Psyche
alle pijlers
Angsten. Even mijn ei kwijt.
maandag 17 september 2012 om 21:23
maandag 17 september 2012 om 22:37
maandag 17 september 2012 om 23:48
Wat Zimaja schreef herken ik heel erg. Zolang je je zo afzet tegen de angst, blijf je vechten. Daar wordt je doodmoe van, en het maakt het alleen maar erger. Op een bepaald moment leerde ik inzien: 'oh, ik ben nu even angstig omdat ik straks zus-en-zo moet doen. Nou ja, dat is dan maar zo, gaat wel weer over.' Niet proberen het te verminderen, zorgt er gek genoeg al voor dat het minder wordt.
Ook je darm problemen zijn bekend. Ik ben een tijdje overspannen geweest (jaren geleden), en toen was ik ook altijd bang dat ik last van mijn buik zou krijgen of moest overgeven. Op een gegeven moment ben ik er maar een beetje in meegegaan. Ik ging wel naar het theater, maar dan dus (bijna) aan het uiteinde van de rij zitten. En in de trein had ik een soort zakje in mijn tas dat eigenlijk voor wagenziekte bedoeld is. Door dit soort dingen had ik het gevoel dat ik zelf wat controle had, want als het 'mis' zou gaan, was er een oplossing. Met als gevol dat je minder gespannen bent, en het dus helemaal niet nodig is. En naar mate meer dingen gewoon goed gaan, wordt de angst ook minder.
Ik weet niet of ik het duidelijk uit kan leggen, maar het kwam er voor mij dus op neer dat ik ging kijken onder welke voorwaarden ik ergens niet zo gespannen van werd. En daardoor was ik staat bijna alles gewoon te doen, en nam de onrust ook af.
Gevoelige darmen heb ik nog steeds, ik maak er zelfs wel eens grapjes over. Nou werk ik op een maag, darm en lever afdeling van een ziekenhuis, dus mijn collega's kunnen dat wel hebben. Maar als ik vlak voor een spannende presentatie even naar het toilet moet, roep ik ook rustig dat ik even een kleine PDS aanval heb. En ik weet dat het weer over gaat, dus jammer dan.
Ik besef dat iet makkelijker klinkt dan gedaan is, maar het kan echt. Heel goed dat je hulp zoekt, soms kunnen zelfs gewoon praktische handvatten al heel veel helpen.
En misschien niet voor nu, maar over een tijdje: ik vond het boek 'Feel the fear and do it anyway', heel verhelderend. Dat gaat over hoe normaal het is om angstig te zijn voor sommige dingen, en hoe daar overheen te komen.
Ook je darm problemen zijn bekend. Ik ben een tijdje overspannen geweest (jaren geleden), en toen was ik ook altijd bang dat ik last van mijn buik zou krijgen of moest overgeven. Op een gegeven moment ben ik er maar een beetje in meegegaan. Ik ging wel naar het theater, maar dan dus (bijna) aan het uiteinde van de rij zitten. En in de trein had ik een soort zakje in mijn tas dat eigenlijk voor wagenziekte bedoeld is. Door dit soort dingen had ik het gevoel dat ik zelf wat controle had, want als het 'mis' zou gaan, was er een oplossing. Met als gevol dat je minder gespannen bent, en het dus helemaal niet nodig is. En naar mate meer dingen gewoon goed gaan, wordt de angst ook minder.
Ik weet niet of ik het duidelijk uit kan leggen, maar het kwam er voor mij dus op neer dat ik ging kijken onder welke voorwaarden ik ergens niet zo gespannen van werd. En daardoor was ik staat bijna alles gewoon te doen, en nam de onrust ook af.
Gevoelige darmen heb ik nog steeds, ik maak er zelfs wel eens grapjes over. Nou werk ik op een maag, darm en lever afdeling van een ziekenhuis, dus mijn collega's kunnen dat wel hebben. Maar als ik vlak voor een spannende presentatie even naar het toilet moet, roep ik ook rustig dat ik even een kleine PDS aanval heb. En ik weet dat het weer over gaat, dus jammer dan.
