Psyche
alle pijlers
Gastvrijer / socialer worden
maandag 10 september 2012 om 10:12
Ik zit al een tijdje over iets te tobben en sinds een paar weken wordt het probleem steeds groter in mijn hoofd...vandaar dat ik hier maar eens een account heb aangemaakt (was altijd alleen een meelezer). Ik hoop dat hier mensen zijn die mij een beetje op weg kunnen helpen.
Van een kind met vriendjes/vriendinnetjes bij de vleet en gek op feestjes ben ik langzaam maar zeker veranderd in een meer teruggetrokken persoon. Mijn eigen verjaardag vier ik al jaren niet meer en eigenlijk komen er maar weinig mensen over de vloer. Ook naar andermans verjaardagen ga ik niet erg graag (vooral niet die waarbij je in een kringetje zit met een stukje taart op schoot..).
Reden? Ik schoof het altijd op mijn werk: ik werk met patiënten en spreek overdag dus al zoveel mensen dat ik 's avonds en in het weekend graag *rust* in mijn kop wil. Daar komt nog bij dat als ik 's avonds afspraken heb, de gesprekken daarna ('s nachts dus) nog uren doorgaan in mijn hoofd. Telkens opnieuw wat de anderen zeiden en hoe ik daarop gereageerd heb; was ik wel leuk genoeg? Heb ik wel genoeg gezegd, wat bedoelde hij/zij daarmee? etc.
Dit is op zich wel iets waar ik aan wil/moet werken (misschien wel met wat hulp van buitenaf).
Tot voor kort had ik er niet zoveel moeite mee om wat minder sociaal te zijn in mijn vrije tijd, maar het begint nu wel een gemis te worden en ik voel me ook een beetje abnormaal. Daar komt bij dat mijn vriend het ook steeds lastiger vindt worden. Hij vindt het juist wel gezellig als er veel mensen over de vloer komen.
En ik eigenlijk ook. Als ik denk aan een vrolijk en gelukkig leven, is dat niet een leven waarbij ik avond aan avond in mijn eentje op de bank zit, in mijn eentje ga hardlopen en in mijn eentje in de tuin werk. Een tuin waar verder nauwelijks mensen komen.
De bom is twee weken geleden eigenlijk pas "echt" gebarsten. Mijn vriend vierde zijn verjaardag en we hadden - gulden middenweg - besloten om een stel mensen uit te nodigen voor een borrel 's middags. Omdat de weersvooruitzichten niet denderend waren, durfde ik het niet aan om er een bbq aan vast te plakken, maar zou ik wel de tafel vol zetten met hapjes.
Het zou dus vrij simpel (maar gezellig, dacht ik) worden : gewoon borreltje vanaf uurtje of 3 en tegen de avond zou iedereen weer weg zijn. Als ik het nu opschrijf klinkt dat al een beetje asociaal, maar zo bedoelde ik het niet.
Inderdaad was vrijwel iedereen tegen 19u wel weer huiswaarts, op één stel na die nog wat langer bleef plakken. Een paar keer heb ik gedacht 'moet ik ze niet nog wat eten aanbieden', maar op de een of andere manier durfde ik het niet. De tafel had ook echt vol gestaan met verschillende hapjes en ik had zelf geen honger..maar toch.
Achteraf heb ik zooo'n spijt dat we er niet gewoon wat avondeten bij hebben gemaakt. Een pan soep met wat broodjes of toch de bbq aansteken. Zeker als ik bedenk dat er op de meeste verjaardagen waar ik kom daar wel aan gedacht worden.
Dat ga ik volgend jaar dus echt anders doen. Maar voor nu blijf ik daar maar over tobben en piekeren, vooral wat dat stel (en de andere bezoekers) wel niet gedacht moeten hebben. Of maak ik het nou veel groter in mijn hoofd?
Ik wil zo graag gastvrijer worden, maar ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen - vooral omdat ik op twee gedachten blijf hinken : aan de ene kant "gezellig", aan de andere kant "pff, gedoe...en het wordt zo druk in mijn hoofd".
Zijn er mensen die zich herkennen of juist simpele tips hebben?
