Psyche
alle pijlers
Dader misbruik tegengekomen, wat nu?
vrijdag 14 september 2012 om 11:37
Hallo allemaal,
Trillend van machteloosheid en verdriet zit ik op de bank en heb besloten i.p.v. impulsief tot actie over te gaan, hier maar van me af te schrijven, misschien helpt het...
Vanochtend moest ik voor de derde keer deze week urine inleveren omdat ik vanaf mijn jeugd al rondloop met blaasontsteking die niet over gaat (i.v.m. zwangerschap zitten de artsen er nu bovenop om dit uit te zoeken)
Daarna had ik een afspraak bij de fysio voor bekken-therapie.
Bij de fysio waar ik een intake had, vertelde ik over mijn blaasontstekingen omdat mijn fysiotherapeut nieuwsgierig was naar mijn verhaal.
Ik vertelde haar dat mijn partner vermoed dat mijn chronische blaasontsteking verband houd met mijn misbruikverleden, waarnaar de therapeute deze mogelijkheid bevestigde omdat, zo legde ze uit; door die spanningen, naar dat gedeelte van je lichaam waar het misbruik heeft plaatsgevonden kan blijven zitten, dus spanningen in de bekken.
Mocht er uit de urine-test dus niks komen dan kon zei me met oefeningen helpen hier bij na de zwangerschap.
Na mijn afspraken ben ik naar het centrum gelopen, waar ik met mijn vriend een broodje ging eten.
We wilden beide een andere broodjestent en spraken af om er tussen in het te gaan nuttigen, de broodjeszaken liggen een paar meter van elkaar af.
Ik bestel mijn broodje en net op het moment dat ik naar hem toe wil lopen werd ik plots aangehouden door "hem" (mijn dader)
Ik kijk hem boos aan en ik zeg nadat hij zei: "hey, star-light!"
"Ik wil jou helemaal niet zien! En zeker niet spreken!" En ik loop naar mijn vriend die meteen aan mij zag dat ik "hem" was tegengekomen.
Hij liep er nog rond en we probeerden onze broodjes te nuttigen, terwijl ik liever buiten de broodjes wilde eten of in de auto.
Hij hield hem in het oog en ik kon totaal niet meer van mijn broodje genieten.
We gingen toch naar buiten, naar de auto.
Mijn vriend pakte iets van gereedschap en liep weer terug om hem wat aan te doen, gelukkig kon ik hem nog tegenhouden.
Maar nu...thuis stortte ik in en haalde van alles in mijn hoofd.
Van alsnog wraak nemen tot de politie opbellen en zeggen wat ik in mijn hoofd heb aan wraakgevoelens...vervolgens maar malen en malen, wat nu?
Een paar maanden geleden heb ik aangifte geprobeerd te doen tegen hem, binnen de verjaringstermijn.
Ik was op tijd maar het had volgens hun geen zin om aangifte te doen omdat ik:
A: Ondanks de vele bewijzen, er geen geweld bij is gebruikt (ben niet geslagen door hem)
B: Ik jaren therapie heb gehad en psychologisch te goed onderlegd ben. Als je het aan de officier moet uitleggen dan is je verhaal niet meer vers zoals je het beleefd hebt op die dag, maar is het vervormt omdat je je eigen gevoelens nu begrijpt en het hoe en waarom kunt onderbouwen door wat je hebt geleerd in therapie en je studie. (Belachelijk!)
C: De kans dat hij een straf krijgt nihil is.
Tijdens dit oriënterende gesprek en de uitkomst hiervan, zag ik meteen een opening om maar meteen alles eruit te gooien, ik zat hier nu toch!
Ze vroegen hoe de band was met mijn vader en moeder en vertelde dat mijn vader hetzelfde met me had gedaan als mijn buurman en dat ik stapje voor stapje met mijn verleden wilde afrekenen, maar dat het blijkbaar geen zin heeft een vervolg afspraak te maken omdat ook mijn vader mij nooit heeft geslagen tijdens zijn daden en ik ook daarvoor in therapie ben geweest...
