgende dag daarentegen kreeg ik gek genoeg een heel benauwd gevoel. Het kwam ineens zo dichtbij allemaal, en ik besefte me dat het heel definitief is. Wat als het nou tegenvalt? En wat als we nou nooit meer met zijn 2en zijn maar altijd met iemand erbij?
Ik dacht altijd dat ik heel zeker was van mijn zaak dat ik kindjes wilde, maar nu twijfel ik zo..
Ik weet niet of ik nu twijfel omdat ik misschien toch niet genoeg van mijn vriend hou? Of omdat ik er toch niet aan toe ben.. Ik weet het gewoon niet meer..
Ik zag ook ineens overal jonge meisjes en was ook nog bang dat ik dik en uitgezakt zou worden en ineens met die meisjes moet gaan concurreren.
Mijn vriend heeft er heel veel zin in, en was een beetje teleurgesteld dat ik afgelopen maand toch weer ongesteld was geworden. Eigenlijk was ik een beetje opgelucht..
Wat moet ik hier nu mee? Twijfelt iedereen zo? En hoe leg ik mijn vriend dit uit, ik vind het rot voor hem, en flauw van mezelf.
Ik heb nu zo'n anderhalf jaar een relatie met een man die 8 jaar ouder is dan ik.
We hebben het ontzettend leuk samen, doen heel veel leuke dingen, hebben onze vrienden gecombineerd, echt super. Ook is het de liefste schat van de wereld, ik kan altijd op hem rekenen. Zeker na mijn laatste, zeer moeizame relatie, waardeer ik mijn vriend des te meer.
We hebben het in de tijd dat we samen zijn, al vrij snel over onze kinderwens gehad, die er bij ons beide zeker is. Bij hem eigenlijk meer dan bij mij, hij heeft voor mij een lange relatie gehad, waarbij ze er mee 'bezig' waren, tot hij erachter kwam dat zijn vriendin hem bedroog.
Hij is dus eigenlijk al aan het idee gewend, en kijkt er erg naar uit.
Toen we een paar weken geleden op vakantie waren, hebben we het tijdens een intiem gesprek over onze toekomstwensen gehad. We willen erg graag trouwen in de toekomst. Mijn vriend gaf aan dat hij toch ook wel graag binnen nu en een jaar aan kindjes zou willen beginnen. Ik voelde me zeer vereerd eigenlijk dat hij aangaf dat met mij te willen, zoiets heeft nog nooit eerder iemand tegen mij gezegd. Diezelfde avond hebben we voor het eerst zonder condoom gevreeën (ik ben wegens lichamelijke redenen met de pil gestopt) en hij fluisterde in mijn oor dat hij heel graag een kindje wil met mij. Ik smolt..
De volgende dag daarentegen kreeg ik gek genoeg een heel benauwd gevoel. Het kwam ineens zo dichtbij allemaal, en ik besefte me dat het heel definitief is. Wat als het nou tegenvalt? En wat als we nou nooit meer met zijn 2en zijn maar altijd met iemand erbij?
Ik dacht altijd dat ik heel zeker was van mijn zaak dat ik kindjes wilde, maar nu twijfel ik zo..
Ik weet niet of ik nu twijfel omdat ik misschien toch niet genoeg van mijn vriend hou? Of omdat ik er toch niet aan toe ben.. Ik weet het gewoon niet meer..
Ik zag ook ineens overal jonge meisjes en was ook nog bang dat ik dik en uitgezakt zou worden en ineens met die meisjes moet gaan concurreren.
Mijn vriend heeft er heel veel zin in, en was een beetje teleurgesteld dat ik afgelopen maand toch weer ongesteld was geworden. Eigenlijk was ik een beetje opgelucht..
Wat moet ik hier nu mee? Twijfelt iedereen zo? En hoe leg ik mijn vriend dit uit, ik vind het rot voor hem, en flauw van mezelf.
maandag 27 augustus 2012 om 23:59
@ pastiche: dat zou ik denk ik ook graag willen, nog een tijdje gelukkig zijn met zijn tweeën.. Ik hou al zoveel van hem, ik zou hem voor geen goud meer willen missen.