Van een kind met vriendjes/vriendinnetjes bij de vleet en gek op feestjes ben ik langzaam maar zeker veranderd in een meer teruggetrokken persoon. Mijn eigen verjaardag vier ik al jaren niet meer en eigenlijk komen er maar weinig mensen over de vloer. Ook naar andermans verjaardagen ga ik niet erg graag (vooral niet die waarbij je in een kringetje zit met een stukje taart op schoot..).
Reden? Ik schoof het altijd op mijn werk: ik werk met patiënten en spreek overdag dus al zoveel mensen dat ik 's avonds en in het weekend graag *rust* in mijn kop wil. Daar komt nog bij dat als ik 's avonds afspraken heb, de gesprekken daarna ('s nachts dus) nog uren doorgaan in mijn hoofd. Telkens opnieuw wat de anderen zeiden en hoe ik daarop gereageerd heb; was ik wel leuk genoeg? Heb ik wel genoeg gezegd, wat bedoelde hij/zij daarmee? etc.
Dit is op zich wel iets waar ik aan wil/moet werken (misschien wel met wat hulp van buitenaf).
Tot voor kort had ik er niet zoveel moeite mee om wat minder sociaal te zijn in mijn vrije tijd, maar het begint nu wel een gemis te worden en ik voel me ook een beetje abnormaal. Daar komt bij dat mijn vriend het ook steeds lastiger vindt worden. Hij vindt het juist wel gezellig als er veel mensen over de vloer komen.
En ik eigenlijk ook. Als ik denk aan een vrolijk en gelukkig leven, is dat niet een leven waarbij ik avond aan avond in mijn eentje op de bank zit, in mijn eentje ga hardlopen en in mijn eentje in de tuin werk. Een tuin waar verder nauwelijks mensen komen.
De bom is twee weken geleden eigenlijk pas "echt" gebarsten. Mijn vriend vierde zijn verjaardag en we hadden - gulden middenweg - besloten om een stel mensen uit te nodigen voor een borrel 's middags. Omdat de weersvooruitzichten niet denderend waren, durfde ik het niet aan om er een bbq aan vast te plakken, maar zou ik wel de tafel vol zetten met hapjes.
Het zou dus vrij simpel (maar gezellig, dacht ik) worden : gewoon borreltje vanaf uurtje of 3 en tegen de avond zou iedereen weer weg zijn. Als ik het nu opschrijf klinkt dat al een beetje asociaal, maar zo bedoelde ik het niet.
Inderdaad was vrijwel iedereen tegen 19u wel weer huiswaarts, op één stel na die nog wat langer bleef plakken. Een paar keer heb ik gedacht 'moet ik ze niet nog wat eten aanbieden', maar op de een of andere manier durfde ik het niet. De tafel had ook echt vol gestaan met verschillende hapjes en ik had zelf geen honger..maar toch.
Achteraf heb ik zooo'n spijt dat we er niet gewoon wat avondeten bij hebben gemaakt. Een pan soep met wat broodjes of toch de bbq aansteken. Zeker als ik bedenk dat er op de meeste verjaardagen waar ik kom daar wel aan gedacht worden.
Dat ga ik volgend jaar dus echt anders doen. Maar voor nu blijf ik daar maar over tobben en piekeren, vooral wat dat stel (en de andere bezoekers) wel niet gedacht moeten hebben. Of maak ik het nou veel groter in mijn hoofd?
Ik wil zo graag gastvrijer worden, maar ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen - vooral omdat ik op twee gedachten blijf hinken : aan de ene kant "gezellig", aan de andere kant "pff, gedoe...en het wordt zo druk in mijn hoofd".
Zijn er mensen die zich herkennen of juist simpele tips hebben?
maandag 10 september 2012 om 10:21
Ik voel me juist niet verplicht om aan al die drukke sociale verplichtingen mee te doen. Heerlijk juist om niet naar verjaardagen te moeten en zelf ook geen grote gezelschappen over de vloer te krijgen.
Je kunt beter accepteren dat jij niet zo'n sociaal familiemens bent en je vriend heeft dat maar te respecteren.
Je kunt beter accepteren dat jij niet zo'n sociaal familiemens bent en je vriend heeft dat maar te respecteren.
maandag 10 september 2012 om 10:29
Dat andere stel had ook kunnen denken dat zij te lang van jullie gastvrijheid gebruik hebben gemaakt hoor.
