Relaties
alle pijlers
stoppen met contact?
maandag 22 oktober 2012 om 21:34
Waarschijnlijk het 2349e verhaal hier over een gebroken hart.. maar moet even mijn hart luchten.
Ik heb 7 maanden een relatie gehad met een gescheiden man met 1 kind. Toen ik hem leerde kennen was hij net een half jaar bij zijn vrouw weg. Ik merkte tijdens de relatie dat hij nog veel te verwerken had. Toen we wat begonnen dacht ik dat hij verder was. Hij had nog veel contact met zijn rebound sl... van 24 en ook zijn ex liet hem niet los. Zijn echte ex kon ik begrijpen, maar zijn rebound. Hij is namelijk 39.
We hebben nog veel contact gehad de afgelopen twee maanden nadat het uit is. Ook een friend with benefits.... Nu heb ik anderhalve week geleden gezegd dat we voorlopig geen contact meer moeten hebben, maar heb dit gisteren weer teruggedraaid. Het bleef maar in mijn hoofd zitten dat ik niet mocht appen, Ik had er meer last van dan wanneer we wel contact hadden. Nu appten we gisteren en hij vertelde vrolijk dat hij allemaal sjans had gehad, maar er niks mee had gedaan. Dat geloof ik ook, maar de mededeling dat hij het niet heeft gedaan om mijn respect niet te verliezen vind ik bijzonder. Hij gunt me een nieuwe vriend, maar zou het niet leuk vinden. Hij wil me niet kwijt als gewone vriendin, maar of ik dit kan.Hij zegt ook steeds dat hij in de toekomst niets uitsluit, omdat we het zo fijn hadden samen maar hij eerst moet verwerken. Heeft iemand (haha vast heel veel meiden) hier ervaring mee? Dat het uit is vind ik niet het grootste probleem. Hij moest nog teveel verwerken, maar waarom kan ik hem niet loslaten? Iemand tips? Het stoppen met contact werkte dus niet.
Ben bang dat ik mezelf veel pijn ga doen als hij straks met andere vrouwen gaat, maar waarom vind ik de kracht niet om weg te gaan?
Ik heb 7 maanden een relatie gehad met een gescheiden man met 1 kind. Toen ik hem leerde kennen was hij net een half jaar bij zijn vrouw weg. Ik merkte tijdens de relatie dat hij nog veel te verwerken had. Toen we wat begonnen dacht ik dat hij verder was. Hij had nog veel contact met zijn rebound sl... van 24 en ook zijn ex liet hem niet los. Zijn echte ex kon ik begrijpen, maar zijn rebound. Hij is namelijk 39.
We hebben nog veel contact gehad de afgelopen twee maanden nadat het uit is. Ook een friend with benefits.... Nu heb ik anderhalve week geleden gezegd dat we voorlopig geen contact meer moeten hebben, maar heb dit gisteren weer teruggedraaid. Het bleef maar in mijn hoofd zitten dat ik niet mocht appen, Ik had er meer last van dan wanneer we wel contact hadden. Nu appten we gisteren en hij vertelde vrolijk dat hij allemaal sjans had gehad, maar er niks mee had gedaan. Dat geloof ik ook, maar de mededeling dat hij het niet heeft gedaan om mijn respect niet te verliezen vind ik bijzonder. Hij gunt me een nieuwe vriend, maar zou het niet leuk vinden. Hij wil me niet kwijt als gewone vriendin, maar of ik dit kan.Hij zegt ook steeds dat hij in de toekomst niets uitsluit, omdat we het zo fijn hadden samen maar hij eerst moet verwerken. Heeft iemand (haha vast heel veel meiden) hier ervaring mee? Dat het uit is vind ik niet het grootste probleem. Hij moest nog teveel verwerken, maar waarom kan ik hem niet loslaten? Iemand tips? Het stoppen met contact werkte dus niet.
Ben bang dat ik mezelf veel pijn ga doen als hij straks met andere vrouwen gaat, maar waarom vind ik de kracht niet om weg te gaan?
maandag 22 oktober 2012 om 21:38
Je kunt m niet loslaten omdat je het heerlijk vindt om aan het lijntje gehouden te worden. Het zal je ego en je hormonen wel strelen. Zorg dat je je zelfvertrouwen uit je eigen activiteiten kunt halen en zoek een ander, eventueel eentje met batterijen, om je hormonen op te kunnen botvieren, dan lukt het je wel hoor, dat contact verbreken.
maandag 22 oktober 2012 om 22:00
JE kan hem wel loslaten, je wilt het alleen niet
Dat zijn twee hele verschillende dingen.
