Overig
alle pijlers
gruwelijk ongevoelig
donderdag 13 september 2012 om 18:19
donderdag 13 september 2012 om 19:09
Ach ja, het is naar maar zulke dingen gebeuren. Ik viel een keer bijna voorover in een graf toen ik een sterretje in de aarde wilde planten.
Mijn vriend kon me nog net in mijn nekvel grijpen anders had ik languit op de kist gelegen.
Zulke dingen doe je niet expres.
Maar het voelt verschrikkelijk, daar kan ik me veel bij voorstellen.
Mijn vriend kon me nog net in mijn nekvel grijpen anders had ik languit op de kist gelegen.
Zulke dingen doe je niet expres.
Maar het voelt verschrikkelijk, daar kan ik me veel bij voorstellen.
donderdag 13 september 2012 om 19:25
quote:eleonora schreef op 13 september 2012 @ 19:09:
Ach ja, het is naar maar zulke dingen gebeuren. Ik viel een keer bijna voorover in een graf toen ik een sterretje in de aarde wilde planten.
Mijn vriend kon me nog net in mijn nekvel grijpen anders had ik languit op de kist gelegen.
Zulke dingen doe je niet expres.
Maar het voelt verschrikkelijk, daar kan ik me veel bij voorstellen.
Wat vreselijk voor je!
Ik vind het wel heel erg dat je dit mee hebt gemaakt, en ook dat het waarschijnelijk iemand was waarom je gaf.
Maar goed... als je dit zo leest en het voor je ziet, zonder het verdriet erbij te denken is dat best grappig.
Niet dat het echt gebeurt, maar in een comedie zou het leuk staan.
Ach ja, het is naar maar zulke dingen gebeuren. Ik viel een keer bijna voorover in een graf toen ik een sterretje in de aarde wilde planten.
Mijn vriend kon me nog net in mijn nekvel grijpen anders had ik languit op de kist gelegen.
Zulke dingen doe je niet expres.
Maar het voelt verschrikkelijk, daar kan ik me veel bij voorstellen.
Wat vreselijk voor je!
Ik vind het wel heel erg dat je dit mee hebt gemaakt, en ook dat het waarschijnelijk iemand was waarom je gaf.
Maar goed... als je dit zo leest en het voor je ziet, zonder het verdriet erbij te denken is dat best grappig.
Niet dat het echt gebeurt, maar in een comedie zou het leuk staan.
donderdag 13 september 2012 om 19:53
Ik heb de OP weggehaald, omdat ik hoopte dat men zou begrijpen wat het doel van dit topic was, namelijk: vermaak.
Reacties als dom/vreemd/raar van je dat je zo hebt gereageerd, daar kan ik niet zo heel veel mee... want dat is natuurlijk obvious.
Ik hoopte echt dat het zo'n leuk, happy topic zou worden, waarin meer mensen met van die fijne genante verhalen zouden komen. Overigens; ook niet-begrafenis-gerelateerde verhalen zijn van harte welkom.
Voor de nieuwsgierigen, het verhaal was: jaaaaren geleden (ik was 15, misschien net 16) deelde mijn kersverse vriendje me uit het niets mee dat het de sterfdag van zijn vader was. Daar liep ik compleet op vast, en het eerst dat uit mijn mond kwam was: .. ehm... gefeliciteerd?
Anyway, kennelijk heeft niemand daar verder last van:)
Reacties als dom/vreemd/raar van je dat je zo hebt gereageerd, daar kan ik niet zo heel veel mee... want dat is natuurlijk obvious.
Ik hoopte echt dat het zo'n leuk, happy topic zou worden, waarin meer mensen met van die fijne genante verhalen zouden komen. Overigens; ook niet-begrafenis-gerelateerde verhalen zijn van harte welkom.