Misschien is dat wel een reden ja dat ik echt gelukkig ben met de situatie zoals die nu is, zeker omdat ik weet dat het ook anders kan. Het liefst zou ik daar inderdaad niets aan willen veranderen.
Het klinkt ook heel raar maar ik krijg er soms een jaloers gevoel van dat ik zijn aandacht dan zou moeten delen, en dat het nooit meer wordt zoals het nu is.
Maar misschien zie ik dat wel heel zwart en voelt dat heel anders als het ooit zover is.
Misschien is dat wel een reden ja dat ik echt gelukkig ben met de situatie zoals die nu is, zeker omdat ik weet dat het ook anders kan. Het liefst zou ik daar inderdaad niets aan willen veranderen.
Het klinkt ook heel raar maar ik krijg er soms een jaloers gevoel van dat ik zijn aandacht dan zou moeten delen, en dat het nooit meer wordt zoals het nu is.
Maar misschien zie ik dat wel heel zwart en voelt dat heel anders als het ooit zover is.
dinsdag 28 augustus 2012 om 00:00
Naar mijn mening ben je er nog niet aan toe en dat is je goed recht.
Maar je voelt ergens een bepaald druk en denkt eerder aan de wensen van je vriend dan je eigen wensen voorop te stellen.
Heel nobel, maar het gaat ook om jou!
Nu [nog] niet. Misschien straks..en wanneer straks is, dat voel je dan vanzelf wel. Of niet. Dat kan en mág ook.
Maar je voelt ergens een bepaald druk en denkt eerder aan de wensen van je vriend dan je eigen wensen voorop te stellen.
Heel nobel, maar het gaat ook om jou!
Nu [nog] niet. Misschien straks..en wanneer straks is, dat voel je dan vanzelf wel. Of niet. Dat kan en mág ook.
dinsdag 28 augustus 2012 om 00:03
quote:Vl43inder schreef op 27 augustus 2012 @ 23:57:
[...]
Ik ben ouder dan mijn zus en mijn zus was eerder ongesteld, ging eerder van bil, was eerder getrouwd, had eerder een kind. En alleen het eerder ongesteld worden draag ik haar na hoor
Kortom, daar kom je wel overheen hoor. Laat je leven vooral niet leiden door dat van je (schoon)broers en (schoon)zussen.
Vertel hem gewoon dat het toekomstbeeld je ongelooflijk aanspreekt maar dat je er nog niet aan toe bent. Hij is maar 8 jaar ouder, niet 30 jaar ouder.
Mijn man werd pas op zijn 43e voor het eerst vader, wat maakt dat nou uit?Hihi, grappig dat verhaal over je zus! Het is ook zo, eigenlijk is dat ook helemaal niet belangrijk. En mannen kunnen inderdaad ook wat later vader worden.. Ik voel me al beter
[...]
Ik ben ouder dan mijn zus en mijn zus was eerder ongesteld, ging eerder van bil, was eerder getrouwd, had eerder een kind. En alleen het eerder ongesteld worden draag ik haar na hoor
Kortom, daar kom je wel overheen hoor. Laat je leven vooral niet leiden door dat van je (schoon)broers en (schoon)zussen.
Vertel hem gewoon dat het toekomstbeeld je ongelooflijk aanspreekt maar dat je er nog niet aan toe bent. Hij is maar 8 jaar ouder, niet 30 jaar ouder.
Mijn man werd pas op zijn 43e voor het eerst vader, wat maakt dat nou uit?Hihi, grappig dat verhaal over je zus! Het is ook zo, eigenlijk is dat ook helemaal niet belangrijk. En mannen kunnen inderdaad ook wat later vader worden.. Ik voel me al beter
dinsdag 28 augustus 2012 om 00:05
quote:Vl43inder schreef op 27 augustus 2012 @ 23:40:
Heb je enig idee wat er voor zorgt dat je nu niet wil?
Joh, mijn man en ik verschillen 9 jaar in leeftijd en wij zaten tot mijn 31e beide op de Elninjolijn mbt dit onderwerp: no way and beyond. En nu zijn we toch ubergelukkig met ons zoontje.
