ergens mijn ei kwijt

Hallo allemaal,



Al maanden zit ik te twijfelen over hoe ik zal kunnen verwoorden waar ik mee zit, ik wil mijn ei kwijt maar ik weet niet hoe. Dit is alvast een rare openingszin. Ik ben niet onbekend op het forum, en onder mijn loepje staat meer, dan ik misschien hier zo in kan zetten. Wat me dwars zit de laatste weken of eigenlijk maanden zijn de verschillende sociale veranderingen waar ik in zit. De afgelopen 3 jaar zijn er enorm veel dingen gebeurd, waarbij mij vooral opvalt dat ikzelf erg ben veranderd en misschien daardoor ook mijn sociale veld. Ik ben veel mensen "verloren". Het is zo moeilijk voor mij om ergens te beginnen, want er zit gewoon een hoop verdriet in de weg. Onvermogen om mensen te bereiken en t weer goed te maken, het gevoel dat dat bij de meesten een gepasseerd station is en daar ben ik al weken gewoon kapot van.

Ook omdat het naaste familie (mede) betreft.



ik weet gewoon niet goed hoe ik het moet verwoorden, maar heb al tijden echt behoefte om met iemand te praten, ook al is het virtueel, ervaringen uit te wisselen als er veel (is) veranderd/t in je leven. Wat nu beetje gek begint krijgt hopelijk wat soepeler vervolg, want ik weet het, wat een vage OP dit is. :S Maar stuur m nu toch maar.



Bedankt voor het lezen!!



Misia

Kan de slaap niet vatten. Het gedoe met MM zit me heel hoog, en kan dit eigenlijk niet goed verwoorden. Eigenlijk heb ik dus al wekenlang twijfels. Aan de ene kant voel ik me enorm goed bij hem. Echt mijzelf. We hebben veel lol, en hij is enorm lief, slim, hartelijk, nou, eigenlijk gewoon een Fijne Vent, zo 1 die ook bij me past.

Maar er klopt iets niet, er is gewoon een kink in de kabel. Ik kan er de vinger niet opleggen. Maar - ik ga dit even verwijderen binnenkort want wel erg intiem - ik voel me in bed nog niet goed bij hem. Het is bijna een soort Pavlov-reactie, datik op een bepaald moment wil stoppen. All the way zijn we dan ook nog niet gegaan. Is niks voor mij, als ik er iets in herkende van vroegere relaties dan was het minder verwarrend voor me, maar dat is niet zo. Ik voel me geremd. Helemaal niet zo vrij ofzo. Al is dat wel beter geworden. Hij merkt dat en t doet hem pijn, dat wil ik dan wederom niet, doet me superveel verdriet en ik en hij weten allebei ergens dat dit helemaal niet werkt (op seksgebied). Maar dus op andere vlakken wel. Op seksvlak ik het ook wel echt fijn, daar kan ik verder niks van zeggen. En t is ook beter geworden, en toch voel ik me waanzinnig geblokkeerd en soms ook echt helemaal dizzy, dan wil ik het ECHT niet, met hem van me afwurmen incluis. Heel heftig voor mij, want snap het niet.

Er spelen wat dingen mee. Ik voel me niet echt in zijn leven geintegreerd. Hij heeft zijn familie bv niets over mij verteld en wil dit niet tot het beter gaat. Maar voor mij werkt het andersom, ik voel me deels geremd omdat hij me als het ware een beetje in de wacht zet - ook qua delen soms. Hij is niet zo delerig, is dat niet echt gewend. Ik voelde me soms alleenstaand, of een kennis, wat me niet zo warm liet lopen/dichtbij deed voelen. DIT IS NIET DE ENIGE REDEN, denk ik, er liggen natuurlijk ook dingen bij mij.



Waar ik nu mee zit is dat we in een soort tussenfase zitten, eigenlijk hebben uitgesproken dat het niet gaat zo. Dat heb ik geprobeerd vast te houden voor mezelf. Maar vanavond toch even langs gegaan, en is er toch weer seksueels gebeurd. Dat verward me dan meer dan ik kan zeggen.

Ik begrijp het gewoon allemaal niet.

Waarom geniet ik er niet gewoon van?

Wat is er nou aan de hand, eigenlijk?



Ik kom er niet uit.

Vind het ook lastig omdat hij eerst erg open stond voor open gesprekken maar dit wordt ook beetje anders. Zei vanavond bv dat we de avond "goed" moesten eindigen, toen ik zei dat het me verwarde. Dus er was niet echt ruimte voor een gesprek. Hoeft niet altijd, en veel hebben we ook al gezegd. Toch zit het me dwars. Voel me beetje aan de kant geschoven ofzo.



Maar goed, ik weet nog steeds niet veel meer dan voor ik begon met schrijven. Behalve dat dit alles me pijn doet, vooral omdat ik niet weet wat er nu aan de hand is, waarom de weerstand in me blijft? Ik voel me goed bij hem, en dan toch is er dat "maar". Ik weet t niet, en t zou me zo helpen als ik dit alles begreep.



Ben nu slapeloos, vooral door dat gevoel dat hij niet meer naar me wil luisteren ofzo. Voelde me echt beetje aan de kant geschoven met mijn gevoelens. Dat vind ik gewoon not done, denk ik, maar dan.........moeten we het altijd overal over kunnen hebben? Ik vind dit lastig!! .



Weer zo'n dubio effect: wat is normaal? Waar begin ik, en houd ik op en begint hij? Ik snap dat dit deels is waar dit topic over gaat, bij jezelf blijven. Maar weet even niet goed HOE.



Het hem lief vinden en bij hem willen zijn, en tegelijkertijd afstand willen nemen en beroerd worden van vrijen, dat is zoiets tegenstrijdigs in mijn hoofd en ook gevoel.



Kan er geen chocola van maken, en voel me heel verdrietig ervan nu en vooral in de war.





Misia

Hoofdpunt is denk ik dat ik t gevoel heb niet bij hem terecht ofzo te kunnen, niet altijd, niet met alles. Maar vaak is dat er juist wel.

Wat me wurmt is dat ik dus nu hier op zit, en hij heeft mijn zorgen weggeveegt. Dat wil ik niet, hoe zouden jullie dit aanpakken? En is het "terecht" om altijd overal over te kunnen praten, of voel(d)en jullie je in je relatie ook wel eens met gevoelens "aan de kant geschoven", zo van: nu niet of "laten we dit rusten".



Ik ken dit op deze manier niet, dat onvrije gevoel dat ik heb.

Omdat het zo subtiel is houd me dit enorm bezig. Ik weet gewoon niet waardoor het komt, of het terecht is of niet, gezien alles dat wel goed zit, maar toch, iets blijft knagen. En omdat dit al een tijdje is, haakt hij nu misschien ook af/is het een uitgemolken koe?



Misia

Zucht, raak gewon niet uitgelezen op jullie posts en voel tegelijkertijd een enorme woede in me opkomen. Op mezelf en op MM. Ik weet niet hoe ik het moet verwoorden maar AAAAAAAAAAAAAAAAAAHHHHHHHHHHHHHHHHHHRRRRRRRH!!!! Ik baal even ZO van mezelf. Dat oude K*tpatroon, dat ik me terugtrek zodra de ander aangeeft (verbaal of nonverbaal) even geen trek te hebben in mijn gevoelens........dan klap ik dicht en trek me HEEL ver terug in mezelf. Waardoor eigenlijk alles minder goed "binnenkomt" en ik gewoon bijna letterlijk in minder contact sta met de buitenwereld. Dat is bijna een eng gevoel. Maar is puur terugtrekken (hoop ik dan, anders heb ik straks nog een zwaar dissociatieve stoornis ofzo?)



