Relaties
alle pijlers
Opgebrand?
dinsdag 2 oktober 2012 om 09:25
Ivm herkenning heb ik een nieuwe nick aangemaakt. Ik voel me vreselijk opgefokt om diverse redenen en ben bang dat ik het niet heel lang meer trek.
Er speelt van alles, en als ik er over nadenk misschien wel teveel.
Kort samengevat ervaar ik heel veel druk op mijn werk, waar op korte termijn geen verandering in zal komen, lijken vriendschappen op een steeds lager pitje te komen staan (zwangere vriendinnen -andere fase-, vriendinnen met nieuwe relatie die daar compleet in opgaan en waar ik nauwelijks/niets meer van hoor) en mijn relatie die eigenlijk heel erg goed zit, maar waar ik ook wel wat ontevredenheid in ervaar omdat hij zoveel werkt en ik zelden lange tijd met hem samen kan zijn.
Ik heb het gevoel dat ik achter alles en iedereen aan moet lopen, dat ikzelf nooit eens verrast word of wordt meegetrokken in spontane dingen. Ik ben mijn hele leven lang al de kartrekker geweest en dat is dus nu iets waar ik tegenaan loop. Zodra ik achterover leun, gebeurt er dus ook niets. Geen belletjes meer van de vriendin die ik echt dagelijks sprak, maar die nu gezinnetje aan het spelen is het haar nieuwe vriend en zijn kinderen en mij vertelt hoe dol ze op ze is etc. Ik ben niet jaloers en ook niet rancuneus, maar ik kan er gewoon niet bij dat het gaat zoals het gaat.
Alles bij elkaar opgeteld maakt dat ik me steeds meer opgebrand voel. Doodmoe ook. Het liefst vertrek ik nu van mijn werk naar huis en blijf ik daar voorlopig. Ik heb alles normaal gesproken aardig op een rijtje, maar heb het gevoel dat ik mezelf een beetje verlies. Ik huil veel, ben lichtgeraakt in contact met mijn vriend (snel emotioneel), maar verhard juist wat meer naar anderen.
Kortom, help
Ik wil hier graag even mijn ei kwijt en het fijn dat anoniem te kunnen doen.
Er speelt van alles, en als ik er over nadenk misschien wel teveel.
Kort samengevat ervaar ik heel veel druk op mijn werk, waar op korte termijn geen verandering in zal komen, lijken vriendschappen op een steeds lager pitje te komen staan (zwangere vriendinnen -andere fase-, vriendinnen met nieuwe relatie die daar compleet in opgaan en waar ik nauwelijks/niets meer van hoor) en mijn relatie die eigenlijk heel erg goed zit, maar waar ik ook wel wat ontevredenheid in ervaar omdat hij zoveel werkt en ik zelden lange tijd met hem samen kan zijn.
Ik heb het gevoel dat ik achter alles en iedereen aan moet lopen, dat ikzelf nooit eens verrast word of wordt meegetrokken in spontane dingen. Ik ben mijn hele leven lang al de kartrekker geweest en dat is dus nu iets waar ik tegenaan loop. Zodra ik achterover leun, gebeurt er dus ook niets. Geen belletjes meer van de vriendin die ik echt dagelijks sprak, maar die nu gezinnetje aan het spelen is het haar nieuwe vriend en zijn kinderen en mij vertelt hoe dol ze op ze is etc. Ik ben niet jaloers en ook niet rancuneus, maar ik kan er gewoon niet bij dat het gaat zoals het gaat.
Alles bij elkaar opgeteld maakt dat ik me steeds meer opgebrand voel. Doodmoe ook. Het liefst vertrek ik nu van mijn werk naar huis en blijf ik daar voorlopig. Ik heb alles normaal gesproken aardig op een rijtje, maar heb het gevoel dat ik mezelf een beetje verlies. Ik huil veel, ben lichtgeraakt in contact met mijn vriend (snel emotioneel), maar verhard juist wat meer naar anderen.
Kortom, help
Ik wil hier graag even mijn ei kwijt en het fijn dat anoniem te kunnen doen.
dinsdag 2 oktober 2012 om 09:33
Hè bah weet niet wat De Oplossing is, vervelend voor je wel.
Het kar trekken in contact herken ik heel erg! Ik ben erachter dat dit gewoon een gevalletje: accepteren of niet? is... Tja en zo niet dan zul je zien dat je nog minder van ze hoort en wellicht uiteindelijk zelfs niets meer.. Toch is dat (vind ik) minder erg want het kost je dan ook geen frustratie / teleurstelling, en dús geen energie meer.
