Psyche
alle pijlers
Naar een psycholoog?
vrijdag 4 januari 2013 om 10:45
Ik heb hiervoor even een ander account aangemaakt om anoniem te blijven.
Nouja hoe zou ik beginnen. Ik wil vooral weten of jullie denken of ik hiervoor naar een psycholoog moet gaan of ergens anders heen. Of misschien stel ik mij gewoon aan en heeft iedereen dit.
Inmiddels ben ik 24 jaar. De rode draad door mijn leven, tot nu toe, is dat ik altijd erg verlegen ben geweest. Ik heb nooit echt veel vrienden gehad, maar altijd wel wat vrienden. Verder ben ik ook nooit echt gepest, maar echt populair was ik ook niet. Ik ben op momenten wel gelukkig, maar vaak ook niet. Dit met enkele periode waarin ik echt niet gelukkig was. Op school vond ik het nooit echt vervelend, maar ook niet echt leuk. IK was altijd aan het dagdromen in de klas en huiswerk maakte ik nooit of snel. Ik had het gevoel niet op mijn plek te zitten. Ik wilde graag blijven zitten, maar dat lukte niet. Ik wist niet wat ik wilde gaan studeren en wat ik wou. In de vierde klas van de havo werd ik steeds ongelukkiger, met name door mijn verlegenheid, en ben ik naar een psycholoog geweest. Dit klikte helemaal niet. Ik heb hier dan ook niet veel aan gehad en naar een aantal keren er mee gestopt. Het ging toen wel wat beter, maar dat kwam voor namelijk door andere dingen die op mijn pad kwamen. Mijn leven kabbelde verder en ik ging hbo doen, want een tussenjaar wou ik ook niet. Hier merkte ik weer dat ik niet erg gelukkig was en waagde de poging om naar een psycholoog te gaan. Dit klikte beter en heb ook verscheidene gesprekken gehad. Later ben ik naar een groepsgesprek gegaan. Dit werkte voor mij niet. Ik vond het erg moeilijk om hier open te zijn en zodra ik daar de kamer binnen kwam was ik alles wat ik wilde vertellen vergeten. Oja, hier ben ik ook nog gediagnostiseerd op PDD-NOS. Hierna ben ik voor 8 weken op reis gegaan. Tijdens de reis kwam ik erachter dat de opleiding die ik aan het volgen was toch niet bij mij paste. Naar de reis ben ik dan ook gestopt met de opleiding. Toen ben ik begonnen met de universiteit. Nu ben ik inmiddels een aantal jaar verder. De PDD-NOS vind ik niet echt kloppen. Wel heb ik last van emotionele wisselingen en ben erg gevoelig. Erg op de achtergrond blijven. Alles uitstellen. Hang naar depressie en angstig. En bovenal erg onzeker over wat ik wil. Ik wil eigenlijk veel, maar te veel, waardoor ik niks kan. Nu wil ik graag mijn leven niet altijd meer het cijfer 5,5 of 6 geven. Niet altijd maar balanceren op de rand. Ik zou graag mijn leven een goede voldoende geven.
Nu vraag ik mijn af of ik hiervoor naar een psycholoog zou gaan. Het lijkt mij zelf namelijk steeds niet om gewoon een normaal gelukkig leven te leiden. Misschien heb ik ook wel te veel kleine dingen om aan te werken, meestal hebben mensen gewoon 1 ding ofz. Ik heb er eigenlijk veel.
Nouja hoe zou ik beginnen. Ik wil vooral weten of jullie denken of ik hiervoor naar een psycholoog moet gaan of ergens anders heen. Of misschien stel ik mij gewoon aan en heeft iedereen dit.