Helaas voel ik me nu nog niet echt beter. Heb gewoon enorme spijt van gisteravond. Had nooit naar hem toe moeten gaan (had ook een twijfel aarover in mijzelf genegeerd). Hoe dan ook, het is zo gegaan. En nu wat?

Het is ook voor mij een leermoment, N85, en wat je schrijft: het gevoelens blijven uiten ongeacht wat MM ervan vindt is er wel de spil van. Maar hoe? Zou hem nu helemaal verrot kunnen schelden. Hij zit op het werk. Beide ws niet de productiefste momenten om het erover te hebben. Maar ongencensureerd gewoon doen wat MIJN gevoel is, waarom kan ik dat zo slecht/moeizaam? Word er simpel van, echt, en weet t even ook niet meer.



T is inderdaad als volgt gegaan, hij gaf aan dat we de avond "goed" moesten afsluiten, en aan alles merkte ik dat hij niet op mijn gevoelens in wilde gaan. Dat is voor mij echt zo moeilijk, om dan toch te zeggen wat ik wil/moet zeggen. Maar goed, ik kan beter zeggen dat t me gisteren niet gelukt is. Wie weet op een ander moment wel .



Anoukies, over of hij het "net niet" is. En jouw vraag/indruk N85 of ik m niet te graag wil, dat lijken 2 verschillende dingen maar zijn het in feite niet.

Ja, misschien is het zo dat ik door een roze bril naar hem wil kijken, en daarom al wekenlang allerlei signalen, die mijn onbewuste uitzend, negeer. Dat ik te graag wil dat ik me compleet goed voel bij iemand. Ik herken daarin een soort behoeftigheid in mij, om ergens echt mijzelf te kunnen zijn. Maar MM maakt opmerkingen soms die maken dat ik me echt beroerd voel, diep van binnen, omdat ik weet dat het gewoon geen match is. Dus niet in het mishandelende ofzo (mocht dit zo klinken), maar meer in de zin van, hij doet/zegt iets en ik voel, nee, dit past gewoon niet. En dat vind ik dusdanig erg, omdat er zoveel wel fijn is en ik ook echt van hem houd (durf dat wel zo te zeggen ja!), dat ik daarover heen wil stappen. Maar wat betreft intimiteit in bed, nee, dat herken ik niet van eerdere relaties, Anoukies. Als er 1 vlak is in mijn leven waar ik geen hobbels te overwinnen heb was/is dat in bed . Sorry to be blunt, maar ik voelde me nooit geremd. Ecnt niet. En als ik me dat voelde greep ik dat veel sneller aan door te zeggen, dat het niet gaat of matcht. T was veel minder beladen. Maar bij MM heb ik vanaf het begin het gevoel dat ik tekort schiet, dat het t allemaal net niet is voor hém ook, wat ik te geven heb net niet fijn genoeg. Het is moeilijk te verwoorden, maar hij benadrukt vind ik vaak wat er NIET is en niet wat er wel fijn is. Dat maakt me onzeker en ook boos. Maar uiten? Dat doe ik dat niet genoeg. Dus hoopt t zich op in onogelijke hoekjes en sleep ik onderhand een rugzak van hier tot ginder met me mee. Maar zoals ik al eerder schreef, hoe bewust ik me hiervan ben is wel een vooruitgang.



Dus anders dan ik normaal zou doen heb ik net de telefoon gepakt en even geprobeerd hem te bellen. Om te zeggen hoe mijn nacht was en dat ik er wel last van heb. Hij nam niet op, is op zijn werk. Maar heb dus al anders gereageerd dan ik normaal zou doen, en dat voelt alsof ik niet HELEMAAL in mijn schulp ben weggezakt. Wel goed dus.



En verder? Ik ben bang, bang dat het "weer niks" is. Dat klinkt desperate. ik weet het. Dat ben ik niet. Maar juist bij hem, ja, kan ik er verdrietig van zijn dat het dan toch "iets"niet heeft dat nodig is voor een volledige overgave.



Hoe hier constructief mee om gaan, dat is wat ik wil. Op een manier die 1 ding voorkomt: dat zwijgen dat ik altijd deed en helaas gisteren ook. Ik wil zoals jij schrijft bij mij blijven. En dat hier te doen is een eerste veilige stap. Ik dank jullie wel, dat ik uit mijn slakkenhuisje mag kruipen en zeggen wat ik ECHT voel, in plaats van dat Stoere, Blijmoedige Misia haar tranen in een stoer betoog gaat weglachen wil ik zeggen: ik voel me zo alleen, nu. Zo verdrietig, dat ik moet inzien dat we misschien niet helemaal hebben wat er nodig is. Ik mis bijvoorbeeld een bepaaldee non-conventionele instelling. Zo van everything goes. Jullie kennen me niet, maar laat ik t omschrijven als dat ik een openminded persoon ben, ik vind niet gauw iets gek, dus nee niet in de zin van experimenteren met drugs ofzo, no way, dat dan weer niet. Nee, meer in gedachten, naar de wereld toe. Hij heeft een meer "hokjes"- denken, en daar voel ik me aan de ene kant veilig bij, aan de andere kant houd ik veel meer van een alles-is-oké houding. En in bed vind ik hem denk ik minder aantrekkelijk dan zou moeten. Ik voel me ZO enorm oppervlakkig dat ik dit hier zo schrijf, voel me een achterbakse bitch, want wat maakt uiterlijk nu uit. Maar soms kan het me wel overvallen, dat ik aan bv een andere man denk die ik wel aantrekkelijk vind. Tja, dat voelt dan ook weer ZO kut. Helemaal omdat hij zich bewust is van het feit dat hij "geen Brad Pitt" is, en dat vind ik dan wel weer iets waar ik enorm op val: soort slimheid, inzichtelijkheid, die ik echt onweerstaanbaar en lief vind. Dus zo gaat dat dan in cirkeltjes.



Maar over gisteravond: vind hem nu echt even een ongevoelige hork. Sorry voor de boute uitspraken, maar moet het ergens kwijt. Vind hem even een LUL. Denkt ie dat ie gewoon over mijn gevoelens heen kan gaan? Is dat lekker makkelijk? En naast die boosheid ben ik ook bang: is hij wel geinteresseerd? Wil hij de olgende keer wel luisteren, of zal hij dan ook mijn gevoelens wegwimpelen?



En zijn dit alles vragen die je bij je vent moet hebben?



Bij mijn goede vriend, heb ik ze niet. En als ik ze heb, voel ik geen maar dan ook nul drempel om mijn gevoelens aan te kaarten. Bij die goede vriend weet ik ook dat hij wat hij ook zelf vind in staat is om zich in mij te verplaatse. Dat weet ik niet zo goed bij MM. Of is dat mijn eigen angst, die dan opspeelt?



Nou Misia op haar onzekerst.

Bah heb een verwarrende rotochtend als ik nauwelijks sliep, natuurlijk is het hoofd dan niet al te helder. Maar merk zo'n golf oud zeer, en dat terugtrekken dus. Dat was mijn manier om met rotgevoelens te dealen. Dan hapte ik ze allemaal naar binnen en probeerde er zelf iets mee te doen. Dat werd dan een taaie bedoening, want vaak had een ander er toch in ieder geval zijdelings mee te maken, maar ik beet liever mijn tong eraf dan een ander te zeggen hoe ik me voelde, want dan kwamen die "represailles", waar je over schrijft in het kader van je vriend, anoukies (wel fijn dat het beter wordt meid, ik denk vaak aan je en ben blij je te lezen, zal er later wat meer op terugkomen). :S

bah, gewoon even heel slecht in het vel hiero. Voel me boos, leeg, in de war, alleen. en vooral boos geloof ik.