LOL, de elninjolijn
TO, als jij het er benauwd van krijgt dan is dat een serieus signaal dat je er nu dus nog iet aan toe bent. Dat is een gevoel. Je hoeft dat niet te verklaren, je hoeft er niet klaar voor te zijn omdat je 'een serieus type bent', je hoeft er ook niet klaar voor te zijn omdat je vriend en julie omgeving er zo klaar voor is. En je hoeft er al helemaal niet klaar voor te zijn omdat je 1 keer , tijdens een intiem moment, nota bene op vakantie.., je hebt mee laten slepen in een romantische gedachte!
NIEMAND wil dat jij een kind krijgt terwijl je daar gevoelsmatig niet 100% klaar voor bent. Het kind al helemaal niet en je vriend, je familie en je vriendinnen ook niet. Leg hem gewoon uit dat je je een beetje mee liet slepen in het moment en dat je toch niet klaar bent. Je bent verdorie pas 25, je kan nog zeker 5 jaar van jullie vrijheid genieten, elkaar nog beter leren kennen etc. Als je vriend hier problemen mee zou hebben dan heeft hij jouw welzijn dus niet op 1 staan..
Heb je enig idee wat er voor zorgt dat je nu niet wil?
Joh, mijn man en ik verschillen 9 jaar in leeftijd en wij zaten tot mijn 31e beide op de Elninjolijn mbt dit onderwerp: no way and beyond. En nu zijn we toch ubergelukkig met ons zoontje.
LOL, de elninjolijn
TO, als jij het er benauwd van krijgt dan is dat een serieus signaal dat je er nu dus nog iet aan toe bent. Dat is een gevoel. Je hoeft dat niet te verklaren, je hoeft er niet klaar voor te zijn omdat je 'een serieus type bent', je hoeft er ook niet klaar voor te zijn omdat je vriend en julie omgeving er zo klaar voor is. En je hoeft er al helemaal niet klaar voor te zijn omdat je 1 keer , tijdens een intiem moment, nota bene op vakantie.., je hebt mee laten slepen in een romantische gedachte!
NIEMAND wil dat jij een kind krijgt terwijl je daar gevoelsmatig niet 100% klaar voor bent. Het kind al helemaal niet en je vriend, je familie en je vriendinnen ook niet. Leg hem gewoon uit dat je je een beetje mee liet slepen in het moment en dat je toch niet klaar bent. Je bent verdorie pas 25, je kan nog zeker 5 jaar van jullie vrijheid genieten, elkaar nog beter leren kennen etc. Als je vriend hier problemen mee zou hebben dan heeft hij jouw welzijn dus niet op 1 staan..
dinsdag 28 augustus 2012 om 00:05
Ik ben er zelf erg blij mee dat mijn man en ik eerst een carriere hebben opgebouwd, rücksichtslos op stap hebben kunnen gaan en wat reizen hebben gemaakt voordat we aan een kind begonnen.
Maar ik ken ook mensen die dat niet hebben gedaan en aan kinderen zijn begonnen en net zo gelukkig zijn als wij. Het is maar net wat bij jullie past.
Gedurende de opbouw van de carriere, het reizen en vooral bij het rücksichtslos stappen leer je trouwens erg goed wat je aan elkaar hebt. Mijn vertrouwen in mijn man is daarom nagenoeg grenzenloos, heerlijk, nu hij ook de vader is van mijn kind.
Maar ik ken ook mensen die dat niet hebben gedaan en aan kinderen zijn begonnen en net zo gelukkig zijn als wij. Het is maar net wat bij jullie past.
Gedurende de opbouw van de carriere, het reizen en vooral bij het rücksichtslos stappen leer je trouwens erg goed wat je aan elkaar hebt. Mijn vertrouwen in mijn man is daarom nagenoeg grenzenloos, heerlijk, nu hij ook de vader is van mijn kind.
dinsdag 28 augustus 2012 om 00:08
quote:Lanvin schreef op 27 augustus 2012 @ 23:59:
@ pastiche: dat zou ik denk ik ook graag willen, nog een tijdje gelukkig zijn met zijn tweeën.. Ik hou al zoveel van hem, ik zou hem voor geen goud meer willen missen.