Inmiddels ben ik 24 jaar. De rode draad door mijn leven, tot nu toe, is dat ik altijd erg verlegen ben geweest. Ik heb nooit echt veel vrienden gehad, maar altijd wel wat vrienden. Verder ben ik ook nooit echt gepest, maar echt populair was ik ook niet. Ik ben op momenten wel gelukkig, maar vaak ook niet. Dit met enkele periode waarin ik echt niet gelukkig was. Op school vond ik het nooit echt vervelend, maar ook niet echt leuk. IK was altijd aan het dagdromen in de klas en huiswerk maakte ik nooit of snel. Ik had het gevoel niet op mijn plek te zitten. Ik wilde graag blijven zitten, maar dat lukte niet. Ik wist niet wat ik wilde gaan studeren en wat ik wou. In de vierde klas van de havo werd ik steeds ongelukkiger, met name door mijn verlegenheid, en ben ik naar een psycholoog geweest. Dit klikte helemaal niet. Ik heb hier dan ook niet veel aan gehad en naar een aantal keren er mee gestopt. Het ging toen wel wat beter, maar dat kwam voor namelijk door andere dingen die op mijn pad kwamen. Mijn leven kabbelde verder en ik ging hbo doen, want een tussenjaar wou ik ook niet. Hier merkte ik weer dat ik niet erg gelukkig was en waagde de poging om naar een psycholoog te gaan. Dit klikte beter en heb ook verscheidene gesprekken gehad. Later ben ik naar een groepsgesprek gegaan. Dit werkte voor mij niet. Ik vond het erg moeilijk om hier open te zijn en zodra ik daar de kamer binnen kwam was ik alles wat ik wilde vertellen vergeten. Oja, hier ben ik ook nog gediagnostiseerd op PDD-NOS. Hierna ben ik voor 8 weken op reis gegaan. Tijdens de reis kwam ik erachter dat de opleiding die ik aan het volgen was toch niet bij mij paste. Naar de reis ben ik dan ook gestopt met de opleiding. Toen ben ik begonnen met de universiteit. Nu ben ik inmiddels een aantal jaar verder. De PDD-NOS vind ik niet echt kloppen. Wel heb ik last van emotionele wisselingen en ben erg gevoelig. Erg op de achtergrond blijven. Alles uitstellen. Hang naar depressie en angstig. En bovenal erg onzeker over wat ik wil. Ik wil eigenlijk veel, maar te veel, waardoor ik niks kan. Nu wil ik graag mijn leven niet altijd meer het cijfer 5,5 of 6 geven. Niet altijd maar balanceren op de rand. Ik zou graag mijn leven een goede voldoende geven.
Nu vraag ik mijn af of ik hiervoor naar een psycholoog zou gaan. Het lijkt mij zelf namelijk steeds niet om gewoon een normaal gelukkig leven te leiden. Misschien heb ik ook wel te veel kleine dingen om aan te werken, meestal hebben mensen gewoon 1 ding ofz. Ik heb er eigenlijk veel.
vrijdag 4 januari 2013 om 10:51
Ja. Als jij je hele leven hier last van hebt gehad, zou ik naar een psycholoog gaan. Je komt er zelf niet uit en je kan wwl wat hulp gebruiken. Wel zou ik mijn inzet verhogen en niet na een aantal keer denken: Ik heb geen klik met de psycholoog. Lijkt me eerder een excuus om je kop in het zand te steken en niet werken aan je problemen.
Ik zou dus een afspraak maken, maar wel het probleem aanpakken.
Ik zou dus een afspraak maken, maar wel het probleem aanpakken.
vrijdag 4 januari 2013 om 10:58
Echt iedereen zou baat hebben bij een aantal sessies met een psycholoog, alleen in de meeste gevallen begint iemand er pas aan als er een echt, niet te omzeilen probleem bestaat. Zo ook ikzelf, maar met behulp van een psycholoog heb ik mezelf uit de knoop weten te trekken en daar ben ik uiteraard ontzettend dankbaar voor. Dus ja, zoek iemand waarbij je je veilig voelt en ga aan jezelf werken. Maar je moet het idd wel zelf doen.
vrijdag 4 januari 2013 om 11:03
niet populair ook niet gepest
niet veel vrienden
niet weten wat te studeren
Is echt niet alleen op jou van toepassing(kijkt even naar zichzelf)
Maar beter een vriend in de buurt dan 10 op facebook,
ofwel, misschien moet je leren zien dat aantal vrienden niet belangrijk is, en geluk soms dichterbij dan je denkt, maar dat je er overheen kijkt in je zoektocht naar nog veel meer geluk zoals dat in de boekjes beschreven staat, zonder te beseffen dat boekjes vaak fantasie zijn
niet veel vrienden
niet weten wat te studeren
Is echt niet alleen op jou van toepassing(kijkt even naar zichzelf)
Maar beter een vriend in de buurt dan 10 op facebook,
ofwel, misschien moet je leren zien dat aantal vrienden niet belangrijk is, en geluk soms dichterbij dan je denkt, maar dat je er overheen kijkt in je zoektocht naar nog veel meer geluk zoals dat in de boekjes beschreven staat, zonder te beseffen dat boekjes vaak fantasie zijn
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
vrijdag 4 januari 2013 om 11:05
vrijdag 4 januari 2013 om 11:12
quote:nessemeisje schreef op 04 januari 2013 @ 10:50:
Je beseft wel dat als je naar de psycholoog gaat, dat je dan nog steeds zelf actie moet ondernemen?Precies. "Het leven is een feestje, maar je moet wel zelf de slingers ophangen." Ik heb het idee dat jij afwacht tot iemand anders de slingers voor jou ophangt?
