Postpuberale midlife stapcrisis

Hallo.



Eerst maar even voorstellen. Mijn naam is M. 48 jaar, man, 2 kids van 18 en 16. Graag schrijf ik stukjes onder de kop "Je zou mij maar zijn". Gewoon voor de lol. Vandaag mijn eerste bijdrage. Hoop dat jullie het leuk vinden.



Zomaar op een dooie donderdagavond. Even een biertje drinken in de plaatselijke kroeg. Gezellig hoor. Te gezellig misschien, want meneer wilde nog niet haar huis op het moment dat het promillagetechnisch eigenlijk had gemoeten. De wankele omafiets werd richting stad gestuurd om nog heel even één biertje te doen. Stel je eens voor dat het gezellig zou zijn geweest zonder hem, onmogelijk.



Al snel werd een gesprekspartner gevonden in de het tweede café dat aangedaan werd. Met de oude bekende werd de voetbalcompetitie doorgenomen, de ontwikkeling van de kinderen en de eigen schoolcarrière. Grappig dat de eigen meningen onder invloed van de alcohol veel scherper en harder geformuleerd werden dan op een, laten we zeggen, maandagochtend. Er werd nog maar eens geklonken en geproost. De oude bekende moest even sanitair pauzeren en de lege kruk nodigde uit om heel even te gaan zitten.



Voor hij het wist stond ze met haar arm om hem heen. Twee kinderen onder de tien, midden dertig, een man en een mooie hypotheek. De wijntjes smaakte prima want ze was sinds lang weer eens op stap en twee vriendinnen lagen in scheiding. Dat moest gevierd worden en daarom waren ze daar. Hij verkondigde nog maar eens zijn zeer stellige meningen. Probeerde zich koortsachtig te herinneren hoe ze ook al weer heette en dacht aan die arme man op de bank. Kinderen lekker op bed, maar zijn vrouw op stap met twee, met scheidingshormonen volgepompte, vriendinnen. Hij bestelde nog maar een wijntje en besloot alleen te luisteren, niet aankomen.



Waarom keek de eigenaar van het café hem nu zo aan? Het duurde een paar tellen voordat hij in de gaten had dat de muziek uit was, het licht aan en de tent verder helemaal leeg. Op hem na dan. Meteen na het opstaan van de kruk voelde hij dat zijn beenspieren waren vervangen door een soort elastiek. Een afscheidsgroet mompelend werd de frisse buitenlucht opgezocht. Een paar keer diep adem halen en het elastiek voelde al weer iets meer als spier. Met een geest zo helder als een glas karnemelk werd besloten wat te doen. Omafiets of toch nog even………..



Het werd dus toch nog even. Toch nog even verder kijken met dezelfde argumentatie als een uur of wat eerder. Het feestcafé was vol, het kijkglaasje ook. Dit was te veel van het goede en licht zwabberend werd het traditionele (alleen wanneer hij dronken was) broodje gyros besteld. Happend in de Griekse smurrie werd hij aangesproken door een oude vriend. Of hij nog even meeging naar de nachtzaak aan de overkant. Nee nee, de koek was op. Opa was klaar voor vandaag. Stekende ogen, een grote hand op de ranke schouder en lichte drang. De protier werd begroet en wonder boven wonder zonder struikelen de ingang gevonden.



Een half uur en drie bier later was de man met de hamer definitief klaar met slopen. Zinnige woorden werden wel bedacht, maar de tong weigerde ze verstaanbaar uit te spreken. De fooi die bedoeld was voor de portier werd gul over vloer bij de ingang uitgestrooid. De eigenaar van de zaak gaf hem nog een schouderklopje mee. Ze kenden elkaar al meer dan 25 jaar en hij zag de humor er wel van in. De portier deed ook moeite om serieus te blijven kijken en twijfelde heel even of hij hem expres zou laten struikelen. Niet nodig. Met een flinke ruk naar rechts werd de weg linksaf ingeslagen, op naar de omafiets.





Het slot er even af en hij was klaar voor de, waarschijnlijk, lange fietstocht naar huis. En toen ging het mis. De fiets bleek plotseling zwaarder dan een gemiddelde Harley Davidson. Het evenwicht verdween en languit viel het dronken lichaam over de fiets heen. Iets wat op een vloek leek was hoorbaar en koortsachtig probeerde hij zijn hersencellen weer onder controle te krijgen. Dit was de eerste keer in zijn gehele stapleven dat hem dit overkwam. Het eerste stuk richting huis ging verder goed. Tot aan het stoplicht. Het ritueel herhaalde zich en weer lag hij languit over zijn fiets. Midden in de nacht, vol schaamte en onmacht.



De volgende dag hees ik me rond een uur of één uit bed. Een stekende pijn in mijn ribbenkast maakte het bijna onmogelijk om te bewegen. Slik. Geen slechte droom dus. Door de wekker heen geslapen. Een kater van hier tot heel ver weg. Pijn in mijn hoofd, pijn in mijn borst. Goed bezig vader. Zo goed en zo kwaad als het ging raapte ik mezelf op en even later de post van de deurmat. Er zat een brief van de gemeente bij.



Mijn zoon werd binnenkort zestien en ja, dan begint het stapleven. Ze organiseerden een soort workshop voor de ouders om hernieuwd kennis te maken met het uitgaan in onze stad. Ze konden zich voorstellen dat wij, oudjes, een beetje de feeling met het stappen waren kwijt geraakt in de loop der jaren…….



's Avonds aan tafel volgde een uitgebreide bekentenis. Vader en moeder (zoon en dochter) keken mij hoofdschuddend aan. Er was geen medelijden met de gekneusde rib, want eigen schuld. Er werd gewaarschuwd voor overmatig alcoholgebruik ivm het afsterven de toch al schaarse gezonde hersencellen. Tot slot werd opgedragen om excuses aan te bieden bij de porties en de eigenaar die mij in mijn kennelijke staat hadden mogen meemaken. Ze wilden niet meemaken dat ze, eenmaal op stap met vrienden, aangesproken zouden worden op mijn (wan)gedrag. Heel even wilde ik een grote mond opzetten, maar bedacht me net op tijd. Dadelijk mag ik helemaal niet meer op stap, me even een weekje koest houden was beter.

Bedankt voor de feed back.



Nog eens een paar keer gelezen, maar ik maar één foutje vinden. Kijk ik er elke keer overheen?