Misschien is dat wel een reden ja dat ik echt gelukkig ben met de situatie zoals die nu is, zeker omdat ik weet dat het ook anders kan. Het liefst zou ik daar inderdaad niets aan willen veranderen.
Het klinkt ook heel raar maar ik krijg er soms een jaloers gevoel van dat ik zijn aandacht dan zou moeten delen, en dat het nooit meer wordt zoals het nu is.
Maar misschien zie ik dat wel heel zwart en voelt dat heel anders als het ooit zover is.Hoogstwaarschijnlijk wel, wanneer je er aan toe bent . Ik begrijp heel goed dat je na je vorige relatie je huidige relatie koestert en dat nog een tijd(je) wil doen. Je hebt alle tijd dus geef jezelf die ruimte. Als het goed is geeft je vriend jou die ook.
@ pastiche: dat zou ik denk ik ook graag willen, nog een tijdje gelukkig zijn met zijn tweeën.. Ik hou al zoveel van hem, ik zou hem voor geen goud meer willen missen.
Misschien is dat wel een reden ja dat ik echt gelukkig ben met de situatie zoals die nu is, zeker omdat ik weet dat het ook anders kan. Het liefst zou ik daar inderdaad niets aan willen veranderen.
Het klinkt ook heel raar maar ik krijg er soms een jaloers gevoel van dat ik zijn aandacht dan zou moeten delen, en dat het nooit meer wordt zoals het nu is.
Maar misschien zie ik dat wel heel zwart en voelt dat heel anders als het ooit zover is.Hoogstwaarschijnlijk wel, wanneer je er aan toe bent . Ik begrijp heel goed dat je na je vorige relatie je huidige relatie koestert en dat nog een tijd(je) wil doen. Je hebt alle tijd dus geef jezelf die ruimte. Als het goed is geeft je vriend jou die ook.
dinsdag 28 augustus 2012 om 00:14
Jullie reacties doen me echt heel goed, dankjewel!!
Ik voel me al iets minder schuldig en ik ben er inderdaad nog niet aan toe, dat wilde ik het liefst verdrukken maar daar moet ik gewoon eerlijk over zijn, naar mezelf en naar mijn vriend toe.
Het idee dat we nog 5 jaar zouden hebben samen om samen leuke dingen te doen maakt me al helemaal blij en opgelucht, eigenlijk zegt dat voorlopig genoeg.. En ik wacht mijn tijd wel af, misschien is het gevoel ten opzichte van een kind over een jaar wel totaal anders en wil ik niets liever.. De tijd zal het uit moeten wijzen.
Ik ga snel een moment zoeken om er met hem over te praten.
Ik voel me al iets minder schuldig en ik ben er inderdaad nog niet aan toe, dat wilde ik het liefst verdrukken maar daar moet ik gewoon eerlijk over zijn, naar mezelf en naar mijn vriend toe.
Het idee dat we nog 5 jaar zouden hebben samen om samen leuke dingen te doen maakt me al helemaal blij en opgelucht, eigenlijk zegt dat voorlopig genoeg.. En ik wacht mijn tijd wel af, misschien is het gevoel ten opzichte van een kind over een jaar wel totaal anders en wil ik niets liever.. De tijd zal het uit moeten wijzen.
Ik ga snel een moment zoeken om er met hem over te praten.
dinsdag 28 augustus 2012 om 00:16
Mijn grootste droom was dat mijn man tegen mij zou zeggen "Ik wil met jou wel een kindje". Dat zei hij niet, ook geen dingen die in die richting gingen, integendeel.
Maar ik weet zeker, dat wanneer hij dat wel had gezegd, dat ik er veel eerder aan was begonnen dan goed voor mij was. Kijk, horkerigheid is nog ergens goed voor dus.
Mijn man en ik werken beide 4 dagen in de week en hebben 1 zorgdag. Mijn man is een supervader en maakt uit zichzelf schoon. En toch, toch komt de zorg in de eerste maanden vooral op de vrouw neer, alleen maar vanwege de reden dat jij een baarmoeder hebt en enorm gevoeilig bent voor al die hormonen. Ook als je er wel aan toe bent kan het je best zwaar vallen hoor. Dat deed het bij mij ook.