Ik besef dat iet makkelijker klinkt dan gedaan is, maar het kan echt. Heel goed dat je hulp zoekt, soms kunnen zelfs gewoon praktische handvatten al heel veel helpen.
En misschien niet voor nu, maar over een tijdje: ik vond het boek 'Feel the fear and do it anyway', heel verhelderend. Dat gaat over hoe normaal het is om angstig te zijn voor sommige dingen, en hoe daar overheen te komen.
dinsdag 18 september 2012 om 11:11
Lieve dames, bedankt voor jullie fijne berichten.
Djazz, ik zou graag met je willen mailen . Ik zet mijn mailadres wel even neer:
Zimaja, ik ben inderdaad jong en moet er niet aan denken om nog veel langer op deze manier door te gaan. Ik hoop dat ik het tij snel kan keren!
Nausicaa, dus doordat jij tegen je angst 'praat' neemt het af/gaat het weg?
Ik vind het heel eng om die angst te erkennen omdat ik dan het gevoel heb dat ik juist in paniek ga raken.
Bedankt voor je tips. Aan het uiteinde van de rij gaan zitten pas ik inderdaad al toe, een zakje mee voor in de trein is ook een goed idee. Het gaat voor mij dan meer om het idee dat áls er iets gebeurt, de gevolgen niet zo erg zijn. En daardoor neemt de angst inderdaad al wat af
Ik ben bang dat mijn gevoelige darmen inderdaad altijd zullen blijven. Maar door er op een humoristische manier over te praten is het al veel minder erg. Ik weet ook dat ik er zelf een groot ding van maak.
Jullie berichten doen me echt goed, ik lees ze constant over
Djazz, ik zou graag met je willen mailen . Ik zet mijn mailadres wel even neer:
Zimaja, ik ben inderdaad jong en moet er niet aan denken om nog veel langer op deze manier door te gaan. Ik hoop dat ik het tij snel kan keren!
Nausicaa, dus doordat jij tegen je angst 'praat' neemt het af/gaat het weg?
Ik vind het heel eng om die angst te erkennen omdat ik dan het gevoel heb dat ik juist in paniek ga raken.
Bedankt voor je tips. Aan het uiteinde van de rij gaan zitten pas ik inderdaad al toe, een zakje mee voor in de trein is ook een goed idee. Het gaat voor mij dan meer om het idee dat áls er iets gebeurt, de gevolgen niet zo erg zijn. En daardoor neemt de angst inderdaad al wat af
Ik ben bang dat mijn gevoelige darmen inderdaad altijd zullen blijven. Maar door er op een humoristische manier over te praten is het al veel minder erg. Ik weet ook dat ik er zelf een groot ding van maak.
Jullie berichten doen me echt goed, ik lees ze constant over
dinsdag 18 september 2012 om 13:01
Hoi aardbeilimonade, wilde nog even zeggen dat het aangaan van de angst inderdaad makkelijker klinkt dan het is. Je moet het ook niet van de een op de andere dag doen. Je moet wel een plan van aanpak hebben en daar volledig achter staan. Maar dat leer je wel bij de psycholoog.
Het helpt ook om volledig te snappen hoe angst in je lichaam werkt. Dus hoe die vicieuze cirkel werkt.
In het kort: je denkt iets, daar wordt je bang van, je geest kent het verschil niet tussen echt of nep en maakt adrenaline aan om te vluchten of te vechten, jij voelt deze lichamelijke symptomen en wordt daar weer banger van, dus denkt je geest dat er echt iets aan de hand is, daardoor maakt je lichaam weer meer adrealine aan, jij voelt je nog rotter en ga zo maar door.
Door je te realiseren dat je deze angst zelf veroorzaakt en in stand houdt kan je hem ook beter tegen gaan. Waarschijnlijk begint het altijd bij een zelfde gedachten of lichamelijke sensatie. Eigenlijk zou je dat "start" signaal niet meer als een start moeten zien maar als een "vals alarm" en dan moet je je lichaam ook duidelijk maken dat het vals alarm is door rustig te ademen, lief voor jezelf te zijn, te lachen. Alles behalve angstig reageren....
