Relaties
alle pijlers
Twijfel over kind
maandag 27 augustus 2012 om 23:16
Ik zit met een serieus probleem..
Ik heb nu zo'n anderhalf jaar een relatie met een man die 8 jaar ouder is dan ik.
We hebben het ontzettend leuk samen, doen heel veel leuke dingen, hebben onze vrienden gecombineerd, echt super. Ook is het de liefste schat van de wereld, ik kan altijd op hem rekenen. Zeker na mijn laatste, zeer moeizame relatie, waardeer ik mijn vriend des te meer.
We hebben het in de tijd dat we samen zijn, al vrij snel over onze kinderwens gehad, die er bij ons beide zeker is. Bij hem eigenlijk meer dan bij mij, hij heeft voor mij een lange relatie gehad, waarbij ze er mee 'bezig' waren, tot hij erachter kwam dat zijn vriendin hem bedroog.
Hij is dus eigenlijk al aan het idee gewend, en kijkt er erg naar uit.
Toen we een paar weken geleden op vakantie waren, hebben we het tijdens een intiem gesprek over onze toekomstwensen gehad. We willen erg graag trouwen in de toekomst. Mijn vriend gaf aan dat hij toch ook wel graag binnen nu en een jaar aan kindjes zou willen beginnen. Ik voelde me zeer vereerd eigenlijk dat hij aangaf dat met mij te willen, zoiets heeft nog nooit eerder iemand tegen mij gezegd. Diezelfde avond hebben we voor het eerst zonder condoom gevreeën (ik ben wegens lichamelijke redenen met de pil gestopt) en hij fluisterde in mijn oor dat hij heel graag een kindje wil met mij. Ik smolt..
De volgende dag daarentegen kreeg ik gek genoeg een heel benauwd gevoel. Het kwam ineens zo dichtbij allemaal, en ik besefte me dat het heel definitief is. Wat als het nou tegenvalt? En wat als we nou nooit meer met zijn 2en zijn maar altijd met iemand erbij?
Ik dacht altijd dat ik heel zeker was van mijn zaak dat ik kindjes wilde, maar nu twijfel ik zo..
Ik weet niet of ik nu twijfel omdat ik misschien toch niet genoeg van mijn vriend hou? Of omdat ik er toch niet aan toe ben.. Ik weet het gewoon niet meer..
Ik zag ook ineens overal jonge meisjes en was ook nog bang dat ik dik en uitgezakt zou worden en ineens met die meisjes moet gaan concurreren.
Mijn vriend heeft er heel veel zin in, en was een beetje teleurgesteld dat ik afgelopen maand toch weer ongesteld was geworden. Eigenlijk was ik een beetje opgelucht..
Wat moet ik hier nu mee? Twijfelt iedereen zo? En hoe leg ik mijn vriend dit uit, ik vind het rot voor hem, en flauw van mezelf.
Ik heb nu zo'n anderhalf jaar een relatie met een man die 8 jaar ouder is dan ik.
We hebben het ontzettend leuk samen, doen heel veel leuke dingen, hebben onze vrienden gecombineerd, echt super. Ook is het de liefste schat van de wereld, ik kan altijd op hem rekenen. Zeker na mijn laatste, zeer moeizame relatie, waardeer ik mijn vriend des te meer.
We hebben het in de tijd dat we samen zijn, al vrij snel over onze kinderwens gehad, die er bij ons beide zeker is. Bij hem eigenlijk meer dan bij mij, hij heeft voor mij een lange relatie gehad, waarbij ze er mee 'bezig' waren, tot hij erachter kwam dat zijn vriendin hem bedroog.
Hij is dus eigenlijk al aan het idee gewend, en kijkt er erg naar uit.
Toen we een paar weken geleden op vakantie waren, hebben we het tijdens een intiem gesprek over onze toekomstwensen gehad. We willen erg graag trouwen in de toekomst. Mijn vriend gaf aan dat hij toch ook wel graag binnen nu en een jaar aan kindjes zou willen beginnen. Ik voelde me zeer vereerd eigenlijk dat hij aangaf dat met mij te willen, zoiets heeft nog nooit eerder iemand tegen mij gezegd. Diezelfde avond hebben we voor het eerst zonder condoom gevreeën (ik ben wegens lichamelijke redenen met de pil gestopt) en hij fluisterde in mijn oor dat hij heel graag een kindje wil met mij. Ik smolt..
