Je eigen ervaring met depressie?

Ik heb in ernstige mate last van SAD (seasonal affective disorder) oftewel winterdepressies. Deze winter ga ik voor het eerst in 14 jaar depressieloos de winter door (op een klein dipje in november na dan). Ik doe dit jaar voor het eerst lichttherapie, heb een lamp aangeschaft en doe dit dus thuis.



In mijn slechte periodes doe ik het liefst heel de dag niets. Ik sta 's morgens met veel moeite op, breng mijn zoon naar school, ga naar huis en zit daar op de bank of achter de computer te niksen totdat ik mijn zoon weer op moet halen. Bij thuiskomst doe ik het hoognodige in het huishouden en verder zit ik weer op de bank. Energie om samen met mijn zoon iets te doen is er niet. Ik kook wel nog steeds zelf, maar zodra hij op bed ligt verdwijn ik weer naar de bank totdat de dag eindelijk om is en ik ook weer naar bed kan gaan. Veelal sliep ik ook nog 's middags, maar de vermoeidheid bleef. Altijd moe, nergens zin in en een constante behoefte aan suiker. Afspraken met familie en vrienden maakte ik wel eens, maar zei ik dan vrijwel standaard op het laatste moment af, simpelweg omdat ik het niet op kon brengen om daar dan te gaan zitten doen alsof alles goed gaat. Werken ben ik wel constant blijven doen, ik werk wel maar twee dagen in de week, het was iets om het huis voor uit te komen, zodat ik niet helemaal in een kluizenaar veranderde. Mijn studie viel echter iedere winter helemaal stil, hoorcolleges ging ik niet naar toe en het idee van een boek openslaan was al vermoeiend. Daar komt bij dat ik echt niet de concentratie op kon brengen om een tekst echt goed te lezen.



Verde heb ik in de echt heel slechte periodes last van huilbuien, heel de dag door hoor huilen en daarna uitgeput in slaap vallen 's avonds om de volgende dag opnieuw te beginnen. In deze periodes, ook in de periodes waarin ik niet huil maar extreem passief ben, wil ik het liefst dat alles stopt. Het is niet eens zozeer de doodwens maar het geen zin meer hebben in het leven. Alles mag in die periodes van mij stoppen, als er iets zou zijn waarbij ik kunstmatig in coma gehouden kon worden en pas weer wakker hoefde te worden wanneer het beter was zou ik daar direct voor tekenen. Ik ervaar het leven dan als een plicht, iets dat ik moet doen, niet iets waar ik plezier aan beleef of van kan genieten.



Heel veel sterkte in deze moeilijke tijd, ik weet hoe uitzichtloos het er allemaal uit kan zien. Gelukkig komen er ook weer betere tijden aan, hoe ver weg die soms ook lijken te zijn.

Helaas ook depressie.

Doe de hele dag niets anders dan op internet hangen.

Heb ook totaal geen zin om met mensen af te spreken. Gisteren was er een vriendin bij me en we hebben lekker met de hond gewandeld en daarna had ik lekker gekookt maar op een gegeven moment ben ik het zat en wil ik dat ze naar huis gaat.

Dit zeg ik natuurlijk niet want ze is echt een schat maar het enige waar ik dan aan kan denken is dat ik alleen wil zijn.

Ik heb er een achter de rug. Ik kon niets meer, niet eten, niet douchen, niet mijn bed uitkomen. Ik wilde niemand zien of spreken. Ik wilde alleen maar slapen, maarja dat kon ik ook niet.... Ik wens het niemand toe.

Dani71 hoe ben je eruit gekomen?

Ik ga inmiddels wel weer de goede kant op, lijkt het, maar vanaf oktober heb ik een depressie (gehad).

Het was alsof ik in een groot glazen ei zat, waarbij ik iedereen wel kon zien, maar zij mij niet. Alsof het leven aan mij voorbij ging. En alsof ik permanent onder een soort grijze deken zat. Niets deed me meer wat en ik vond alles zo zinloos, maar tegelijkertijd kon iets op tv me enorm raken en ging ik om alles huilen.

Ik voelde me diep ellendig en vooral heel erg eenzaam.



Zoals je merkt... ik spreek in de verleden tijd. Deze heftige gevoelens heb ik op dit moment niet (gelukkig), maar bij vlagen komen ze nog wel eens terug.

Toch had ik tussendoor ook goede dagen, zoals jij beschrijft. Dan ging het vrij goed en voelde ik me ook zo. Maar dat was meestal van korte duur. Nu lijkt het langzaamaan andersom te zijn en heb ik kleine momenten waarop het niet gaat.