Moederschap is fantastisch, maar kennelijk horen rozengloed en manenschijn in een ander spectrum thuis.
Maar ik weet zeker, dat wanneer hij dat wel had gezegd, dat ik er veel eerder aan was begonnen dan goed voor mij was. Kijk, horkerigheid is nog ergens goed voor dus.
Mijn man en ik werken beide 4 dagen in de week en hebben 1 zorgdag. Mijn man is een supervader en maakt uit zichzelf schoon. En toch, toch komt de zorg in de eerste maanden vooral op de vrouw neer, alleen maar vanwege de reden dat jij een baarmoeder hebt en enorm gevoeilig bent voor al die hormonen. Ook als je er wel aan toe bent kan het je best zwaar vallen hoor. Dat deed het bij mij ook.
Moederschap is fantastisch, maar kennelijk horen rozengloed en manenschijn in een ander spectrum thuis.
dinsdag 28 augustus 2012 om 00:26
Goed om ook de eerlijke verhalen te horen, veel van mijn vriendinnen doen alsof het alleen maar leuk is, terwijl er natuurlijk heel wat bij komt kijken, en het ook keihard werken is lijkt me. Het is fijn om ook de mindere verhalen te horen, wel zo realistisch.
Vriendinnen zouden het leuk vinden als ik ze ook heb denk ik, zodat we dagjes uit kunnen met de gezinnen enzo
Die moeten dan helaas nog maar even wachten
Vriendinnen zouden het leuk vinden als ik ze ook heb denk ik, zodat we dagjes uit kunnen met de gezinnen enzo
Die moeten dan helaas nog maar even wachten
dinsdag 28 augustus 2012 om 00:26
Wij hebben ook 5 jaar gewacht met het krijgen van kinderen. Het is zo heerlijk om alleen maar aan jezelf en je liefje te hoeven denken. Alleen maar voor jezelf en je liefje hoeven 'zorgen'.
Nu ik weet hoe het is om kinderen te hebben, ben ik zó blij dat we eerst die 5 heerlijke jaren samen hebben gehad. Die pakt niemand ons meer af.
En na die 5 jaar waren we toe aan de volgende fase. En die fase is ook heel leuk om samen te beleven. Wel flink aanpoten, maar tegelijkertijd geeft het ook veel plezier.
Nu ik weet hoe het is om kinderen te hebben, ben ik zó blij dat we eerst die 5 heerlijke jaren samen hebben gehad. Die pakt niemand ons meer af.
En na die 5 jaar waren we toe aan de volgende fase. En die fase is ook heel leuk om samen te beleven. Wel flink aanpoten, maar tegelijkertijd geeft het ook veel plezier.
dinsdag 28 augustus 2012 om 00:30
@ Java: wat fijn dat jullie die keuze hebben gemaakt en er ook zo van hebben genoten!
Even een hele brutale vraag die ik mij altijd afvraag;
Zou je nog weleens terug willen naar die kinderloze tijd waarin je enkel samen was? ( natuurlijk zou je je kindje nooit meer kwijt willen zo bedoel ik het niet hoor) maar als je mocht kiezen?
Of groei je daarin en wil je daarna niets anders meer?
Even een hele brutale vraag die ik mij altijd afvraag;
Zou je nog weleens terug willen naar die kinderloze tijd waarin je enkel samen was? ( natuurlijk zou je je kindje nooit meer kwijt willen zo bedoel ik het niet hoor) maar als je mocht kiezen?
Of groei je daarin en wil je daarna niets anders meer?
dinsdag 28 augustus 2012 om 00:50
quote:Lanvin schreef op 28 augustus 2012 @ 00:30:
@ Java: wat fijn dat jullie die keuze hebben gemaakt en er ook zo van hebben genoten!
Even een hele brutale vraag die ik mij altijd afvraag;
Zou je nog weleens terug willen naar die kinderloze tijd waarin je enkel samen was? ( natuurlijk zou je je kindje nooit meer kwijt willen zo bedoel ik het niet hoor) maar als je mocht kiezen?