Misschien is dit wel de tijd voor jou om je op je werk te storten en je te bewijzen, misschien kun je daarna doorgroeien naar een hogere functie? Laat je zien, doe als een man en benadruk dat jij het zo goed regelt allemaal. Waardering op je werk moet je soms afdwingen
En die vriendschappen, misschien even laten voor wat ze zijn, als het echte vrienden zijn gaan ze je vanzelf missen en bellen of komen langs.
Het kar trekken in contact herken ik heel erg! Ik ben erachter dat dit gewoon een gevalletje: accepteren of niet? is... Tja en zo niet dan zul je zien dat je nog minder van ze hoort en wellicht uiteindelijk zelfs niets meer.. Toch is dat (vind ik) minder erg want het kost je dan ook geen frustratie / teleurstelling, en dús geen energie meer.
Misschien is dit wel de tijd voor jou om je op je werk te storten en je te bewijzen, misschien kun je daarna doorgroeien naar een hogere functie? Laat je zien, doe als een man en benadruk dat jij het zo goed regelt allemaal. Waardering op je werk moet je soms afdwingen
En die vriendschappen, misschien even laten voor wat ze zijn, als het echte vrienden zijn gaan ze je vanzelf missen en bellen of komen langs.
dinsdag 2 oktober 2012 om 09:35
En vwb je vriend: práát met hem. Vertel hem waar je behoefte aan hebt (spontaan uitje, een massage, lekker seksen?) en zeg hem ook hoe je je voelt. Dat je hem mist omdat hij veel werkt, dat je hem nodig hebt op de tijden dat hij er wel is.
Als ie een man is snapt ie dat z'n vrouw hem nodig heeft en zal hij extra z'n best doen om jou te ontlasten wanneer jullie samen zijn.
Als ie een man is snapt ie dat z'n vrouw hem nodig heeft en zal hij extra z'n best doen om jou te ontlasten wanneer jullie samen zijn.
dinsdag 2 oktober 2012 om 09:45
Bedankt voor jullie reacties. Fijn dat dat toch altijd zo snel gaat hier.
Ik praat met anderen, ook met mijn vriend. Het is bekend dat als ik veel stress/druk ervaar, ik me zo ga voelen. Maar het duurt wel lang nu en ik raak een beetje uitgeput. Mijn vriend doet echt zijn best, is er altijd voor me als hij kan, maar op de een of andere manier wil ik steeds meer, meer, meer. Op de momenten dat we niet samenzijn ga ik alles ontzettend zitten analyseren en overdenken, waardoor ik me nog slechter voel. Ik weet niet wat een oplossing kan zijn voor nu, vrees ook dat die er niet is ineens. Dat is wel erg frustrerend.
Ik praat met anderen, ook met mijn vriend. Het is bekend dat als ik veel stress/druk ervaar, ik me zo ga voelen. Maar het duurt wel lang nu en ik raak een beetje uitgeput. Mijn vriend doet echt zijn best, is er altijd voor me als hij kan, maar op de een of andere manier wil ik steeds meer, meer, meer. Op de momenten dat we niet samenzijn ga ik alles ontzettend zitten analyseren en overdenken, waardoor ik me nog slechter voel. Ik weet niet wat een oplossing kan zijn voor nu, vrees ook dat die er niet is ineens. Dat is wel erg frustrerend.
dinsdag 2 oktober 2012 om 09:56
Isabellala: ik ken het gevoel! Alleen is het bij mij fout gegaan omdat ik het niet ook tijd doorhad en of ingreep.
Praat met je huisarts, neem verlof en ga even net vakantie. Een andere omgeving doet wonderen.
Maak een plan schrijf op wat je nu eigenlijk wilt en hoe je denkt dit te kunnen bereiken.
Succes!
Praat met je huisarts, neem verlof en ga even net vakantie. Een andere omgeving doet wonderen.
Maak een plan schrijf op wat je nu eigenlijk wilt en hoe je denkt dit te kunnen bereiken.
Succes!
dinsdag 2 oktober 2012 om 09:57
Isabella, als je zo door gaat krijg je echt een burn-out.
Denk nu eens niet: meer, meer, meer.
Doe de noodzakelijke dingen en schuif de rest eens naar een later tijdstip. Je bent waarschijnlijk een perfectionist die alles op de beste manier wil doen. Dat gaat je niet meer lukken.
Nu je ziet dat je links en rechts ingehaald wordt door vriendinnen die minder actie hebben dan jij en het, schijnbaar, beter voor elkaar hebben (huisje, boompje, beestje, kindje) gaat het muntje vallen.