Het antwoord was inderdaad hetzelfde.
Het is dat ik verder onwijs gelukkig ben met mijn leven zoals het er nu uitziet, maar onderbewust voel ik dat ik in staat ben om zodanig het recht in eigen hand te nemen dat ik met alle liefde zelf wel wil gaan zitten in de gevangenis.
Ik zat voor dat ik dit schreef al bij de telefoon om de politie vast in te lichten, dit keer was het mijn vriend die mij tegenhield.
Oh ja, ik ben gelukkig, was dit even door mijn hoog opgelopen emoties vergeten...
Wat zit de Nederlandse wet toch oneerlijk in elkaar...
Trillend van machteloosheid en verdriet zit ik op de bank en heb besloten i.p.v. impulsief tot actie over te gaan, hier maar van me af te schrijven, misschien helpt het...
Vanochtend moest ik voor de derde keer deze week urine inleveren omdat ik vanaf mijn jeugd al rondloop met blaasontsteking die niet over gaat (i.v.m. zwangerschap zitten de artsen er nu bovenop om dit uit te zoeken)
Daarna had ik een afspraak bij de fysio voor bekken-therapie.
Bij de fysio waar ik een intake had, vertelde ik over mijn blaasontstekingen omdat mijn fysiotherapeut nieuwsgierig was naar mijn verhaal.
Ik vertelde haar dat mijn partner vermoed dat mijn chronische blaasontsteking verband houd met mijn misbruikverleden, waarnaar de therapeute deze mogelijkheid bevestigde omdat, zo legde ze uit; door die spanningen, naar dat gedeelte van je lichaam waar het misbruik heeft plaatsgevonden kan blijven zitten, dus spanningen in de bekken.
Mocht er uit de urine-test dus niks komen dan kon zei me met oefeningen helpen hier bij na de zwangerschap.
Na mijn afspraken ben ik naar het centrum gelopen, waar ik met mijn vriend een broodje ging eten.
We wilden beide een andere broodjestent en spraken af om er tussen in het te gaan nuttigen, de broodjeszaken liggen een paar meter van elkaar af.
Ik bestel mijn broodje en net op het moment dat ik naar hem toe wil lopen werd ik plots aangehouden door "hem" (mijn dader)
Ik kijk hem boos aan en ik zeg nadat hij zei: "hey, star-light!"
"Ik wil jou helemaal niet zien! En zeker niet spreken!" En ik loop naar mijn vriend die meteen aan mij zag dat ik "hem" was tegengekomen.
Hij liep er nog rond en we probeerden onze broodjes te nuttigen, terwijl ik liever buiten de broodjes wilde eten of in de auto.
Hij hield hem in het oog en ik kon totaal niet meer van mijn broodje genieten.
We gingen toch naar buiten, naar de auto.
Mijn vriend pakte iets van gereedschap en liep weer terug om hem wat aan te doen, gelukkig kon ik hem nog tegenhouden.
Maar nu...thuis stortte ik in en haalde van alles in mijn hoofd.
Van alsnog wraak nemen tot de politie opbellen en zeggen wat ik in mijn hoofd heb aan wraakgevoelens...vervolgens maar malen en malen, wat nu?
Een paar maanden geleden heb ik aangifte geprobeerd te doen tegen hem, binnen de verjaringstermijn.
Ik was op tijd maar het had volgens hun geen zin om aangifte te doen omdat ik:
A: Ondanks de vele bewijzen, er geen geweld bij is gebruikt (ben niet geslagen door hem)
B: Ik jaren therapie heb gehad en psychologisch te goed onderlegd ben. Als je het aan de officier moet uitleggen dan is je verhaal niet meer vers zoals je het beleefd hebt op die dag, maar is het vervormt omdat je je eigen gevoelens nu begrijpt en het hoe en waarom kunt onderbouwen door wat je hebt geleerd in therapie en je studie. (Belachelijk!)
