Ik voel mij zo rot!

Ik denk dat jij alles te negatief bekijkt, negatiever dan het daadwerkelijk is. Met name in het laatste voorbeeld.

Mogelijk ook door een negatief zelfbeeld.

Het zou goed zijn iets aan je ernstige overgewicht te doen, als dat lukt in stappen en je boekt resultaat, krijg je daar ook meer zelfvertrouwen van.

Misschien kan je iets gaan doen om actief te leren positiever te denken evt. met behulp van je therapeut.

Is je leven werkelijk zo instabiel? Ik lees namelijk het volgende:

- Je hebt een fijne relatie; voelt vertrouwd.

- Je hebt goede vriendschappen.

- Je hebt een baan (ook al is 't niet helemaal wat je zou willen).



Ok, dus dat heb je allemaal al. Punten waar je wat aan zou kunnen doen:

- Je gewicht/gezonde leefstijl.

- Je zelfbeeld.

- Ander werk zoeken.

- Eigen woonplek vinden.



Met je gewicht en zelfbeeld ben je al bezig met een gedragstherapeut. Dus je bent op de goede weg volgens mij.

Die dippen die je zo nu en dan ervaart, horen gewoon bij het leven. Maar je zou mss wel iets lichter/positiever kunnen proberen te denken. Uiteindelijk moet je het zelf doen; je kunt ook boeken lezen over (anti)piekeren, positief denken, mindfullness e.d.

wat verwacht je van dit topic? Je hebt al professionele hulp, hier kan niemand je veel meer adviezen geven dan dat zij dat geven.

Het enige wat je kan doen is de adviezen opvolgen en daar heel hard aan werken.



Je geluk heb je zelf in de hand!

je bent gewoon onzeker, je hebt helemaal geen instabiel leven.

Heb je al eens cognitieve gedragstherapie gehad?

Ik weet weinig te zeggen qua advies oid. Heb van het meeste zoals therapieën ed geen verstand nl.

Maar wil je wel een zeggen dat je best wel trots op jezelf mag zijn!!

Je erkent je problemen niet alleen, je pakt ze ook aan. Je kan alleen niet alles tegelijk. Moet je ook niet willen denk ik, dan krijg je chaos. Of, iig dat zou bij mij gebeuren dan.

En wil je even een geven.

Wat heeft autisme hiermee te maken?

gewoon een therapeut zoeken of beter nog, laat je doorverwijzen door je huisarts. Het hoeft niet te "klikken" met je therapeut, het gaat erom dat hij/zij je de goede therapie geeft. Gedragstherapie heeft niks te maken met analyseren van jezelf of wroeten in je verleden, het is een manier om anders te leren denken waardoor je gedrag verandert.

Eens met Chocokat.



En dat die dolle verliefdheid van in het begin er niet meer is, is heel normaal. Je zegt zelf al dat die gevoelens over gaan in waardering en houden van. En dat geldt voor je vriend ook net zo goed. Dus niet meer twijfelen over zijn gevoelens voor jou.

@Meds: Het moet zeer zeker wel klikken met een therapeut. Als het niet klikt, werkt het niet.

Mee eens dat het moet klikken. Je moet je wel op je gemak voelen en vertrouwen hebben, anders ga je nooit serieus iets van hem/haar aannemen en blijf je in het zelfde circeltje zitten.



Verder een knuffel voor TO, ik herken je gevoelens. Gelukkig voel ik me al een paar jaar een heel stuk beter.

Ik moet wel eerlijk zeggen dat het voor mij heel veel scheelde toen ik van 120 naar 95 kg ging. Ik ben er nog niet, maar dit scheelt al zo ontzettend veel!

Iedereen is zoals ie is, maar als je dat zelf niet kunt accepteren dan moet je je grootste probleem aanpakken.



Daar ben je al mee begonnen, ga zo door en veel succes!

Hoi Demi,

Wel heel herkenbaar wat je schrijft. Rond mijn 20e was ik zo verlegen en introvert dat ik zelf ook dacht dat ik autistisch was. Uiteindelijk bleek het te gaan om een sociale fobie. Ik heb heel hard gewerkt om deze grotendeels te overwinnen. Een introverte persoonlijkheid blijft, maar het houdt mij niet meer tegen om te doen wat ik echt wil (= met mensen werken!). Rond mijn 20e WILDE ik wel heel graag contact met mensen maar DURFDE ik niet. Terwijl mijn omgeving dacht dat het ging om desinteresse of een contactstoornis. Het was gewoon angst.



Als ik je verhaal zo lees denk ik dat je een heel leuk en ook gevoelig persoon bent. Ogenschijnlijk lijkt het allemaal goed te gaan: een relatie, een baan. Maar diep van binnen weet je dat je het allemaal anders wilt en ben je helemaal niet tevreden. Anderen kunnen makkelijk zeggen: pak je gewicht aan, verander van baan, maar zo makkelijk is dat allemaal niet. Je hebt hier goede begeleiding in nodig. In ieder geval goed dat er ook wordt gekeken naar het verhaal achter je eetpatroon. Want dat komt natuurlijk ergens vandaan.



Ook je pestverleden heeft waarschijnlijk veel kapot gemaakt. Het vertrouwen in andere mensen en ook in jezelf. Dat zijn tenminste mijn ervaringen (ik ben heel erg gepest op de middelbare school).



Wat ik je zou adviseren is een therapeut zoeken waarmee je echt een klik hebt en 100% vertrouwen. Dat is de basis van therapie. Uiteindelijk moet je zelf het werk doen, maar je kunt wel begeleid worden hierin door iemand die het totale plaatje ziet en jou weet te doorgronden. Ik heb zelf een heel goede therapeut gehad die mij er doorheen gesleept heeft. Dat was echt een intensieve tijd, maar ik ben wel verder gekomen.



Cognitieve gedragstherapie is geschikt om jezelf het doemdenken af te leren, maar het pakt niet aan waar problemen vandaan komen. Het kan helpen om dieper te gaan kijken.



Sterkte ermee.