Maar misschien vergeet ik dat het eigenlijk heel goed ging. Schreef gisteren hier nog dat het uiten van mijn gevoelens juist beter ging, en dat ik echt vaak voel van: ik zeg dit nu gewoon, want I couldnt care less of een ander daar nu wel of niet iets mee kan. Ik laat me daar zo veel minder door leiden.

Dat is eigenlijk al heel wat

En jullie vragen helpen me erg om beter inzicht te krijgen wat nu precies het probleem is, dus superbedankt voor jullie reflecterende vragen. Fijn dat ik hier niet een censuur hoef toe te passen, integendeel, door echt open te zijn merk i dat ik ook de fijnste en helpendste vragen terugkrijg, dus daar kan ik dan ook meer mee dan als ik de helft had weggelaten.



Ik zal teruggaan naar wat ik wil en nodig heb in een man. Wat zijn dat voor eigenschappen en welk gevoel wil ik hebben? Ik denk dat i soms niet meer goed voor ogen heb wat ik nu graag wil in een relatie, en dat als dat terugkomt - bewuster is- ik het ook beter kan handelen ofzo.



Dus, een poging:



- ik wil dat mijn vriend uit zichzelf vaak langskomt, kan ook onaangekondigd (MM is sinds we elkaar kennen 4x bij mij geweest, dus in 4 maanden tijd en is daarvan 1x blijven slapen)

-ik wil dat mijn vriend niet gauw van iets staat te kijken. Heb 1 kennis, die dat heeft. Veel meegemaakt, niet snel van zijn stuk als er heftige onderwerpen aan bod komen, nee hij reageert daar heel rustig op. Bij MM bespeur ik dat hij helemaal weinig ervaring heeft, snel dingen moeilijk vindt. Dat belemmert me soms om het uit te spreken. Dus ik vind het fijn als een man een beetje onder de gordel-wijsheid heeft. Zo noem ik het maar , want wat ik niet bedoel is dat hij in de problemen zit. Nee, gewoon door allerlei situaties en de wol geverfd.

- ik wil geen opmerkingen over mijn uiterlijk. Ik wil een man die alles dat ik draag of wat voor dingen dan ook gewoon oké vind. Heeft MM, zeker, en hi is ENORM complimenteus. Toch laat hij doorschemeren dat hij me zonder oogmakeup bijv "ook HEEL"mooi vindt (komt nu beetje schimmig over mss, maar het is toch wat sturend, en dat vind ik niet fijn). Ik wil eigenlijk dat mijn vent daar helemaal niet een onderscheid in maakt, als jullie snappen wat ik bedoel. Heb liever dat hij het niet opmerkt dan dat hij zijn oordeel geeft.

-ik wil dat hij t van de daken schreeut, ik ben bij Mies en Mies is bij mij. Dat ie me meesleept naar fam en vrienden, ja, ook maar gelijk voor de feestdagen



Bovenstaande is een poging, misschien dat t nog niet helemaal helder is, welke eigenschappen enzo ik graag wil, maar het voelt goed er even naar terug te gaan, naar hoe ik me voel over dingen.



Bedankt voor het lezen. Zoals gezegd ik kan er niet echt chocola van maken, dat zal deze post misschien ook niet al te helder maken.

Daarom dank jullie dubbelendwars voor het lezen en jullie superlieve reacties, Anoukies en N85. Heb t gevoel er twee vriendinnen over gesproken te hebben



En hoop dat ik jullie ook nog eens kan helpen helderheid te krijgen over iets (als een klankbord nodig is natuurlijk!)!

Misia





Hoe gaat het met jullie?

Hey lieve Nienke,



Dank je wel voor je lieve berichtjes en sorry, had even heel veel aan mijn hoofd, waardoor ik dus nog niet reageerde. Je woorden kwamen heel erg binnen. Ik heb er heel erg over nagedacht. Net een enorm lang telefoongesprek gehad met MM. Ik kan niet meer om dat gevoel heen. Ik hoor niet bij hem. Ik weet niet hoe en of ik het anders moet zeggen/uitleggen. Ik denk dat dat lijfgevoel waar je over schreef mij al langer iets wilde zeggen, ik wilde er niet naar luisteren. Ik bedank je ook heel erg voor je complimenten, voelde me ook echt cool afgelopen week. Want hoe het evrder ging. Ik schreef hier al dat ik MM had gebeld. Hij belde later terug. Ik dacht echt h`h`, dat voelt fijn, en ik heb ook gezegd hoe ik me voelde. Hij reageerde fijn. Maar waar het om gaat is dat ik dacht, ik ga het gewoon zeggen. Ik had gelukkig weer dat gevoel dat ik ergens op "dreef", ik voelde me gewoon goed erbij!!!! Dus dat is heel erg goed gegaan. Nu na vanavond weet ik dat het echter niet verder kan gaan. Ik voel me gewoon niet goed. Ik weet niet precies wat het is, maar misschien hoeft dat ook niet. Heb veel aan je post gehad hierin, merci daarvoor.Hoewel pijnlijk ook: want het klopt: "De werkelijkheid is anders dan je zou willen."



En je vragen: ik denk dat ik vasthoudt aan hem omdat ik me zo gehoord en gezien voel. Voor het eerst in lange tijd, decennia zou ik haast zeggen voel ik me gezien en geliefd. Ik wilde dat niet kwijt. Ik wil dat nog steeds niet kwijt. Ik heb het zo lang alleen gedaan, er was nooit iemand die vroeg, hoe gaat het met je Mies?

Nu wel.

En daar hield en houd ik aan vast. En bovendien. Ik houd echt van hem. Ja, dat zou in tegenspraken kunnen lijken met dat "ik had hem nodig", maar nee, ik heb zoveel van hem gehouden, en nu nog. En toch gaat het niet.



Verder is er ook veel gebeurd. Ik heb het weekend bij mijn moeder doorgebracht. We hadden altijd een slechte band, en de laatste maanden........het gaat beter. Ik voel ook dat ik me daar zoveel sterker door ga voelen. We zijn samen naar de suana geweest. Mama en ik deden vorige maand voor het eerst van mijn leven echt iets samen en dit weekend dus weer, sauna. Klinkt hartstikke overdreven, maar ik heb nooit tijd alleen met mijn moeder doorgebracht. Ze was altijd te beroerd en met zichzelf bezig. Ik ben echt verwaarloosd, vroeger, maar dat is een ander verhaal. Ik wil ook niet zielig klinken. Maar het is gewoon zo bijzonder, nu, voor mij. We lagen daar samen in een oerhete sauna, en ik dacht echt, ik voel me verbonden. Ik voelde me gewoon verbonden, en had heel veel plezier met haar. We hadden veel lol in het water, bijvoorbeeld. Iedereen zwom wat seriues rond, maar mama en ik konden echt een beetje keten samen . Heerlijk. Ik ben nu dus blij en verdiretig tegelijk. Vooral heerst er teveel afscheid in mijn leven. Ik voel me echt eenzaam, verdrietig. Alleen.

Maar vanmiddag bijzondere middag. Ik ging lunchen met een vriendin die ik amper zie. En die zei: Misia, je komt zoveel gelukkiger over. Ze zag echt een stijgende lijn. Ik weet niet of je het ook zo VOELT zei ze heel lief erbij (antwoord: niet echt), maar toch gaf me dat echt een gevoel van h`hè, dan blijkt het dus nu ook naar buiten!



Hoe is het met jou? Wil je zeggen dat ik heel blij ben met je reacties , ik kan niet anders zeggen dan dat ik me erg herken in je manier van dingen verwoorden.