Zij waren de plakkers.
Ik zou me daar geen kont van aantrekken en ze ook geen eten meer aangeboden hebben. Waarschijnlijk zaten ze zelf ook vol met hapjes en maak jij -omdat het al een gevoelig punt is voor jou- het in je hoofd groter dan het was.
Zij waren de plakkers.
Ik zou me daar geen kont van aantrekken en ze ook geen eten meer aangeboden hebben. Waarschijnlijk zaten ze zelf ook vol met hapjes en maak jij -omdat het al een gevoelig punt is voor jou- het in je hoofd groter dan het was.
maandag 10 september 2012 om 10:29
Ik krijg eerder 't gevoel dat TO haar persoonlijkheid voor haar vriend wil veranderen en dat werkt m.i. niet. Je kunt niet verloochenen hoe je zelf bent.
Wat dat aanbieden van eten aan de gasten betreft, was dat de taak van TO's vriend. Het was zijn visite én hij is het sociale feestbeest, dus als hij zijn vrienden wat te eten had willen geven, had hij dat initiatief kunnen nemen en niet TO afbranden omdat zij het niet gedaan heeft.
Wat dat aanbieden van eten aan de gasten betreft, was dat de taak van TO's vriend. Het was zijn visite én hij is het sociale feestbeest, dus als hij zijn vrienden wat te eten had willen geven, had hij dat initiatief kunnen nemen en niet TO afbranden omdat zij het niet gedaan heeft.
maandag 10 september 2012 om 10:31
Zo'n omslag hoef je niet in een week te maken toch?
Ik heb ook weinig aanloop, maar vind mezelf wel gastvrij. En ook al heb ik weinig aanloop, ik zorg dat er altijd wat lekkers te drinken in huis is en wat lekkers voor op tafel. Hoef ik me daar niet druk om te maken!
Bij geplande activiteiten hou ik er ook rekening mee, dat er wel iets achter de hand is of anders gehaald is. Ik denk wel dat je je er niet te druk om moet maken. Mensen komen voor jou. Blijkbaar was het gezellig, want ze bleven hangen. Geen enkel probleem om dan een balletje op te gooien of er nog samen wat gegeten gaat worden. Nu bedacht je het je achteraf, volgende keer waarschijnlijk eerder.
Ik heb ook weinig aanloop, maar vind mezelf wel gastvrij. En ook al heb ik weinig aanloop, ik zorg dat er altijd wat lekkers te drinken in huis is en wat lekkers voor op tafel. Hoef ik me daar niet druk om te maken!
Bij geplande activiteiten hou ik er ook rekening mee, dat er wel iets achter de hand is of anders gehaald is. Ik denk wel dat je je er niet te druk om moet maken. Mensen komen voor jou. Blijkbaar was het gezellig, want ze bleven hangen. Geen enkel probleem om dan een balletje op te gooien of er nog samen wat gegeten gaat worden. Nu bedacht je het je achteraf, volgende keer waarschijnlijk eerder.
maandag 10 september 2012 om 10:34
maandag 10 september 2012 om 10:36
quote:elninjoo schreef op 10 september 2012 @ 10:29:
Ik krijg eerder 't gevoel dat TO haar persoonlijkheid voor haar vriend wil veranderen en dat werkt m.i. niet. Je kunt niet verloochenen hoe je zelf bent.
nee je kunt idd niet verloochenen wie je bent maar als TO zelf we iets aan wil veranderen zijn daar zeker mogelijkheden.
Ze heeft er last van en wil het anders.
quote:...., had hij dat initiatief kunnen nemen en niet TO afbranden omdat zij het niet gedaan heeft.
Ik lees nergens dat de vriend haar heeft afgebrand over het geen eten aanbieden.
Alleen dat hij het lastig vindt dat TO meer op haarzelf is dan hij
Ik krijg eerder 't gevoel dat TO haar persoonlijkheid voor haar vriend wil veranderen en dat werkt m.i. niet. Je kunt niet verloochenen hoe je zelf bent.
nee je kunt idd niet verloochenen wie je bent maar als TO zelf we iets aan wil veranderen zijn daar zeker mogelijkheden.
