Psyche
alle pijlers
Accepteren, loslaten... Hoe doe je dat?
zondag 25 november 2012 om 19:21
Je bent zeker geen loser... Deze man zit gewoon diep. Misschien juist omdat hij zo moeilijk is, raakt hij je... verlang je naar zijn vertrouwen en zijn overgave.
Ik heb iets soortgelijks aan de hand gehad. Tijdens een break-up van een maand of vier een date gehad (alleen gezoend, maar kon ik niet bewijzen)... en later besloten om het toch weer met ex te proberen. Niet-meer-ex keek in m'n telefoon, kwam erachter dat ik maanden terug een date had gehad en besloot dat ik dus was 'vreemdgegaan'. Hij vond het heel bedreigend om zich te realiseren dat ik hij me ook definitief kwijt had kunnen zijn als dat wat was geworden. Maar ook: kennelijk was ik er al aan toe om te daten, terwijl hij in die periode depressief was en daar niet aan moest denken.
Vind het ook van deze man niet eerlijk om je dit kwalijk te nemen. Baal er ook niet van dat je dit hebt gedaan, alsof je hem 'iets hebt geflikt'. Echt niet... dat die ander een collega was, is gewoon een toevallige samenloop van omstandigheden, waarschijnlijk kwam je daar gaandeweg het gesprek achter. Iets waar je ex zich misschien in 'genaaid' voelt in die zin, dat hij het idee heeft dat hij 'voor lul wordt gezet' bij zijn collega's... maar dat is toch echt aan hem.
Hoop dat je hem kunt loslaten... maar als hij zich zo blijft opstellen als nu, gebeurt dat op een gegeven moment vanzelf... je moet wel, zoek vooral veel afleiding bij vrienden en ga druk zijn en leuke dingen doen... zijn stilzwijgen helpt je er uiteindelijk wel doorheen!
Ik heb iets soortgelijks aan de hand gehad. Tijdens een break-up van een maand of vier een date gehad (alleen gezoend, maar kon ik niet bewijzen)... en later besloten om het toch weer met ex te proberen. Niet-meer-ex keek in m'n telefoon, kwam erachter dat ik maanden terug een date had gehad en besloot dat ik dus was 'vreemdgegaan'. Hij vond het heel bedreigend om zich te realiseren dat ik hij me ook definitief kwijt had kunnen zijn als dat wat was geworden. Maar ook: kennelijk was ik er al aan toe om te daten, terwijl hij in die periode depressief was en daar niet aan moest denken.
Vind het ook van deze man niet eerlijk om je dit kwalijk te nemen. Baal er ook niet van dat je dit hebt gedaan, alsof je hem 'iets hebt geflikt'. Echt niet... dat die ander een collega was, is gewoon een toevallige samenloop van omstandigheden, waarschijnlijk kwam je daar gaandeweg het gesprek achter. Iets waar je ex zich misschien in 'genaaid' voelt in die zin, dat hij het idee heeft dat hij 'voor lul wordt gezet' bij zijn collega's... maar dat is toch echt aan hem.
Hoop dat je hem kunt loslaten... maar als hij zich zo blijft opstellen als nu, gebeurt dat op een gegeven moment vanzelf... je moet wel, zoek vooral veel afleiding bij vrienden en ga druk zijn en leuke dingen doen... zijn stilzwijgen helpt je er uiteindelijk wel doorheen!
zondag 25 november 2012 om 20:12
quote:lean_72 schreef op 25 november 2012 @ 19:21:
Je bent zeker geen loser... Deze man zit gewoon diep. Misschien juist omdat hij zo moeilijk is, raakt hij je... verlang je naar zijn vertrouwen en zijn overgave.
Thanks lean_72....
Wat je schrijft is aardig raak, hij zit diep en omdat hij zo'n moeilijke man is, lijkt het wel juist dat ik hem daarom zo graag terug wil.
Maar moeilijk of niet, ik ben heel erg gelukkig met hem geweest en hij ging toen echt onvoorwaardelijk voor me en ik voor hem... Dat gevoel was zo fijn!
Toen vond ik het vanzelfsprekend, het ging zo natuurlijk dat ik me nu pas besef hoe uniek dat was en dat je dat niet vaak meemaakt...