Kan je het nog volgen? Hoop dat je er wat aan hebt!
Het helpt ook om volledig te snappen hoe angst in je lichaam werkt. Dus hoe die vicieuze cirkel werkt.
In het kort: je denkt iets, daar wordt je bang van, je geest kent het verschil niet tussen echt of nep en maakt adrenaline aan om te vluchten of te vechten, jij voelt deze lichamelijke symptomen en wordt daar weer banger van, dus denkt je geest dat er echt iets aan de hand is, daardoor maakt je lichaam weer meer adrealine aan, jij voelt je nog rotter en ga zo maar door.
Door je te realiseren dat je deze angst zelf veroorzaakt en in stand houdt kan je hem ook beter tegen gaan. Waarschijnlijk begint het altijd bij een zelfde gedachten of lichamelijke sensatie. Eigenlijk zou je dat "start" signaal niet meer als een start moeten zien maar als een "vals alarm" en dan moet je je lichaam ook duidelijk maken dat het vals alarm is door rustig te ademen, lief voor jezelf te zijn, te lachen. Alles behalve angstig reageren....
Kan je het nog volgen? Hoop dat je er wat aan hebt!
dinsdag 18 september 2012 om 13:36
Ja, ik kan je verhaal heel goed volgen, dankje.
Ik realiseer me wel dat ik deze angsten zelf veroorzaak en in stand houdt. Maar ik vind het lastig te zeggen bij welke gedachte of lichamelijke sensatie het precies begint, omdat ik het dus eng vind om dat toe te laten. Ik probeer er zo min mogelijk aan te denken en stop het eigenlijk weg in mijn achterhoofd. Maar op sommige momenten is die angst zo overweldigend dat ik het niet weg kan stoppen en dan overheerst het alles.
Lachen en lief voor jezelf zijn is echt een goede tip en het leidt af. Alleen hoop ik toch dat er een moment komt dat ik mezelf niet meer af hoef te leiden omdat ik deze gedachten dan gewoon helemaal niet meer heb!
Djazz, nadat ik je bericht las heb ik mijn mailadres weer verwijderd, maar ik realiseer me nu pas dat je 'm misschien niet hebt opgeslagen.
Ik realiseer me wel dat ik deze angsten zelf veroorzaak en in stand houdt. Maar ik vind het lastig te zeggen bij welke gedachte of lichamelijke sensatie het precies begint, omdat ik het dus eng vind om dat toe te laten. Ik probeer er zo min mogelijk aan te denken en stop het eigenlijk weg in mijn achterhoofd. Maar op sommige momenten is die angst zo overweldigend dat ik het niet weg kan stoppen en dan overheerst het alles.
Lachen en lief voor jezelf zijn is echt een goede tip en het leidt af. Alleen hoop ik toch dat er een moment komt dat ik mezelf niet meer af hoef te leiden omdat ik deze gedachten dan gewoon helemaal niet meer heb!
Djazz, nadat ik je bericht las heb ik mijn mailadres weer verwijderd, maar ik realiseer me nu pas dat je 'm misschien niet hebt opgeslagen.
, dus hij kan weer weg
dinsdag 18 september 2012 om 14:22
Aardbeitje, je moet daar ook aan toe zijn, je angsten onder ogen komen en aan gaan. Ik heb jaren m'n kop in het zand gestoken maar op een gegeven moment zie je in dat je er niet komt met struisvogel politiek. Ik hoop oprecht dat jij de kracht hebt dat nu al aan te gaan....ben je maar gelijk klaar mee
woensdag 19 september 2012 om 11:09
Zimaja, bedankt voor je lieve bericht. Ik wil mijn kop niet in het zand steken omdat ik dan het gevoel heb dat ik wel doorga, maar toch ook stilsta. Of in ieder geval, zo voel ik me nu. Dus ik hoop dat ik inderdaad mijn angsten onder ogen durf te komen.