Wat ik nu nog steeds wel heb is dat ik mensen die heel vrolijk zijn zo belachelijk vind. Ik kan ook heel slecht tegen grote mensenmassa's, feestjes, bijeenkomsten en harde muziek. Wil daar zo gauw mogelijk uit de buurt zijn.

Wat ik ook gek vind, is dat ik muziek überhaupt heel slecht kan verdragen op het moment, terwijl ik echt een muziekliefhebber ben en vaak (harde) muziek draaide omdat me dat zo'n goed gevoel gaf. Nu kan ik alleen maar klassiek aanhoren. De rest wordt me gauw teveel. Alsof ik me niet meer kan identificeren met het gevoel wat andere muziek voorheen in me opriep.



En verder laad ik alleen op in de natuur. Aan het strand, bij de zee het liefst, maar bos is ook fijn.

Het is net alsof ik veel gevoeliger ben geraakt, maar aan de andere kant dingen me niet veel meer doen (de goeie dingen dan). Maar ik kan helemaal ziek worden als ik een docu zie over een milieuramp of over de bankencrisis.

Ik heb diagnose chronische depressie, al van kinds af aan last van depressiviteit, aantal therapieen gevolgd en enkele maanden geleden door psychiater diagnose gekregen. Slik nu sinds aantal maanden AD en het helpt erg goed, daarnaast nog suggestie om intensieve therapie te volgen maar dat vind ik lastig om te combineren met werk, in zoverre ik vind het vervelend om zoiets aan te moeten gaan kaarten op mijn werk, is iets waar ik nog niet helemaal over uit ben.

.

ik heb precies wat yesser beschrijft. mijn relatie is uit en ik ben op zoek naar werk, waar ik echt onderhand paniekaanvallen van krijg. gekoppeld met een gebroken hart gaat het niet goed. de paniekaanvallen zijn echt verlammend soms.



ik slaap slecht en heb ook geen zin in eten meer. ik heb wel eens AD geslikt maar vond dat echt verschrikkelijk, dus ik probeer het nu op te lossen door te gaan rennen, buiten te wandelen, mediteren etc. ik ga ook naar een psycholoog nu. ik vind dat erg fijn, maar het is me te duur. helaas.



ik moet hier gewoon door heen... weer aan het werk, leven opbouwen, dan voel ik me vast en zeker weer snel beter. ik blijf hoop houden. ik weet niet wat ik anders moet doen.

Als ik aan depressie denk, dan denk ik aan droevig zijn. Ik ben dat zelf niet echt. Herkent iemand dat?



Ik had voorheen soms echt wel het gevoel dat alles dof was, alsof ik gewoon niks echt voelde. Ik deed wel blij als ik rationeel wist dat ik blij moest zijn, maar voelde het niet. Zo ook met negatieve gevoelens die ik dus niet had. Zo had ik het idee dat ik het eigenlijk niet erg zou vinden als bijvoorbeeld mijn beste vriendin dood zou gaan en over die gedachte voelde ik me dan weer schuldig en daar voelde ik me dan weer wel verdrietig door.



Maar momenteel voel ik me niet zo down of dof. Ik krijg echt niks gedaan behalve surfen op het internet. En ikben wel moe. Maar ik ben ook wel tevreden op zich of zelfs blij misschien? Ik weet niet hoe ik het moet beschrijven. De depressie zit hem vooral in wat ik doe of nalaat maar niet in wat ik wel of niet voel? Alsof ik de symptomen wel heb maar ik ben er niet van overtuigd dat ik depressief ipv lui ben.

quote:yessr schreef op 12 januari 2013 @ 15:11:

Dani71 hoe ben je eruit gekomen?Met medicatie en intensieve therapie.

Ik heb sinds afgelopen week de officiële diagnose gekregen: recidiverende depressie. (matig/ernstig) Ik ging naar n psycholoog om me te laten testen op ADD/ADHD, iets dat veel voorkomt aan beide kanten van mijn familie. Mijn klachten zijn: onzekerheid maar ik ben wel extravert en daardoor dus kwetsbaar, slechte concentratie/snel afgeleid, extreem gevoelig voor geluiden/licht/geuren, ik kan niet goed doorzetten, besluiteloos; kan erg moeilijk kiezen, genoeg leuke ideeën die ik zelf vervolgens niet kan uitvoeren. En wat ik zelf heel vervelend vind: ik wil graag aardig gevonden worden. Wat natuurlijk hand in hand gaat met mijn onzekerheid. Uk kan anderen erg goed adviseren en helpen. Maar mezelf niet.