Ze heeft er last van en wil het anders.
quote:...., had hij dat initiatief kunnen nemen en niet TO afbranden omdat zij het niet gedaan heeft.
Ik lees nergens dat de vriend haar heeft afgebrand over het geen eten aanbieden.
Alleen dat hij het lastig vindt dat TO meer op haarzelf is dan hij
maandag 10 september 2012 om 10:39
Bedankt alvast voor jullie reacties!
Inderdaad moet ik het ook gewoon leren door het te doen denk ik...maar ik hoor graag hoe andere mensen het aanpakken. En natuurlijk ook andere meningen.
Overigens heeft mijn vriend me niet afgebrand hoor, integendeel. Maar we lopen een beetje tegen hetzelfde aan, hij is van nature vrij verlegen en ik ben dan dus degene die de gesprekken op gang moet houden. We zijn dus eigenlijk ook samen een beetje op zoek naar een oplossing.
En ik maak het "akkefietje" inderdaad heel groot in mijn hoofd, waardoor ik het uiteindelijk rustiger vindt om dan maar niemand uit te nodigen. Maar nu is er weer een weekend voorbij gegaan zonder dat we iemand gezien of gesproken hebben en dat voelt niet oké.
Inderdaad moet ik het ook gewoon leren door het te doen denk ik...maar ik hoor graag hoe andere mensen het aanpakken. En natuurlijk ook andere meningen.
Overigens heeft mijn vriend me niet afgebrand hoor, integendeel. Maar we lopen een beetje tegen hetzelfde aan, hij is van nature vrij verlegen en ik ben dan dus degene die de gesprekken op gang moet houden. We zijn dus eigenlijk ook samen een beetje op zoek naar een oplossing.
En ik maak het "akkefietje" inderdaad heel groot in mijn hoofd, waardoor ik het uiteindelijk rustiger vindt om dan maar niemand uit te nodigen. Maar nu is er weer een weekend voorbij gegaan zonder dat we iemand gezien of gesproken hebben en dat voelt niet oké.
maandag 10 september 2012 om 10:39
quote:nepaleesje schreef op 10 september 2012 @ 10:12:
Van een kind met vriendjes/vriendinnetjes bij de vleet en gek op feestjes ben ik langzaam maar zeker veranderd in een meer teruggetrokken persoon
Heb je zelf enig idee hoe dat komt?
Tot voor kort had ik er niet zoveel moeite mee om wat minder sociaal te zijn in mijn vrije tijd, maar het begint nu wel een gemis te worden en ik voel me ook een beetje abnormaal. Daar komt bij dat mijn vriend het ook steeds lastiger vindt worden. Hij vindt het juist wel gezellig als er veel mensen over de vloer komen.
En ik eigenlijk ook. Als ik denk aan een vrolijk en gelukkig leven, is dat niet een leven waarbij ik avond aan avond in mijn eentje op de bank zit, in mijn eentje ga hardlopen en in mijn eentje in de tuin werk. Een tuin waar verder nauwelijks mensen komen.
Inderdaad was vrijwel iedereen tegen 19u wel weer huiswaarts, op één stel na die nog wat langer bleef plakken. Een paar keer heb ik gedacht 'moet ik ze niet nog wat eten aanbieden', maar op de een of andere manier durfde ik het niet. Waar was je bang voor dan?
Ik wil zo graag gastvrijer worden, maar ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen - vooral omdat ik op twee gedachten blijf hinken : aan de ene kant "gezellig", aan de andere kant "pff, gedoe...en het wordt zo druk in mijn hoofd".
Gedoe als in pffffffffff boodschappen bedenken en in hiuis halen en eten klaarmaken?
Zijn er mensen die zich herkennen of juist simpele tips hebben?
Van een kind met vriendjes/vriendinnetjes bij de vleet en gek op feestjes ben ik langzaam maar zeker veranderd in een meer teruggetrokken persoon
Heb je zelf enig idee hoe dat komt?
Tot voor kort had ik er niet zoveel moeite mee om wat minder sociaal te zijn in mijn vrije tijd, maar het begint nu wel een gemis te worden en ik voel me ook een beetje abnormaal. Daar komt bij dat mijn vriend het ook steeds lastiger vindt worden. Hij vindt het juist wel gezellig als er veel mensen over de vloer komen.