C: De kans dat hij een straf krijgt nihil is.
Tijdens dit oriënterende gesprek en de uitkomst hiervan, zag ik meteen een opening om maar meteen alles eruit te gooien, ik zat hier nu toch!
Ze vroegen hoe de band was met mijn vader en moeder en vertelde dat mijn vader hetzelfde met me had gedaan als mijn buurman en dat ik stapje voor stapje met mijn verleden wilde afrekenen, maar dat het blijkbaar geen zin heeft een vervolg afspraak te maken omdat ook mijn vader mij nooit heeft geslagen tijdens zijn daden en ik ook daarvoor in therapie ben geweest...
Het antwoord was inderdaad hetzelfde.
Het is dat ik verder onwijs gelukkig ben met mijn leven zoals het er nu uitziet, maar onderbewust voel ik dat ik in staat ben om zodanig het recht in eigen hand te nemen dat ik met alle liefde zelf wel wil gaan zitten in de gevangenis.
Ik zat voor dat ik dit schreef al bij de telefoon om de politie vast in te lichten, dit keer was het mijn vriend die mij tegenhield.
Oh ja, ik ben gelukkig, was dit even door mijn hoog opgelopen emoties vergeten...
Wat zit de Nederlandse wet toch oneerlijk in elkaar...
vrijdag 14 september 2012 om 11:46
Jeetje Star...Allereerst een hele dikke knuffel!
Hebben de agenten je afgeraden op aangifte te doen of was dit echt een advies? Ik denk namelijk dat als je echt aangifte wil doen, zijn deze ook op moeten nemen ongeacht of dit tot strafrechtelijke vervolging gaat leiden.
Heb je het idee dat het je helpt om wel aangifte te doen?
Hebben de agenten je afgeraden op aangifte te doen of was dit echt een advies? Ik denk namelijk dat als je echt aangifte wil doen, zijn deze ook op moeten nemen ongeacht of dit tot strafrechtelijke vervolging gaat leiden.
Heb je het idee dat het je helpt om wel aangifte te doen?
vrijdag 14 september 2012 om 11:54
Allereerst - wat erg dat je misbruikt bent in je jeugd. Ik kan me goed voorstellen dat je wraakgevoelens en nare gedachten krijgt als je één van de daders zo plotseling tegenkomt, je ondervindt tenslotte sindsdien gevolgen van hun acties. Psychisch en wellicht ook lichamelijk (de blaasontstekingen). Ik vind het heel dapper van je dat je door middel van therapie een manier zoekt om hiermee om te gaan.
Je mag altijd aangifte doen star-light, de politie is verplicht je aangifte op te nemen. De officier van justitie gaat vervolgens kijken of hij of zij voldoende mogelijkheden ziet om de zaak voor de rechter te brengen. In een rechtsstaat is het zo dat een verdachte onschuldig is tot het tegendeel is bewezen. Een officier van justitie bekijkt daarom voor hij of zij de zaak voor de rechter brengt, of hij of zij voldoende bewijzen ziet.
Het is niet de taak van de politieambtenaar die de aangifte opneemt om dit te doen.
Wellicht hebben ze je verteld dat een aangifte 'niet veel zin heeft' omdat ze inschatten dat er helaas te weinig bewijzen zijn. Als jij aangifte doet en de zaak komt uiteindelijk niet voor omdat de officier van justitie geen mogelijkheden ziet, of de zaak komt wel voor maar de rechter vindt dat er onvoldoende bewijzen zijn, kan dat pijnlijk en heel verdrietig zijn voor jou.
Als jij echter aangifte wil doen star-light, is de politie simpelweg verplicht om deze aangifte op te nemen. Je kan natuurlijk ook een afspraak maken met hen of bijv. met slachtofferhulp, bureau rechtshulp of een advocaat om de opties door te nemen en te bedenken wat de verschillende uitkomstmogelijkheden met jóu zouden doen.