Ik ga vanmiddag documenten ophalen waarvan de psycholoog had gevraagd of ik die mee wilde sturen met mijn intakeformulieren. Daarna kan ik de boel eindelijk opsturen en dan vrijdag bellen voor een afspraak
Ik ga vanmiddag documenten ophalen waarvan de psycholoog had gevraagd of ik die mee wilde sturen met mijn intakeformulieren. Daarna kan ik de boel eindelijk opsturen en dan vrijdag bellen voor een afspraak
woensdag 19 september 2012 om 12:19
Ik praatte niet echt tegen de angst, meer tegen mezelf (en niet hardop ). Ik constateerde bewust dat ik gespannen was, of even wat paniekerig of wat dat ook. Dan wordt het meer iets 'wat gewoon zo is', en minder iets engs. Want als je bedenkt: oh ja, ik ben zenuwachtig, nou ja, ok, dat heb ik wel eerder gehad', weet je ook dat het wel weer over gaat. Het is een onderdeel van mindfullness, constateren dat je iets voelt, zonder dat per se meteen te willen veranderen.
Verder bedoelde ik mijn tips meer als voorbeeld. Als je bij situaties probeert te achterhalen wáárom je er zo gespannen van wordt, kun je ook voorwaarden bedenken waaronder dat minder is. Als je angst bv is dat je last van je buik krijgt, kun je zorgen dat er een toilet in de buurt is. Als je angst is om flauw te vallen, kun je zorgen dat je ergens kunt gaan zitten (desnoods op de grond, is misschien niet gebruikelijk, maar het kán wel). Daardoor word je veel minder beperkt in de dingen die je kunt doen, en voel je je minder rot over jezelf.
Ik heb ook wel eens een presentatie op mijn werk op het laatste moment afgezegd omdat ik echt niet lekker was (gewoon ziek). Vroeger zou ik het gedaan hebben, strak gespannen dat ik zou moeten overgeven of flauw zou vallen. Inmiddels weet ik dat gewoon zeggen dat het echt niet gaat, ook gewoon een optie is. En heb ik de presentatie een week later op mijn normale sprankelende wijze gegeven
. Als dat niet kan, bv omdat het met een klant is oid, kun je zorgen dat er iemand is die het eventueel over kan nemen. Op de begrafenis van mijn oma wilde mijn moeder graag spreken, maar ze was bang dat er dus niet zou lukken door de emotie. Toen heeft ze mij de tekst ook gegeven, en als het echt niet zou gaan, zou ik het voorlezen. De emotie was er nog steeds, maar doordat de druk van 'ik moet, ik heb geen keus' er af was, ging het veel beter.
Maar goed, dit soort dingen kan een psycholoog ook heel goed mee helpen, succes!
Verder bedoelde ik mijn tips meer als voorbeeld. Als je bij situaties probeert te achterhalen wáárom je er zo gespannen van wordt, kun je ook voorwaarden bedenken waaronder dat minder is. Als je angst bv is dat je last van je buik krijgt, kun je zorgen dat er een toilet in de buurt is. Als je angst is om flauw te vallen, kun je zorgen dat je ergens kunt gaan zitten (desnoods op de grond, is misschien niet gebruikelijk, maar het kán wel). Daardoor word je veel minder beperkt in de dingen die je kunt doen, en voel je je minder rot over jezelf.
Ik heb ook wel eens een presentatie op mijn werk op het laatste moment afgezegd omdat ik echt niet lekker was (gewoon ziek). Vroeger zou ik het gedaan hebben, strak gespannen dat ik zou moeten overgeven of flauw zou vallen. Inmiddels weet ik dat gewoon zeggen dat het echt niet gaat, ook gewoon een optie is. En heb ik de presentatie een week later op mijn normale sprankelende wijze gegeven
. Als dat niet kan, bv omdat het met een klant is oid, kun je zorgen dat er iemand is die het eventueel over kan nemen. Op de begrafenis van mijn oma wilde mijn moeder graag spreken, maar ze was bang dat er dus niet zou lukken door de emotie. Toen heeft ze mij de tekst ook gegeven, en als het echt niet zou gaan, zou ik het voorlezen. De emotie was er nog steeds, maar doordat de druk van 'ik moet, ik heb geen keus' er af was, ging het veel beter.Maar goed, dit soort dingen kan een psycholoog ook heel goed mee helpen, succes!
woensdag 19 september 2012 om 15:01
Ik heb juist gellerd dat je geen voorwaarden moet scheppen dat houdt t in stand. Juist leren dat je geen voorwaarden nodig hebt.. Vertrouwen in jezelf en mocht het ooit toch fout gaan dan is het lang zo erg niet als je denkt en zonde om je daar alle jaren zorgen over te maken..
