Erg onzeker over mijn (oude) `beste` vriendin.

.Hallo viva-forummers!



Ik weet eigenlijk niet zo heel goed waar ik moet beginnen. Ik weet wel dat het een zeer lange verhaal is

Ik heb een 'beste' vriendin die ik al heel mijn leven ken (ivm vriendschap onze ouders), maar we gaan sinds 8 jaar met elkaar om. Beiden zijn we 20 jaar oud. Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik niet altijd even veel om haar geef, want soms kan ze me heel erg irriteren. Ze weet bijvoorbeeld heel goed dat ik gevoelig ben voor `domme` grappen, en dat ik er niet tegen kan, en alsnog maakt ze die (ze is dan heel serieus, waardoor ik denk dat ze het echt meent), en als ik dan vraag `meen je dat?` gaat ze heel stom lachen, en pas 10 minuten later zegt ze `nee, was een grapje!`.. Ik ben heel onzeker, heb niet veel zelfvertrouwen (daarvoor ga ik ook naar een psycholoog), en vind het dan niet aardig van dr dat ze daar grapjes over maakt..

We hebben ok niet echt een `vaste` vriendschap, er zijn van die tijden dat we bijvoorbeeld 3 maanden lang met elkaar om gaan, daarna spreken we elkaar 6 maanden niet, en dan weer opeens wel, zijn we 5 maanden lang weer elke dag gezellig samen, en daarna weer 1 jaar niet.. Het is heel verschillend, de ene keer bel ik haar de andere keer zij mij, dus het is niet zo dat ik steeds moet bellen, want zij belt me ook vaak. Op zich vind ik haar vaak wel heel lief, maar soms verandert ze opeens van karakter. Als zij naar ons komt, is ze altijd heel vrolijk, of als we buiten afspreken. Maar wanneer ik naar haar ga, komt ze vaak heel kattig over.. Ik voel me vaak ongemakkleijk bij hun thuis, terwijl ik haar ouders en broers ook heel goed ken.



Ik was de 26ste jarig, en omdat zij die dag moest werken zou de de volgende dag, maandag naar mij komen. We spraken af dat ik haar bij de station zou opwachten, en dat we eerst naar de stad zouden gaan, en daarna naar mijn huis om taart te eten. Nou, dat deden we dus, en voor we naar mijn huis gingen zei ze dat ze zin had in Turks broodje, dus gingen we eerst naar zo een Turkse winkel, en toen we de winkel uitliepen stonden we nog even bij onze fietsen te kletsen. We hadden het over aziatische ogen (weet in godsnaam niet meer hoe we daarop kwamen), en mijn vriendin zei zo van; `ja jij hebt ook een soort van aziatische ogen he, klein en ovaalachtig, daarom lijkt een eyeliner bij jou altijd net een oogschaduw`. Ze had gelijk. En ik zei toen (helemaal niet gemeen bedoeld); `Klopt! Daarom doe ik ook nooit eyeliner op, want dat staat alleen bij mensen met grote ogen, dus bij jou ook!`, waarop zei antwoordde; `Ik heb geen hele grote ogen!`. Toen zei ik; `Ja wie dan wel? Ik?!`. Ze keek me raar aan, en zei `Nee, jij heb BALogen!`.. Natuurlijk wist ik dat ze niet gelijk had, want ik heb alles behalve balogen, maar op zo een moment, als iemand dat zegt, neem ik het heel serieus op, dus vroeg ik haar of ze het meende, en ze zei heel hard lachend `ja`. Ik bleef het een paar keer vragen, en ze lag in een deuk, en ze bleef `ja` zeggen. Toen was ik boos, en wou weggaan, maar toen vroeg ze `Ben je nou boos? Was maar een grapje hoor!`. Ik had eindelijk gehoord wat ik wilde horen. `Hier, als ik zeg dat je geen balogen hebt geloof je me wel he, maar andersom blijf je vragen of ik het meen` zei ze, waarop ik antwoordde; `Je weet toch best dat ik daar niet tegen kan, en dat ik blijf vragen? Je weet dat ik daar hulp voor krijg, maar nog ga je doodleuk ermee spotten?`.. Ze lachte nog even door, en daarna gingen we naar mijn huis.



Nadat ze haar taart op had begon ze opeens over dat we foto's moesten maken omdat we dat al maanden niet hadden gedaan. Ik dacht oke, ik zie er nu toch niet verkeerd uit. Ze zat op de stoel, en ik ging licht bukkend met me knieën naast haar staan. De eerste foto vonden we allebei niet mooi, dus die verwijderde ze. De tweede foto was ook niet goed, omdat ze toen net moest niezen. De derde foto vonden we wel goed, maar het kon beter, dus zei ze `oke, we maken er nog een, als die mooier is, dan verwijderen we deze`. Ik vond het prima!



Oke wat is nu je probleem hoor ik jullie zeggen.. Maar het probleem is, is dat ik me niet meer kan herinneren hoe ik op die foto stond... Naar mijn gevoel had ik daar een dikke vette inkijk, maar ik weet het echt niet zeker.. En het ergste is, 3 dagen later hadden we ruzie omdat ik naar haar moest, maar niet kon omdat ik buikkramp had, en zij dacht dat ik loog. Ik was al een beetje `boos` op haar omdat ze altijd zat te dollen met mijn psychische problemen, en was dit dus de laatste druppel. Ik hoef haar serieus nooit meer te zien. Maar het idee dat ze een foto van mij heeft waar mijn halve borst te zien is geeft me gewoon onrust.. Zelfs ik zelf heb niet zo een foto van mezelf, ik let er echt altijd op, want als er iets is wat ik vreselijk haat, dan is dat wel een decolleté. Maar het stomste is gewoon dat ik nu een verhaal in me hoofd maak, dat ik een foto bij haar heb waar mijn halve borst te zien is. Misschien had ik daar helemaal geen inkijk, maar misschien weer wel. Echt heel raar dat ik dit alleen bij haar heb. Ik weet het dus niet, ik weet amper of ik daar wel een inkijk heb, en of ze die foto nog heeft, maar ik word er echt gek van. Hoe zet ik dit nou uit mijn hoofd?



Ze is van Turkse afkomst, en haar ouders willen binnen 1 jaar terug naar Turkije, eerst vond ik dat heel erg, maar nu heb ik zo iets van `hoop dat ze zo snel mogelijk weggaat, dan kom ik haar nooit meer tegen!`.. Zo verschrikkelijk vind ik haar..



Sorry voor het super mega lange verhaal, maar voel me nu al een stuk lichter omdat ik alles van me af heb geschreven. En bedankt alvast voor het lezen. )

Sorry voor het verwijderen, maar ik moest hem even aanpassen, hij zat nl vol met fouten