Psyche
alle pijlers
Angsten. Even mijn ei kwijt.
zaterdag 22 september 2012 om 17:01
Zimaja, poe! 15 jaar! Dat is lang. Wat ontzettend vervelend zeg.
Wat heb je al veel geprobeerd.
En wat fijn dat je nu iets gevonden hebt wat voor jou werkt!
Ik denk dat de dingen die jij noemt inderdaad kunnen helpen. Daarom zit er ook over te denken om naar de diëtist te gaan maar ik wil sowieso zelf uitzoeken waar mijn darmen niet zo goed tegen kunnen zodat ik dat kan mijden.
Ik ben helaas niet aangenomen bij hetgeen waarvoor ik had gesolliciteerd. Aan de ene kant vind ik het jammer, ik zou er goeie ervaringen mee opdoen (en de afwijzing zelf maakt me helaas wel weer onzeker..) maar aan de andere kant heb ik nu meer tijd om me rustig bezig te houden met de psycholoog en met sporten etc.
Nurse, ik snap wel wat je bedoelt hoor. Als je daardoor dingen wél weer gaat doen die je zonder de voorwaarden niet zou doen, is dat toch een stap vooruit. En dan uiteindelijk hopelijk weer alles kunnen doen zonder de voorwaarden, zonder er zelfs maar bij stil te staan.
Ik ben niet bang voor de colleges zelf, maar meer dat ik niet weg kan in die situatie wanneer ik wil.
Fijn dat medicatie voor jou helpt. En inderdaad, als het niet schadelijk is o.i.d. waarom zou je dan stoppen. Ik heb zelf eigenlijk niet nagedacht over medicatie. Heb ook geen idee of de psycholoog daar over gaat beginnen. Dat zie ik allemaal wel.
En misschien zoals madamemicmac zegt, een half pilletje kan al helpen.
En het geeft mij echt moed dat je de angst gewoon helemaal kwijt kan raken, en dingen ondernemen zonder er maar aan te denken!
Ik heb gister de instelling gebeld, ik zou worden teruggebeld maar dat is niet gebeurd. En heb zelf ook niets ondernomen want wist niet of dat terugbellen diezelfde dag zou gebeuren
dus bel maandag maar weer!
Wat heb je al veel geprobeerd.
En wat fijn dat je nu iets gevonden hebt wat voor jou werkt!
Ik denk dat de dingen die jij noemt inderdaad kunnen helpen. Daarom zit er ook over te denken om naar de diëtist te gaan maar ik wil sowieso zelf uitzoeken waar mijn darmen niet zo goed tegen kunnen zodat ik dat kan mijden.
Ik ben helaas niet aangenomen bij hetgeen waarvoor ik had gesolliciteerd. Aan de ene kant vind ik het jammer, ik zou er goeie ervaringen mee opdoen (en de afwijzing zelf maakt me helaas wel weer onzeker..) maar aan de andere kant heb ik nu meer tijd om me rustig bezig te houden met de psycholoog en met sporten etc.
Nurse, ik snap wel wat je bedoelt hoor. Als je daardoor dingen wél weer gaat doen die je zonder de voorwaarden niet zou doen, is dat toch een stap vooruit. En dan uiteindelijk hopelijk weer alles kunnen doen zonder de voorwaarden, zonder er zelfs maar bij stil te staan.
Ik ben niet bang voor de colleges zelf, maar meer dat ik niet weg kan in die situatie wanneer ik wil.
Fijn dat medicatie voor jou helpt. En inderdaad, als het niet schadelijk is o.i.d. waarom zou je dan stoppen. Ik heb zelf eigenlijk niet nagedacht over medicatie. Heb ook geen idee of de psycholoog daar over gaat beginnen. Dat zie ik allemaal wel.
En misschien zoals madamemicmac zegt, een half pilletje kan al helpen.
En het geeft mij echt moed dat je de angst gewoon helemaal kwijt kan raken, en dingen ondernemen zonder er maar aan te denken!
Ik heb gister de instelling gebeld, ik zou worden teruggebeld maar dat is niet gebeurd. En heb zelf ook niets ondernomen want wist niet of dat terugbellen diezelfde dag zou gebeuren
dus bel maandag maar weer!
maandag 24 september 2012 om 10:47
Het is inderdaad vooral angst voor angstgevoelens.
Ik kan pas half december terecht bij de psycholoog
Had ik kunnen weten maar vind het toch jammer.
Kan iemand me helpen met het volgende?
Ik kan waarschijnlijk wel eerder terecht bij een haptonoom, is het aan te raden om al eerder te beginnen met haptotherapie? (en uiteraard ook naar de psycholoog)
Ik kan pas half december terecht bij de psycholoog
Had ik kunnen weten maar vind het toch jammer.
Kan iemand me helpen met het volgende?
Ik kan waarschijnlijk wel eerder terecht bij een haptonoom, is het aan te raden om al eerder te beginnen met haptotherapie? (en uiteraard ook naar de psycholoog)
maandag 24 september 2012 om 12:42
Ik heb zelf geen ervaring met een haptonoom maar een vriend van mijn ouders had ook last van angsten (autorijden/tunnels/bruggen) en die is daar door haptonomie helemaal van af gekomen. Hij raadde het mij ook aan dus ik zou zeggen doen! Dan ben je in ieder geval bezig als overbrugging tot psych. Vreselijk hè die wachttijden
maandag 24 september 2012 om 14:54
Ik herken het gevoel van de angstjes, helaas.