Dus wc zoeken zakje meenemen enz juist niet doen omdat dat soort dingen je lijf t signaal geven dat t echt eng is wat je gaat doen.
Je moet juist leren dat t niet echt ng is maar dat je alleen even die gedachte hebt die er mag zijn
Dus wc zoeken zakje meenemen enz juist niet doen omdat dat soort dingen je lijf t signaal geven dat t echt eng is wat je gaat doen.
Je moet juist leren dat t niet echt ng is maar dat je alleen even die gedachte hebt die er mag zijn
woensdag 19 september 2012 om 15:37
Ik ben het inderdaad met lilyrose eens, je hebt niks en niemand nodig om de angst te overwinnen alleen jezelf!
Voorbeeld: jij zegt tegen jezelf: als mijn moeder bij me is dan hoef ik niet bang te zijn of als ik een zakje bij me heb hoef ik niet bang te zijn. Je maakt jezelf dat wijs en je geloofd het nog ook dus ben je niet bang. Of net zoiets is als ik hier weg ga dan gaat het weg, en dat is dan nog zo ook omdat je alles geloofd wat je op dat moment tegen jezelf zegt.
Je kan dus net zo goed zeggen: ik ga nu naar college en als de professor vandaag een blauw met wit gestippelde string aan heeft met een feestneus op dan wordt ik bang anders is het niet nodig. Of als ik onderweg naar de supermarkt GEEN rode olifant met een aap op z'n rug tegen kom dan hoef ik niet bang te zijn.
Beetje belachelijke voorbeelden maar het gaat om het idee dat je alles geloofd wat je jezelf wijs maakt en dat je dat soort trucjes ook achterwegen kan laten.
Je hebt jezelf en meer heb je niet nodig. Anders hou je toch altijd beperkingen voordat je iets kan doen. Want wat als ergens geen WC is of de zakjes zijn op?
Maar het is moeilijk en ik ben er ook nog lang niet hoor....maar pas als we opgeven en niet meer proberen dan pas kunnen we onszelf afschrijven
Voorbeeld: jij zegt tegen jezelf: als mijn moeder bij me is dan hoef ik niet bang te zijn of als ik een zakje bij me heb hoef ik niet bang te zijn. Je maakt jezelf dat wijs en je geloofd het nog ook dus ben je niet bang. Of net zoiets is als ik hier weg ga dan gaat het weg, en dat is dan nog zo ook omdat je alles geloofd wat je op dat moment tegen jezelf zegt.
Je kan dus net zo goed zeggen: ik ga nu naar college en als de professor vandaag een blauw met wit gestippelde string aan heeft met een feestneus op dan wordt ik bang anders is het niet nodig. Of als ik onderweg naar de supermarkt GEEN rode olifant met een aap op z'n rug tegen kom dan hoef ik niet bang te zijn.
Beetje belachelijke voorbeelden maar het gaat om het idee dat je alles geloofd wat je jezelf wijs maakt en dat je dat soort trucjes ook achterwegen kan laten.
Je hebt jezelf en meer heb je niet nodig. Anders hou je toch altijd beperkingen voordat je iets kan doen. Want wat als ergens geen WC is of de zakjes zijn op?