En ik heb ook het gevoel dat niemand zo van hem kan houden zoals ik dat kan.. Ik weet dat het nu bijna klinkt alsof ik zijn hulpverlener wil zijn maar zo bedoel ik dat niet, veel mensen snappen hem niet, vinden hem maar een aparte vogel..
Ik heb iets soortgelijks aan de hand gehad. Tijdens een break-up van een maand of vier een date gehad (alleen gezoend, maar kon ik niet bewijzen)... en later besloten om het toch weer met ex te proberen. Niet-meer-ex keek in m'n telefoon, kwam erachter dat ik maanden terug een date had gehad en besloot dat ik dus was 'vreemdgegaan'. Hij vond het heel bedreigend om zich te realiseren dat ik hij me ook definitief kwijt had kunnen zijn als dat wat was geworden. Maar ook: kennelijk was ik er al aan toe om te daten, terwijl hij in die periode depressief was en daar niet aan moest denken.
En hoe is dat nu dan? Ben je nog steeds samen met hem?
Vind het ook van deze man niet eerlijk om je dit kwalijk te nemen. Baal er ook niet van dat je dit hebt gedaan, alsof je hem 'iets hebt geflikt'. Echt niet... dat die ander een collega was, is gewoon een toevallige samenloop van omstandigheden, waarschijnlijk kwam je daar gaandeweg het gesprek achter. Iets waar je ex zich misschien in 'genaaid' voelt in die zin, dat hij het idee heeft dat hij 'voor lul wordt gezet' bij zijn collega's... maar dat is toch echt aan hem.
Hoop dat je hem kunt loslaten... maar als hij zich zo blijft opstellen als nu, gebeurt dat op een gegeven moment vanzelf... je moet wel, zoek vooral veel afleiding bij vrienden en ga druk zijn en leuke dingen doen... zijn stilzwijgen helpt je er uiteindelijk wel doorheen!Wat je zegt over dat voor lul gezet worden bij collega's, klopt precies, vandaar dat ik het idee heb dat het in deze situatie alleen maar om zijn gekrenkte ego gaat..
Hij heeft zijn collega er later zelfs nog op aangesproken, dat hij zich voor lul voelde gezet en niet wist hoe hij moest reageren..
En eerlijk gezegd doet het mij pijn dat hij hem er wel op aan spreekt maar met mij niet wil praten....
Ik doe mijn best met afleiding hoor, ik heb een leuk leven verder dus dat scheelt!
Maar het knagende gevoel blijft.... Moet slijten blijkbaar!
Je bent zeker geen loser... Deze man zit gewoon diep. Misschien juist omdat hij zo moeilijk is, raakt hij je... verlang je naar zijn vertrouwen en zijn overgave.
Thanks lean_72....
Wat je schrijft is aardig raak, hij zit diep en omdat hij zo'n moeilijke man is, lijkt het wel juist dat ik hem daarom zo graag terug wil.
Maar moeilijk of niet, ik ben heel erg gelukkig met hem geweest en hij ging toen echt onvoorwaardelijk voor me en ik voor hem... Dat gevoel was zo fijn!
Toen vond ik het vanzelfsprekend, het ging zo natuurlijk dat ik me nu pas besef hoe uniek dat was en dat je dat niet vaak meemaakt...
En ik heb ook het gevoel dat niemand zo van hem kan houden zoals ik dat kan.. Ik weet dat het nu bijna klinkt alsof ik zijn hulpverlener wil zijn maar zo bedoel ik dat niet, veel mensen snappen hem niet, vinden hem maar een aparte vogel..
Ik heb iets soortgelijks aan de hand gehad. Tijdens een break-up van een maand of vier een date gehad (alleen gezoend, maar kon ik niet bewijzen)... en later besloten om het toch weer met ex te proberen. Niet-meer-ex keek in m'n telefoon, kwam erachter dat ik maanden terug een date had gehad en besloot dat ik dus was 'vreemdgegaan'. Hij vond het heel bedreigend om zich te realiseren dat ik hij me ook definitief kwijt had kunnen zijn als dat wat was geworden. Maar ook: kennelijk was ik er al aan toe om te daten, terwijl hij in die periode depressief was en daar niet aan moest denken.
En hoe is dat nu dan? Ben je nog steeds samen met hem?