Of groei je daarin en wil je daarna niets anders meer?
Ondanks dat je vraag niet aan mij gericht is wil ik ook graag even antwoorden (ben zo lekker aan het typen ).
Mijn man en ik waren dus vrij lang (13 jr) bij elkaar voordat we voor een kind gingen en ik kan me de tijd dat wij geen kinderen hadden nog goed voor me halen, en denk daar met plezier aan terug, maar ik denk er niet met weemoed aan terug. Tuurlijk denk ik wel eens "Ach, wat was het lekker" Ik pakte mijn pinpas en mijn autosleutels en ging ervandoor en zag wel wanneer ik weer thuis kwam. Maar dat gevoel heeft nooit langer dan 1 minuut aangehouden eigenlijk.
De eerste 5 weken na de bevalling waren trouwens niet vergelijkbaar met het jaar erna hoor, toen dacht ik vaak "waar ben ik in godsnaam aan begonnen". Maar mijn bevalling was er zo eentje die "je een plekje moet geven", terwijl ik eerder bij "plekjes geven" alleen maar kon denken aan "hoe meer zielen hoe meer vreugd".....
@ Java: wat fijn dat jullie die keuze hebben gemaakt en er ook zo van hebben genoten!
Even een hele brutale vraag die ik mij altijd afvraag;
Zou je nog weleens terug willen naar die kinderloze tijd waarin je enkel samen was? ( natuurlijk zou je je kindje nooit meer kwijt willen zo bedoel ik het niet hoor) maar als je mocht kiezen?
Of groei je daarin en wil je daarna niets anders meer?
Ondanks dat je vraag niet aan mij gericht is wil ik ook graag even antwoorden (ben zo lekker aan het typen ).
Mijn man en ik waren dus vrij lang (13 jr) bij elkaar voordat we voor een kind gingen en ik kan me de tijd dat wij geen kinderen hadden nog goed voor me halen, en denk daar met plezier aan terug, maar ik denk er niet met weemoed aan terug. Tuurlijk denk ik wel eens "Ach, wat was het lekker" Ik pakte mijn pinpas en mijn autosleutels en ging ervandoor en zag wel wanneer ik weer thuis kwam. Maar dat gevoel heeft nooit langer dan 1 minuut aangehouden eigenlijk.
De eerste 5 weken na de bevalling waren trouwens niet vergelijkbaar met het jaar erna hoor, toen dacht ik vaak "waar ben ik in godsnaam aan begonnen". Maar mijn bevalling was er zo eentje die "je een plekje moet geven", terwijl ik eerder bij "plekjes geven" alleen maar kon denken aan "hoe meer zielen hoe meer vreugd".....
dinsdag 28 augustus 2012 om 00:56
quote:Lanvin schreef op 28 augustus 2012 @ 00:30:
Zou je nog weleens terug willen naar die kinderloze tijd waarin je enkel samen was?
Ja hoor, daar zou ik zeker nog wel eens naar terug willen. Ik vind mijn man nog steeds fantastisch, dus ik zou nog steeds veel tijd met hem samen door willen brengen. Gewoon lekker samen praten en gek doen zonder dat er altijd maar oortjes meeluisteren of mondjes doorheen tetteren. Of samen op vakantie zonder dat je je steeds afvraagt of het allemaal wel goed gaat met de kinderen bij opa en oma.
Ik fantaseer ook regelmatig over de tijd dat de kinderen zelfstandiger zullen zijn en wat voor leuke dingen mijn man en ik dan weer samen zullen gaan doen.
Maar eigenlijk zie ik het zo: Zowel met z'n tweetjes zijn, als samen kinderen groot brengen is leuk. Ik kan niet zeggen dat het ene leuker is dan het andere, het is gewoon allebei leuk. Maar dat betekent ook dat als je het ene hebt, je best nog wel eens naar het andere zult verlangen. En wanneer je het andere hebt, je best wel eens naar het ene zult verlangen.
Dat is eigenlijk gewoon inherent aan het maken van een keuze tussen twee dingen.