Maar het is moeilijk en ik ben er ook nog lang niet hoor....maar pas als we opgeven en niet meer proberen dan pas kunnen we onszelf afschrijven
donderdag 20 september 2012 om 10:15
hoe is het gegaan bij de psych?
apart he dat veel mensen hier last van hebben. na 10 jaar heb ik nog altijd diarree remmers op zak. ik gebruik ze nooit maar het is mijn rustgevertje (al was er een tijd dat ik ze veelvuldig gebruikte) in de loop der tijd ben ik erachter gekomen dat ook al voel ik angst en trekt mijn buik samen, door rustig door mijn neus in en mijn mond uit te ademen trekt dit vanzelf weg.....
apart he dat veel mensen hier last van hebben. na 10 jaar heb ik nog altijd diarree remmers op zak. ik gebruik ze nooit maar het is mijn rustgevertje (al was er een tijd dat ik ze veelvuldig gebruikte) in de loop der tijd ben ik erachter gekomen dat ook al voel ik angst en trekt mijn buik samen, door rustig door mijn neus in en mijn mond uit te ademen trekt dit vanzelf weg.....
donderdag 20 september 2012 om 11:25
Nurse, ik ben nog niet bij de psych geweest. Ik moest nog wachten op documenten die ik met mijn intakeformulieren moest meesturen. De documenten kon ik gister ophalen en heb alles meteen op de post gedaan en dan mag ik ze morgen bellen voor een afspraak
Nausicaa, dat praten doe ik inderdaad ook. Ik ga nu alleen proberen om wat liever tegen mezelf te praten.
En die voorwaarden creëren is in het begin inderdaad fijn. Maar ik hoop dat ik uiteindelijk toch zonder kan ik heb er weleens aan gedacht om zakjes o.i.d. mee te nemen maar tot nu toe niet uitgevoerd.
Zimaja, wat doe jij nu precies om van je angst af te komen?
Nausicaa, dat praten doe ik inderdaad ook. Ik ga nu alleen proberen om wat liever tegen mezelf te praten.
En die voorwaarden creëren is in het begin inderdaad fijn. Maar ik hoop dat ik uiteindelijk toch zonder kan ik heb er weleens aan gedacht om zakjes o.i.d. mee te nemen maar tot nu toe niet uitgevoerd.
Zimaja, wat doe jij nu precies om van je angst af te komen?
donderdag 20 september 2012 om 21:27
Hoi aardbeilimonade,
Ik hoop dat je vandaag een goede dag hebt!
Ik loop al jaren met angst (inmiddels zo'n 15 jaar met ups en downs) en heb al veel geprobeerd. Individuele therapie, groeps therapie, via internet, ademenhalings workshops, twee periodes medicatie.
Het afgelopen jaar heb ik veel meegemaakt en ik voelde dat de angst weer terug kwam. Ik wilde het dit keer op eigen kracht en zonder medicatie aanpakken. Ik wilde er ook helemaal van af. Voorheen stopte ik altijd met therapie op het punt dat ik weer normaal kon functioneren maar bleef er wel restangst.
Ik stond ingeschreven bij GGZ en toen hoorde ik via via over Geert Verschaeven. Deze vrouw claimde dankzij zijn sessies haar leven terug gekregen te hebben. Eigenlijk spreekt zo'n in elkaar geflanste therapie door een ervaringsdeskundige mij niet aan en zag ik het als geldklopperij maar de kosten vallen mee (160 euro). Dat zou ik aan eigen risico ook kwijt zijn. En ik dacht het te doen als overbrugging van wachttijd, maar ik had de psycholoog niet meer nodig.
Het succes komt bij mij door het feit dat ik m'n levenswijze heb aangepast: gezonde voeding, zelfreflectie, voldoende rust en ontspanning, sporten, veel leren en lezen over angst opzich, de lat lager leggen, etc etc.
Ik vind het een aanrader maar ieder z'n ding hoor!
Ik hoop dat je vandaag een goede dag hebt!
Ik loop al jaren met angst (inmiddels zo'n 15 jaar met ups en downs) en heb al veel geprobeerd. Individuele therapie, groeps therapie, via internet, ademenhalings workshops, twee periodes medicatie.
Het afgelopen jaar heb ik veel meegemaakt en ik voelde dat de angst weer terug kwam. Ik wilde het dit keer op eigen kracht en zonder medicatie aanpakken. Ik wilde er ook helemaal van af. Voorheen stopte ik altijd met therapie op het punt dat ik weer normaal kon functioneren maar bleef er wel restangst.