Vind het ook van deze man niet eerlijk om je dit kwalijk te nemen. Baal er ook niet van dat je dit hebt gedaan, alsof je hem 'iets hebt geflikt'. Echt niet... dat die ander een collega was, is gewoon een toevallige samenloop van omstandigheden, waarschijnlijk kwam je daar gaandeweg het gesprek achter. Iets waar je ex zich misschien in 'genaaid' voelt in die zin, dat hij het idee heeft dat hij 'voor lul wordt gezet' bij zijn collega's... maar dat is toch echt aan hem.
Hoop dat je hem kunt loslaten... maar als hij zich zo blijft opstellen als nu, gebeurt dat op een gegeven moment vanzelf... je moet wel, zoek vooral veel afleiding bij vrienden en ga druk zijn en leuke dingen doen... zijn stilzwijgen helpt je er uiteindelijk wel doorheen!Wat je zegt over dat voor lul gezet worden bij collega's, klopt precies, vandaar dat ik het idee heb dat het in deze situatie alleen maar om zijn gekrenkte ego gaat..
Hij heeft zijn collega er later zelfs nog op aangesproken, dat hij zich voor lul voelde gezet en niet wist hoe hij moest reageren..
En eerlijk gezegd doet het mij pijn dat hij hem er wel op aan spreekt maar met mij niet wil praten....
Ik doe mijn best met afleiding hoor, ik heb een leuk leven verder dus dat scheelt!
Maar het knagende gevoel blijft.... Moet slijten blijkbaar!
zondag 25 november 2012 om 21:28
Nee... de man waar ik het over had, daar ben ik niet meer mee samen. Maar eigenlijk is het ook sinds kort dat ik me realiseer dat dit echt niet lukt... dus ik worstel ook met dit soort gevoelens... 
Alleen was de relatie met die man ook nog eens heel destructief (en daar lees ik bij jou gelukkig niets over)... Dat maakt het losmaken misschien wel iets makkelijker, maar ook in deze relatie waren toch heel veel goede dingen, waar je weemoedig aan terug kunt denken. En ik herken het heel erg, vandaar dat ik het aardig raak wist te verwoorden denk ik... heb m'n eigen situatie tot in den treure liggen analyseren tijdens slapeloze nachten enzo... In mijn geval haalde ik er zelfs een soort eigenwaarde uit, want als ik iemand die te boek staat als moeilijke man wist te managen, dan moest ik wel een bewonderenswaardig sterk persoon zijn... maarja, iemand heeft niet zomaar zo'n reputatie. Ook mij is het niet gelukt. En het vervelende is wel, dat je dat soort problematiek (lees ik bij jou ook een beetje tussen de regels door) snel verwart met liefde, allesomvattende, hevige, sterke liefde... maar dat is het dus niet. Dat 'willen redden' is misschien wat zwaar gesteld, maar waarschijnlijk is het wel een deel van zijn aantrekkelijkheid... dat je de enige bent (die hem echt begrijpt) en vind je een 'normale man' misschien zelfs saai. Dat is ten minste bij mij aan de hand heb ik gemerkt, maar misschien herken je het ook van jezelf.
Ach ja... dat ego. Dat komt er natuurlijk bij. En van jou kan hij afstand nemen, maar met zijn collega moet hij zakelijk samenwerken... Je schreef al dat zijn werk heel belangrijk is, dus het laatste wat hij wil is dat er roddels over de afdeling gaan. Kan-ie het misschien niet maken om daarna nog een handreiking te maken... als hij erg ijdel is. Snap dat dat pijnlijk is maar kennelijk heeft hij je nog wel willen vertellen dat hij het er wel met zijn collega over heeft gehad.
