Ik ben te stil, te soft...

Edit : verkeerde topic.Sorry TO.

Het blijft moeilijk altijd De Maatschappij vooral als je er gevoelig voor bent.



Ik herken je verhaal, het is moeilijk en je zal soms je dagen hebben van Pfffff krijg allemaal de ......?



Maar trek het niet naar jezelf toe, je bent wie je bent en je hoeft daar toch niks aan te veranderen, mensen zijn hard en hebben vaak een kort lontje.

En ook ik snap er soms niks meer van maar ach het zal dan wel aan hen liggen.



Zolang je fijne mensen om je heen heb staan, waar je je prettig bij voelt en jezelf mag zijn dan moet je dat vooral koesteren.

Ik herken dit sterk. Het heeft heel erg met ervaring te maken. Die mis je nog en daarom kun je je onzeker gaan voelen over hoe je dingen doet.



Probeer zaken niet persoonlijk op te vatten. Feedback is niet tegen jou als persoon bedoeld, dus tegen wie jij bent, maar tegen jou in je beroepsrol. Probeer die twee dingen los te zien. Jij bent dus jij als persoon en neemt een rol aan als je werkt. Op die rol krijg je feedback en reageren mensen 'hard' op je. Jij moet beseffen en leren voelen dat dit niet persoonlijk is. Zij zouden namelijk ook tegen ieder ander die in je rol zat, zo doen! Identificeer je dus niet teveel met wat je doet! Je bent niet je werk.

Misschien eens kijken naar een assertiviteits of weerbaarheids cursus bij jou in de buurt

In je openingspost lees ik heel veel aannames over hoe jij zelf bent, hoe andere mensen zijn en hoe de maatschappij is. Als je die aannames nou eens probeert los te laten en elke gebeurtenis op zichzelf bekijkt, dan wordt alles een stuk makkelijker.

Wat feerique zegt

Vind het met de aannames wel meevallen..meer een gevoel wat TO beschrijft en waarin ze ook naar zichzelf kan/wil kijken.

Als je het meer kunt 'loslaten' en je werk kunt zien als een rol, als iets wat je doet, kun je er ook meer van genieten en van leren. Dan sta je open voor nieuwe ervaringen.

Misschien kun je ook advies vragen aan je werk of praktijkbegeleider. Verder sluit ik me aan bij bovenstaande reacties. succes!

"Ik ben te stil, te soft en te bescheiden" is een aanname. Te stil waarvoor, te soft waarvoor? In de ene situatie, bijvoorbeeld een vergadering, ben je misschien te stil. In een andere situatie , bijvoorbeeld bij een patiënt, juist niet.



"Mensen denken alleen aan zichzelf" is een aanname. Sommige mensen denken op sommige momenten aan zichzelf. Anderen willen je best belangeloos op weg helpen, bijvoorbeeld op dit forum.



Mensen behandelen je als een leerling en als een jong meisje, dat bèn je toch ook? Dat "maar" heb je er zelf bij bedacht.



En dan staat er nog een aantal keer 'alles', 'steeds', 'iedereen' en 'overal'. Het is veel makkelIjker met een concrete situatie om te gaan of met een bepaald persoon dan om het meteen groter te maken: 'alles' zit tegen, 'iedereen' is hard en fel. Wie is er hard, wanneer precies en waarover? Hoe vaak? Hoe nauwkeuriger je bent, hoe minder groot het wordt.

Mooie post, Nerd!

En geef het tijd, veel tijd. Het eerste jaar dat je werkt is zwaar. De zorg is sowieso zwaar, qua verantwoordelijkheidsgevoel.... Je wilt het graag goed doen. Alles is nieuw. Geef jezelf eerst eens een jaartje de tijd om eraan te wennen. Je kunt niet meteen van jezelf verwachten dat je het leuk vindt. Eerst investeren, dan oogsten....!