Ik kan me voorstellen dat je het gevoel hebt dat de wet oneerlijk in elkaar zit. Jij ondervindt tenslotte dagelijks de gevolgen van de daden van mensen die jou hebben misbruikt en zij lopen vrij rond!
Het is voor het in stand houden van de rechtsstaat in mijn ogen wel heel belangrijk dat er voldoende bewijs moet zijn om iemand te kunnen veroordelen. Dat is heel erg en heel moeilijk voor de slachtoffers van daders die vrijuit gaan. De andere kant echter (veroordelen bij onvoldoende of geen bewijs) is een gevaar voor iedereen in de samenleving, een mogelijke inbreuk om de rechten van ons allemaal. In een rechtsstaat kan dat niet.
Al neemt dat uiteraard niet weg dat het voor een slachtoffer van een dader die vrij rondloopt, ontzettend oneerlijk aan kan voelen...
Je mag altijd aangifte doen star-light, de politie is verplicht je aangifte op te nemen. De officier van justitie gaat vervolgens kijken of hij of zij voldoende mogelijkheden ziet om de zaak voor de rechter te brengen. In een rechtsstaat is het zo dat een verdachte onschuldig is tot het tegendeel is bewezen. Een officier van justitie bekijkt daarom voor hij of zij de zaak voor de rechter brengt, of hij of zij voldoende bewijzen ziet.
Het is niet de taak van de politieambtenaar die de aangifte opneemt om dit te doen.
Wellicht hebben ze je verteld dat een aangifte 'niet veel zin heeft' omdat ze inschatten dat er helaas te weinig bewijzen zijn. Als jij aangifte doet en de zaak komt uiteindelijk niet voor omdat de officier van justitie geen mogelijkheden ziet, of de zaak komt wel voor maar de rechter vindt dat er onvoldoende bewijzen zijn, kan dat pijnlijk en heel verdrietig zijn voor jou.
Als jij echter aangifte wil doen star-light, is de politie simpelweg verplicht om deze aangifte op te nemen. Je kan natuurlijk ook een afspraak maken met hen of bijv. met slachtofferhulp, bureau rechtshulp of een advocaat om de opties door te nemen en te bedenken wat de verschillende uitkomstmogelijkheden met jóu zouden doen.
Ik kan me voorstellen dat je het gevoel hebt dat de wet oneerlijk in elkaar zit. Jij ondervindt tenslotte dagelijks de gevolgen van de daden van mensen die jou hebben misbruikt en zij lopen vrij rond!
Het is voor het in stand houden van de rechtsstaat in mijn ogen wel heel belangrijk dat er voldoende bewijs moet zijn om iemand te kunnen veroordelen. Dat is heel erg en heel moeilijk voor de slachtoffers van daders die vrijuit gaan. De andere kant echter (veroordelen bij onvoldoende of geen bewijs) is een gevaar voor iedereen in de samenleving, een mogelijke inbreuk om de rechten van ons allemaal. In een rechtsstaat kan dat niet.
Al neemt dat uiteraard niet weg dat het voor een slachtoffer van een dader die vrij rondloopt, ontzettend oneerlijk aan kan voelen...
There is freedom waiting for you, on the breezes of the sky, and you ask: "What if I fall?" Oh but my darling, what if you fly? - Erin Hanson
vrijdag 14 september 2012 om 11:57
vrijdag 14 september 2012 om 12:06
Godver vrouw, wat lopen er toch een eikels rond he. Wat erg dat dit je overkomen is en wat jammer dat de politie je niet wil helpen.
Misschien kun je wraak nemen op een subtieler manier, denk je dat dat je zou kunnen helpen? Ik heb ooit een vriendin met hetzelfde verleden voorgesteld om de voorgevel van het huis van de dader roze te schilderen. Dat kost je hooguit een hoop geld, als je al betrapt word. Is hij getrouwd? Heeft hij zelf kinderen?