Zou je nog weleens terug willen naar die kinderloze tijd waarin je enkel samen was?
Ja hoor, daar zou ik zeker nog wel eens naar terug willen. Ik vind mijn man nog steeds fantastisch, dus ik zou nog steeds veel tijd met hem samen door willen brengen. Gewoon lekker samen praten en gek doen zonder dat er altijd maar oortjes meeluisteren of mondjes doorheen tetteren. Of samen op vakantie zonder dat je je steeds afvraagt of het allemaal wel goed gaat met de kinderen bij opa en oma.
Ik fantaseer ook regelmatig over de tijd dat de kinderen zelfstandiger zullen zijn en wat voor leuke dingen mijn man en ik dan weer samen zullen gaan doen.
Maar eigenlijk zie ik het zo: Zowel met z'n tweetjes zijn, als samen kinderen groot brengen is leuk. Ik kan niet zeggen dat het ene leuker is dan het andere, het is gewoon allebei leuk. Maar dat betekent ook dat als je het ene hebt, je best nog wel eens naar het andere zult verlangen. En wanneer je het andere hebt, je best wel eens naar het ene zult verlangen.
Dat is eigenlijk gewoon inherent aan het maken van een keuze tussen twee dingen.
dinsdag 28 augustus 2012 om 01:06
Dan een andere kant;
Ik was zwanger van toenmalige vriend, maar het ging totaal mis.
Na lange tijd van ellende, pijn en verdriet, ben ik blij dat ik NU geen kind heb.[ van hem en over het algemeen]
Hard? Ja! Maar ook menselijk.
Niet iedereen is van nature in de wieg gelegd om moeder te zijn/worden.
Maar dat wordt in veel gevallen als 'niet normaal' bevonden als vrouw zijnde..
Het zij zo.
Ik was zwanger van toenmalige vriend, maar het ging totaal mis.
Na lange tijd van ellende, pijn en verdriet, ben ik blij dat ik NU geen kind heb.[ van hem en over het algemeen]
Hard? Ja! Maar ook menselijk.
Niet iedereen is van nature in de wieg gelegd om moeder te zijn/worden.
Maar dat wordt in veel gevallen als 'niet normaal' bevonden als vrouw zijnde..
Het zij zo.
dinsdag 28 augustus 2012 om 07:44
Een kind krijgen samen is hartstikke leuk. Een verrijking van je relatie, van je leven. Wij genieten heel veel van onze twee kindjes. Maar het geeft ook stress, slapeloze nachten, weinig tijd voor jezelf en weinig tijd voor je relatie. Denk er goed over na, praat er samen over, fantaseer er samen over. Maar begin er nog niet aan als je er niet klaar voor bent.
Wij zijn trouwens nog wel eens met zijn tweetjes Onze jongens hebben lieve opa's en oma's die graag eens oppassen. En niet alleen omdat we verplichtingen hebben maar ook om ons tijd met zijn tweetjes te geven. Mijn moeder zegt altijd: je begint met zijn tweeën en je eindigt ook weer met zijn tweeën dus je moet zorgen dat je het in de tussentijd ook leuk hebt met zijn tweeën. Helemaal waar volgens mij!
Wij zijn trouwens nog wel eens met zijn tweetjes Onze jongens hebben lieve opa's en oma's die graag eens oppassen. En niet alleen omdat we verplichtingen hebben maar ook om ons tijd met zijn tweetjes te geven. Mijn moeder zegt altijd: je begint met zijn tweeën en je eindigt ook weer met zijn tweeën dus je moet zorgen dat je het in de tussentijd ook leuk hebt met zijn tweeën. Helemaal waar volgens mij!
dinsdag 28 augustus 2012 om 09:14
TO, het is de allergrootste verandering in je leven die je maar kunt meemaken, en als je ook maar iets van twijfel of angst voelt: niet doen. Er is geen weg meer terug. Je leven is nooit meer zoals het was.
Laat je niet opjagen of ompraten. Door niemand. Als je relatie echt goed is, kan het dit uitstel echt wel hebben.