Je beseft wel dat als je naar de psycholoog gaat, dat je dan nog steeds zelf actie moet ondernemen?Precies. "Het leven is een feestje, maar je moet wel zelf de slingers ophangen." Ik heb het idee dat jij afwacht tot iemand anders de slingers voor jou ophangt?
vrijdag 4 januari 2013 om 11:14
Ik denk dat je eerst de stap naar de huisarts moet zetten. Het verhaal wat je beschrijft kan inderdaad op iedere jong volwassen van toepassing zijn zoals niles het beschrijft maar ik lees toch wel een iets heftiger verloop erin.
Dus niet zelf gaan klooien met psychologen want waar moet je zoeken? Je huisarts kan inschatten welke richting je nodig hebt en je doorverwijzen. Dat scheelt ook in de zorgkosten die je eventueel moet betalen.
Herken je verhaal wel een beetje en heb zelf veel gehad aan therapie maar dat is niet binnen een paar keer zo gegaan. Door middel van jarenlange therapie, zelfonderzoek en levenservaringen heb ik mij leven wat ik eerst minder dan een 5 zou geven nu op kunnen krikken naar gemiddeld een 8 en dat is nog steeds stijgende en soms ook dalende.
Dus denk inderdaad niet dat je er met een paar sessies vanaf bent. Adviseer je echt om met een huisarts te praten hierover.
Dus niet zelf gaan klooien met psychologen want waar moet je zoeken? Je huisarts kan inschatten welke richting je nodig hebt en je doorverwijzen. Dat scheelt ook in de zorgkosten die je eventueel moet betalen.
Herken je verhaal wel een beetje en heb zelf veel gehad aan therapie maar dat is niet binnen een paar keer zo gegaan. Door middel van jarenlange therapie, zelfonderzoek en levenservaringen heb ik mij leven wat ik eerst minder dan een 5 zou geven nu op kunnen krikken naar gemiddeld een 8 en dat is nog steeds stijgende en soms ook dalende.
Dus denk inderdaad niet dat je er met een paar sessies vanaf bent. Adviseer je echt om met een huisarts te praten hierover.
vrijdag 4 januari 2013 om 11:21
quote:nicolll schreef op 04 januari 2013 @ 10:45:Oja, hier ben ik ook nog gediagnostiseerd op PDD-NOS.Bij een psycholoog? Dat kan niet. Althans, wil niet zeggen dat hij/zij dat niet beweerd heeft hoor, er zijn zelfs huisartsen die denken dat ze dat soort diagnoses kunnen stellen. Maar alleen een psychiater kan zulke diagnoses stellen, en dan nog vaak met een grote mate van onzekerheid. Zeker met de "restcategorieën" als PDD-NOS (want als je DSM-IV verkeerd leest heeft ineens de hele wereld PDD-NOS...).
vrijdag 4 januari 2013 om 12:02
vrijdag 4 januari 2013 om 12:18
Bedankt voor jullie reacties.
Ik snap dat ik zelf actie moet ondernemen als ik naar een psycholoog ga. Dat probeer ik ook. Het gaat al veel beter dan eerst alleen niet beter genoeg. Dat ik het zelf moet doen snap ik ook. Ik heb mijzelf al overmatig geanalyseerd. Ik ben idd erg afwachtend. Dat probeer ik ook te veranderen. Alleen gaat dat niet echt zo goed.
Die diagnose weet ik ook niet. Ik doorzie sociale situaties eigenlijk heel goed, maar kan ik er niet meteen wat mee. Pas later dringt het tot mij door ofz. Die diagnose is door een GZpsycholoog gesteld, maar verder kon ik er niet zo veel mee. Geen medicatie, PGB of iets gehad.
