Psyche
alle pijlers
Moeder dement/korsakov; ik ben van slag
donderdag 15 november 2012 om 14:25
Hallo allemaal,
Een tijdje geleden heb ik hier een topic geopend over mijn moeder en Korsakov. Nu ben ik inmiddels een jaar(?) verder en blijkt m'n moeder naast Korsakov ook een snel progressieve vorm van dementie te hebben. Mijn moeder wordt ik januari 60, ik ben 35.
Pas sinds twee jaar hebben we de diagnose Korsakov, de laatste maanden is daar dementie bijgekomen en sinds september is ze opgenomen op een gesloten afdeling.
Ook al zijn we hier al even mee 'bezig' en is dit allemaal niet zomaar uit de lucht komen vallen, ik merk dat ik sinds de opname van mijn moeder een soort dubbele klap heb gekregen. Ik was al in de rouw om haar verlies, maar met die opname is het allemaal zo definitief geworden.
Ze komt NOOIT meer thuis wonen. Ze zal alleen maar achteruit gaan en ze heeft waarschijnlijk niet heel lang meer te leven.
Ik voel me zo verschrikkelijk alleen.
Ik ben haar voorgoed kwijt.
Ik wil hier graag een beetje van me afschrijven en hopelijk kan ik ervaringen delen met mensen die dit ook meemaken of eerder meegemaakt hebben. Dat zou me enorm helpen.
Een tijdje geleden heb ik hier een topic geopend over mijn moeder en Korsakov. Nu ben ik inmiddels een jaar(?) verder en blijkt m'n moeder naast Korsakov ook een snel progressieve vorm van dementie te hebben. Mijn moeder wordt ik januari 60, ik ben 35.
Pas sinds twee jaar hebben we de diagnose Korsakov, de laatste maanden is daar dementie bijgekomen en sinds september is ze opgenomen op een gesloten afdeling.
Ook al zijn we hier al even mee 'bezig' en is dit allemaal niet zomaar uit de lucht komen vallen, ik merk dat ik sinds de opname van mijn moeder een soort dubbele klap heb gekregen. Ik was al in de rouw om haar verlies, maar met die opname is het allemaal zo definitief geworden.
Ze komt NOOIT meer thuis wonen. Ze zal alleen maar achteruit gaan en ze heeft waarschijnlijk niet heel lang meer te leven.
Ik voel me zo verschrikkelijk alleen.
Ik ben haar voorgoed kwijt.
Ik wil hier graag een beetje van me afschrijven en hopelijk kan ik ervaringen delen met mensen die dit ook meemaken of eerder meegemaakt hebben. Dat zou me enorm helpen.
donderdag 15 november 2012 om 14:43
Sterkte, met korsakov heb ik geen ervaring, met dementie helaas wel.
Ik heb veel steun gehad aan het alzheimercafe van de alzheimerstichting. Dit zijn bijeenkomsten voor familie en vrienden en patienten. Meestal is er iedere keer een thema wat besproken wordt, maar de grootste steun is dat je weet dat je niet de enige bent, dat meer mensen niet weten wat ze moeten doen, of juist tips kunnen geven in omgang met dementerenden. En ok voor alle problemen op bv financieel gebied
Ik heb veel steun gehad aan het alzheimercafe van de alzheimerstichting. Dit zijn bijeenkomsten voor familie en vrienden en patienten. Meestal is er iedere keer een thema wat besproken wordt, maar de grootste steun is dat je weet dat je niet de enige bent, dat meer mensen niet weten wat ze moeten doen, of juist tips kunnen geven in omgang met dementerenden. En ok voor alle problemen op bv financieel gebied
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
donderdag 15 november 2012 om 15:46
Bedankt voor jullie (lieve) reacties, dat doet me goed!
Ze is er inderdaad nog...fysiek. Verder eigenlijk al niet meer en wat er nog is wordt steeds minder. Gelukkig herkent ze me nog, maar ik weet dat ook dat een keer zal verdwijnen.
Het is zo zonde, ze was zo een mooie, sterke en intelligente vrouw!