En ik eigenlijk ook. Als ik denk aan een vrolijk en gelukkig leven, is dat niet een leven waarbij ik avond aan avond in mijn eentje op de bank zit, in mijn eentje ga hardlopen en in mijn eentje in de tuin werk. Een tuin waar verder nauwelijks mensen komen.
Inderdaad was vrijwel iedereen tegen 19u wel weer huiswaarts, op één stel na die nog wat langer bleef plakken. Een paar keer heb ik gedacht 'moet ik ze niet nog wat eten aanbieden', maar op de een of andere manier durfde ik het niet. Waar was je bang voor dan?
Ik wil zo graag gastvrijer worden, maar ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen - vooral omdat ik op twee gedachten blijf hinken : aan de ene kant "gezellig", aan de andere kant "pff, gedoe...en het wordt zo druk in mijn hoofd".
Gedoe als in pffffffffff boodschappen bedenken en in hiuis halen en eten klaarmaken?
Zijn er mensen die zich herkennen of juist simpele tips hebben?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 10 september 2012 om 10:40
Beste nepaleesje,
Wat vervelend dat je na de verjaardag van je vriend met zo'n rotgevoel bent blijven zitten. Jammer ook, omdat het eigenlijk heel geslaagd was. Je bent sociaal geweest, maar op een manier die bij jou paste (de middenweg).
Ik hoop dat het je lukt je gepieker over het plakstel te stoppen. Tuurlijk, ze kunnen van alles denken. Positief, negatief, je weet het niet. Maar hoe belangrijk is dat eigenlijk? En, dat ben ik met de andere reageerders eens, jouw vriend en zijzelf hadden hierin ook een rol. Jij was niet de enige verantwoordelijke voor het verloop van de avond.
Je geeft aan dat je een wat rijker sociaal leven wilt, maar je weet ook dat het heel wat van je vraagt (de gesprekken die naklinken). Ik zou zeggen, (zoals lupine ook schrijft) ga vooral doen. Niet langer vermijden. Maar dus wel wat jij leuk vindt, wat bij jou past. Als je dan merkt dat je alle gesprekken aan het overdoen bent in je hoofd, probeer jezelf dan even stil te zetten. Je hebt een sociale activiteit ondernomen. Dat vindt je best een beetje lastig, dus een schouderklopje dat je het gedaan hebt! Vervolgens kan je misschien iets van een ontspanningsoefening doen om weer wat rustiger te worden in je hoofd en trots & tevreden te gaan slapen.
Succes!
Wat vervelend dat je na de verjaardag van je vriend met zo'n rotgevoel bent blijven zitten. Jammer ook, omdat het eigenlijk heel geslaagd was. Je bent sociaal geweest, maar op een manier die bij jou paste (de middenweg).
Ik hoop dat het je lukt je gepieker over het plakstel te stoppen. Tuurlijk, ze kunnen van alles denken. Positief, negatief, je weet het niet. Maar hoe belangrijk is dat eigenlijk? En, dat ben ik met de andere reageerders eens, jouw vriend en zijzelf hadden hierin ook een rol. Jij was niet de enige verantwoordelijke voor het verloop van de avond.
Je geeft aan dat je een wat rijker sociaal leven wilt, maar je weet ook dat het heel wat van je vraagt (de gesprekken die naklinken). Ik zou zeggen, (zoals lupine ook schrijft) ga vooral doen. Niet langer vermijden. Maar dus wel wat jij leuk vindt, wat bij jou past. Als je dan merkt dat je alle gesprekken aan het overdoen bent in je hoofd, probeer jezelf dan even stil te zetten. Je hebt een sociale activiteit ondernomen. Dat vindt je best een beetje lastig, dus een schouderklopje dat je het gedaan hebt! Vervolgens kan je misschien iets van een ontspanningsoefening doen om weer wat rustiger te worden in je hoofd en trots & tevreden te gaan slapen.