Misschien kun je wraak nemen op een subtieler manier, denk je dat dat je zou kunnen helpen? Ik heb ooit een vriendin met hetzelfde verleden voorgesteld om de voorgevel van het huis van de dader roze te schilderen. Dat kost je hooguit een hoop geld, als je al betrapt word. Is hij getrouwd? Heeft hij zelf kinderen?
vrijdag 14 september 2012 om 12:16
Wat raar dat ze het over slaan gaan hebben. Ik heb prima aangifte kunnen doen, zoveel jaar na misbruik en over fysiek geweld hebben ze het niet gehad. Uiteindelijk was er te weinig bewijs, maar dat snap ik ook nog wel.
En ik snap heel goed dat je compleet van de wap bent nu, ik denk af en toe dat ik hem ergens zie en schiet dan al in de stress. Terwijl ik denk dat hij qua leeftijd allang onder de zoden moet liggen.
En ik snap heel goed dat je compleet van de wap bent nu, ik denk af en toe dat ik hem ergens zie en schiet dan al in de stress. Terwijl ik denk dat hij qua leeftijd allang onder de zoden moet liggen.
vrijdag 14 september 2012 om 12:26
quote:monsterpinguin schreef op 14 september 2012 @ 11:53:
Ik zou niet alleen maar afgaan op het advies van de politie. Wie zegt dat je goed advies hebt gekregen van deze persoon? Wellicht is het nuttig om een orienterend gesprek met een gespecialiseerde advocaat te voeren.
Eens.
In mijn ervaring is het helaas zo dat de politie er soms veel aan doet om geen aangifte op te hoeven nemen.
Dat heb ik in een paar vrij ernstige zaken meegemaakt, waaronder een heftig geweldsdelict twee jaar geleden. Toen werd, in mijn huis een, voor de ogen van mijn man, mishandelde vrouw afgeraden om aangifte te doen, want het was zo'n 'gedoe'. Ik heb de twee agenten gevraagd of ze serieus waren, kreeg bevestigend antwoord en heb ze vervolgens gevraagd mijn huis te verlaten en een klacht ingediend.
Dus ga naar een advocaat en laat je voorlichten over je mogelijkheden. Als hij/zij zegt dat het wel of geen geen zin heeft, een zaak, dan weet je het zeker.
Ik zou niet alleen maar afgaan op het advies van de politie. Wie zegt dat je goed advies hebt gekregen van deze persoon? Wellicht is het nuttig om een orienterend gesprek met een gespecialiseerde advocaat te voeren.
Eens.
In mijn ervaring is het helaas zo dat de politie er soms veel aan doet om geen aangifte op te hoeven nemen.
Dat heb ik in een paar vrij ernstige zaken meegemaakt, waaronder een heftig geweldsdelict twee jaar geleden. Toen werd, in mijn huis een, voor de ogen van mijn man, mishandelde vrouw afgeraden om aangifte te doen, want het was zo'n 'gedoe'. Ik heb de twee agenten gevraagd of ze serieus waren, kreeg bevestigend antwoord en heb ze vervolgens gevraagd mijn huis te verlaten en een klacht ingediend.
Dus ga naar een advocaat en laat je voorlichten over je mogelijkheden. Als hij/zij zegt dat het wel of geen geen zin heeft, een zaak, dan weet je het zeker.
vrijdag 14 september 2012 om 12:30
O, en als je niet naar een advocaat wil gaan, dan kan ik me dat voorstellen.
Ik heb het ook niet gedaan. Omdat ik heel jong was tijdens het misbruik (van mijn ongeveer vierde/vijfde tot mijn negende) en ik me sommige dingen, als in tijden en plaatsen en zo niet meer goed kan herinneren en ook als de dood was voor alle details die me gevraagd zouden worden. Alleen al er in het algemeen over praten levert een hoop emoties op.
Dus ik zou het ook begrijpen als je de boel niet helemaal op wil rakelen.