De man van mijn moeder volgt nu elke week een bijeenkomst voor partners en familie-leden van jong dementerenden. Ik woon vrij ver uit de buurt, dus is het voor mij helaas heel onpraktisch om daar bij te zijn. En ergens heb ik ook het gevoel dat ik daar niet zoveel meer mee kan. Het is een aflopende zaak. Ik zit middenin een rouwproces en ben vooral bezig met afscheid nemen.
Ik merk nu ineens hoe kwetsbaar we allemaal zijn en hoe vreselijk dierbaar mijn vader is voor me en de man van mijn moeder. Zij zijn alles wat ik nog heb aan familie waar ik zo'n diepe band mee voel. Ik heb geen broers of zussen.
Waar ik wel veel moeite mee heb, is het gevoel er zo alleen in te staan. Natuurlijk hebben de man van mijn moeder en ik wel veel steun aan elkaar en delen we voor een deel hetzelfde verdriet, maar veel van mijn vrienden begrijpen niet echt wat dit voor mij inhoudt en wat ik voel. Zij hebben allemaal nog een springlevende, gezonde moeder.
Soms vragen ze vooral naar hoe de partner van mijn moeder zich eronder voelt en hoe het met hem gaat. Het doet me dan pijn dat ze niet vragen hoe het met mij gaat en wat ik voel. Soms begin ik daar dan maar zelf over.
Ze is er inderdaad nog...fysiek. Verder eigenlijk al niet meer en wat er nog is wordt steeds minder. Gelukkig herkent ze me nog, maar ik weet dat ook dat een keer zal verdwijnen.
Het is zo zonde, ze was zo een mooie, sterke en intelligente vrouw!
De man van mijn moeder volgt nu elke week een bijeenkomst voor partners en familie-leden van jong dementerenden. Ik woon vrij ver uit de buurt, dus is het voor mij helaas heel onpraktisch om daar bij te zijn. En ergens heb ik ook het gevoel dat ik daar niet zoveel meer mee kan. Het is een aflopende zaak. Ik zit middenin een rouwproces en ben vooral bezig met afscheid nemen.
Ik merk nu ineens hoe kwetsbaar we allemaal zijn en hoe vreselijk dierbaar mijn vader is voor me en de man van mijn moeder. Zij zijn alles wat ik nog heb aan familie waar ik zo'n diepe band mee voel. Ik heb geen broers of zussen.
Waar ik wel veel moeite mee heb, is het gevoel er zo alleen in te staan. Natuurlijk hebben de man van mijn moeder en ik wel veel steun aan elkaar en delen we voor een deel hetzelfde verdriet, maar veel van mijn vrienden begrijpen niet echt wat dit voor mij inhoudt en wat ik voel. Zij hebben allemaal nog een springlevende, gezonde moeder.
Soms vragen ze vooral naar hoe de partner van mijn moeder zich eronder voelt en hoe het met hem gaat. Het doet me dan pijn dat ze niet vragen hoe het met mij gaat en wat ik voel. Soms begin ik daar dan maar zelf over.
donderdag 15 november 2012 om 15:55
Ja dementie is ontzettend moeilijk, mijn moeder overleed toen ik 34 jaar was, ze was ook al wat aan het dementeren. Ze is overleden na een operatie, aan een combinatie van een ziekenhuisbacterie en suikerziekte, en haar algemene zwakheid.
Mijn vader is vorig jaar overleden, was ook al lichtelijk vergeetachtig, misschien ook dementie, dat weet ik niet.
Hij is overleden aan een aneurysma.
Wat ik hiermee wil zeggen , dat het verschil heel klein is tussen een ouder die overleden is, en een ouder die dementerend is.
Een ouder die dementerend is ben je eigenlijk al kwijt, ( geestelijk). Het is ook een verlies. En het lijkt me veel erger je moeder door dementie te verliezen, want ze is er lichamelijk nog wel maar geestelijk ben je haar al kwijt.
Het geeft je ook een machteloos gevoel. Je kunt niks doen.
Ik wens je alle sterkte toe, het word ontzettend moeilijk. Ook voor je vader.
Mijn vader is vorig jaar overleden, was ook al lichtelijk vergeetachtig, misschien ook dementie, dat weet ik niet.
Hij is overleden aan een aneurysma.
Wat ik hiermee wil zeggen , dat het verschil heel klein is tussen een ouder die overleden is, en een ouder die dementerend is.