Ben blij dat je hier deelt hoe je proces gaat om jezelf te zijn en uiten !! Hoe was jouw weekend? En hoe is het boek waar je in bezig was? Ben benieuwd!



XXXXXX Misia

Krijg nu weer een brok in mijn borstkas-gevoel, als ik je woorden lees: "Je doet het zo goed!! Als je in de buurt had gewoon zou ik zeggen: kom langs, kop thee erbij en als je zin hebt samen al je boosheid eruit SCHREEEEEEEEEEEEEUWENNNNNNNNNNNNNN (of zoiets )! Gooi het er maar uit! In de film 50/50 beelden ze dat zo mooi uit. 2 vrienden die een schilderij finaal in elkaar slaan, heerlijk... alle agressie uit je lijf gooien! Fantastisch lijkt me (zo'n vriendschap)!"



Want ja, dat lijkt me ook ZO fijn. Dat je bij elkaar gewoon alles eruit kan gooien. Ik noemde dit op een ander topic, iemand om angstvrij ruzie mee te maken omdat je weet dat het toch wel goed komt. Zo iemand die naar je kan kijken als je ziek bent en je voelt je gelijk beter, die naast je komt zitten en je bezwete voorhoofd aait, misschien alleen met woorden aan de telefoon. Iemand bij wie je je zo vertrouwd voelt dat je inderdaad zonder gêne een schilderij kapot kunt slaan. Dat lijkt me ook fijn. Hoe denk je dat dat kan? Dit is geen retorische vraag maar één waaruit verlangen spreekt. Hoe zou dat kunnen? Ik heb er 1. Dat denk ik. Die goede vriend van mij. Bij hem kan ik - denk ik - instorten. Ik denk terug aan de tijden dat zijn deur wagenwijd open stond. Ik had een verschrikkelijke familietoestand in het voorjaar. Ik was - even lang verhaal kort - kapot op de terugweg uit het buitenland. Ik belde mijn vriend. Hij kwm me halen, zie hem nog staan, op me aflopen, op zijn eigen, rustige, steady manier, op het einde begon hij een paar passen te rennen en gooide zijn armen om me heen. Nee, hij zei niks, er viel ook niks te zeggen. Hij pakte mijn tas van me over, en we liepen naar de auto, hij startte de auto, we reden samen naar zijn huis, alsof we net patat hadden gehaald, zo vanzelfsprekend. Ik voelde me gewoon thuis, dacht, nu komt alles goed. Het was avond of nee, de volgende ochtend, en ik kreeg enorme huilbui. Hij kroop woordeloos naast me en hield me vast, aaide mijn hoofd en neusde me. Ik weet niet meer hoe ik verder moet schrijven, maar het is zo een geluk zo'n vriend te hebben. Ik kan echt alles bij hem kwijt. Maar toch, hoe komt dat zo? Hoe kan dat ook met anderen ontstaan? Hoe krijg je vriendinnen, waar ik over schreef, van het soort die je om 4 uur s nachts kan bellen zonder ojee, wat doe ik nu? En zonder sorry sorry sorry. Zo belde vanavond een vriendin, toen MM net de hoorn erop had gegooid. Dacht dat hij het was maar was vriendin x. Ik dacht, oh, en vertelde waarom ik zat te huilen. Merkte na een tijd echt dat ik "moest stoppen"- kennen jullie dat gevoel? Ik kan het niet eens hard maken, maar toch wist ik, ik moet mijn mond gaan houden. Dus praatten we over tienduizend andere dingen. Ik herinner me ook haar kerstkaart. Hoopte dat ik fijne feestdagen had. Ze wist niet eens WAT ik dan deed. Dan denk ik, net als bij gesprek vanavond: is dit uberhaupt vriendschap?

Moest ook denken dat het hier een vraag was, en blijf benieuwd wat jullie mening is. Wat is vreindschap? Als je heel eerlijk bent. En zonder dat zinnetje erbij"ik mag niet vanalles verwachten natuurlijk", of "ja, ze is ook maar een mens", nee vanuit wat je graag wilt. Wat is een echte vriendin?

Ik vroeg het me af, vanavond, ik voelde dat ik heel anders had gereageerd. Mailde haar namelijk van de week dat het zo stroef liep/in feite uit is met MM. En nee, ze belt niet. Ik had dit wel gedaan, dezelfde avond nog, en nu voor het eerst kan ik zeggen: dat ik dat wil in een vriendschap. Dat iemand me dan belt, en vraagt: kom, we gaan iets leuks doen. En dat ik niet het gevoel wil hebben teveel te zijn. Ook had ik haar gevraagd wat ze ging doen met Kerst, en als ze zoals ik geen plannen had gehad had ik gezegd: kom hier eten. Ja, dat had ik gezegd, en voor het eerst kan ik zeggen: dat wil ik in een vriendschap.



Jarenlang mocht ik niks verwachten. Blij zijn met alles. Als anderen er niet voor je zijn, kun je heb dat niet kwalijk nemen. Enzovoorts. En daarom ontroerd me ook je verhaal over die vriendschap en samen zo boos zijn, samen iets kapot maken, of het aflsuitende theetje drinken (ook lekker los van het vernielen!)

Het bestaat, en ook daarin mag ik verwachten en vragen wat ik wil en nodig heb. Moeilijk vind ik dat. Niemand is 24uur per dag vriendin/vriend. Mensen hebben rothumeuren, geen tijd, of zijn kribbig of andersins bot. Maar toch, wat dat is, vriendschap, voor mij, bepaal ik. Zoals in al die andere levensgebieden ligt er nog al een vrij wit papier voor me. Dat hoeft niet in 1 keer beschreven. Maar ik wil erop zetten wat ik wil, en dat durf ik diep va binnen nog niet helemaal.

Uit angst dat er weer iemand komt en zegt baskdjakldj dat krijg je toch niet Mies, wat denk je wel niet?



En wat denkt die vriendin precies, waar kijkt ze dan naar, als ze zegt, wat straal je rust en geluk uit, Mies.

Ik denk dan: hoe kan dat nou?

T is prima, en fijn, maar vraag me toch af, waarheen sijpelt dat verdriet, als het niet door mijn ogen naar buiten komt? Waarheen vermist het verdriet? De eenzaamheid?

Die is er namelijk nog.

Nu, gisteren. Maar toch is er iets veranderd, ik deel m. Hier, en IRL, ik deel mezelf. Ik voel me beter over mij en mijn leven. Hoewel er dus veel niet is hoe ik t zou willen. Gek eigenlijk.

Wat er is veranderd is dat ik beter voel wat goed voelt, zoals die vriendin vanmiddag, die vroeg: sorry, wil je niet te lastige vraag stellen, maar hoe gaat het met je moeder?

Dat dus.

Dat voelt fijn.



En het gevoel mijn verhaal te moeten afkappen bij die andere vriendin, dat voelt niet goed.

Wat let me om daar achter te gaan staan?

Angst? De angst dat ik alleen overblijf? Besef dat ik "teveel noten op mijn zang heb"? "Teveel verwacht"? En alles dat me nog meer zo vaak is gezegd?

Wat mag ik wel? Waar zit die ruimte voor mij?

Ik voel die ruimte en het is niet meer zo onwennig als vroeger daar ook echt iets mee te doen.



Ik ga nu slapen-

ben benieuwd hoe het met jullie gaat, ook en nu even heel in het bijzonder: heavenorhell, hoe voel je je? Ben echt benieuwd hoe het met je gaat!