Alleen was de relatie met die man ook nog eens heel destructief (en daar lees ik bij jou gelukkig niets over)... Dat maakt het losmaken misschien wel iets makkelijker, maar ook in deze relatie waren toch heel veel goede dingen, waar je weemoedig aan terug kunt denken. En ik herken het heel erg, vandaar dat ik het aardig raak wist te verwoorden denk ik... heb m'n eigen situatie tot in den treure liggen analyseren tijdens slapeloze nachten enzo... In mijn geval haalde ik er zelfs een soort eigenwaarde uit, want als ik iemand die te boek staat als moeilijke man wist te managen, dan moest ik wel een bewonderenswaardig sterk persoon zijn... maarja, iemand heeft niet zomaar zo'n reputatie. Ook mij is het niet gelukt. En het vervelende is wel, dat je dat soort problematiek (lees ik bij jou ook een beetje tussen de regels door) snel verwart met liefde, allesomvattende, hevige, sterke liefde... maar dat is het dus niet. Dat 'willen redden' is misschien wat zwaar gesteld, maar waarschijnlijk is het wel een deel van zijn aantrekkelijkheid... dat je de enige bent (die hem echt begrijpt) en vind je een 'normale man' misschien zelfs saai. Dat is ten minste bij mij aan de hand heb ik gemerkt, maar misschien herken je het ook van jezelf.Ach ja... dat ego. Dat komt er natuurlijk bij. En van jou kan hij afstand nemen, maar met zijn collega moet hij zakelijk samenwerken... Je schreef al dat zijn werk heel belangrijk is, dus het laatste wat hij wil is dat er roddels over de afdeling gaan. Kan-ie het misschien niet maken om daarna nog een handreiking te maken... als hij erg ijdel is. Snap dat dat pijnlijk is maar kennelijk heeft hij je nog wel willen vertellen dat hij het er wel met zijn collega over heeft gehad.
zondag 25 november 2012 om 21:38
Nou, dat ie collega heeft aangesproken heb ik niet van hem zelf gehoord hoor.. Collega vertelde mij dat zelf en ik hoorde dus ook van gezamenlijke vrienden dat hij 'not amused' was....
Ik kan het ivm herkenbaarheid niet goed uitleggen maar die vrienden waren er die avond ook bij.. En ook hen neemt ie het kwalijk dat zij het niet gelijk verteld hadden nadat het gebeurd was..
Anywaaaaaaay, je schreef ook nog "... als hij erg ijdel is..." en dat is hij... Hij is erg onzeker maar komt zo absoluut niet over, veel mensen denken juist dat hij arrogant is..
Ik kan het ivm herkenbaarheid niet goed uitleggen maar die vrienden waren er die avond ook bij.. En ook hen neemt ie het kwalijk dat zij het niet gelijk verteld hadden nadat het gebeurd was..
Anywaaaaaaay, je schreef ook nog "... als hij erg ijdel is..." en dat is hij... Hij is erg onzeker maar komt zo absoluut niet over, veel mensen denken juist dat hij arrogant is..
zondag 25 november 2012 om 21:44
Oh en wat je schrijft over dat ik een 'normale' man misschien zelfs saai vind... Dat is ook helemaal waar...
Ik voel me tot dat soort mannen totaal niet aangetrokken!
Maar om mijn liefde voor ex, die echt diep gaat, nu te verwarren met afhankelijkheid... Dat denk ik toch niet..
Ik heb eerder in een soort wederzijdse afhankelijkheid relatie gezeten en dat was vreselijk, steeds weer aantrekken en afstoten, alsof we verslaafd waren aan elkaar...
Mijn ex mag dan moeilijk zijn, hij heeft me wel altijd met respect behandeld...
En ik voel en weet dat ik ook diep bij hem zit, maar hij kan helaas niet goed omgaan met zijn gevoelens...
En ik moet hem loslaten, als ik echt van hem hou wil ik dat hij gelukkig is, hoe dan ook, met of zonder mij...
Ik voel me tot dat soort mannen totaal niet aangetrokken!
Maar om mijn liefde voor ex, die echt diep gaat, nu te verwarren met afhankelijkheid... Dat denk ik toch niet..
Ik heb eerder in een soort wederzijdse afhankelijkheid relatie gezeten en dat was vreselijk, steeds weer aantrekken en afstoten, alsof we verslaafd waren aan elkaar...
Mijn ex mag dan moeilijk zijn, hij heeft me wel altijd met respect behandeld...
En ik voel en weet dat ik ook diep bij hem zit, maar hij kan helaas niet goed omgaan met zijn gevoelens...
