soms onzeker

Ik ben eind 30, heb jarenlang een andere functie gehad en heb 2 jaar geleden besloten om een carriereswitch te maken. Heb in mijn andere baan (banen) altijd goed gepresteerd en ben altijd heel zeker geweest over mijn functioneren. De baan en opleiding die ik nu doe is best wel zwaar en ik had geen enkele ervaring in dat werkveld.



Toen ik ruim een half jaar bezig was in mijn nieuwe functie kwam ik erachter dat ik een andere functie meer ambieerde. Heb dit aangekaart en ben voor die andere functie (+ bijbehorende opleiding) aangenomen. Beide functies zijn op dezelfde afdeling. Ik was blij, opleiding is nog zwaarder, maar ik voel me daar wel veel meer in thuis.



Blijkbaar waren er mensen die daar minder blij mee waren. Toen ik net van functie veranderd was kwam 1 van mijn nieuwe begeleiders naar mij toe met de mededeling dat hij aan mijn leidinggevende had verteld dat hij geen vertrouwen in mij had. Uiteraard vond ik dit niet leuk om te horen, maar heb gezegd dat ik zijn eerlijkheid waardeerde. Toen ik dit een keer vertelde aan mijn andere begeleider, vertelde zij dat eigenlijk niemand van mijn nieuwe collegas's vertrouwen in mij had. Dit was voordat zij ook maar iets van mijn functioneren hadden gezien.



Het lijkt mij duidelijk dat zo'n voortijdige motie van wantrouwen niet fijn is. Maar goed, ik dacht, ik geloof in mezelf en ben (soms met heel veel moeite) keihard aan de slag gegaan om te bewijzen dat ik deze baan wel aankan. Ik kan niet anders zeggen dan dat het goed gaat. Dat hoor ik ook regelmatig. Ook mijn toenmalige begeleiders hebben mij dit verteld.



Niks aan de hand zou je zeggen. Maar toch heb ik nog altijd ergens in mijn achterhoofd dat mensen ergens geen vertrouwen in mij hebben en soms zit mij dit echt dwars. Ik heb laatst met iemand gewerkt die af en toe invalt en zei vertelde mij in vertrouwen dat mijn leidinggevende (is zij bevriend mee) het volste vertrouwen in mij heeft. Ik krijg dus genoeg positieve feedback (ook van andere leidinggevenden), maar toch is destijds dat zaadje van achterdocht in mijn hoofd geplant.



Nu heb ik er al eens over gedacht om dit te berde te brengen tijdens een functoneringsgesprek, maar ik ben bang dat ik dan in huilen uitbarst en anderzijds denk ik ook dat ik me er overheen moet zetten en gewoon knalhard gefocussed moet blijven op hetgeen ik doe en zelf met die onzekerheid die af en toe de kop opsteekt, moet dealen.



Wat wil ik met dit verhaal? Gewoon wat reacties van mensen hier (bedankt voor het lezen van dit verhaal trouwens) over hoe zij dit zouden aanpakken.

Bedankt voor jullie reacties. Denk dat ik het moet loslaten zoals gezegd wordt. Dat er enorm geroddeld wordt klopt wel. Wat dat betreft heerst er een enigszins bekrompen mentaliteit. Ik moet inderdaad maar trots zijn op wat ik al bereikt heb. Ik ben bijv. heel goed met mensen (dankzij mijn vorige werkervaring). Er was laatst een project met een hele moeilijke client. Iedereen maakte zich daar druk over. Ik heb me toen met die client bezig gehouden en de client was hartstikke oke en het ging allemaal goed. Was wel leuk dat de manager later naar mij toekwam om me te bedanken omdat het dankzij mij zo goed was gegaan.