De volgende dag daarentegen kreeg ik gek genoeg een heel benauwd gevoel. Het kwam ineens zo dichtbij allemaal, en ik besefte me dat het heel definitief is. Wat als het nou tegenvalt? En wat als we nou nooit meer met zijn 2en zijn maar altijd met iemand erbij?
Ik dacht altijd dat ik heel zeker was van mijn zaak dat ik kindjes wilde, maar nu twijfel ik zo..
Ik weet niet of ik nu twijfel omdat ik misschien toch niet genoeg van mijn vriend hou? Of omdat ik er toch niet aan toe ben.. Ik weet het gewoon niet meer..
Ik zag ook ineens overal jonge meisjes en was ook nog bang dat ik dik en uitgezakt zou worden en ineens met die meisjes moet gaan concurreren.
Mijn vriend heeft er heel veel zin in, en was een beetje teleurgesteld dat ik afgelopen maand toch weer ongesteld was geworden. Eigenlijk was ik een beetje opgelucht..
Wat moet ik hier nu mee? Twijfelt iedereen zo? En hoe leg ik mijn vriend dit uit, ik vind het rot voor hem, en flauw van mezelf.
dinsdag 28 augustus 2012 om 19:00
quote:Lanvin schreef op 28 augustus 2012 @ 00:30:
@ Java: wat fijn dat jullie die keuze hebben gemaakt en er ook zo van hebben genoten!
Even een hele brutale vraag die ik mij altijd afvraag;
Zou je nog weleens terug willen naar die kinderloze tijd waarin je enkel samen was? ( natuurlijk zou je je kindje nooit meer kwijt willen zo bedoel ik het niet hoor) maar als je mocht kiezen?
Of groei je daarin en wil je daarna niets anders meer?
Hm voor mij is het meer dat wanneer ze bijv gaat logeren bij opa en oma, we enorm genieten van de tijd met z'n twee. Film pakken, 3 keer in één week uit eten, uitgaan met vrienden tot vroeg in de morgen, weer even "jong" en zorgeloos zijn. Idd zo de deur uit kunnen rennen, heerlijk vind ik dat. Maar na 4 dagen mis ik haar al heel erg en dan ben ik blij wanneer ik haar weer heel stevig kan knuffelen, besnuffelen en haar hoge stemmetje in mijn oor hoor.
Geen weemoed of heimwee naar vroeger. Dit is mijn leven nu, ik vind het heerlijk dat ze er is.
@ Java: wat fijn dat jullie die keuze hebben gemaakt en er ook zo van hebben genoten!
Even een hele brutale vraag die ik mij altijd afvraag;
Zou je nog weleens terug willen naar die kinderloze tijd waarin je enkel samen was? ( natuurlijk zou je je kindje nooit meer kwijt willen zo bedoel ik het niet hoor) maar als je mocht kiezen?
Of groei je daarin en wil je daarna niets anders meer?
Hm voor mij is het meer dat wanneer ze bijv gaat logeren bij opa en oma, we enorm genieten van de tijd met z'n twee. Film pakken, 3 keer in één week uit eten, uitgaan met vrienden tot vroeg in de morgen, weer even "jong" en zorgeloos zijn. Idd zo de deur uit kunnen rennen, heerlijk vind ik dat. Maar na 4 dagen mis ik haar al heel erg en dan ben ik blij wanneer ik haar weer heel stevig kan knuffelen, besnuffelen en haar hoge stemmetje in mijn oor hoor.
Geen weemoed of heimwee naar vroeger. Dit is mijn leven nu, ik vind het heerlijk dat ze er is.
dinsdag 28 augustus 2012 om 19:09
Je verliest je vrijheid met het krijgen van een kind. En ik denk dat dit iets is waar je klaar voor moet zijn. En ik denk dat de kans dat je daarvoor klaar bent op jouw leeftijd (vooral in onze westerse cultuur waarin mensen van 25 nog van alles ondernemen) is gewoon kleiner dan bij een ouder persoon.
Jouw vriend ís ouder. Dus voor hem ligt dat anders.
Ik denk dat jij er mentaal gewoon naartoe moet groeien, en dat je op een dag heus wel kinderen wilt, alleen nog niet nu.