Een ouder die dementerend is ben je eigenlijk al kwijt, ( geestelijk). Het is ook een verlies. En het lijkt me veel erger je moeder door dementie te verliezen, want ze is er lichamelijk nog wel maar geestelijk ben je haar al kwijt.
Het geeft je ook een machteloos gevoel. Je kunt niks doen.
Ik wens je alle sterkte toe, het word ontzettend moeilijk. Ook voor je vader.
donderdag 15 november 2012 om 19:18
Akaya, wat vreselijk om je ouders zo te moeten verliezen.
Hoe ben jij destijds omgegaan met het verlies van je moeder en haar dementie?
Het voelt inderdaad zo alsof mijn moeder al overleden is. Soms betrap ik me er zelf gewoon op dat ik in de verleden tijd over haar praat, alsof ze er dus niet meer is. Maar het is ook niet zo gek, omdat dat in feite ook zo is, geestelijk.
Ik kan geen gesprek meer met haar voeren, geen contact meer maken (behalve een begroeting). Dan blijft er niet veel meer over. Ik probeer nu nog te genieten van haar aanwezigheid. Dat is alles wat er nog is eigenlijk.
Welpie en Votesforleo, bedankt voor jullie steun!
Hoe ben jij destijds omgegaan met het verlies van je moeder en haar dementie?
Het voelt inderdaad zo alsof mijn moeder al overleden is. Soms betrap ik me er zelf gewoon op dat ik in de verleden tijd over haar praat, alsof ze er dus niet meer is. Maar het is ook niet zo gek, omdat dat in feite ook zo is, geestelijk.
Ik kan geen gesprek meer met haar voeren, geen contact meer maken (behalve een begroeting). Dan blijft er niet veel meer over. Ik probeer nu nog te genieten van haar aanwezigheid. Dat is alles wat er nog is eigenlijk.
Welpie en Votesforleo, bedankt voor jullie steun!
donderdag 15 november 2012 om 21:50
Heel veel sterkte!
Ik herken veel in je verhaal. Vooral het onbegrip van de omgeving, mensen hebben geen idee hoe ze met dementie om moeten gaan. Mijn moeder is nog geen 60 en heeft Alzheimer. Ze woont sinds een paar maanden in een verzorgingstehuis, tussen de hoog-bejaarden.
Het is zo moeilijk om als jongere je moeder daartussen te zien zitten, ze is nog veel en veel te jong!
Wij hebben als familie ook veel aan het Alzheimercafé, daar heb je het gevoel dat mensen je wel begrijpen.
Ik herken veel in je verhaal. Vooral het onbegrip van de omgeving, mensen hebben geen idee hoe ze met dementie om moeten gaan. Mijn moeder is nog geen 60 en heeft Alzheimer. Ze woont sinds een paar maanden in een verzorgingstehuis, tussen de hoog-bejaarden.
Het is zo moeilijk om als jongere je moeder daartussen te zien zitten, ze is nog veel en veel te jong!
Wij hebben als familie ook veel aan het Alzheimercafé, daar heb je het gevoel dat mensen je wel begrijpen.
vrijdag 16 november 2012 om 16:34
Ja,Valesca, het is moeilijk geweest, ik heb ook begeleiding in de rouwverwerking gehad. Het verdriet slijt maar het gemis blijft altijd. Drie jaar later kreeg ik twee kinderen, en vind het jammer dat ze hun Oma niet hebben leren kennen.
Dat vond ik ook heel moeilijk, want mijn moeder was stapelgek op haar kleinkinderen.
Ik droom nog wel over mijn ouders, maar vind het in mijn droom heel normaal dat ze aanwezig zijn. Ik vind het daarna altijd wel weer fijn dat ik ze even gezien heb.
Wat heel belangrijk is, dat alles wat je moeder verteld, dat je meegaat in haar verhaal. Niet zeggen dat het anders is, maar altijd meegaan. Anders word de frustratie alleen maar groter voor haar, en ze ziet het gewoon zo.
Het moeilijkste voor iemand die dement is, zijn de heldere momenten, dan realiseren ze zich, dat ze aan het dementeren zijn.
Ik wens jou en ook je moeder heel veel sterkte toe.
Dat vond ik ook heel moeilijk, want mijn moeder was stapelgek op haar kleinkinderen.