Succes!
maandag 10 september 2012 om 10:40
maandag 10 september 2012 om 10:42
quote:nepaleesje schreef op 10 september 2012 @ 10:39:
Maar nu is er weer een weekend voorbij gegaan zonder dat we iemand gezien of gesproken hebben en dat voelt niet oké.Kennelijk hadden jullie op dat moment niet zo veel zin om iemand te spreken; anders zou je wel mensen hebben uitgenodigd, voorgesteld hebben om met anderen iets te ondernemen, of zelf langs iemand zijn gegaan.
Maar nu is er weer een weekend voorbij gegaan zonder dat we iemand gezien of gesproken hebben en dat voelt niet oké.Kennelijk hadden jullie op dat moment niet zo veel zin om iemand te spreken; anders zou je wel mensen hebben uitgenodigd, voorgesteld hebben om met anderen iets te ondernemen, of zelf langs iemand zijn gegaan.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 10 september 2012 om 10:45
quote:millefleurs schreef op 10 september 2012 @ 10:31:
Zo'n omslag hoef je niet in een week te maken toch?
Ik heb ook weinig aanloop, maar vind mezelf wel gastvrij. En ook al heb ik weinig aanloop, ik zorg dat er altijd wat lekkers te drinken in huis is en wat lekkers voor op tafel. Hoef ik me daar niet druk om te maken!
Bij geplande activiteiten hou ik er ook rekening mee, dat er wel iets achter de hand is of anders gehaald is. Ik denk wel dat je je er niet te druk om moet maken. Mensen komen voor jou. Blijkbaar was het gezellig, want ze bleven hangen. Geen enkel probleem om dan een balletje op te gooien of er nog samen wat gegeten gaat worden. Nu bedacht je het je achteraf, volgende keer waarschijnlijk eerder.
Mee eens. Val jezelf niet zo hard af, je bent toch gastvrij geweest? Ga niet piekeren over hoe je het anders had willen doen, het was goed zoals het was, volgende keer doe je het anders.
Zelf ben ik ook erg gesteld op mijn rust/vrijheid en heb een hekel aan die kringetjes verjaardagen. Ik probeer wel om regelmatig contact te houden met vrienden en familie, maar ik hoef echt niet elke week mensen over de vloer. Als we een feestje geven vind ik het ook wel heel leuk hoor. En als er bezoek komt is er altijd wat in huis, of ik maak zelf wat lekkers. Mensen voelen zich altijd welkom, daar zorg ik dan wel voor. Maar er gaan ook hele weken voorbij zonder dat ik bij iemand langs ga of dat er iemand hier komt, en dat vind ik alleen maar lekker. Misschien scheelt het ook dat de kinderen wel vaak vriendjes te spelen hebben, dan heb je vanzelf ook al contact met ouders, drink je een kop koffie samen enzo.
Zo'n omslag hoef je niet in een week te maken toch?
Ik heb ook weinig aanloop, maar vind mezelf wel gastvrij. En ook al heb ik weinig aanloop, ik zorg dat er altijd wat lekkers te drinken in huis is en wat lekkers voor op tafel. Hoef ik me daar niet druk om te maken!
Bij geplande activiteiten hou ik er ook rekening mee, dat er wel iets achter de hand is of anders gehaald is. Ik denk wel dat je je er niet te druk om moet maken. Mensen komen voor jou. Blijkbaar was het gezellig, want ze bleven hangen. Geen enkel probleem om dan een balletje op te gooien of er nog samen wat gegeten gaat worden. Nu bedacht je het je achteraf, volgende keer waarschijnlijk eerder.
Mee eens. Val jezelf niet zo hard af, je bent toch gastvrij geweest? Ga niet piekeren over hoe je het anders had willen doen, het was goed zoals het was, volgende keer doe je het anders.
Zelf ben ik ook erg gesteld op mijn rust/vrijheid en heb een hekel aan die kringetjes verjaardagen. Ik probeer wel om regelmatig contact te houden met vrienden en familie, maar ik hoef echt niet elke week mensen over de vloer. Als we een feestje geven vind ik het ook wel heel leuk hoor. En als er bezoek komt is er altijd wat in huis, of ik maak zelf wat lekkers. Mensen voelen zich altijd welkom, daar zorg ik dan wel voor. Maar er gaan ook hele weken voorbij zonder dat ik bij iemand langs ga of dat er iemand hier komt, en dat vind ik alleen maar lekker. Misschien scheelt het ook dat de kinderen wel vaak vriendjes te spelen hebben, dan heb je vanzelf ook al contact met ouders, drink je een kop koffie samen enzo.
maandag 10 september 2012 om 10:46
maandag 10 september 2012 om 10:49
quote:blijfgewoonbianca schreef op 10 september 2012 @ 10:42:
[...]