En dat zul je hem moeten uitleggen. Je zult hem moeten uitleggen waarom je eerst toch zo opgetogen reageerde, en vervolgens de volgende dag ontnuchterd was, toen de impact op jou inwerkte, het hebben van een kind.
Hij zal dan gewoon geduld moeten hebben. Zelf is hij ook 25 jaar geweest en heeft hij zijn vrijheid gehad. Nu moet hij die jou ook gunnen. Voor alles is een tijd.
Klinkt toch fair, niet?
Jouw vriend ís ouder. Dus voor hem ligt dat anders.
Ik denk dat jij er mentaal gewoon naartoe moet groeien, en dat je op een dag heus wel kinderen wilt, alleen nog niet nu.
En dat zul je hem moeten uitleggen. Je zult hem moeten uitleggen waarom je eerst toch zo opgetogen reageerde, en vervolgens de volgende dag ontnuchterd was, toen de impact op jou inwerkte, het hebben van een kind.
Hij zal dan gewoon geduld moeten hebben. Zelf is hij ook 25 jaar geweest en heeft hij zijn vrijheid gehad. Nu moet hij die jou ook gunnen. Voor alles is een tijd.
Klinkt toch fair, niet?
dinsdag 28 augustus 2012 om 19:24
quote:iones schreef op 28 augustus 2012 @ 19:09:
Je verliest je vrijheid met het krijgen van een kind. En ik denk dat dit iets is waar je klaar voor moet zijn. En ik denk dat de kans dat je daarvoor klaar bent op jouw leeftijd (vooral in onze westerse cultuur waarin mensen van 25 nog van alles ondernemen) is gewoon kleiner dan bij een ouder persoon.
Jouw vriend ís ouder. Dus voor hem ligt dat anders.
Ik denk dat jij er mentaal gewoon naartoe moet groeien, en dat je op een dag heus wel kinderen wilt, alleen nog niet nu.
En dat zul je hem moeten uitleggen. Je zult hem moeten uitleggen waarom je eerst toch zo opgetogen reageerde, en vervolgens de volgende dag ontnuchterd was, toen de impact op jou inwerkte, het hebben van een kind.
Hij zal dan gewoon geduld moeten hebben. Zelf is hij ook 25 jaar geweest en heeft hij zijn vrijheid gehad. Nu moet hij die jou ook gunnen. Voor alles is een tijd.
Klinkt toch fair, niet?
Mee eens
Met het verliezen van je vrijheid komt wel iets anders voor in de plaats maar daar moet je wel klaar voor zijn.
Al kun je de impact (+/-) moeilijk imnschatten denk ik
Wellicht is het wel verstandig om niet van condooms afhankelijk te zijn. Die 'beheert' hij denk ik en aangezien hij een kinderwens heeft en jij wellicht nog niet.
Je verliest je vrijheid met het krijgen van een kind. En ik denk dat dit iets is waar je klaar voor moet zijn. En ik denk dat de kans dat je daarvoor klaar bent op jouw leeftijd (vooral in onze westerse cultuur waarin mensen van 25 nog van alles ondernemen) is gewoon kleiner dan bij een ouder persoon.
Jouw vriend ís ouder. Dus voor hem ligt dat anders.
Ik denk dat jij er mentaal gewoon naartoe moet groeien, en dat je op een dag heus wel kinderen wilt, alleen nog niet nu.
En dat zul je hem moeten uitleggen. Je zult hem moeten uitleggen waarom je eerst toch zo opgetogen reageerde, en vervolgens de volgende dag ontnuchterd was, toen de impact op jou inwerkte, het hebben van een kind.
Hij zal dan gewoon geduld moeten hebben. Zelf is hij ook 25 jaar geweest en heeft hij zijn vrijheid gehad. Nu moet hij die jou ook gunnen. Voor alles is een tijd.
Klinkt toch fair, niet?
Mee eens
Met het verliezen van je vrijheid komt wel iets anders voor in de plaats maar daar moet je wel klaar voor zijn.
Al kun je de impact (+/-) moeilijk imnschatten denk ik
Wellicht is het wel verstandig om niet van condooms afhankelijk te zijn. Die 'beheert' hij denk ik en aangezien hij een kinderwens heeft en jij wellicht nog niet.