Neem gas terug en bedenk wat het belangrijkste is in jullie leven. Het werk? Het huis? Altijd maar actief bezig zijn? Je ervaart nu zelf dat je er doodmoe van kan worden.
Een keer gewoon samen op de bank kan ook heerlijk ontspannen zijn. En je komt dan ook eens rustig tot elkaar.
Moeilijk om 'af te kicken'? Neem om te beginnen 1 avond in de week waar je NIETS hoef te doen. Gebruik dat samen om een relaxte avond te hebben en alles van je af probeert te zetten. Is moeilijk, maar wel nodig. Je werkt jezelf anders op deze manier echt in een burn-out. En daarna langzaam de tijd voor jullie zelf uitbreiden.
Denk nu eens niet: meer, meer, meer.
Doe de noodzakelijke dingen en schuif de rest eens naar een later tijdstip. Je bent waarschijnlijk een perfectionist die alles op de beste manier wil doen. Dat gaat je niet meer lukken.
Nu je ziet dat je links en rechts ingehaald wordt door vriendinnen die minder actie hebben dan jij en het, schijnbaar, beter voor elkaar hebben (huisje, boompje, beestje, kindje) gaat het muntje vallen.
Neem gas terug en bedenk wat het belangrijkste is in jullie leven. Het werk? Het huis? Altijd maar actief bezig zijn? Je ervaart nu zelf dat je er doodmoe van kan worden.
Een keer gewoon samen op de bank kan ook heerlijk ontspannen zijn. En je komt dan ook eens rustig tot elkaar.
Moeilijk om 'af te kicken'? Neem om te beginnen 1 avond in de week waar je NIETS hoef te doen. Gebruik dat samen om een relaxte avond te hebben en alles van je af probeert te zetten. Is moeilijk, maar wel nodig. Je werkt jezelf anders op deze manier echt in een burn-out. En daarna langzaam de tijd voor jullie zelf uitbreiden.
dinsdag 2 oktober 2012 om 10:04
Ik heb inderdaad ook de neiging om te vluchten, ik snak naar een vakantie en andere omgeving, maar ben er nog niet zo lang geleden van terug.
Rob, ik ben inderdaad heel druk, maar voel me schuldig als ik iets ontspannends doe, omdat ik nog zoveel andere dingen kan doen.
Mijn vriendinnen hebben het niet beter voor elkaar omdat ze zwanger zijn ofzo. Ik heb zelf een goede baan, een fijn huis en vriend, alleen zou ik wel meer tijd met hem door willen brengen. Iemand vroeg me of mijn gevoel ook daar mee te maken kan hebben (relatie) en misschien durf zou ik dat niet zo zeggen, maar had diegene wel een punt. Alleen ook dat is op korte termijn niet te veranderen (zijn werk), dus ik vind het allemaal gewoon erg moeilijk!
Rob, ik ben inderdaad heel druk, maar voel me schuldig als ik iets ontspannends doe, omdat ik nog zoveel andere dingen kan doen.
Mijn vriendinnen hebben het niet beter voor elkaar omdat ze zwanger zijn ofzo. Ik heb zelf een goede baan, een fijn huis en vriend, alleen zou ik wel meer tijd met hem door willen brengen. Iemand vroeg me of mijn gevoel ook daar mee te maken kan hebben (relatie) en misschien durf zou ik dat niet zo zeggen, maar had diegene wel een punt. Alleen ook dat is op korte termijn niet te veranderen (zijn werk), dus ik vind het allemaal gewoon erg moeilijk!
dinsdag 2 oktober 2012 om 10:57
Herkenbaar voor mij. Net als ik lijkt het voor jou zaak om gas terug te nemen. De lat niet zo hoog te leggen voor jezelf. Vraag je af hoe perfectionistisch je bent. Dat is wat mij opbrak. Niet alles hoeft voor 110%. Soms is 90% ook wel goed. Alleen al omdat de laatste 10% onevenredig veel energie kost in verhouding tot het resultaat.
Móet niet zoveel van jezelf. Accepteer dat dingen mogen blijven liggen tot een later moment.
Dat je jouw initiatieven niet terugziet doordat anderen aan jou denken raakt je. Die aandacht zou jij toch ook graag eens hebben. Achterover kunnen leunen en eens onbevangen genieten van wat een ander voor jou doet. Of sla ik de plank mis?
Ben jij misschien een HSP? Hooggevoelig dus? Lees eens op ookzogevoelig.nl en misschien herken je jezelf. Dat zou antwoorden geven. misschien ook niet; het is maar een tip.
Je relatie in een impasse? Dat zou ook nog kunnen.