De diagnose kwam enorm rauw op mijn dak. Bij depressieve personen zie ik mensen in het donker staren, Peter van Straaten's Agnes. En zo voel ik me helemaal niet. Dat herken ik dus wel! Ik vind mijn leven niet altijd leuk, heb n hele hoop rottigheid meegemaakt. Soms vind ik 't een troostende gedachte dat mijn leven ooit ophoudt. Maar ik zou nooit zelfmoord kunnen plegen. Daarvoor vind ik mijn leven teveel de moeite waard. Ik heb een fijne baan, deels vast. Een klein knus huisje, veel plannen voor de toekomst en n lieve vriend. Maar misschien zorgen die factoren er juist voor dat ik redelijk stabiel blijf. Waar ik nu echt last van heb isijn niet te beheersen trek in koek/chocola. Ik heb overgewicht en al allerlei dieeten, aangepast sporten enz geprobeerd. Maar 't zit tussen mijn oren! Herkent iemand dit?



Ik lach veel (alleen als ik iets leuk vind, niet zomaar) en mijn zus heeft daar wel n soort verklaring voor. Als je nou veel moet lachen, dan voel je je toch vaak vrolijk? Denk aan lachtherapie. Maar hoe voel ik me nou echt? En wie ben ik nou echt? Ik Xie cognitieve gedragstherapie wel zitten! Liever geen medicatie, maar als 't me helpt, dan misschien voor even.



Zijn jullie bekend met gedragstherapie?

Bij mij stonden compleet uitgeput zijn en angst (die niet op iets gericht was) centraal. En heel labiel, binnen 1 dag kon ik me goed en weer slecht voelen waardoor ik het zelf niet serieus nam. Veel zelf kritiek ook, vond mezelf een aansteller. Piekeren ook, malen en malen en slecht slapen. Ik ben hersteld door pillen en therapie en heel, heel veel rusten.

Hoi Floweryjava,

Mijn depressie is inmiddels alweer een paar jaar geleden, maar ik weet nog wel hoe ik het heb ervaren!

Aanleiding was het overlijden van een dierbaar iemand. Dat was voor mij de druppel. Verder zat ik in een baan die fysiek en psychisch veel van me vroeg en die totaal tegen mijn natuur in ging. (Ik moest dingen doen waar ik totaal niet achter stond en voelde me hier vreselijk over)



In eerste instantie begon het met huilen, heel veel huilen. Eerst elke week, toen om de dag, en toen elke dag. En tot slot bijna de hele dag door

Ik sliep slecht, durfde ook niet te slapen, want ik was bang voor mijn eigen gepieker. Ik geloofde nergens meer in. Niet in mezelf, niet in mijn familie, niet in mijn vriend.

Ik werkte met ex verslaafden en toen zij hun zorgen uit begonnen te spreken, was het voor mij een van de signalen dat het echt de verkeerde kant op ging.

Mijn vriend heeft me toen in de auto gestopt en naar de dokter gebracht.

Na een aantal onderzoeken kwam hij met de diagnose dat ik een milde depressie had.

Ik wilde niet dood ofzo, maar ik had wel het gevoel dat dit mijn "echte" ik was. Ik ben in het verleden al een keer zwaar depressief geweest. Nadat ik er doorheen was gekomen, heb ik me vooral gericht op het wegrennen van depressief worden.

Mijn tweede depressie voelde dus alsof ik geconfronteerd werd met het feit dat dit was wie ik echt ben zeg maar.

Ik moest een maand wachten voordat ik cognitieve gedragstherapie kon. In die maand heb ik veel gepraat met mijn vriend en een vriendin die ook met depressies kampt, nam mij vaak mee om dingen te doen. Alles om maar niet te hoeven piekeren.

Ik heb twee maanden therapie gehad en ben zonder medicatie door mijn depressie gekomen. Door het schrijven van een terugvalpreventieplan heb ik geleerd om (steeds vroeger) de signalen te herkennen.



Ik hoop dat de therapie goed helpt bij jou en dat je er snel bovenop komt!

Ha Floweryjava,



Allereerst een hele dikke knuffel! Ik weet helaas ook hoe het voelt om depressief te zijn.. Heb er nu meerdere gehad en een tijd geleden besloten om maar aan de AD te blijven. Sinds die tijd gaat het redelijk goed. Bij mij uitte de depressie zich voornamelijk in ongelooflijk veel gepieker, het gevoel alsof ik al mijn gedachten volgens bepaalde patronen moest 'ordenen' ofzo. En dan kwam er een gedachte die ik niet kon 'ordenen' en kon dan volledig in paniek raken. Een depressie doet soms rare dingen met je..



