Psyche
alle pijlers
volgende uitdaging (angst)
woensdag 24 oktober 2012 om 13:54
Ik moet zeggen dat ik trots opmezelf ben, alleen deze week gaat het iets minder, beetje erg veel stress en daardoor erg moe en hoofdpijn, en daardoor creeer ik meer angst! En daardoor durf ik weinig dingen te ondernemen, en nergens meer zin in, omdat ik weer van alles voel waar ik in paniek kan raken.. Afgelopen maandag toch naar het centrum geweest, toen voelde ik me niet lekker. Maar ach ik heb dit gevoel wel vaker gehad en gaat na een tijd wel voorbij, dat weet ik! Maar soms lijkt het ver weg,
Maar aankomende vrijdag ga ik een dagje naar duitsland, waar ik erg tegen op zie, omdat ik wer negatief denk, komt denk ik ook door stress en dan met name, wat als? of stel dat..?
Maar ik wil dolgraag er heen, en dat ga ik zeker doen! Moet vast komen, een mens kan zich niet immers altijd goed voelen...
Ondertussen ben ik ook wat sessie aan het luisteren van Geert verschaeve, en ik heb me weer aangemeld voor therapie om aan mezelf te werken. Dat had ik vorig jaar ook, en dat voelde erg goed.! dus warom niet nog een keer. En ik kan daar morgen al bij terecht.
Maar achter de wolken schijnt altijd de zon, hoe moeilijk het soms ook is, het komt altijd weer goed. Maar nu ik weer in een mindere periode zit, durf ik zelf niet veel dingen te ondernemen, ! maar probeer door te gaan, te vechten!
Morgen weer naar de therapie en hoef niet overnieuw te beginnen.
Heb er vertrouwen in!
Wou gewoon even mijn verhaal kwijt, ook om mijn verhaal even te delen, en dat het uiteindelijk toch wel goed komt!:) Diep in mij hart weet ik dat
Maar aankomende vrijdag ga ik een dagje naar duitsland, waar ik erg tegen op zie, omdat ik wer negatief denk, komt denk ik ook door stress en dan met name, wat als? of stel dat..?
Maar ik wil dolgraag er heen, en dat ga ik zeker doen! Moet vast komen, een mens kan zich niet immers altijd goed voelen...
Ondertussen ben ik ook wat sessie aan het luisteren van Geert verschaeve, en ik heb me weer aangemeld voor therapie om aan mezelf te werken. Dat had ik vorig jaar ook, en dat voelde erg goed.! dus warom niet nog een keer. En ik kan daar morgen al bij terecht.
Maar achter de wolken schijnt altijd de zon, hoe moeilijk het soms ook is, het komt altijd weer goed. Maar nu ik weer in een mindere periode zit, durf ik zelf niet veel dingen te ondernemen, ! maar probeer door te gaan, te vechten!
Morgen weer naar de therapie en hoef niet overnieuw te beginnen.
Heb er vertrouwen in!Wou gewoon even mijn verhaal kwijt, ook om mijn verhaal even te delen, en dat het uiteindelijk toch wel goed komt!:) Diep in mij hart weet ik dat
woensdag 24 oktober 2012 om 17:33
Stapje voor stapje kom je er ook!
Ik had vroeger enorm heimwee, kon niet eens een nachtje bij een vriendinnetje slapen tot ik een jaar of 14 was. Rond de 26 een burn-out gehad, waarbij dingen als een dagje naar Duitsland een onoverkomelijk probleem leken. Ik vond tien minuten met de trein al heel wat.
En dan nu het goede nieuws: ik ben dit jaar al met veel plezier naar Australië en de VS geweest, en zit momenteel in mijn eentje in Japan. Het meeste voor werk, maar ik reis alleen. Als ik toen geweten had, dat deze baan zo veel reizen in zou houden, was ik gillend weg gerend, maar nu vind ik het juist leuk. (Meestal dan, iedere keer als ik met mijn koffer bij de voordeur sta, denk ik weer 'ik wil helemaal niet weg, waarom doe ik dit?'. Maar ik weet dat dat alleen dat ene moment is, daarna is het over).
Ik had vroeger enorm heimwee, kon niet eens een nachtje bij een vriendinnetje slapen tot ik een jaar of 14 was. Rond de 26 een burn-out gehad, waarbij dingen als een dagje naar Duitsland een onoverkomelijk probleem leken. Ik vond tien minuten met de trein al heel wat.
En dan nu het goede nieuws: ik ben dit jaar al met veel plezier naar Australië en de VS geweest, en zit momenteel in mijn eentje in Japan. Het meeste voor werk, maar ik reis alleen. Als ik toen geweten had, dat deze baan zo veel reizen in zou houden, was ik gillend weg gerend, maar nu vind ik het juist leuk. (Meestal dan, iedere keer als ik met mijn koffer bij de voordeur sta, denk ik weer 'ik wil helemaal niet weg, waarom doe ik dit?'. Maar ik weet dat dat alleen dat ene moment is, daarna is het over).