Ik droom nog wel over mijn ouders, maar vind het in mijn droom heel normaal dat ze aanwezig zijn. Ik vind het daarna altijd wel weer fijn dat ik ze even gezien heb.
Wat heel belangrijk is, dat alles wat je moeder verteld, dat je meegaat in haar verhaal. Niet zeggen dat het anders is, maar altijd meegaan. Anders word de frustratie alleen maar groter voor haar, en ze ziet het gewoon zo.
Het moeilijkste voor iemand die dement is, zijn de heldere momenten, dan realiseren ze zich, dat ze aan het dementeren zijn.
Ik wens jou en ook je moeder heel veel sterkte toe.
zaterdag 17 november 2012 om 09:55
Amouse, dat is zó herkenbaar. Mijn moeder zit daar ook tussen bijna alleen maar veel oudere dementerenden. Ik vind haar ook véél te jong (en dat is ze natuurlijk ook). Pijnlijk is dat om te zien.
Ik wens jou ook heel veel sterkte in dit proces met je moeder! Ik weet hoe het voelt.
Akaya, Ik kan me zo goed voorstellen dat je je ouders zo mist, zeker nu je zelf 2 kinderen hebt. Heel moeilijk lijkt me dat.
Ik 'ontmoet' mijn moeder vaak ook in mijn dromen. Dan is ze zoals ze vroeger was en kan ik met haar praten. Daar ben ik altijd heel dankbaar voor. Ik heb dan toch weer even een soort contact met haar gehad wat ik zo mis.
Sinds we de diagnose hebben, kan ik veel makkelijker me mijn moeder omgaan. Daarvoor ergerde ik me veel aan haar (soms idiote) gedrag, want ik begreep haar niet. Maar sinds de diagnose heb ik dat heel snel kunnen laten vallen en ga ik inderdaad gewoon mee in haar verhalen. De man van mijn moeder heeft er wat langer over gedaan om dat los te laten en dat vond ik altijd heel pijnlijk om te zien. Dat hij uit wanhoop probeerde haar dingen te laten inzien, die voor haar gewoon onbegrijpelijk waren.
Nu heb ik bij mijn moeder nooit kunnen merken dat ze zich een moment bewust is geweest van haar eigen toestand. Ze heeft het eigenlijk altijd ontkend. Misschien omdat het een combinatie is met Korsakov.
Gisteren ben ik bij haar op bezoek geweest. Ik ben altijd heel blij om haar te zien en vast te kunnen houden, maar ik vind haar ook zó zielig! Ze is ontzettend mager (weegt maar 42 kilo) en eet erg slecht. Ze krabt haar handen dwangmatig open en loopt steeds maar rondjes daar. Ik zou haar het liefst daar weghalen en meenemen. Maar dat is echt onmogelijk. Gelukkig kan ze straks wat dichterbij komen wonen en kunnen we met haar naar buiten en gaan wandelen.
Als we haar vragen of ze zich een beetje goed voelt en 'gelukkig' is, bevestigt ze dat. Maar ze is zich ook niet meer echt bewust van haar eigen gevoelens en volgens mij eet ze zo slecht en krabt ze zichzelf omdat ze daar weg wil en niet weet wat ze met zichzelf aan moet.
Elke keer als we daar zijn, nemen we express geen afscheid. dat is voor haar anders te verwarrend en voor ons ook pijnlijk. Dus lopen we gewoon de deur uit als ze even weg is. Dat blijft heel erg tegennatuurlijk voelen en evengoed pijnlijk. Al weet ik dat ze ons een paar seconden daarna toch alweer vergeten is.
Ik wens jou ook heel veel sterkte in dit proces met je moeder! Ik weet hoe het voelt.
Akaya, Ik kan me zo goed voorstellen dat je je ouders zo mist, zeker nu je zelf 2 kinderen hebt. Heel moeilijk lijkt me dat.
Ik 'ontmoet' mijn moeder vaak ook in mijn dromen. Dan is ze zoals ze vroeger was en kan ik met haar praten. Daar ben ik altijd heel dankbaar voor. Ik heb dan toch weer even een soort contact met haar gehad wat ik zo mis.