Ik zou mezelf als ik jou was eens afvragen waarom je zo als een geslagen hondje elke keer blijft terug kwispelen naar deze man.
Waar zit JOUW zelfrespect?
Ik vind overigens de opmerking dat hij niets heeft gedaan om jouw respect niet te verliezen niet zo bijzonder hoor.
Dat is namelijk het toewerpen van een kruimeltje zodat jij weer net genoeg hoop gaat krijgen om te gaan hemelefietsen en dromen over een toekomst samen
Punt is, je zou geen genoegen moeten nemen met een kruimel, je zou het hele brood moeten willen
Maar dat ga je bij deze meneer niet krijgen
Dat zijn twee hele verschillende dingen.
Ik zou mezelf als ik jou was eens afvragen waarom je zo als een geslagen hondje elke keer blijft terug kwispelen naar deze man.
Waar zit JOUW zelfrespect?
Ik vind overigens de opmerking dat hij niets heeft gedaan om jouw respect niet te verliezen niet zo bijzonder hoor.
Dat is namelijk het toewerpen van een kruimeltje zodat jij weer net genoeg hoop gaat krijgen om te gaan hemelefietsen en dromen over een toekomst samen
Punt is, je zou geen genoegen moeten nemen met een kruimel, je zou het hele brood moeten willen
Maar dat ga je bij deze meneer niet krijgen
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
maandag 22 oktober 2012 om 22:11
maandag 22 oktober 2012 om 22:19
Correctie: Het probleem ligt bij jou.
En dat bedoel ik niet lullig, maar jij blijft zelf aan hem hangen
Hij wil je niet, echt niet
Anders sjanst hij niet met anderen, anders blijft hij heen contact houden met rebound nummer 1
En het meest belangrijke, als hij je wel had gewild dan had hij wel zijn godsvergeten best gedaan om je gelukkig te maken....
Hij wil niet, dus hij zal er ook geen energie in steken
Jij wil wel en steekt er dus dubbele energie in.
Ziet iets romantisch in elk minder lullig dingetje wat hij doet
Maar het is jouw droomwereld, niet de realiteit...
Sorry....leuker kan ik het niet maken
En dat bedoel ik niet lullig, maar jij blijft zelf aan hem hangen
Hij wil je niet, echt niet
Anders sjanst hij niet met anderen, anders blijft hij heen contact houden met rebound nummer 1
En het meest belangrijke, als hij je wel had gewild dan had hij wel zijn godsvergeten best gedaan om je gelukkig te maken....
Hij wil niet, dus hij zal er ook geen energie in steken
Jij wil wel en steekt er dus dubbele energie in.
Ziet iets romantisch in elk minder lullig dingetje wat hij doet
Maar het is jouw droomwereld, niet de realiteit...
Sorry....leuker kan ik het niet maken
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
dinsdag 23 oktober 2012 om 01:41
Hey Evelien,
Ga rouwen. Over hoe je hoop nu naar de knoppen is, over hoe hij je heeft behandeld en laat voor nu maar even die zelfbeschuldigingen varen. Je weet verstandelijk wel wat sommigen hier schrijven, dat je er zelf aan vasthield. Maar waarom deed je dat? Omdat je hoopte op meer. Is dat iets verwijtbaars? Hoe menselijk is dat met andere woorden?
Op de laatste vraag kun je alleen instemmend knikken: heel menselijk. Je hoopte op een toekomst samen. Dus bagatelliseer je gevoelens nou niet. Het doet zeer. Je bent van een koude kermis thuis gekomen. En al zijn er nog 821789 topics over een gebroken hart. Dit is dat van jou. En daar mag je lief voor zijn. Dat mag pijn doen en daar mag je troost voor vragen, hier en in je omgeving. Je weet heus wel hoe en wat jouw aandeel is. Maar nu maar even ruimte voor het verdriet en die pijn
En als buitenstaander kan ik zeggen, ook al ken ik je niet: waardeloos, die vent. Jou een andere vriend gunnen maar je niet kwijt willen? Hoeveel gaat er in je OP over hem? Hoe veel kijkt hij naar JOU, en hoe dat allemaal op jou moet overkomen? Ik lees alleen maar hoe hij met zichzelf bezig is.