Voor de nieuwsgierigen, het verhaal was: jaaaaren geleden (ik was 15, misschien net 16) deelde mijn kersverse vriendje me uit het niets mee dat het de sterfdag van zijn vader was. Daar liep ik compleet op vast, en het eerst dat uit mijn mond kwam was: .. ehm... gefeliciteerd?
Anyway, kennelijk heeft niemand daar verder last van:)
donderdag 13 september 2012 om 19:55
quote:eleonora schreef op 13 september 2012 @ 19:50:
Achteraf is het grappig. Eens. Maar het heeft jaren geduurd voor ik er aan kon denken zonder rood te worden.
Dit is een combinatie geweest van naar beneden kijken en stres hebben.
Ik moet me pas schamen op begravenissen.
Ik durf niet eens meer te gaan.
Jij hoeft je niet te schamen, ik weet zeker dat dit vaker gebeurt.
En dan wel...helemaal.
Achteraf is het grappig. Eens. Maar het heeft jaren geduurd voor ik er aan kon denken zonder rood te worden.
Dit is een combinatie geweest van naar beneden kijken en stres hebben.
Ik moet me pas schamen op begravenissen.
Ik durf niet eens meer te gaan.
Jij hoeft je niet te schamen, ik weet zeker dat dit vaker gebeurt.
En dan wel...helemaal.
donderdag 13 september 2012 om 19:57
quote:tribeca schreef op 13 september 2012 @ 19:26:
O, de OP is weg. Ik begrijp dat je iemand op een begrafenis hebt gefeliciteerd?
Laat gaan. Mijn tante feliciteerde me toen mijn vader overleed. Pure nervositeit. Geeft niets, ik begreep heel goed dat ze het niet zo bedoelde.
Precies!
Mensen zijn zo slecht niet, alleen onhandig soms.
En vaak nog goed bedoelt.
O, de OP is weg. Ik begrijp dat je iemand op een begrafenis hebt gefeliciteerd?
Laat gaan. Mijn tante feliciteerde me toen mijn vader overleed. Pure nervositeit. Geeft niets, ik begreep heel goed dat ze het niet zo bedoelde.
Precies!
Mensen zijn zo slecht niet, alleen onhandig soms.
En vaak nog goed bedoelt.
donderdag 13 september 2012 om 20:01
donderdag 13 september 2012 om 20:06
Haha, schiet me er nog even eentje te binnen.
Ik was op de bruiloft van een mannelijke kennis. Toen ze eenmaal getrouwd waren, werd er een rij gevormd waarin mensen konden gaan staan om het stel en de ouders te feliciteren. Om de een of andere reden kwam ik als eerste bij zijn ouders aan, en moest ik even wachten totdat ik het stel zelf kon feliciteren. In de tussentijd grapte ik tegen zijn moeder "nou, gelukkig is hij toch nog goed terecht gekomen". Als blikken konden doden....
Later op de avond complimenteerde ze me met mijn kleding, en normaalgesproken geef je dan een complimentje terug. Maar ik, ik viel HE-LE-MAAL stil. Zo'n stilte die niet meer te redden is.
Vreselijk, ik weet nog steeds niet hoe ik dat voor elkaar kreeg.
Ik was op de bruiloft van een mannelijke kennis. Toen ze eenmaal getrouwd waren, werd er een rij gevormd waarin mensen konden gaan staan om het stel en de ouders te feliciteren. Om de een of andere reden kwam ik als eerste bij zijn ouders aan, en moest ik even wachten totdat ik het stel zelf kon feliciteren. In de tussentijd grapte ik tegen zijn moeder "nou, gelukkig is hij toch nog goed terecht gekomen". Als blikken konden doden....
Later op de avond complimenteerde ze me met mijn kleding, en normaalgesproken geef je dan een complimentje terug. Maar ik, ik viel HE-LE-MAAL stil. Zo'n stilte die niet meer te redden is.
Vreselijk, ik weet nog steeds niet hoe ik dat voor elkaar kreeg.