Ik stond ingeschreven bij GGZ en toen hoorde ik via via over Geert Verschaeven. Deze vrouw claimde dankzij zijn sessies haar leven terug gekregen te hebben. Eigenlijk spreekt zo'n in elkaar geflanste therapie door een ervaringsdeskundige mij niet aan en zag ik het als geldklopperij maar de kosten vallen mee (160 euro). Dat zou ik aan eigen risico ook kwijt zijn. En ik dacht het te doen als overbrugging van wachttijd, maar ik had de psycholoog niet meer nodig.
Het succes komt bij mij door het feit dat ik m'n levenswijze heb aangepast: gezonde voeding, zelfreflectie, voldoende rust en ontspanning, sporten, veel leren en lezen over angst opzich, de lat lager leggen, etc etc.
Ik vind het een aanrader maar ieder z'n ding hoor!
vrijdag 21 september 2012 om 23:38
Even een kleine radiostilte, sorry. Ik mocht geen berichten meer plaatsen, want volgens het forum was ik niet degene die ingelogd was, digitaal gezien dan Geen idee wat er aan de hand was, maar gelukkig lijkt mijn digitale identiteitscrisis weer voorbij...
Ik begrijp wel wat jullie bedoelen hoor, dat trucjes geen oplossing zijn. Ik ben het daar ook wel mee eens. Ik bedoel deze 'trucjes' ook niet zozeer als lange termijn oplossing. Voor mij was het echter wel een manier om heel veel dingen te kunnen doen, die anders niet gekund hadden. En doordat dat allemaal prima ging, nam bij mij de angst juist af.
Maar ik bedoelde vooral: kijk waar je precies bang voor bent. Als je namelijk het idee hebt dat je bang bent voor 'college' kun je daar niet zoveel aan doen, want dat is een nogal irreële angst (colleges bijten zelden). Maar als je dat kunt specificeren naar 'bang om flauw te vallen', kun je beter bedenken wat je dan zou kunnen doen, en hoe erg dat nou helemaal zou zijn. Waardoor de angst al weer een gedeelte verdwijnt.
En natuurlijk dat geheel plús professionele hulp, maar dat pakt TO al op.
In mijn geval gold trouwens hetzelfde voor medicatie. Ik lees heel vaak 'dat dat natuurlijk ook geen oplossing van het echte probleem is', maar dat bleek het bij mij dus wél. Ik slik nog steeds medicijnen, en zal dat waarschijnlijk ook blijven doen. Het probleem lijkt bij mij namelijk wel degelijk gedeeeltelijk biologisch (en erfelijk, vader heeft precies hetzelfde, en bleek ook precies dezelfde medicatie te krijgen, alleen wist ik dat niet) en dan is dit dus wel een oplossing. Heb er ook geen bezwaar tegen, als ik diabetes had gehad, zou ik ook insuline zijn gaan spuiten indien nodig, dus waarom dit niet? Ik ben niet afgevlakt oid, ben nog gewoon vrolijk, verdrietig, enthousiast of moe, net als iedereen. Waarom zou ik levenslang blijven vechten tegen een biologische aanleg, als daar gewoon een oplossing voor is?
Tegelijk denk ik wel dat er veel te veel mensen antidepressiva slikken. Als je alleen een 'dipje' hebt, heb je die niet nodig. En als je spanningsklachten hebt, moet je die aanpakken (in mijn geval zijn die ook aangepakt door middel van therapie, die pillen alleen zijn geen wondermiddel). Hetzelfde voor trauma's en weet ik wat nog meer. Ik wil dus zeker TO niet aanpraten of zelfs maar aanraden om medicijnen te gaan gebruiken, ik wil met name aangeven dat dé oplossing vaak een combinatie van dingen is, die voor iedereen anders is.
TO, nogmaals: heel goed dat je hulp zoekt, dat is al de eerste stap om er vanaf te komen. Niet schrikken als het toch weer even rot gaat, dat hoort er helaas een beetje bij, maar langzaam maar zeker zal je merken dat het beter gaat. En dan komt er een moment waarop je beseft dat je allerlei dingen gewoon gedaan hebt, zonder van tevoren erover na te denken wat er allemaal kan gebeuren, of je daar druk over te maken. Echt!