Kennelijk hadden jullie op dat moment niet zo veel zin om iemand te spreken; anders zou je wel mensen hebben uitgenodigd, voorgesteld hebben om met anderen iets te ondernemen, of zelf langs iemand zijn gegaan.Ja, of hebben jullie wel mensen gebeld maar kon er niemand? Dat gebeurt hier ook wel eens. Willen we langs bij vrienden en dan hebben ze al wat anders. Prima, andere keer dan. Soms hebben alle vrienden al andere plannen. Ik mekr wel dat afspraken vaak ver vantevoren gemaakt moeten worden omdat mensen het druk hebben.
[...]
Kennelijk hadden jullie op dat moment niet zo veel zin om iemand te spreken; anders zou je wel mensen hebben uitgenodigd, voorgesteld hebben om met anderen iets te ondernemen, of zelf langs iemand zijn gegaan.Ja, of hebben jullie wel mensen gebeld maar kon er niemand? Dat gebeurt hier ook wel eens. Willen we langs bij vrienden en dan hebben ze al wat anders. Prima, andere keer dan. Soms hebben alle vrienden al andere plannen. Ik mekr wel dat afspraken vaak ver vantevoren gemaakt moeten worden omdat mensen het druk hebben.
maandag 10 september 2012 om 10:50
quote:millefleurs schreef op 10 september 2012 @ 10:46:
Gastvrij zijn zit toch ook niet in het altijd mensen zien? Een weekend zonder bezoek kan heerlijk zijn. Maar als er mensen komen is het fijn als ze zich welkom voelen, als je ze het gevoel kan geven dat je echt blij bent met hun gezelschap.Precies. Wij kunnen echt genieten van een "rommeldagje"op zondag thuis. Meestal zijn het de kinderen die dan vragen of we nog ergens naartoe gaan.
Gastvrij zijn zit toch ook niet in het altijd mensen zien? Een weekend zonder bezoek kan heerlijk zijn. Maar als er mensen komen is het fijn als ze zich welkom voelen, als je ze het gevoel kan geven dat je echt blij bent met hun gezelschap.Precies. Wij kunnen echt genieten van een "rommeldagje"op zondag thuis. Meestal zijn het de kinderen die dan vragen of we nog ergens naartoe gaan.
maandag 10 september 2012 om 10:56
maandag 10 september 2012 om 16:15
Fijn om jullie reacties te lezen; met de meeste kan ik ook wel echt wat, zeker ook de praktische (altijd lekkere dingen in huis / diepvries hebben ).
Moet voor mezelf eens nadenken of ik het gemis echt vanuit mezelf komt of vanuit het idee dat ik in het "sociale plaatje" moet passen. Ik heb me daar tijden niets van aangetrokken, maar ik merk gewoon dat ik steeds vaker jaloers ben op andere mensen wanneer die wel (veel) vrienden over de vloer hebben, regelmatig eters et cetera. De drempel om zelf mensen uit te nodigen is best hoog, ik ben bang dat we niet lekker genoeg koken, dat ze het saai vinden. Daarnaast hebben de meesten in onze omgeving kinderen en wij (nog) niet.
Moet voor mezelf eens nadenken of ik het gemis echt vanuit mezelf komt of vanuit het idee dat ik in het "sociale plaatje" moet passen. Ik heb me daar tijden niets van aangetrokken, maar ik merk gewoon dat ik steeds vaker jaloers ben op andere mensen wanneer die wel (veel) vrienden over de vloer hebben, regelmatig eters et cetera. De drempel om zelf mensen uit te nodigen is best hoog, ik ben bang dat we niet lekker genoeg koken, dat ze het saai vinden. Daarnaast hebben de meesten in onze omgeving kinderen en wij (nog) niet.