Sterkte, het klinkt alsof je het wel allemaal graag wilt leren....dus hou gewoon vol en geef jezelf elke dag nieuwe kansen om weer wat bij te leren. Je kunt nu ook nog niet meteen alles weten en goed doen, ook al wil je het nog zo graag!

mijn ervaring is dat als jij je er nu druk over maakt, dat een begin zal inluiden van een veranderingsproces.



Daarom kijk je nu nog kritischer naar jezelf zodat je straks alles bij elkaar sprokkelt en een stap zet om wat meer te oefenen in het grenzen stellen en voor jezelf opkomen. Daar zul je succes in opdoen en over een poosje weet je niet beter.



Zie deze baalfase als een begin van iets beters!



Succes!

Ik heb tijdens mijn leerlingperiode als verpleegkundige de feedback die je dagelijks krijgt (verplicht) ervaren als erg zwaar. Het is soms onmenselijk hoeveel feedback je krijgt. Soms feedback om het beedback geven, echt onzeker werd ik daarvan.



Wat mij geholpen heeft: pak het zo goed mogelijk op en kweek een gladde rug en maak het niet persoonlijk!!

Luister natuurlijk er wel goed naar, en vind de rode draad, want die is er wel vaak. De rest neem je voor kennisgeving aan, en laat het gaan.



Ik heb ook weleens (nou ja..meer dan eens eigenlijk..) gehuild op mijn werk, omdat ik het niet meer kon hebben, en vermoeid was, en ook nog dat huiswerk en de onregelmatigheid.



Maar echt hoor, op een dag heb je je diploma en dan is het het allemaal waard geweest, echt!

Ik denk dat het belangrijk is te beseffen dat je mag zijn wie je bent. Je bent wat stil en wat soft. Bedenk je tegelijkertijd dat er mensen zijn die anders zijn en dat het ook ok is. Dan kan je open gaan staan wat voor een soort reacties bij wat voor een mensen voorkomen en hoef je het niet zo op jezelf te betrekken.

Ik werk nu 7 jaar in de zorg. Ik heb twee opleidingen gevolgd via het werkend leren traject voor VIG-er & Vpk. Mijn ervaring is dat het een prachtig vak is, maar dat het op de werkvloer eraan toe gaat als of het een middelbare school is. Met opbouwende kritiek is niks mis, maar ga bij jezelf na of het kritiek dat gegeven wordt terecht is. Of je er iets mee kan. Je hebt altijd mensen die wat te klagen hebben en in een functie als leerling ben je gewoon wat kwetsbaarder. Blijf dicht bij jezelf. Laat je niet gek maken. Word er kritiek gegeven oké, is het terecht? Kan je er iets mee? Mooi mee genomen, komt een persoon elke keer met andere kritiek, geef dan ook gewoon feedback terug dat je niet weet wat je er mee moet en dat je onzekerheid gevoed wordt. Succes!

Het stomme is dat mensen die feedback geven als beroep hebben (zoals begeleiders, docenten) ook vast iets positiefs zeggen. Dat zou in elk geval wel moeten. Maar als je gevoelig bent voor verbeterpunten, glijdt dat positieve van je af als van een Tefalpan. Schrijf je ook positieve feedback voor jezelf op? Doen en thuis nalezen! De rest van de feedback is alleen maar bedoeld om dat positieve verder uit te breiden.

Je mag soft en gevoelig zijn hoor. Dan ben je in mijn ogen sterker dan dat je je anders voordoet.



Wat mij helpt is ervaring en wat standaardzinnen paraat houden:



Bedankt voor de feedback, ik weet niet of ik me daar helemaal in herken maar ik neem het mee in mijn zelfreflectie.



Overwerken? Ik kijk mijn agenda even na en kom erop terug.



Oh, ja ik begrijp dat we meer mensen moeten helpen nu truus ziek is. Ik doe eerst mijn bewoners op de lijst en over een uur zullen we dan even bespreken hoe we de rest verdelen?





Zo sta je nooit met een mond vol tanden

.

quote:missyd schreef op 19 november 2012 @ 21:21:

Sinds een paar weken ben ik begonnen met werken/leren in de zorg. Hiervoor heb ik een kantoorfunctie gehad, maar dat doet er verder niet toe.