Ik vraag me af of het iets met onzekerheid temaken heeft. De laatste maanden denk ik in doemscenario's en hoewel ik weet dat dat maar relatief is, kom ik er maar niet vanaf. Rare transactie? Ik ben vast gehackt door een of andere Oost-Europeaan. Het veilig gedaan maar wel zonder pil? Er ging vast iets verkeerd (ik heb echt iemand nodig die mij gerust stelt. Zit nu echt uit te kijken naar mijn menstruatie)
Het is zo'n paradox, je weet dat je je geen zorgen hoeft te maken, dat jouw angst onrealistisch is, maar toch heb je ze.
Ik vraag me af of het iets met onzekerheid temaken heeft. De laatste maanden denk ik in doemscenario's en hoewel ik weet dat dat maar relatief is, kom ik er maar niet vanaf. Rare transactie? Ik ben vast gehackt door een of andere Oost-Europeaan. Het veilig gedaan maar wel zonder pil? Er ging vast iets verkeerd (ik heb echt iemand nodig die mij gerust stelt. Zit nu echt uit te kijken naar mijn menstruatie)
Het is zo'n paradox, je weet dat je je geen zorgen hoeft te maken, dat jouw angst onrealistisch is, maar toch heb je ze.
vrijdag 28 september 2012 om 22:34
Mijn dochter van 18 heeft vergelijkbare klachten gehad als jij, angsten, hyperventileren, darmproblemen , niet meer naar school durven etc. Ze heeft gelukkig haar diploma kunnen halen (mede mbv medicatie), nu heeft ze een baantje en loopt bij een therapeut. Het gaat redelijk met haar. Maar het blijft altijd knokken tegen de angst, het is een lang en moeizaam proces en kost heel veel energie maar je mag de angst niet laten winnen. Accepteer jezelf met al je goede en slechte kanten, uiteindelijk gaat het daar om, dat je jezelf de moeite waard vindt! Ik ben hartstikke trots op mijn dochter, jij zou ook trots op jezelf moeten zijn voor wat je - ondanks je angsten - allemaal al bereikt hebt!
zaterdag 6 oktober 2012 om 20:33
quote:CarolaH schreef op 28 september 2012 @ 22:34:
Mijn dochter van 18 heeft vergelijkbare klachten gehad als jij, angsten, hyperventileren, darmproblemen , niet meer naar school durven etc. Ze heeft gelukkig haar diploma kunnen halen (mede mbv medicatie), nu heeft ze een baantje en loopt bij een therapeut. Het gaat redelijk met haar. Maar het blijft altijd knokken tegen de angst, het is een lang en moeizaam proces en kost heel veel energie maar je mag de angst niet laten winnen. Accepteer jezelf met al je goede en slechte kanten, uiteindelijk gaat het daar om, dat je jezelf de moeite waard vindt! Ik ben hartstikke trots op mijn dochter, jij zou ook trots op jezelf moeten zijn voor wat je - ondanks je angsten - allemaal al bereikt hebt!
Bedankt voor je bericht Carola.
Wat naar voor je dochter dat ze het zo erg heeft. Ik heb tot nu toe nog geen echte medicatie nodig/gebruikt.
Je mag inderdaad trots op haar zijn en ik hoop dat ze haar angsten uiteindelijk overwint.
Even een kleine update:
Ik kon in mijn eigen stad pas laat terecht bij de psycholoog. Daarom probeer ik het nu in een nabije stad. Ik word volgende week gebeld en hopelijk kan ik dan eindelijk aan de slag!
Het ging de afgelopen 3 weken best goed, maar had laatst ineens weer een paniekaanval in de collegezaal. Dat voelde zooo ontzettend rot.
Mijn dochter van 18 heeft vergelijkbare klachten gehad als jij, angsten, hyperventileren, darmproblemen , niet meer naar school durven etc. Ze heeft gelukkig haar diploma kunnen halen (mede mbv medicatie), nu heeft ze een baantje en loopt bij een therapeut. Het gaat redelijk met haar. Maar het blijft altijd knokken tegen de angst, het is een lang en moeizaam proces en kost heel veel energie maar je mag de angst niet laten winnen. Accepteer jezelf met al je goede en slechte kanten, uiteindelijk gaat het daar om, dat je jezelf de moeite waard vindt! Ik ben hartstikke trots op mijn dochter, jij zou ook trots op jezelf moeten zijn voor wat je - ondanks je angsten - allemaal al bereikt hebt!
Bedankt voor je bericht Carola.
Wat naar voor je dochter dat ze het zo erg heeft. Ik heb tot nu toe nog geen echte medicatie nodig/gebruikt.
Je mag inderdaad trots op haar zijn en ik hoop dat ze haar angsten uiteindelijk overwint.
Even een kleine update:
Ik kon in mijn eigen stad pas laat terecht bij de psycholoog. Daarom probeer ik het nu in een nabije stad. Ik word volgende week gebeld en hopelijk kan ik dan eindelijk aan de slag!
Het ging de afgelopen 3 weken best goed, maar had laatst ineens weer een paniekaanval in de collegezaal. Dat voelde zooo ontzettend rot.