Misia

Wat is dat toch met afscheid? Hoe zit dat? Ik zit hier, na een slapeloos, verdrietig nachtje. Ik vraag het me af met een soort woede in mijzelf. Waarom is dat, dat je mensen kwijt raakt, en dan niet zomaar, maar met een kwaadheid zoals bij mijn zus, en met onbegrip, zoals bij sommige vriendinnen, waar je elkaar helemaal niet meer kunt bereiken of begrijpen. Of als je het zelf niet wil, maar wel moet. Uit een soort verrekte eerlijkheid, zoals bij MM. Hoezo is daar die spagaat, tussen niet los willen laten en wel moeten, en wat krijg je ervoor terug? Hoe lang duurt dit vacuum? Ik heb de afgelopen 2 jaar zoveel mensen kwijt geraakt, aan de ene kant een groep die blijkbaar en misschien (of is er geen reden voor) niet meer bij me pastte. Of laat ik zeggen, niet meer bij me wilde zijn. Een groepje die dat nog wel probeert, maar wat ooit emotionele nabijheid was is nu verworden tot een verschraald gevoel van pleichjtsbesef en dingen-niet-uitspreken om de ander voor de ergste klap te behoeden. En aan de andere kant een groepje, die IK niet kwijt wil, maar wat dan toch niet "goed is". Voor beiden, of voor 1 van de twee. Waarom blijft er zo weinig over? Waarom raak ik zoveel mensen kwt? Ik verwacht en wil geen antwoord, want dat heeft zoveel oorzaken en zoveel ingredienten die ikzelf amper en een buitenstaander al helemaal niet op een rij kan krijgen, maar ik vraag me af, wat is dat toch met afscheid?> GHoezo wordt je hier vaak mee geconfronteerd, en wat komt ervoor terug?



Ik hoop dat ik de positieve dingen vast kan houden, dat het contact met mijn moeder soepeler liep dan ooit afgelopen weekend, en dat ik een fijne lunch had met die vriendin gisteren, waarin wel openheid was. Ik wil gewoon die angst niet meer, dat wringende gevoel dat ik niet open kan zijn, dat zit me nu al zo lang in de weg. bij "vrienden" ja. Maar, nu begint het te dagen, waar ik vroeger dacht van Mies, stel je niet zo aan, denk ik nu: waarschijnlijk waren die contacten gewoon niet goed meer, dat ik me zo voelde.



Als ik kijk naar dat gesprek met die vriendin, ik weet dat dat niet fijn voelt en toch heb ik t ZO lang genegeerd. In plaats van van haar krijgik een sms van MM hoe t gaat en of ik wat heb geslapen, ja, van de man die ik gisteravond zo pijn deed. En van "vriendinnen" hoor ik niks. Wat ik altijd wegredeneerde komt nu keihard binnen: wat stellen die vriendschappen nog voor, als ik niks van ze hoor, als er geen emotionele steun is, als ik het knagende gevoel heb dat ik mijn mond moet houden een soort pain in the ass ben.

Dat is het stomme hieraan, dat ik door MM en die goede vriend, zie hoe ik jarenlang met kruimels heb geleefd.



Ik verwijt dat niemand. Echt niet, maar het is een harde dobber. Ik heb gewoon mijn ogen ervoor gesloten, dat ik mionder voor die mensen betekende dan zij voor mij.



Want wat kreeg ik eigenlijk? Wat is vriendschap, uiteindelijk? Is dat er nog? Als feitelijkheid, in plaats van als verwijt naar wie dan ook.

Vraagt een collega net: maak je het niet te laat? Ik moest de tranen dan al verbijten en pers eruit: nee. Maar ik wil niet naar huis. Ik heb een beetje meer geschreven erover in het topic hier op psyche van Anoukies. Het is uit met MM, en ik vlieg bij vlagen tegen de muren op. Als die er nog zijn, want mijn huis ligt letterlijk in puin. Ook dat nog, die ***verbouwingen lopen helemaal niet. Gisteren moest er een serviceman komen s nachts om de deur te dichten die de aannmers niet goed hadden gedicht. Alsjemenou. Sorry, meis, voor deze korte reply, wilde alleen even laten weten dat ik je warme bericht heb gelezend en er heel blij en dankbaar mee ben!!



Ik heb er ook veel ideeën bij, maar ik voel me even niet zo goed.

Stuur je veeeel liefs en ben superblij met ons contact hier, ik herken veel in wat je schrijft!!!! Echt, die dingen die je schrijft blijven dan in mijn hoofd, om er nu en dan bij een slok thee of een mooi uitzicht bij te komen zitten, met ook een kop thee.

Lieve Nienke, en anderen hier-



Dank je wel, voor je wederom superlieve en vrolijke post!! Ik zie je daar al lopen, die trap af en dat gevoel erbij te krijgen dat je in je hoofd leeft. Ik herken het niet bij mijzelf, leef en voel al mijn hele leven heel lijfelijk, via horen, zien voelen zeg maar , maar ik begrijp je wel, ja. Misschien heeft dat er ook wel mee te maken dat je je op anderen richtte? Dat je als het ware een verhoogde gevoeligheid had/hebt voor je omgeving, en "dus" minder in je lijf/gevoel zat? Ik zeg maar wat, je "kent"me onderhand wel goed genoeg hoop ik dat ik niks voor je wil en kan invullen, maar dat kwam er bij me op toen ik je post las. Het is ook een beetje mindfull, om dan in je eigen lijf te voelen, zoals je adem te voelen en horen, je buik op en neer te voelen gaan en die tinteling of die jeuk, of wat dan ook bewuster te voelen. Het mindfullness idee helpt mij wel, maar het heeft ook uitwassen, zoals kauw elke hap 1237 keer. Waar ik meer aan heb is de manier zoals Russ Harris ermee omgaat en het beschrijft. Het ruimte maken om je gevoelens heen. Waar zit die pijn, het verdriet of wat je ook maar constateert als je aandacht erop gericht is? Waar zit die, hoe ziet die eruit, hard, zacht, poreus? Zwaar? Golvend? Ik weet niet hoe ik het moet uitleggen, want dit is natuurlijk weer geparafraseerd, maar blijf nog steeds benieuwd wat je en anderen hier zouden vinden van zijn manier. Mij helpt het in ieder geval. Al blijft de pijn ook aanwezig, soms schrijnend zoals de laatste paar dagen.



Turn your wounds into wisdom, zegt Oprah. Dat is de gedachte die ik vanmorgen kreeg. Het gevoel dat dat zo is heb ik ook. Nu ik zit te typen gaat er een klein meesje voor mijn raam zitten. Dat is niet zomaar, die komt me gezelschap houden. En ondertussen lees ik je zin nog een keer, die gisteren al zo goed voelde toen ik m nog maar net las: "Mag je?! Hallo, je relatie uit, verbouwing, dat is niet niets en je draagt het in je eentje. Dat voelt en is ook zwaar! Ik weet uit ervaring dat als ik wel de tranen laat lopen en mijn verhaal doe, ik me na de tijd vaak een stuk lichter voel.". Het was aan de ene kant heel confronterend voor mij om te lezen. Want ik ben er dus vertienduizend keer tegenaan gelopen dat de ander het niet begreep, dat het NIET mocht, me klote voelen over iets. En uuuuh, iets teveel vinden? Dan kreeg ik opgetrokken wenkbrouwen, nog meer onbegrip en dat tergend zware gevoel mijn mond maar weer te moeten houden. En dan is er iemand op internet, jij, die schrijft: hallo, dat is ook zwaar; relatie uit, verbouwing, mag je je kut voelen?