In elk geval zou ik via de huisarts doorverwijzing vragen naar een psycholoog. Daar is niets geks aan. Maar die mensen zijn wel in staat om je gedachten en gevoelens in kaart te brengen. Je bent daardoor geen basketcase, maar juist een verstandig iemand die hulp toelaat.
Móet niet zoveel van jezelf. Accepteer dat dingen mogen blijven liggen tot een later moment.
Dat je jouw initiatieven niet terugziet doordat anderen aan jou denken raakt je. Die aandacht zou jij toch ook graag eens hebben. Achterover kunnen leunen en eens onbevangen genieten van wat een ander voor jou doet. Of sla ik de plank mis?
Ben jij misschien een HSP? Hooggevoelig dus? Lees eens op ookzogevoelig.nl en misschien herken je jezelf. Dat zou antwoorden geven. misschien ook niet; het is maar een tip.
Je relatie in een impasse? Dat zou ook nog kunnen.
In elk geval zou ik via de huisarts doorverwijzing vragen naar een psycholoog. Daar is niets geks aan. Maar die mensen zijn wel in staat om je gedachten en gevoelens in kaart te brengen. Je bent daardoor geen basketcase, maar juist een verstandig iemand die hulp toelaat.
dinsdag 2 oktober 2012 om 11:10
Ik wil even noemen dat ik zelf specialist ben in de gezonsheidszorg, maar haal dit zo weer weg (aub dus niet quoten). Dat verduidelijkt misschien wel dat mijn inzicht in wat er gebeurt redelijk helder is en ik niet snel zelf naar een collega zal gaan voor hulp. Niet omdat ik niet durf, maar omdat ik de meerwaarde er echt niet van in zie nu en bovendien ken ik meer zeer weinig goede collega's, hoe naar het ook is dat te moeten zeggen.
Cirrus, inderdaad, me eens over kunnen geven aan een ander die voor me zorgt, daar snak ik naar. Ik voel me soms net een klein kind, hunkerend naar aandacht. Niet dat ik die niet krijg, maar de behoefte is nu zo groot, waarschijnlijk omdat ik me niet goed voel.
Cirrus, inderdaad, me eens over kunnen geven aan een ander die voor me zorgt, daar snak ik naar. Ik voel me soms net een klein kind, hunkerend naar aandacht. Niet dat ik die niet krijg, maar de behoefte is nu zo groot, waarschijnlijk omdat ik me niet goed voel.
dinsdag 2 oktober 2012 om 14:46
Mijn klachten lijken wel verdomd veel op burn-out klachten. Als ik dat dan zie denk: nee niet ik, wat een loser ben ik eigenlijk.
Mijn hele lichaam doet zeer trouwens. Ik slaap er zelfs moeizaam door, weet van gekkigheid niet meer hoe ik moet gaan liggen. Ook nu ik achter de computer zit voel ik mijn schouders en rug constant. Dat is niet normaal.
Mijn hele lichaam doet zeer trouwens. Ik slaap er zelfs moeizaam door, weet van gekkigheid niet meer hoe ik moet gaan liggen. Ook nu ik achter de computer zit voel ik mijn schouders en rug constant. Dat is niet normaal.
woensdag 3 oktober 2012 om 00:39
Isa, dat gevoel te snakken naar aandacht is een kinderlijk gevoel wat je als volwassene gewoon mag hebben. Je bent in de loop van de tijd steeds meer beschadigd geraakt, denk ik. Steeds een beetje kwijtgeraakt van het idee dat je vanzelf wel terugkrijgt wat je geeft. Dat eenrichtingsverkeer breekt je nu op. Tegelijk is het moeilijk om rigoureus te stoppen met attent zijn voor anderen. Omdat je weet dat contacten dan opdrogen. Maar het is een keuze die je moet maken. Mensen zeggen wel eens dat er altijd een keuze is. Maar niet altijd is een keuze ook een èchte keuze. Niet als die voortkomt uit een noodgedwongen situatie. In jouw geval zelfbehoud. En toch moet je hem maken. Die keuze. Kiezen voor jezelf. Bijna onmogelijk he? Die lichamelijke pijn die je voelt zal echt wel spanning zijn. Zit daar niet teveel over in. Het gaat wel weg.
Over HSP? Tja, klinkt wat zweverig. Toch is de site die ik noemde erg verhelderend zonder een moment wazig aan te doen. Een site die ook erg lezenswaardig is, is die van Hein Pragt. Google hem maar. Vooral de sectie "eroses" vond ik erg de moeite waard. Ik ben geen familie van hem, maar gewoon iemand die zijn schrijfsels waardeert. Misschien heb je er steun aan?