Je bent zelf een theepot
dinsdag 28 augustus 2012 om 22:12
quote:yette schreef op 28 augustus 2012 @ 10:01:
Ik begrijp uit de OP dat ze al vrij snel na het begin van hun relatie wisten dat ze beiden een kinderwens hadden. En dat ze nu, anderhalf jaar later, de knoop door hebben gehakt.
Zij had een kinderwens en hij had met een ex al een tijdje geprobeerd om een kind te krijgen maar dit was de eerste keer dat ze het er serieus over hadden om sámen, van hun twee, een kindje te krijgen. Dat haal ik uit de OP. En dan meteen de condooms aan de wilgen hangen, dat vind ik wel snel.
Maar goed, snel of niet maakt eigenlijk niet uit, je bent er klaar voor of je bent er niet klaar voor. En TO is dat volgens mij nog niet.
Ik begrijp uit de OP dat ze al vrij snel na het begin van hun relatie wisten dat ze beiden een kinderwens hadden. En dat ze nu, anderhalf jaar later, de knoop door hebben gehakt.
Zij had een kinderwens en hij had met een ex al een tijdje geprobeerd om een kind te krijgen maar dit was de eerste keer dat ze het er serieus over hadden om sámen, van hun twee, een kindje te krijgen. Dat haal ik uit de OP. En dan meteen de condooms aan de wilgen hangen, dat vind ik wel snel.
Maar goed, snel of niet maakt eigenlijk niet uit, je bent er klaar voor of je bent er niet klaar voor. En TO is dat volgens mij nog niet.
woensdag 29 augustus 2012 om 01:07
Naast dat je het bij twijfel gewoon niet moet doen, heb ik ook het idee dat, als je het zou doen, het voor een groot deel voor hem zou doen. Wat als hij zou zeggen dat ie nu nog echt geen kids wil en echt nog wel een paar jaar wil wachten? Zou je dan ook nu overwegen om aan een kind te beginnen? Ik ben 24 en mijn ex 32. Hij wilde ook wel op korte termijn aan kinderen beginnen, de meeste vrienden van hem hebben ook een gezin. Ikzelf wil het nog lang niet, nog heel lang niet, maar doordat hij er vrij serieus in was en toch echt wel heel graag kinderen wilde heb ik een fractie van een seconde gedacht: ach ja, misschien over een jaartje. Gelijk daarna dacht ik: nee! Waar ben ik mee bezig?! Ik wil het helemaal niet! Jammer van de relatie, maar ik zou never never never nooit aan kids beginnen omdat hij het zo graag wil.
woensdag 29 augustus 2012 om 01:09
Overigens heb ik ook een paar vriendinnen/bekenden die op jonge leeftijd (24 of jonger) een kind hebben gekregen. De kinders zijn schatjes, maar bevestigen des te meer mijn idee over kinderen krijgen: dit wil ik niet nu al. Wat zij hebben kan ik altijd nog krijgen (als ik kids kan krijgen), maar het leven en de vrijheid die ik nu heb krijgen zij nooit meer terug.
woensdag 29 augustus 2012 om 10:56
Ik werd mama toen ik 20 was en zoonlief is nu bijna 18 jaar. 15 jaar heb ik de zorg alleen gedaan... Ik zou het zo weer overdoen! Jong mama zijn. Ik heb het nooit als vrijheid opgeven gezien.. Heb gewoon altijd gewerkt, leuke dingen gedaan en mama zijn. Als ik nu in mijn omgeving kijkt naar vriendinnen in de 30 die zijn druk met kindjes, ik ben heerlijk met mijn vriend op vakantie geweest en zoonlief was lekker thuis die vermaakte zich prima. Bij thuiskomst huisje schoon en een bos bloemen! het is echt niet zo dat als je kinderen hebt geen vrijheid meer hebt tot ze volwassen zijn! Het word alleen maar leuker vind ik persoonlijk. De zorg blijft maar dat is ook als ze 40 jaar oud zijn hahaha
woensdag 29 augustus 2012 om 12:50
quote:Roocje schreef op 29 augustus 2012 @ 10:56:
Ik werd mama toen ik 20 was en zoonlief is nu bijna 18 jaar. 15 jaar heb ik de zorg alleen gedaan... Ik zou het zo weer overdoen! Jong mama zijn. Ik heb het nooit als vrijheid opgeven gezien.. Heb gewoon altijd gewerkt, leuke dingen gedaan en mama zijn. Als ik nu in mijn omgeving kijkt naar vriendinnen in de 30 die zijn druk met kindjes, ik ben heerlijk met mijn vriend op vakantie geweest en zoonlief was lekker thuis die vermaakte zich prima. Bij thuiskomst huisje schoon en een bos bloemen! het is echt niet zo dat als je kinderen hebt geen vrijheid meer hebt tot ze volwassen zijn! Het word alleen maar leuker vind ik persoonlijk. De zorg blijft maar dat is ook als ze 40 jaar oud zijn hahahadan was jij er klaar voor toen je 20 was, maar uit de woorden van de ts lees ik dat zij dat niet is. Niet alle mensen zijn hetzelfde.