Nee, dat mocht nooit en dat heb ik zo vaak gehoord dat ik het me eigen heb gemaakt. Die collega iets meer vertellen was geen optie, want ik heb niks met hem (hele flauwe flapdrol en het was maar meer een opmerking van hem zonder veel welgemeende interesse en in het voorbijgaan, dus dat was niet de goede persoon/moment om mijn tranen wel de vrije loop te laten), maar ik begrijp wat je bedoelt. Ik voel wat je bedoelt. ergens is het mis gegaan. Ergens heb ik geleerd dat ik alleen lief ben en alleen contact met anderen heb als ik mijn slechte en moeilijke (ja in hun ogen) gevoelens weg hield van anderen. Zoals nu ook met een "vriendin". Ze wilde in november na lange tijd geen contact dit weer opstarten, we hebben goed gepraat en ze zei dat ze zich wil inzetten voor de vriendschap en er voor me wil zijn. Nu had ik afgelopen week een enorme rotweek, net uit en het huis dat werkelijk met draadjes aan elkaar hing, zoals mijn hele gevoel ook. Het waren echt lange dagen. Had haar een paar sms-en gestuurd en we deden een belpoging, maar toen moest ik (s avonds laat) nog van alles regelen omdat het huis dus niet goed was achtergelaten door de aannemers. Nu kreeg ik gisteren een mail, nav mijn vraag of ze dan en dan tijd had en dat we mss niet moesten afspreken wanneer we zouden bellen maar dit meer spontaan moesten laten lopen (want ze zei bv dat ze zou bellen en deed dat dan niet), waarin ze schrijft dat ze hoopt me snel te zien spreken. En ze wenst me alvast een heel fijn weekend



Huh? Heb ik Arabisch gesproken tegen haar? Is het niet een gek iets dat je iemand een fijn weekend wenst en hoopt diegene gauw te spreken als je weet dat het niet goed gaat en daar dus niks in de praktijk voor doet - dat matcht niet. Enige conclusie is dat het gewoon er niet is, die steun vanuit haar. Dat is niet anders, maar dat is dus wat ik gewend ben. Nu het weten dat ze mij zeker binnenkort niet gaat bellen, en daar "mag" je niks van zeggen want ahllo, een ander is er ook nog. En dan hield ik mijn mond. Ik wil dat niet meer.

Het enige goede hieraan is, dat ik zie waar ik al die tijd genoegen mee nam, en het pijnlijke gevoel krijg ik erbij, dat de ander eigenlijk helemaal niet zo graag in mijn leven wil zijn. En ik maar denken en eraan blijven vasthouden dat dat wel zo is.

Dat doet [pijn, omdat ik weet dat dat voortkomt uit een soort afwezig zelfbewustzijn. Ja, mij stak haar mail wel, bijvoorbeeld, maar du moment ik hem had gelezen dacht ik, jee, Misia, dat kan toch gewoon? Dat t niet uitkomt?

Waarom denk ik niet vanuit mijn behoefte, zo van, in een vriendschap is het eigenlijk best normaal dat je BELT in plaats van zegt de ander gauw te hopen spreken. Dat is een soort dooddoener, een soort afpeoieren, waar ik mijn hele leven al op terugkijk.



En zo kom ik op het grootste en meest heftige inzicht dat ik kreeg de afgelopen dagen. Dat wil zeggen las, in een boek van Susan Forward. Daarin beschrijft ze ergens een situatie van een vrouw die enorm afgewezen werd oor haar vader. Als volwassen vrouw was ze nog steeds ervan overtuigd dat haar vader wel van haar hield. Ze kon of wilde of nou ja, wist niet, dat het gedrag van haar vader al "zei" wat zijn gevoelens waren voor haar.

Foward beschrijft dit zo dat het enorm bij me aankwam, in een rollenspel;

Margaret (die vrouw dus) begon te vertellen hoe haar vader vast veel spijt zou hebben van zijn gedrag tegen haar. "Considering how her father treated her" , schrijft Forward, "this was an unrealistic sympathetic image. So I stopped Margaret and asked her to play her father, not as she wanted him to be, but instead as her worse fears might depict him. This was much harder for her.

Margaret: vertelt hier etc. En dan zegt Suasn: OK, there it is. Your worst fears put into words. What's going on with you right now?

Margaret: I dont know because those were really my words, not his. Those were my fears. I dont believe he'd really say those things to me.

Susan: But Margaret......he DID say those things to you. With his behaviour.



De uitleg die erop volgt is wat teveel om op te schrijven, maar is het belangrijkste dat ik in mijn leven heb gelezen. Dat ik altijd heb vastgehouden aan de wens dat mensen van me hielden, omdat het te pijnlijk was om te zien dat hoe ze zich gedroegen niks met liefde te maken had.



Ik kan de pijn daarover niet in woorden vatten maar voel ook een immense blijheid. Eindelijk weet ik wat er aan de hand was. Ik vergat naar het gedrag te kijken. En doe dat nog steeds niet. Dat die vriendin niet belt/af wil spreken en niet geinteresseerd lijkt in mij, schuif ik weg, want hey, dat kan toch gebeuren, maar echt liefdevol, betrokkken gedrag is het NIET. En waarom niet dealen met de feiten. Waarom altijd blijven dralen om mensen die niet of nauwelijks betrokken zijn bij mij, die soms niet eens in mijn leven willen zijn?

Ik ben aan de ene kant kwaad op mezelf dat ik mezelf dit heb aangedaan, waarom me vastklampen aan drijfhout als er een schip ergens vaart dat me wel liefdevol op wil nemen? Waarom me aanpassen aan wat een ander van me wil in plaats van grenzen stellen aan wat okay is voor mij. Want toen ik las dat die vriendin me een fijn weekend wenste na alles dat ik haar had geschreven dacht ik: heb je niet geluisterd? Is dit e makkelijkste weg nnu voor je, om een weekend te hebben zonder gesprek met vriendin die het moeilijk heeft. En in hoeverre getuigt dat van betrokkenheid? En in hoeverre is het alleen maar mijn wens, mijn verlangen, gezien te worden en belangrijk te zijn voor haar? In hoeverre leef ik met de werkelijkheid die mensen me laten zien?



Ik herinner me een spreuk van Maya Angelou: whenever people show you there real face, believe them, The first time.



Waarom kon ik dat niet? Waarom was mijn reactie me tt hun level van intimiteit te verlagen?

Ik las gisteren een mail van een collega, die ging naar haar zus omdat die zus het enorm moeilijk heeft in haar relatie. Ze schreef dat ze zo blij was dat ze er voor haar zus kon zijn dit weekend. En hoe jammer ze het vond dat ze zo ver weg woonde, omdat ze zo graag even s avonds langs was gelopen. En dat kon nu niet.

Mijn zus vertelt me bits en boos, dat ze niets meer van me wil horen aan gevoelens. Ik hoor maandenlang niks. Voel me onbetekenend, en als ik dat haar vertel, is het iets dat IK haar aandoe. Ik weet dat ik niet moet vergelijken, maar door dat verhaal van die collega, gecombineerd met het inzicht uit dat boek van Forward, komt de boodschap nu erg hard bij me binnen: liefde is gedrag. en in no way kan ik er door mijn gedrag voor zorgen dat een ander er voor me wil zijn, ik ben wie ik ben, en ik zal ook keuzes moeten maken in wat ik wil in mijn leven. Ook als dat betekent dat ik geen izn meer heb in mijn zus, zoals zij geen zin meer heeft in mij. Als ik dat tegen haar zeg zal ze het toch niet begrijpen, dat ik me in de steek gelaten voel, is niet iets waar zij door geraakt wordt, nee, ze heeft letterlijk eens gezegd: dat zijn jouw gevoelens. Deal er maar mee. Dat noem ik gewoon geen liefde.