En ik moet hem loslaten, als ik echt van hem hou wil ik dat hij gelukkig is, hoe dan ook, met of zonder mij...
zondag 25 november 2012 om 23:03
'Afhankelijkheid'... dat woord heb ik niet in m'n mond genomen toch...? Maar er zit wel iets in... en zeker in de aantrek-afstootrelatie daarvoor herken ik ook wel van die destructieve relatie. Ook daarmee kon ik niet meer mee aankomen bij vrienden, op een gegeven moment heb ik maar verzwegen dat we het weer goed hadden gemaakt, dan kon ik opgelucht zijn dat niemand ervan wist als het een week later weer mis was... Relatieverslaving, afhankelijk van drama, dat was het... Als je die twee relaties vergelijkt, komt deze man er wel goed vanaf (die heeft je altijd met respect behandeld), maar is het nodig om te vergelijken? Het was allebei niet goed... en ik vind dat respect wel meevallen, hij was in eerste instantie blij dat het contact na 3 jaar weer hersteld was, sprak dat ook uit in een innige omhelzing... waarom laat hij dan vervolgens 6 wk niets meer van zich horen terwijl hij weet dat jij min of meer op hem wacht? Als hij dat zo moeilijk vond met z'n gevoel, had hij ook voor een brief kunnen kiezen... of i.i.g. kunnen aangeven dat hij tijd nodig had. Ik vind het van weinig respect getuigen om dan helemaal niks meer van zich te laten horen eigenlijk...
Het kan best dat hij vast zit kwa gevoel... maar dat is toch een proces waar hij iets mee moet. Ik vraag me alleen af of hij het als een probleem ziet. Hij vlucht ervoor weg (in z'n werk) en gaat de confrontatie niet (meer) aan. Je kunt eigenlijk niet anders dan verder gaan met je leven...
Het kan best dat hij vast zit kwa gevoel... maar dat is toch een proces waar hij iets mee moet. Ik vraag me alleen af of hij het als een probleem ziet. Hij vlucht ervoor weg (in z'n werk) en gaat de confrontatie niet (meer) aan. Je kunt eigenlijk niet anders dan verder gaan met je leven...
maandag 26 november 2012 om 09:07
quote:lean_72 schreef op 25 november 2012 @ 23:03:
'Afhankelijkheid'... dat woord heb ik niet in m'n mond genomen toch...? Maar er zit wel iets in... en zeker in de aantrek-afstootrelatie daarvoor herken ik ook wel van die destructieve relatie. Ook daarmee kon ik niet meer mee aankomen bij vrienden, op een gegeven moment heb ik maar verzwegen dat we het weer goed hadden gemaakt, dan kon ik opgelucht zijn dat niemand ervan wist als het een week later weer mis was... Relatieverslaving, afhankelijk van drama, dat was het... Als je die twee relaties vergelijkt, komt deze man er wel goed vanaf (die heeft je altijd met respect behandeld), maar is het nodig om te vergelijken? Het was allebei niet goed...
Klopt, ik vulde het woord 'afhankelijkheid' zelf in omdat het direct bij me op kwam toen ik jouw verhaal las..
In het engels noemen ze het codependency en dat heeft allemaal te maken met verslaving, drama en de controle over de ander willen houden..
Ik heb er ooit in gezeten en het was een ramp om uit te komen, omdat je dus echt moet afkicken van elkaar, wat heel erg moeilijk was!! Daarna zag ik pas dat dat geen liefde was maar alles te maken had met een laag zelfbeeld, goedkeuring proberen te krijgen van die ander enz.
Ik zeg niet dat jij hetzelfde hebt natuurlijk en ik wil al helemaal niet gaan vergelijken, ik las alleen wat herkenning van mijzelf van destijds.. En goed was het inderdaad niet!..
en ik vind dat respect wel meevallen, hij was in eerste instantie blij dat het contact na 3 jaar weer hersteld was, sprak dat ook uit in een innige omhelzing... waarom laat hij dan vervolgens 6 wk niets meer van zich horen terwijl hij weet dat jij min of meer op hem wacht? Als hij dat zo moeilijk vond met z'n gevoel, had hij ook voor een brief kunnen kiezen... of i.i.g. kunnen aangeven dat hij tijd nodig had. Ik vind het van weinig respect getuigen om dan helemaal niks meer van zich te laten horen eigenlijk...
Tja, ik was die 6 weken daarna in het buitenland voor mijn werk maar dat maakt niet uit natuurlijk, hij had me kunnen bellen, mailen, smsen, whatever...