Ik heb het ook niet gedaan. Omdat ik heel jong was tijdens het misbruik (van mijn ongeveer vierde/vijfde tot mijn negende) en ik me sommige dingen, als in tijden en plaatsen en zo niet meer goed kan herinneren en ook als de dood was voor alle details die me gevraagd zouden worden. Alleen al er in het algemeen over praten levert een hoop emoties op.
Dus ik zou het ook begrijpen als je de boel niet helemaal op wil rakelen.
vrijdag 14 september 2012 om 12:33
Starlight, ik zou toch aangifte doen als jou dat een beter gevoel geeft. Ook al volgt er misschien geen veroordeling, je hebt er dan in elk geval iets aan gedaan. De dader weet dan ook dat hij er niet zomaar mee wegkomt (ik neem aan dat ze hem gaan verhoren?). Maar... ik zou dit niet in mijn eentje doen. Heb je iemand die je juridisch bij kan staan? (informeren bij slachtofferhulp misschien?) Ik denk dat de politie je alvast wilde voorbereiden op een teleurstelling voor wat betreft een eventuele veroordeling. Maar een aangifte kan wel! Daarmee geef je in elk geval aan dat dit niet zomaar onder de tafel kan worden geschoven. Wie weet komt er nog meer uit voort en heeft het toch gevolgen voor de dader. De moeite waard! Zo ben jij in elk geval de sterkste partij. Bij recht in eigen hand nemen (hoe begrijpelijk ook) zal dit niet het geval zijn. Sterkte en laat je niet tegenhouden als jij aangifte wilt doen!
vrijdag 14 september 2012 om 12:34
Het waren 2 vrouwelijke zeden-agenten in vrije tijds kleding die mijn verhaal opnamen op recorder en me vragen stelden.
Ze vertelden dat de informatie opgeslagen werd, weet niet meer precies in wat voor vorm.
Ik sta er nog steeds achter om aangifte te doen, maar de tekst van Gamayun "De andere kant echter (veroordelen bij onvoldoende of geen bewijs) is een gevaar voor iedereen in de samenleving, een mogelijke inbreuk om de rechten van ons allemaal. In een rechtsstaat kan dat niet."
zet me dan weer aan het denken...
Hij is getrouwd en heeft 2 kinderen, vroeger paste ik op hun kinderen en bracht mijn vrije tijd met ze door.
Ik kwam de laatste tijd geregeld zijn nu volwassen dochter tegen, heb haar niet verteld wat er is gebeurd, wel hints gegeven, maar had wel sterk de behoefte.
@ Confiture, hahaha hilarisch idee van het rose schilderen!
Kan ik toch een beetje glimlachen.
De bewijzen die ik heb zijn mijn dagboeken waarin ik de hele gebeurtenis heb opgeschreven nog voordat ik in therapie ging, dus ik dan is dat toch vers als in op papier?
Ik denk dat ik toch nog een keer een second opinion ga doen op het bureau.
Ze vertelden dat de informatie opgeslagen werd, weet niet meer precies in wat voor vorm.
Ik sta er nog steeds achter om aangifte te doen, maar de tekst van Gamayun "De andere kant echter (veroordelen bij onvoldoende of geen bewijs) is een gevaar voor iedereen in de samenleving, een mogelijke inbreuk om de rechten van ons allemaal. In een rechtsstaat kan dat niet."
zet me dan weer aan het denken...
Hij is getrouwd en heeft 2 kinderen, vroeger paste ik op hun kinderen en bracht mijn vrije tijd met ze door.
Ik kwam de laatste tijd geregeld zijn nu volwassen dochter tegen, heb haar niet verteld wat er is gebeurd, wel hints gegeven, maar had wel sterk de behoefte.
@ Confiture, hahaha hilarisch idee van het rose schilderen!
Kan ik toch een beetje glimlachen.