Ik snap dat ik zelf actie moet ondernemen als ik naar een psycholoog ga. Dat probeer ik ook. Het gaat al veel beter dan eerst alleen niet beter genoeg. Dat ik het zelf moet doen snap ik ook. Ik heb mijzelf al overmatig geanalyseerd. Ik ben idd erg afwachtend. Dat probeer ik ook te veranderen. Alleen gaat dat niet echt zo goed.
Die diagnose weet ik ook niet. Ik doorzie sociale situaties eigenlijk heel goed, maar kan ik er niet meteen wat mee. Pas later dringt het tot mij door ofz. Die diagnose is door een GZpsycholoog gesteld, maar verder kon ik er niet zo veel mee. Geen medicatie, PGB of iets gehad.
vrijdag 4 januari 2013 om 13:06
Okee, kleine correctie, er zijn ook daadwerkelijk psychologen die die diagnose kunnen stellen. Foutje mijnerzijds. Maar ik spring er nogal bovenop (moet ik niet doen, weet ik) omdat er soms te pas en te onpas met "diagnoses" gestrooid wordt. Excuus.
"Nog steeds bestaat er geen wetenschappelijke test, zoals een bloedonderzoek of scan, die feilloos het aanwezig zijn van PDD-NOS kan aantonen. De diagnose van PDD-NOS is en blijft lastig doordat bepaalde symptomen soms wel en soms niet kunnen voorkomen. Wanneer een huisarts de diagnose PDD-NOS stelt, moet je er maar vanuit gaan dat het niet meer dan zijn mening is bij gebrek aan een betere. Om een meer zekere diagnose te krijgen is een uitgebreid onderzoek nodig, verricht door een medicus of psycholoog, die zich heeft gespecialiseerd in ontwikkelingsstoornissen. "
http://www.pdd-nos.nl/contents/PDD2.html
Kleine aanvulling: het moet daadwerkelijk om een geregistreerde GZ-psycholoog gaan.
"Nog steeds bestaat er geen wetenschappelijke test, zoals een bloedonderzoek of scan, die feilloos het aanwezig zijn van PDD-NOS kan aantonen. De diagnose van PDD-NOS is en blijft lastig doordat bepaalde symptomen soms wel en soms niet kunnen voorkomen. Wanneer een huisarts de diagnose PDD-NOS stelt, moet je er maar vanuit gaan dat het niet meer dan zijn mening is bij gebrek aan een betere. Om een meer zekere diagnose te krijgen is een uitgebreid onderzoek nodig, verricht door een medicus of psycholoog, die zich heeft gespecialiseerd in ontwikkelingsstoornissen. "
http://www.pdd-nos.nl/contents/PDD2.html
Kleine aanvulling: het moet daadwerkelijk om een geregistreerde GZ-psycholoog gaan.
vrijdag 4 januari 2013 om 15:38
quote:littlemissvixen schreef op 04 januari 2013 @ 11:12:
[...]
Precies. "Het leven is een feestje, maar je moet wel zelf de slingers ophangen." Ik heb het idee dat jij afwacht tot iemand anders de slingers voor jou ophangt?Ik heb meer het idee dat TO denkt dat iedere dag een feestje MOET zijn, en dat is wel een erg hoge verwachting
[...]
Precies. "Het leven is een feestje, maar je moet wel zelf de slingers ophangen." Ik heb het idee dat jij afwacht tot iemand anders de slingers voor jou ophangt?Ik heb meer het idee dat TO denkt dat iedere dag een feestje MOET zijn, en dat is wel een erg hoge verwachting
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
vrijdag 4 januari 2013 om 18:25
Ik denk niet dat iedere dag leuk moet zijn ofz, maar gemiddeld wil ik toch wel plezier bleven aan het leven. Anders vind ik het de moeite niet waard. Nu vind ik mijn stemmingen te wisselvallig. Nu vind ik bijvoorbeeld mijn leven een 7, maar een paar uur later kan ik het zo een 2 vinden. Er zijn natuurlijk wel mensen die dit ook hebben of misschien zich rotter voelen. Daar twijfel ik niet aan. Er zijn ook tijden geweest dat ik het leven gemiddeld echt niet een 5,5 gaf. Toch zie ik bijvoorbeeld bij mijn broer of andere mensen om mij heen dat zij veel gelukkiger en minder 'depri' bestaan lijden dan ik.
Maar hiervoor ga ik dan toch, maar naar een psycholoog.
Maar hiervoor ga ik dan toch, maar naar een psycholoog.