.
Over HSP? Tja, klinkt wat zweverig. Toch is de site die ik noemde erg verhelderend zonder een moment wazig aan te doen. Een site die ook erg lezenswaardig is, is die van Hein Pragt. Google hem maar. Vooral de sectie "eroses" vond ik erg de moeite waard. Ik ben geen familie van hem, maar gewoon iemand die zijn schrijfsels waardeert. Misschien heb je er steun aan?
.
woensdag 3 oktober 2012 om 09:04
Dank je wel voor je reactie Cirrus. Ik heb de site bekeken en ga het thuis eens aandachtiger lezen.
Ik heb gister een enorm slechte avond gehad. Veel verdriet wat eruit kwam in bijzijn van mijn vriend, die zich zorgen maakt en mijn gevoel soms zelfs persoonlijk opvat (bang dat ik ongelukkig word van de relatie, wat niet het geval is).
Het viel me wel op dat ik overdag zoveel pijn in mijn lijf ervaar, een soort van verstijf, maar zodra ik dan weer thuis ben, dit minder wordt.
Nogmaals dank voor je meedenken in elk geval.
Ik heb gister een enorm slechte avond gehad. Veel verdriet wat eruit kwam in bijzijn van mijn vriend, die zich zorgen maakt en mijn gevoel soms zelfs persoonlijk opvat (bang dat ik ongelukkig word van de relatie, wat niet het geval is).
Het viel me wel op dat ik overdag zoveel pijn in mijn lijf ervaar, een soort van verstijf, maar zodra ik dan weer thuis ben, dit minder wordt.
Nogmaals dank voor je meedenken in elk geval.
maandag 8 oktober 2012 om 14:33
Inmiddels bijna een week verder na mijn laatste schrijven hier. Ik moet zeggen dat ik me in het weekend wel wat beter voelde, het was ook fijn om met mijn vriend samen te zijn.
Wel was het weer een teleurstelling om te merken dat vriendinnen blijkbaar met elkaar hadden afgesproken (dit las ik via facebook) en ik nauwelijks wat hoor. Ik heb voor het weekend een vriendin uitgenodigd om naar de sauna te gaan, ik had nog een bon over, maar ze kon niet. Dat is begrijpelijk dat ik zo'n antwoord krijg omdat mijn vraag nogal last-minute was, maar vervolgens heb ik ook niets meer van haar gehoord. Een andere vriendin zei haar afspraak met mij af omdat haar dochtertje ziek was en wat me misschien het meeste stak is dat ik niets heb gehoord van een vriendinnenclubje met wie we regelmatig op pad gingen, nadat ik vertelde dat het niet zo goed gaat met me (was per mail en als antwoord op een vraag die werd rondgemaild).
Ik weet dat ik de neiging heb alles zelf op te lossen en me dan juist 'prima' voor te doen. Misschien denken de vriendinnen dat ik bedoelde dat ik lichamelijk niet in orde ben, een griepje heb ofzo. Ik weet het niet. Ik vul het ook maar in en misschien is dat mijn valkuil ook wel, maar feit blijft dat ik een bepaalde betrokkenheid mis. Ergens voel ik me ook zo'n zeur als ik dit schrijf, maar het voelt ook wel 'eenzaam' op deze manier.
Wel was het weer een teleurstelling om te merken dat vriendinnen blijkbaar met elkaar hadden afgesproken (dit las ik via facebook) en ik nauwelijks wat hoor. Ik heb voor het weekend een vriendin uitgenodigd om naar de sauna te gaan, ik had nog een bon over, maar ze kon niet. Dat is begrijpelijk dat ik zo'n antwoord krijg omdat mijn vraag nogal last-minute was, maar vervolgens heb ik ook niets meer van haar gehoord. Een andere vriendin zei haar afspraak met mij af omdat haar dochtertje ziek was en wat me misschien het meeste stak is dat ik niets heb gehoord van een vriendinnenclubje met wie we regelmatig op pad gingen, nadat ik vertelde dat het niet zo goed gaat met me (was per mail en als antwoord op een vraag die werd rondgemaild).
Ik weet dat ik de neiging heb alles zelf op te lossen en me dan juist 'prima' voor te doen. Misschien denken de vriendinnen dat ik bedoelde dat ik lichamelijk niet in orde ben, een griepje heb ofzo. Ik weet het niet. Ik vul het ook maar in en misschien is dat mijn valkuil ook wel, maar feit blijft dat ik een bepaalde betrokkenheid mis. Ergens voel ik me ook zo'n zeur als ik dit schrijf, maar het voelt ook wel 'eenzaam' op deze manier.