Hij zei ook voordat ik wegging dat ik me niet met hem moest bezighouden maar mijn volle aandacht op mijn werk moest richten...(het was een belangrijke opdracht)
Pas toen ik 2 weken weg was, besefte ik ineens dat hij in verleden tijd sprak toen ik vroeg of hij nog gevoelens had voor mij..
EN ineens wist ik dat hij niet meer terug zou komen op ons gesprek, hij liet het gewoon voor wat het was.
Het kan best dat hij vast zit kwa gevoel... maar dat is toch een proces waar hij iets mee moet. Ik vraag me alleen af of hij het als een probleem ziet. Hij vlucht ervoor weg (in z'n werk) en gaat de confrontatie niet (meer) aan. Je kunt eigenlijk niet anders dan verder gaan met je leven...Ja, ik heb geen andere keuze... Hij gaat het liefst confrontaties uit de weg, dat is het gemakkelijkste..
'Afhankelijkheid'... dat woord heb ik niet in m'n mond genomen toch...? Maar er zit wel iets in... en zeker in de aantrek-afstootrelatie daarvoor herken ik ook wel van die destructieve relatie. Ook daarmee kon ik niet meer mee aankomen bij vrienden, op een gegeven moment heb ik maar verzwegen dat we het weer goed hadden gemaakt, dan kon ik opgelucht zijn dat niemand ervan wist als het een week later weer mis was... Relatieverslaving, afhankelijk van drama, dat was het... Als je die twee relaties vergelijkt, komt deze man er wel goed vanaf (die heeft je altijd met respect behandeld), maar is het nodig om te vergelijken? Het was allebei niet goed...
Klopt, ik vulde het woord 'afhankelijkheid' zelf in omdat het direct bij me op kwam toen ik jouw verhaal las..
In het engels noemen ze het codependency en dat heeft allemaal te maken met verslaving, drama en de controle over de ander willen houden..
Ik heb er ooit in gezeten en het was een ramp om uit te komen, omdat je dus echt moet afkicken van elkaar, wat heel erg moeilijk was!! Daarna zag ik pas dat dat geen liefde was maar alles te maken had met een laag zelfbeeld, goedkeuring proberen te krijgen van die ander enz.
Ik zeg niet dat jij hetzelfde hebt natuurlijk en ik wil al helemaal niet gaan vergelijken, ik las alleen wat herkenning van mijzelf van destijds.. En goed was het inderdaad niet!..
en ik vind dat respect wel meevallen, hij was in eerste instantie blij dat het contact na 3 jaar weer hersteld was, sprak dat ook uit in een innige omhelzing... waarom laat hij dan vervolgens 6 wk niets meer van zich horen terwijl hij weet dat jij min of meer op hem wacht? Als hij dat zo moeilijk vond met z'n gevoel, had hij ook voor een brief kunnen kiezen... of i.i.g. kunnen aangeven dat hij tijd nodig had. Ik vind het van weinig respect getuigen om dan helemaal niks meer van zich te laten horen eigenlijk...
Tja, ik was die 6 weken daarna in het buitenland voor mijn werk maar dat maakt niet uit natuurlijk, hij had me kunnen bellen, mailen, smsen, whatever...
Hij zei ook voordat ik wegging dat ik me niet met hem moest bezighouden maar mijn volle aandacht op mijn werk moest richten...(het was een belangrijke opdracht)
Pas toen ik 2 weken weg was, besefte ik ineens dat hij in verleden tijd sprak toen ik vroeg of hij nog gevoelens had voor mij..
EN ineens wist ik dat hij niet meer terug zou komen op ons gesprek, hij liet het gewoon voor wat het was.
Het kan best dat hij vast zit kwa gevoel... maar dat is toch een proces waar hij iets mee moet. Ik vraag me alleen af of hij het als een probleem ziet. Hij vlucht ervoor weg (in z'n werk) en gaat de confrontatie niet (meer) aan. Je kunt eigenlijk niet anders dan verder gaan met je leven...Ja, ik heb geen andere keuze... Hij gaat het liefst confrontaties uit de weg, dat is het gemakkelijkste..
dinsdag 27 november 2012 om 21:22
vrijdag 30 november 2012 om 20:35