Ik werd mama toen ik 20 was en zoonlief is nu bijna 18 jaar. 15 jaar heb ik de zorg alleen gedaan... Ik zou het zo weer overdoen! Jong mama zijn. Ik heb het nooit als vrijheid opgeven gezien.. Heb gewoon altijd gewerkt, leuke dingen gedaan en mama zijn. Als ik nu in mijn omgeving kijkt naar vriendinnen in de 30 die zijn druk met kindjes, ik ben heerlijk met mijn vriend op vakantie geweest en zoonlief was lekker thuis die vermaakte zich prima. Bij thuiskomst huisje schoon en een bos bloemen! het is echt niet zo dat als je kinderen hebt geen vrijheid meer hebt tot ze volwassen zijn! Het word alleen maar leuker vind ik persoonlijk. De zorg blijft maar dat is ook als ze 40 jaar oud zijn hahahadan was jij er klaar voor toen je 20 was, maar uit de woorden van de ts lees ik dat zij dat niet is. Niet alle mensen zijn hetzelfde.
woensdag 29 augustus 2012 om 17:46
quote:Roocje schreef op 29 augustus 2012 @ 16:27:
Daar ging het bij mij niet om, ging mij meer over vrijheid opgeven en hoe je dat beleeft. Met kind is niet persee vrijheid weg. Zeer zeker in mij geval niet
Dat is ook inderdaad ieder voor zich. Voor sommige mensen is vrijheid veel belangrijker dan voor anderen.
Ik heb zelf honden. Veel mensen willen geen hond want dan kunnen ze niet meer gaan en staan waar ze willen. Hoewel je met een klein kind nog veel meer gebonden bent dan aan een hond. Maar daar staan ze dan niet bij stil.
Want weet je wat het is? Het hangt er gewoon van af hoe belangrijk iets voor je is. Als iemand verlangt naar een kind en daar vervolgens van geniet, dan ervaart die dat gebrek aan vrijheid niet zo.
Je moet een keuze maken, een afweging wat het zwaarst voor je telt, wat je er op voor wilt geven. Een mens wil wel alles hebben, maar dat kan nu eenmaal niet.
Het is of het een, of het ander.
En kinderen veranderen je leven rigoureus en voorgoed. Daarom moeten sommigen daar mentaal echt naartoe groeien. En sommigen groeien er nooit naar toe. Die heb je er ook bij, zolang ze dat dan maar wel bij zichzelf in zien en accepteren.
Daar ging het bij mij niet om, ging mij meer over vrijheid opgeven en hoe je dat beleeft. Met kind is niet persee vrijheid weg. Zeer zeker in mij geval niet
Dat is ook inderdaad ieder voor zich. Voor sommige mensen is vrijheid veel belangrijker dan voor anderen.
Ik heb zelf honden. Veel mensen willen geen hond want dan kunnen ze niet meer gaan en staan waar ze willen. Hoewel je met een klein kind nog veel meer gebonden bent dan aan een hond. Maar daar staan ze dan niet bij stil.
Want weet je wat het is? Het hangt er gewoon van af hoe belangrijk iets voor je is. Als iemand verlangt naar een kind en daar vervolgens van geniet, dan ervaart die dat gebrek aan vrijheid niet zo.
Je moet een keuze maken, een afweging wat het zwaarst voor je telt, wat je er op voor wilt geven. Een mens wil wel alles hebben, maar dat kan nu eenmaal niet.
Het is of het een, of het ander.
En kinderen veranderen je leven rigoureus en voorgoed. Daarom moeten sommigen daar mentaal echt naartoe groeien. En sommigen groeien er nooit naar toe. Die heb je er ook bij, zolang ze dat dan maar wel bij zichzelf in zien en accepteren.