De bewijzen die ik heb zijn mijn dagboeken waarin ik de hele gebeurtenis heb opgeschreven nog voordat ik in therapie ging, dus ik dan is dat toch vers als in op papier?
Ik denk dat ik toch nog een keer een second opinion ga doen op het bureau.
vrijdag 14 september 2012 om 12:37
vrijdag 14 september 2012 om 12:47
@ Eleonora, wat afschuwelijk om zo afgewimpeld te worden ook!
Het tweede deel is inderdaad heel erg bij mij ook van toepassing, ik kan me dan wel tijden en plaatsen herinneren maar precieze details van al die jaren niet meer, alleen de hele heftige.
Bij mij vond het plaats tussen mijn 15de en 18de.
Het is vooral dat het me psychisch sloopt om van het kastje naar de muur gestuurd te worden en inderdaad alles wat ik dacht echt verwerkt te hebben weer op te moeten rakelen, waarnaar er toch weer details naar boven komen die ik had weggestopt en nog niet had verwerkt.
Het tweede deel is inderdaad heel erg bij mij ook van toepassing, ik kan me dan wel tijden en plaatsen herinneren maar precieze details van al die jaren niet meer, alleen de hele heftige.
Bij mij vond het plaats tussen mijn 15de en 18de.
Het is vooral dat het me psychisch sloopt om van het kastje naar de muur gestuurd te worden en inderdaad alles wat ik dacht echt verwerkt te hebben weer op te moeten rakelen, waarnaar er toch weer details naar boven komen die ik had weggestopt en nog niet had verwerkt.
vrijdag 14 september 2012 om 12:55
Lieve Star-Light, dat begrijp ik wederom weer zó goed....
Niet dat ik het niet geprobeerd heb hoor, om een en ander onder woorden te brengen maar in die tijd deed die man dingen met mij waar ik nog geen woorden voor had. Het is achteraf ook heel moeilijk om de goede woorden te vinden zonder over te geven. Nu nog steeds.
Niet dat ik het niet geprobeerd heb hoor, om een en ander onder woorden te brengen maar in die tijd deed die man dingen met mij waar ik nog geen woorden voor had. Het is achteraf ook heel moeilijk om de goede woorden te vinden zonder over te geven. Nu nog steeds.
vrijdag 14 september 2012 om 12:55
Als jij aangifte wil doen, moet je dat absoluut doen! Ze zijn verplicht je aangifte op te nemen. Het is aan de officier van justitie om te kijken wat deze met de bewijzen (bijvoorbeeld jouw dagboeken) kan en of deze mogelijkheden ziet om de zaak voor de rechter te brengen.
Misschien kun je contact opnemen met slachtofferhulp. Zij kunnen je vertellen hoe het precies in zijn werk gaat, helpen bij de aangifte door bijvoorbeeld, als je dat wil, erbij aanewzig te zijn en ook daarna ondersteunen in het vervolg. Misschien kunnen ze ook de voors- en tegens mbt aangifte met je afwegen.
Misschien kun je contact opnemen met slachtofferhulp. Zij kunnen je vertellen hoe het precies in zijn werk gaat, helpen bij de aangifte door bijvoorbeeld, als je dat wil, erbij aanewzig te zijn en ook daarna ondersteunen in het vervolg. Misschien kunnen ze ook de voors- en tegens mbt aangifte met je afwegen.
There is freedom waiting for you, on the breezes of the sky, and you ask: "What if I fall?" Oh but my darling, what if you fly? - Erin Hanson
vrijdag 14 september 2012 om 13:02
Ik snap je helaas maar al te goed. Ik heb geen aangifte durven doen vanwege leeftijd en schaamte. Ik hoop voor jou dat je wel aangifte kunt doen en dat er wat mee wordt gedaan. Ik vind het heel erg van die agentes dat ze het je hebben afgeraden. Als zij in jou schoenen hadden gestaan hadden ze het ook gewild. Ik hoop voor gerechtigheid voor je.