Het belangrijkste is dat ik me al zo lang van geen betekenis voelde voor anderen. Dat klopt, mijn gevoel was juist. Alleen reageerde ik door NOG harde mijn best te doen, nog blijer te doen om maar niet tot last te zijn. En dan lees ik hoe die collega bij haar zus WIL zijn om haar te steunen en denk: ik had op mijn hoofd kunnen gaan staan, me onzichtbaar kunnen maken, mijn gevoelens voor altijd voor me kunnen houden om maar een op het oog "relatie" met iemand te kunnen hebben, maar wat stelt dat voor?



Ik schrijf er nu op los, en weet dat het de lading niet dekt, wat ik tot de ontdekking ben gekomen.

Ik wil je ook zeggen dat ik benieuwd ben naar jou, en hoe je bv het boek ervaart, heb je ook nieuwe inzichten opgedaan de laatste tijd? En hoe wil je zijn?



Want ik denk dat dat de kern is voor mij, van dit alles, namelijk hoe bioj jezelf te blijven als anderen dat lastig, naar, niet genoeg of wat dan ook ervaren. Welke prijs betaal je als je je aanpast tot je er bij wijze van spreken niet meer bent in relaties? En welke als je dat niet doet?



En ondertussen zijn er de dagelijkse beslommeringen, zoals die klotetoestand met dat huis en natuurlijk dat mijn relatie met MM uitging. Dat was pas maandag, maar het voelt in plaats van 4 dagen 5 jaar geleden. Er is zoveel gebeurd. Het is een zware tijd omdat naast die meer emotionele en filosofische groei ook veel "real life" dingen spelen. Hoe graag had ik dan met dikke sokken tussen dikke muren op een zwartfluwelen bank gezeten, met een stofvrij kopje thee. En nu zijn de muren letterlijk en figuurlijk tot gruis aan het vallen en heb ik geen safe plekje in mijn eigen huis. Maar ik wil zeggen dat ik ondanks dat bovenstaande best zwaar klinkt ook blij ben. Ik waardeer veel meer dingen zoals als iemand WEL vraagt hoe het met me gaat. Ik waardeer mijn enige vriend. Die me wel vraagt hoe het gaat. Ik heb op een andere manier gekeken, en denk, ik kan beter investeren in HEM in plaats van in pijn te lijden van mensend ie er niet zijn. Al is dat in veel momenten makkelijker gezegd dan gedaan.



Ik ben een gelukkig mens, juist DOOR die inzichten. Ik leer mezelf steeds beter kennen, en heb zoveel om blij mee te zijn. En dat ben ik ook. en ik leer dat ik me boos mag voelen, dat ik eisen mag stellen, verwachtingen mag hebben en mezelf goed mag (laten) behandelen. Dat ik daarin de lat veel te lag had liggen, omdat ik niet beter wist. Dat besef dat ik "meer waard" ben is er nog niet, maar er is een klein zaadje geplant en ik weet zeker dat er iets moois uit voortkomt.



Voor nu liefs en tot gauw,



Misia

Hiervan krijg ik een lach op mijn gezicht



You cannot help to learn more as you take the world into your hands.Take it up reverently for it is an old piece of clay with millions of thumbprints on it.



John Updike

Hey lieve Suzy,



Dank je wel, lief van je!! Je zin "Zo niet: dan andere mensen om je heen proberen te verzamelen, en die zijn er zeker wel, die wel de diepte in willen met jou en jij met hen. ", doet me echt goed en slaat de spijker op de kop. Dat is precies wat ik bedoel. en nee, ik ben geen constant de diepte in willen, persson, waar ik gewoon de laatste dagen enorm achter kom is dat de oude sociale contacten veelal niet meer passen, als een jas die te krap is, of sokken die te wijd zijn, for that matter. Daarmee zeg ik niets maar dan ook niets of een ander te weinig geeft, maar ik zie meer bij mezelf dat ik met te weinig genoegen nam, dat is geen fijn besef. Ik weet niet eens wat ik kan krijgen. Ben nu wat dat betreft op een nulpunt, er zijn nauwelijks osciale contacten over. Bij vlagen vind ik dat kwellend, ik ben echt een sociaal mens, en de manier waarop het over ging, bv tussen mijn zus en mij, ik kan het niet verkroppen. Ik raak er ook onzeker van. Wat is er mis met mij? En een simpel, maar niet zelfmedelijdend: hoe lang gaat dit duren? zijn vragen die me dagelijks te binnen schiten.



De passage uit het boek van Forward is eigenlijk de kern voor mij. Dat ik bleef zien wat ik hoopte te zien, terwijl het gedrag naar mij toe boekdelen en het tegenovergestelde vertelde. Wat dus de kern is voor mij, is het zien hiervan voor en vanuit mezelf, dat doet zeer. Ik hoef alleen maar goed te kijken of ik zie dat die "vriendin" dus niet belt, maar hoopt me gauw te spreken. En wat betekent dat? Los van een oordeel, los van haar, als feitelijkheid. Dat ik dus niet bij haar kwijt kan wat er nu speelt. Dat is zoals het is, maar ik zag dit vroeger dus met een batterij excuses, en nu doe ik dat niet meer. Iemand die er niet is voor mij moet niet altijd net ongesteld worden, heeft niet altijd een begrafenis van de achteroom van haar moeder, heeft niet altijdeen voorbereidende training in het zwembad voor die tocht over het Kanaal.



Dat is meer wat ik bedoel, dat ik dus leer zien wat het voor mij betekent, en niet wat ik hoop dat er is, en hoe ik hoop en blijf vasthouden aan iets dat door het gedrag van de ander wordt gelogenstraft. Met andere woorden dus, jou zin. Dat is de crux.



Zo niet: dan andere mensen om je heen proberen te verzamelen, en die zijn er zeker wel, die wel de diepte in willen met jou en jij met hen.



En je hebt gelijk, ik vind die gelijkgestemden hier. Ik merk dat, hier. Dus het zal er ook zijn in de grotere wereld. Dat voelt als een troostend iets.



Nogmaals dank je wel voor het meedenken. Ik ben inderdaad vanmiddag naar buiten gegaan, mijn zonnereceptoren vol open en heerlijk, wat een lekker weer.

En daarnaast bang geweest, bang voor nog meer verlies.



Maar een lichtpunt was een ontmoeting met een kennis, die dus wel open stond voor mij, en ik voor haar. En ik heb lekker gekookt. Zo zijn er ook dingen die goed blijven gaan, die ik goed blijf doen. En ook een gesprek gehad met mijn moeder, want weer een misverstand. Ik heb een beetje assertiever gereageerd, maar vind het echt ook energieverslindend.

Voel me gewoon doodmoe.



Stuur je liefs en X



Misia

Waar ik ook uit benis dat het meer pijn doet dat war ik geef aan de mensen die MIJ dierbaar zijn niet van belang wordt gezien, t is er nu eenmaal, heel vanzelfsprekend, of t is "no thanks Wat jij te bieden hebt Mies, dat hoeven we niet. Het doet meer pijn niet iets te kunnen betekenen/geven aan een ander, dan dat het me kwetst nioet veel te krijgen. Ik wil vershil maken in iemands leven. en ik hoor je al denken, maak het in je eigen leven. Ja, daar ben ik mee bezig. Maar ik wil graag mensen in mijn omgeving die denken, yes, fijn, straks met Mies afgesproken. Of hey,. gezellig, ik wil dit even met Misia delen. Of doen, of beleven. Dat het nou eens meer van twee kanten komt. En dat het dat lange tijd niet deed ligt aan mij, omdat ik dus niet goed keek, niet mijn eigen gevoel centraal stelde. Het is echt hard te moeten inzien dat het zo is gegaan, dat ik als een soort vblije pup om mensen heen bleef hangen, die eigenlijk niet (meer) zoveel belang hechtten aan het contact.