Vooral de eenzaamheid was me zo zwaar gevallen. Niemand die je lijkt te begrijpen!



Ik hoop dat je heel veel aan de therapie gaat hebben.



Liefs!

Ik ben dan altijd teleurgesteld in mijzelf, dan heb ik dit niet goed gedaan, dan dat, euigenlijk is niks goed.

En ik word sneller verdrietig.

Eigenlijk voel ik dat dan de hele dag.



Maar die depressies gaan wel over.

Soms verdien ik dan gewoon een schop onder mijn hol.

Probeer mijn denkwijze te veranderen.

Dat helpt vaak.

Soms ook niet, en dan weet ik dat het over gaat.

Heel veel succes Floweryjava! Dat een maar een mooi jaar voor je mag gaan worden. Morgen zet je alweer een stap in de goede richting!

Hier ook iemand ervaring met een depressie, sinds mijn 15de en ben nu 22. Krijg sinds 4 jaar hulp.

Bij mij schommelt het heel erg. Momenteel zit ik in een goede ´flow´ en is er weinig zichtbaar van de depressie. Echter met 1 tegenslag kan ik weer ontzettend down worden. Ben ik heel erg moe, onzeker, negatief, geirriteerd en erg angstig.

Ik heb cognatieve therapie gehad, raakte ik meer onzekerder en geirriteerder door. Heb ook EMDR gehad, werkte ook op mijn zenuwen. Hulp nu stop gezet ook van wege de goeie flow. Ik ga het zelf maar weer proberen



Succes met jou depressie

Ik heb niet echt een depressie maar wel depressieve gevoelens en jankbuien af en toe. Ook veel paniekaanvallen. Ik slik antidepressiva daarvoor en daarmee ging het helemaal prima totdat ik vorig jaar nogal veel tegenslag kreeg en nu is het helaas helemaal mis. De paniekaanvallen zijn niet te harden dus ik hoop dat de hulp die ik krijg wel gaat helpen.

Ik heb helaas ook veel ervaring met depressies. Momenteel ben ik weer heel diep gezonken in een depressie. Vanwege mijn zwangerschap ben ik gestopt met AD. Ik dacht dat het best goed met me ging en dat de AD alleen een lichte ondersteuning was om mijn gevoel stabiel te houden, en dat ik er dus best mee zou kunnen stoppen (wat veiliger voelt nu ik zwanger ben).



Nu vraag ik me af hoe ik ooit gedacht kan hebben dat het goed met me ging. Ik voelde het al een week langzaam aankomen. Veel gepieker, wat resulteert in paniek (om feitelijk 'niets'). Ik hoopte nog dat het niet erger zou worden maar helaas stort ik nu elke avond in als ik thuiskom van mijn werk. Want ik realiseer me de hele dag dat ik me niet goed voel. Dat ik niet begrijp hoe andere mensen zo 'vrolijk' kunnen zijn. Ik kan me ook niet meer voorstellen dat ik me ooit ook 'gewoon' voelde. Ik ben nu enorm onzeker, vind mezelf niet de moeite waard en ben boos op mezelf omdat ik vind dat ik me aanstel. Ik heb het helemaal niet slecht, waarom voel ik me dan zo? Ik voel me zwak en lui. Alsof ik weiger om mezelf een schop onder mijn kont te geven. Stiekem weet ik dat het helaas niet zo simpel is. Daarom vind ik het ook heel moeilijk om er met anderen (vooral mijn partner) over te praten. Ben bang dat zij mij ook veroordelen.



Daarnaast zie ik enorm veel problemen en kan ik nergens een oplossing voor bedenken. Erger nog, ik geloof dat er nergens een oplossing voor is en krijg daardoor de overtuiging dat ik een slachtoffer ben. Wat me vervolgens weer een goede reden geeft om een hekel aan mezelf te hebben want ik heb een hekel aan mensen die in een slachtofferrol kruipen. En zo zijn er nog honderden negatieve gedachten die me in een vicieuze cirkel dieper naar beneden zuigen. Het voelt nu alsof ik weer heel lang moet gaan overleven. En daarom ben ik nu al zo moe en doodsbang.



Ik heb dus geen tips, maar volgens mij vroeg je daar ook net om? Zo ervaar ik het dus. Geloof dat ik het ook wel even nodig heb om dit te delen...