Ik begrijp wel wat jullie bedoelen hoor, dat trucjes geen oplossing zijn. Ik ben het daar ook wel mee eens. Ik bedoel deze 'trucjes' ook niet zozeer als lange termijn oplossing. Voor mij was het echter wel een manier om heel veel dingen te kunnen doen, die anders niet gekund hadden. En doordat dat allemaal prima ging, nam bij mij de angst juist af.
Maar ik bedoelde vooral: kijk waar je precies bang voor bent. Als je namelijk het idee hebt dat je bang bent voor 'college' kun je daar niet zoveel aan doen, want dat is een nogal irreële angst (colleges bijten zelden). Maar als je dat kunt specificeren naar 'bang om flauw te vallen', kun je beter bedenken wat je dan zou kunnen doen, en hoe erg dat nou helemaal zou zijn. Waardoor de angst al weer een gedeelte verdwijnt.
En natuurlijk dat geheel plús professionele hulp, maar dat pakt TO al op.
In mijn geval gold trouwens hetzelfde voor medicatie. Ik lees heel vaak 'dat dat natuurlijk ook geen oplossing van het echte probleem is', maar dat bleek het bij mij dus wél. Ik slik nog steeds medicijnen, en zal dat waarschijnlijk ook blijven doen. Het probleem lijkt bij mij namelijk wel degelijk gedeeeltelijk biologisch (en erfelijk, vader heeft precies hetzelfde, en bleek ook precies dezelfde medicatie te krijgen, alleen wist ik dat niet) en dan is dit dus wel een oplossing. Heb er ook geen bezwaar tegen, als ik diabetes had gehad, zou ik ook insuline zijn gaan spuiten indien nodig, dus waarom dit niet? Ik ben niet afgevlakt oid, ben nog gewoon vrolijk, verdrietig, enthousiast of moe, net als iedereen. Waarom zou ik levenslang blijven vechten tegen een biologische aanleg, als daar gewoon een oplossing voor is?
Tegelijk denk ik wel dat er veel te veel mensen antidepressiva slikken. Als je alleen een 'dipje' hebt, heb je die niet nodig. En als je spanningsklachten hebt, moet je die aanpakken (in mijn geval zijn die ook aangepakt door middel van therapie, die pillen alleen zijn geen wondermiddel). Hetzelfde voor trauma's en weet ik wat nog meer. Ik wil dus zeker TO niet aanpraten of zelfs maar aanraden om medicijnen te gaan gebruiken, ik wil met name aangeven dat dé oplossing vaak een combinatie van dingen is, die voor iedereen anders is.
TO, nogmaals: heel goed dat je hulp zoekt, dat is al de eerste stap om er vanaf te komen. Niet schrikken als het toch weer even rot gaat, dat hoort er helaas een beetje bij, maar langzaam maar zeker zal je merken dat het beter gaat. En dan komt er een moment waarop je beseft dat je allerlei dingen gewoon gedaan hebt, zonder van tevoren erover na te denken wat er allemaal kan gebeuren, of je daar druk over te maken. Echt!
zaterdag 22 september 2012 om 00:03
Sorry heb niet alles gelezen, maar ik heb er ook last van gehad. Op een gegeven moment hulp gezocht en samen met de therapeut de angst aangegaan. In het begin met hulp van een half pilletje oxazepam, meer durfde ik niet en dat halfje hielp al. Ik ben ook elke dag gaan lopen, lekker wandelen en diep de frisse lucht inademen. Ik voelde me opeen gegeven moment heel sterk om alles aan te gaan. Als ik weer ergens in een "angstige" situatie was haalde ik diep adem en dacht bij mezelf; kom op, ik leef! Doorzetten! En zo kwam ik stapje voor stapje verder.
Nu denk ik er nog wel eens aan maar onderneem weer alles zonder angsten.
Nu denk ik er nog wel eens aan maar onderneem weer alles zonder angsten.