Ik had beter kunnen kijken, als ik had geweten waarop ik zou kunnen letten. Als ik had geweten wat ik zou kunnen vragen (ja, dat kan namelijk wel, vragen is iets anders dan eisen, en als het er niet is, me afvragen of ik er nog iets mee wil). Ik heb altijd alle verantwoordelijkheid op me genomen, als de ander niet blij was met het contact had ik iets verkeerd gedaan. Dat die ander zat te mokken en wat dat met MIJ deed, daar heb ik nooit bij stil gestaan. Laat staan of ik dat wel wil, of ik er trek in heb. Not a thought.



Natuurlijk was ik de schuld als de ander niet blij was, maar wat t feit deed met mijn zelfwaardegevoel daar heb ik tot voor kort niet eens aan gedácht. en nu nog uitvinden wat ik ermee "moet



Where to go from here (aan mij het antwoord), maar het zal wel geleidelijk komen).



Misia

Lieve Suzy en Nienke,

Ik zal later meer op jullie posts reageren, nu nog op mijn werk en beetje vol hoofd.



Bedankt voor jullie uitgebreide en open posts, ik heb hier heel erg veel aan, en ik begrijp je weerstand om hier te schrijven. Ik vind het ook moeilijk. Maar ben blij dat je post Nien, en dank je wel voor je ervaringen.

Door jullie woorden voel ik me niet zo alleen.



Ik heb gemerkt aan mezelf dat ik continu pijn heb. Het is niet zo dat ik die volgende stap niet maak, Suzy, ik pas wel degelijk nieuwe dingen toe, maar die allesverterende eenzaamheid....ik voel me gewoon echt IN PAIN, en merk ook een ander gevolg: ik heb er moeite mee erop te vertrouwen dat er mensen zijn die me wel fijn vinden. Voor wie ik echt iets kan betekenen, die blij worden van mij, van wie ik ben.

Ja, dat raak ik kwijt, ik ben bv bij mensen zoals die vriend, nu ook erg onzeker. Dat gaat er wel van af, maar ik voel me vaak zo'n last, een zeur.

"Maar er zijn altijd nieuwe mensen, die wel bij je passen, zoals je geworden (ontwikkeld) bent!" Dus deze zin van jou, Suzy, klinkt me zo ver van mijn bed.



Ik wil weer voelen wie ik ben in positieve dingen, ik weet het gewoon niet meer. Het lijkt zo alsof anderen niet graag bij me zijn, en teveel mensen hebben een soort onuitgesproken afstand ingebouwd. Ik heb mezelf dat aangetrokken, de conclusie getrokken dat er iets flink rot is aan mij.

Daar loop ik steeds meer tegenaan.

Dat voelen wat ik voel, dat zal hopelijk leiden tot ook wat meer verwerking.

Denk dat ik eerst een stevig huis wil, en rust ook om de breuk met MM te verwerken. Ik mis vriendinnen.

Ik kreeg van 2 vriendinnen een mail (onafhankelijk van elkaar) dat ze hoopten me gauw te zien'/spreken.

Ik dacht echt, wat is dit nu voor dooddoener, dan zorg je toch ervoor dat er een afspraak komt/dat je belt?

Of zie ik dat nou verkeerd?



Nogmaals, ik kan niet vaak genoeg benadrukken dat ik niets verwacht, of eigenlijk wel: duidelijkheid. Waarom zo vaag als je eigenlijk bedoelt, Mies, sorry ik heb er even geen trek in/tijd voor of beide?

Waarom kan ik die switch niet met ze mee maken? Waarom blijf ik mensen als vriendin zien die dus op cruciale momenten NIET de telefoon pakken? Die er gewoon niet (willen!!) zijn.

DAT is de hamvraag.

Dus waarom ik vasthoudt aan die mensen?



Omdat het zo fijn voelde toen ze wel in mijn leven waren? Was dat eigenlijk wel zo? Is het uberhaupt echt wederzijds geweest?



Zoals 1 van die 2 meiden me laconiek een fijn weekend alvast wenst. Geen "sterkte" of wat dan ook. Dan denk ik, wie denk je dat ik ben? Dat ik dat niet doorheb?



Ik merk aan mezelf dat er een hele andere Misia opstaat, eindelijk, eentje die ook durft te vragen. Niet met alle kruimels genoegen neemt, maar dat doet tegelijkertijd enorm veel pijn. Ik zal mensen moeten loslaten, en dat doe ik sowieso zonder verwijt, want zij deden ook wat ze wilden/goed voor ze was, maar ik zal conclusies aan mijn waarnemingen moeten verbinden. En it scares the hell out of me.



Vooral omdat ik dus niet zie, dat er mensen zullen terugkomen, die echt in mijn leven willen zijn, die daar iets voor over hebben. Zo ver is het dus al gekomen. Ik ben geheel zicht op mijn goede kanten verloren.

En ik voel me in shock: hoe kan ze me bv eeen fijn weekend wensen als ik haar net vertelde dat het uit is en ik in een enorm lastige huissituatie zit. En ze hoopt me gauw te spreken. in de knollentijd?

Wanneer?

En moet ik er dan wel nog achteraan gaan?



Andere vriendin bedankt me 2 weken na mijn nieuwjaarswensen per mail: "dank je wel, hoop dat jij ook een goed jaar hebt. Hoop je te zien." Verbijsterend vind ik dat, echt, dat "hoop je te zien/spreken". Niet eens een "hoe gaat het met je" het is gewoon zo'n NIKSZEGGENDE frase, zo'n afwijzing in schaapskleren. Die prima is bij een kennis die je eens in het jaar spreekt, maar we waren echt erg close. En nu is het zo dat ik meer heb aan een vage collega die vanmiddag even vraagt hoe het huis ervoor staat dan aan vriendinnen. Die er niet naar vragen. Ook niet naar t liefdesverdriet.

Dat kan allemaal moeilijk moeilijk zijn voor ze, no problemo, maar waarom dan nog zo pro forma wel iets van een neppe handreiking doen?

Waarom niet zeggen: tot in de pruimentijd Mies, dank voor de goede tijden, maar dit geeft me niks. Of misschien alleen koppijn.

Ik ben niet achterlijk.



Ja, ik voel me boos, dat lezen jullie wel. Door dit topic al veel minder, hier kan ik echt mijn ei kwijt, of beter: mijn echte ei kwijt.

En nee, zo ver als dat ik mijn gevoelens kan omzetten in echt iets anders voel ik me nog niet, daarvoor zijn de inzichten te vers en is er alleen nog maar dat AUW gevoel.



Suzy, dank je wel voor je laatste post ook, , echt fijn. Ja, ik denk dat je wel gelijk hebt, mensen zeggen het vaker, maar ik ben geen moeder Theresa - dat wil zeggen ik wordt soms best wel ongeduldig . Ik ontbeer het echt zorgende geloof ik. Maar hier op het forum probeer ik gewoon een soort objectieve houding aan te nemen, waarbij ik uit ervaring weet dat echt niks menselijks ons vreemd is. Misschien dat dat al helpt. Heb geen idee!



Liefs en tot later!!



Misia

NIeuwe vriendinnen, nieuwe ervaringen en nieuwe lovers zoeken, dat wordt 2013!



Yep, misschien vanaf dat nulpunt weer beginnen daarmee, zoals jij schrijft Nienke.



Merci meiden.



SMAK, en fijne avond (ik laat de rest nog even "broeien")



Misia