Sinds we de diagnose hebben, kan ik veel makkelijker me mijn moeder omgaan. Daarvoor ergerde ik me veel aan haar (soms idiote) gedrag, want ik begreep haar niet. Maar sinds de diagnose heb ik dat heel snel kunnen laten vallen en ga ik inderdaad gewoon mee in haar verhalen. De man van mijn moeder heeft er wat langer over gedaan om dat los te laten en dat vond ik altijd heel pijnlijk om te zien. Dat hij uit wanhoop probeerde haar dingen te laten inzien, die voor haar gewoon onbegrijpelijk waren.
Nu heb ik bij mijn moeder nooit kunnen merken dat ze zich een moment bewust is geweest van haar eigen toestand. Ze heeft het eigenlijk altijd ontkend. Misschien omdat het een combinatie is met Korsakov.
Gisteren ben ik bij haar op bezoek geweest. Ik ben altijd heel blij om haar te zien en vast te kunnen houden, maar ik vind haar ook zó zielig! Ze is ontzettend mager (weegt maar 42 kilo) en eet erg slecht. Ze krabt haar handen dwangmatig open en loopt steeds maar rondjes daar. Ik zou haar het liefst daar weghalen en meenemen. Maar dat is echt onmogelijk. Gelukkig kan ze straks wat dichterbij komen wonen en kunnen we met haar naar buiten en gaan wandelen.
Als we haar vragen of ze zich een beetje goed voelt en 'gelukkig' is, bevestigt ze dat. Maar ze is zich ook niet meer echt bewust van haar eigen gevoelens en volgens mij eet ze zo slecht en krabt ze zichzelf omdat ze daar weg wil en niet weet wat ze met zichzelf aan moet.
Elke keer als we daar zijn, nemen we express geen afscheid. dat is voor haar anders te verwarrend en voor ons ook pijnlijk. Dus lopen we gewoon de deur uit als ze even weg is. Dat blijft heel erg tegennatuurlijk voelen en evengoed pijnlijk. Al weet ik dat ze ons een paar seconden daarna toch alweer vergeten is.
zondag 18 november 2012 om 10:20
Jongerick, bedankt voor je reactie. Heel naar van je vader.
Mijn moeder wordt helaas niet beter. Deze vorm van dementie is zeer progressief, dus dat wil zeggen dat ze hier niet lang mee zal leven.
Ik bedenk me nu dat het ironische is dat mijn moeder een jaar of 10 geleden wel eens heeft gezegd dat ze nooit oud wilde worden. Toen ik vroeg hoe oude dan, zei ze: 'een jaar of 60 vind ik wel genoeg'. Toeval of niet... in januari wordt ze 60.
Mijn moeder wordt helaas niet beter. Deze vorm van dementie is zeer progressief, dus dat wil zeggen dat ze hier niet lang mee zal leven.
Ik bedenk me nu dat het ironische is dat mijn moeder een jaar of 10 geleden wel eens heeft gezegd dat ze nooit oud wilde worden. Toen ik vroeg hoe oude dan, zei ze: 'een jaar of 60 vind ik wel genoeg'. Toeval of niet... in januari wordt ze 60.
zondag 18 november 2012 om 23:49
Je voelt je echt machteloos hè.. Net of ze in een andere wereld is, of er een dik glas tussen ons in zit waar je niet doorheen komt. En je ziet haar maar verder afdwalen en inzakken. En weten dat het alleen maar erger wordt.
Ik vind het ontzettend zwaar, dit rouwproces. Je staat er alleen in, niemand die het zich in kan denken.
En dan heb ik nog zo'n lieve vriend, die tijdens de ziekte en het overlijden van mijn vader me zo goed begreep, maar dit kan ik lang niet zo goed met hem delen.
Dementie is zoveel heftiger dan je je van een afstand kunt voorstellen..
Als ik dan jouw verhaal ook lees, vreselijk! Sterkte!
Ik vind het ontzettend zwaar, dit rouwproces. Je staat er alleen in, niemand die het zich in kan denken.
En dan heb ik nog zo'n lieve vriend, die tijdens de ziekte en het overlijden van mijn vader me zo goed begreep, maar dit kan ik lang niet zo goed met hem delen.
Dementie is zoveel heftiger dan je je van een afstand kunt voorstellen..
Als ik dan jouw verhaal ook lees, vreselijk! Sterkte!