En haha, jouw een ander gunnen? Olé. Geweldig! Wat een eersteklas Jan Lul. Weet je, die mag je ook wensen, die vent die weet zonder 1 twijfel dat JIJ het voor hem bent. En dat is deze zakkewasser zonder ruggegraat zeker niet. Dus houd je daaraan vast: dat er een man ergens rondloopt die gaat je leren kennen en jij hem, en ook al zullen er upheavels zijn, of ruzies, er zal in geen van jullie twijfel zijn. Hij zal het zeker weten, dat hij bij je wil zijn.
Hoe ver staat een man van je af die jou een ander gunt?
Of die je blijmoedig appt hoeveel sjans hij heeft?
En wil je zo iemand in je leven?
Of wil je die man die je een berichtje stuurt dat ie op t feest is en wou dat jij er was?
De man die naast je staat, in plaats van je aan het lijntje houdt?
Stomme retorische vraag, ik weet het.
Maar kijk naar je gevoel dat je bij hem had. Voelde je je blij, vrij (als je niet "mocht" appen?), jezelf, geliefd, gewild, gewoon vrolijk?
Of voelde je je soms minderwaardig, klein, naar, verdrietig?
Als je je zo voelde, weet dan 1 ding: dat hoeft niet. Dat is zelfs niet normaal. Liefde moet goed voelen, t moet je blij en veilig doen voelen (ja, ook al zijn er natuurlijk minder tijden). Je moet weten dat ie voor jou kiest. En mag dat ook vagen en verwachten.
Punto .
Makkelijk gezegd, ik weet t.
Maar met minder neem je gewoon geen genoegen, oké?
Liefs en sterkte,
Misia
Ga rouwen. Over hoe je hoop nu naar de knoppen is, over hoe hij je heeft behandeld en laat voor nu maar even die zelfbeschuldigingen varen. Je weet verstandelijk wel wat sommigen hier schrijven, dat je er zelf aan vasthield. Maar waarom deed je dat? Omdat je hoopte op meer. Is dat iets verwijtbaars? Hoe menselijk is dat met andere woorden?
Op de laatste vraag kun je alleen instemmend knikken: heel menselijk. Je hoopte op een toekomst samen. Dus bagatelliseer je gevoelens nou niet. Het doet zeer. Je bent van een koude kermis thuis gekomen. En al zijn er nog 821789 topics over een gebroken hart. Dit is dat van jou. En daar mag je lief voor zijn. Dat mag pijn doen en daar mag je troost voor vragen, hier en in je omgeving. Je weet heus wel hoe en wat jouw aandeel is. Maar nu maar even ruimte voor het verdriet en die pijn
En als buitenstaander kan ik zeggen, ook al ken ik je niet: waardeloos, die vent. Jou een andere vriend gunnen maar je niet kwijt willen? Hoeveel gaat er in je OP over hem? Hoe veel kijkt hij naar JOU, en hoe dat allemaal op jou moet overkomen? Ik lees alleen maar hoe hij met zichzelf bezig is.
En haha, jouw een ander gunnen? Olé. Geweldig! Wat een eersteklas Jan Lul. Weet je, die mag je ook wensen, die vent die weet zonder 1 twijfel dat JIJ het voor hem bent. En dat is deze zakkewasser zonder ruggegraat zeker niet. Dus houd je daaraan vast: dat er een man ergens rondloopt die gaat je leren kennen en jij hem, en ook al zullen er upheavels zijn, of ruzies, er zal in geen van jullie twijfel zijn. Hij zal het zeker weten, dat hij bij je wil zijn.
Hoe ver staat een man van je af die jou een ander gunt?
Of die je blijmoedig appt hoeveel sjans hij heeft?
En wil je zo iemand in je leven?
Of wil je die man die je een berichtje stuurt dat ie op t feest is en wou dat jij er was?
De man die naast je staat, in plaats van je aan het lijntje houdt?
Stomme retorische vraag, ik weet het.
Maar kijk naar je gevoel dat je bij hem had. Voelde je je blij, vrij (als je niet "mocht" appen?), jezelf, geliefd, gewild, gewoon vrolijk?
Of voelde je je soms minderwaardig, klein, naar, verdrietig?
Als je je zo voelde, weet dan 1 ding: dat hoeft niet. Dat is zelfs niet normaal. Liefde moet goed voelen, t moet je blij en veilig doen voelen (ja, ook al zijn er natuurlijk minder tijden). Je moet weten dat ie voor jou kiest. En mag dat ook vagen en verwachten.
Punto .
Makkelijk gezegd, ik weet t.
Maar met minder neem je gewoon geen genoegen, oké?
Liefs en sterkte,
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
dinsdag 23 oktober 2012 om 08:16