Steeds loop ik er tegenaan dat ik met mezelf in de knoop kom omdat ik te stil, te soft en te bescheiden ben. De maatschappij is hard en mensen denken alleen nog maar aan zichzelf. Ik heb er moeite mee dat mensen zo gevoelloos overkomen en je behandelen als 'maar' een leerling of als 'maar' dat jonge meisje.



De laatste dagen voelt het alsof ik tegen alles en iedereen op mijn werk aan het opboksen ben en dat is gewoon heel vermoeiend, ook omdat ik mij overal veel te druk over maak en overal veel te lang overna denk. (bijvoorbeeld als ik feedback krijg op een felle, directe manier) Hierdoor zat ik er deze week al helemaal doorheen, het huilen stond me nader dan het lachen.



Mijn vriend vroeg of mijn collega's zo onaardig zijn, maar het ligt niet aan de collega's, het ligt aan mij en dat besef ik heel goed.



Dus, bij deze de vraag: Hebben jullie tips om hier beter mee om te leren gaan? Hoe kan ik gaan genieten van mijn werk, of in ieder geval van mijn vrije tijd, zonder dat ik mij (te) druk maak? Zonder dat ik het gevoel heb dat collega's over mij heen walsen?



Alvast bedankt!





Ik werk ook in de zorg en al heel wat jaren. Ik ken deze kritiek op aankomende collega's



Natuurlijk hangt kritiek af van hoe het wordt gegeven, kun je er iets mee, snap je het etc?



Je werkt in een verzorgend beroep, dat betekent vaak dat je, zwart-wit gezegd, op moet komen voor de mensen voor wie je zorgt (in meer/mindere mate).



Kun je dat wel? Durf je voor je hun belangen op te komen? Heb je door wat de belangen zijn van de mensen voor wie je zorgt?



Natuurlijk is de maatschappij soms hard en die wordt misschien wel harder, maar als werknemer in een verzorgend beroep schiet je niets op met alleen maar alles laten gebeuren. Niet voor jezelf en niet voor de mensen waar je (deels) een verantwoordelijkheid voor hebt of voor moet zorgen.

je bent soms/vaak een mediator.



Ik kan een aantal praktijkvoorbeelden geven maar weet niet in welke tak van de verzorging je werkt en of dat dus verhelderend werkt



Assertief zijn wil niet zeggen dat je meegaat in de verharding van de maatschappij. Niet assertief zijn zorgt er wel voor dat er maar van alles kan gebeuren en er geen weerwoord is en idd het maar verder verhard (simpelweg gezegd).

assertief zijn maakt het verschil, voor de mensen voor wie je zorgt en voor jezelf



De zorg zit niet te wachten op jaknikkers maar op allerte mensen, die maken de zorg beter!



*edit vanwege tieperfauten

een cursus om wat weerbaarder en zekerder te worden is misschien wel iets voor jou.

Ik voel wel met je mee, ik werk al ruim 20 jaar in de zorg.

Begin dit jaar heb ik een overstap gemaakt naar een andere baan binnen de zorg, maar wel totaal anders.

Met al mijn ervaring, kennis en inzichten voelde ik me toch weer helemaal de leerling. ik moest voor mijn gevoel weer van onder af aan beginnen, en dar vond ik een erg vervelende ervaring, hoe leuk het werk ook was. Nu, na ruim een half jaar is dat al heel anders.

Het is niet vreemd dat het best moeilijk voor je is, de zorg vraagt veel van je en er wordt zoveel van je verwacht, je moet goede zorg leveren, en daarbij moet je je leerproces ook bewaken.

Je moet samenwerken met verschillende collega's die allemaal op hun manier naar je kijken en allemaal een eigen mening hebben over jou en over het werk wat je moet doen en ook nog eens over hoe je het moet doen.

Maar het is een mooi beroep, laat je niet ontmoedigen!

Heb je een begeleider waar je met je gevoelens heen kunt?

Misschien kan zo iemand je helpen en steunen.

Heel veel sterkte!