Laat je niet opjagen of ompraten. Door niemand. Als je relatie echt goed is, kan het dit uitstel echt wel hebben.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
dinsdag 28 augustus 2012 om 09:27
Heb je je al afgevraagd of je twijfels eigenlijk wel aan dit moment in je leven gebonden zijn? Over 5 jaar is moeder worden nog steeds een hele ingrijpende gebeurtenis. Ook dan zal je iets met je werk moeten regelen, ook dan verandert je leven onomkeerbaar en ook dan brengt het krijgen van een kind enorme verantwoordelijkheden met zich mee die je af en toe onzeker en angstig zullen maken.
Dergelijke twijfel hoort er in mijn ogen gewoon bij. Wie niet twijfelt over deze dingen, is niet realistisch.
Dergelijke twijfel hoort er in mijn ogen gewoon bij. Wie niet twijfelt over deze dingen, is niet realistisch.
dinsdag 28 augustus 2012 om 09:45
Yette, twijfel hoort er inderdaad bij. Toen ik na vier jaar proberen eindelijk zwanger was vond ik het doodeng en vroeg me af of we er wel goed aan deden en of we het ouderschap wel aan zouden kunnen (vraag ik me nog wel eens af )
Maar opluchting dat je ongesteld wordt is wel wat anders vind ik. Bovendien hebben ze het nooit serieus over kinderen krijgen gehad (Quote: Ik voelde me zeer vereerd eigenlijk dat hij aangaf dat met mij te willen, zoiets heeft nog nooit eerder iemand tegen mij gezegd. ) En dezelfde avond gaan ze er meteen voor. Lijkt me een beetje snel gaan allemaal.
Maar opluchting dat je ongesteld wordt is wel wat anders vind ik. Bovendien hebben ze het nooit serieus over kinderen krijgen gehad (Quote: Ik voelde me zeer vereerd eigenlijk dat hij aangaf dat met mij te willen, zoiets heeft nog nooit eerder iemand tegen mij gezegd. ) En dezelfde avond gaan ze er meteen voor. Lijkt me een beetje snel gaan allemaal.
dinsdag 28 augustus 2012 om 11:48
Bij twijfel NIET doen! Maar dat is hier wel vaker gezegd!
Ik heb dit zelf ook gehad met mijn toenmalige vriend (was toen ook 25). Hij wilde heel graag, ik wilde wachten... voelde nog niet goed... Hij leed er onder, wilde zo graag vader worden, en ik was er nog niet aan toe. Het beangstigde me heel erg. Uiteindelijk is die relatie overgegaan en ik was zo blij dat ik niet overstag was gegaan!!
Nu met huidige vriend heb ik voor het eerst dat ik denk misschien ben ik er wel aan toe. Ben inmiddels 35... Maar nog steeds wil ik ze niet graag genoeg om er echt voor te gaan zeg maar.
Moraal van het verhaal: kinderen krijgen kan nog tot je 40 bent! (als je zo gezegend mag zijn dan he?) Je hebt nog een heel leven voor je, ik zou lekker genieten van je vrijheid. Je hebt nog lang genoeg om er over na te denken enzenz.
En laat je vooral niet manipuleren door zijn wens. Het is JOUW leven, het is JOUW lichaam.
Ik heb dit zelf ook gehad met mijn toenmalige vriend (was toen ook 25). Hij wilde heel graag, ik wilde wachten... voelde nog niet goed... Hij leed er onder, wilde zo graag vader worden, en ik was er nog niet aan toe. Het beangstigde me heel erg. Uiteindelijk is die relatie overgegaan en ik was zo blij dat ik niet overstag was gegaan!!
Nu met huidige vriend heb ik voor het eerst dat ik denk misschien ben ik er wel aan toe. Ben inmiddels 35... Maar nog steeds wil ik ze niet graag genoeg om er echt voor te gaan zeg maar.
Moraal van het verhaal: kinderen krijgen kan nog tot je 40 bent! (als je zo gezegend mag zijn dan he?) Je hebt nog een heel leven voor je, ik zou lekker genieten van je vrijheid. Je hebt nog lang genoeg om er over na te denken enzenz.
En laat je vooral niet manipuleren door zijn wens. Het is JOUW leven, het is JOUW lichaam.