Uitstellen scriptie angst

Zijn er bij jou op de universiteit geen scriptiegroepjes waarbij je je kan aansluiten? Dat werkt vaak goed qua motivatie, ook omdat je dan niet meer alleen worstelt.



Hoe dan ook lijkt me dit een probleem waarmee je niet naar je begeleiders kan gaan (zou wel moeten kunnen maar ze zijn blijkbaar alleen op de inhoud gericht) en het vivafoum lijkt me ook niet de geschikte plek.

Je decaan of de studentenpsycholoog kunnen je wél helpen. Of zelf of ze kunnen je in ieder geval vertellen hoe het zit met scriptiegroepjes en scriptiebegeleiding.

Eigenlijk ben je ook wel een beetje een sukkel. Niet dan?



Je had je scriptie dus al lang en breed af kunnen hebben, maar omdat je een blessure hebt en je begeleiders niet durft te bellen, omdat je niet beslagen ten ijs kan komen, duurt het nu dus allemaal nóg veel langer?



Waar gaat je scriptie over?

Ik wil graag meeschrijven! Ben ook een beetje een sukkel. Scriptie is echt een gevecht. Einddatum staat nu voor april, maar mijn scriptiebegeleider was dusdanig ontvreden vorige week dat ik het even allemaal niet meer weet. Voel me zo dom. Gewoon doen is advies van iedereen, maar het lukt me niet. En waarom weet ik eigenlijk niet zo goed.

Herkenbaar. Ook hier scriptie stress en 'angst' voor begeleiders soms. Ik ben al zoveel aan het aanpassen, herstructureren, toevoegen, verwijderen etc. dat ik me afvraag of het ding ooit af komt. Nu ook bijna een jaar mee bezig, maar gelukkig ben ik op de goede weg. Ik lees ook even mee. Uiteindelijk komt het aan op 'gewoon doen', ook al is dat soms lastig als je echt vast zit in je hoofd en blokkades hebt.

Gewoon een schop onder je kont en die scriptie afmaken is geen optie? Dan ben je ook van je begeleider af.



En hoe oud ben je dat je het eng vindt om contact op te nemen met een lastige begeleider?

Wat mij hielp...was mijn sciptie in behapbare stukken te delen...



Ik kwam zelf erg moeilijk op gang..maar toen ik eenmaal een hoofdstukindeling had gemaakt...(helikoperview) en per hoofdstuk een aantal punten...leek het gevoelsmatig zoveel meer op een 'invuloefening' en kon ik echt aan de gang gaan...ik ben begonnen toen zoon net 3mnd oud was en toen zijn 1e verjaardag in zicht kwam, wilde ik het af hebben voor hij 1 zou zijn...de laatste weken heb ik als een idioot bijna dag en nacht eraan gewerkt en is het afgekomen..en geloof me...bij keihard werken voelde ik me stukken beter dan de tijd van het uitstellen...(voor mijn scriptie stond 5mnd HBO)

Stoppen met dom voelen. Wat dat zijn jullie niet. Simpel.

Want dan volgde je geen studie.



En als mensen aangeven dat iets niet goed is, moet je vragen wat er dan wel goed is.

En als dat mensen zijn die er verstand van hebben, dan moet je het advies gewoon aannemen en niet als iets persoonlijks zien. Dus niet een aanval op je persoontje zelf.

Maar iemand met ervaring en kennis kan nogal eens bot uit de hoek komen ja. Dan ga je wel denken. Niet dan?

Zachte heelmeesters maken stinkende wonden. En vaak zie je dat mensen die potentie in een ander zien, hen het vuur aan de schenen leggen om ook echt alles eruit te halen wat er in zit. En niet weer een of ander "oppervlakkige" scriptie te moeten lezen.

Zelf nadenken, diep nadenken, over je handelen en niet handelen, oorzaak gevolg.

Andere zienswijzen...



Kom dames, jullie hebben een schop onder je reet nodig!

Schop onder je reet is echt praktisch secondhandsuus. Maar ik snap je wel.

Wat mij helpt is een tweede 'begeleider' raadplegen. Wie in jullie buurt is een georganiseerd type met een beetje verstand?

Maak samen een goede hoofdstukindeling voor al je onderzoeksvragen. En zorg voor de juiste literatuur bij deze paragrafen/hoofdstukken.

Breek met die persoon de scriptie in kleinere stukken op. Wanneer wil je wat af hebben en wanneer kun je er aan werken? Vul samen deze puzzel in en spreek regelmatig af.

Het is wel fijn om iemand te kiezen die snapt dat je bang bent om stukken in te leveren of om feedback te krijgen.

Succes allemaal!

Zijn er nu inhoudelijk problemen waardoor je niet verder kunt, of is het een kwestie van motivatie en faalangstigheid? Je moet erachter komen waar het probleem zit.

Waarschijnlijk hangt het samen: je bent niet gemotiveerd omdat je niet weet hoe je verder moet, en je kan niet verder omdat je geen begeleiding durft te vragen, en dat durf je niet omdat...



Het is vervelend dat je je niet op je gemak voelt bij je begeleider. Maar je zult het toch met hem moeten doen, wat de inhoud betreft. Ga met motivatiegerichte vragen naar de andere begeleider of bekijk of de studentenpsycholoog je misschien kan helpen. Je bent niet de eerste die struikelt over de scriptie, en motivatieproblemen zijn verrassen vaak op te lossen met heel praktische dingen: dat kan een goed gesprek zijn maar ook een goede planning. Bedenk waarom je dit bent gaan doen. Wie inspireren je?



Welke afspraken zijn er in januari gemaakt, welke doelen zijn er gesteld? Weet je waar je aan zou moeten werken of is het een grote berg van dingen die gedaan moeten worden?



Een paar tips:

- wat bloemetje zegt: de meeste universiteiten bieden begeleiding op het gebied van scriptieschrijven en planning. Dat kan een groepje zijn, een cursus schrijven, een schriftelijke handleiding.

- zet op een rijtje wat je hebt, wat je nog moet doen (bijv. 'theoretisch framework schrijven'), en wat er nodig is om dat gedaan te krijgen ('bijv. 'literatuur lezen' of 'begeleider mailen met vraag over artikel X').

Overzicht is belangrijk en kan motiveren omdat je er haalbare doelen uit kunt halen, in plaats van een vaag 'scriptie moet af'. Voorbeelden zijn: onderzoeksvraag helder krijgen, theorie verzamelen en op een rij zetten, hypothese opstellen en deelvragen verzinnen, onderzoek doen, resultaten analyseren, etc. Het gebruikelijke rijtje dus, er zit een logische volgorde in en over het algemeen kun je pas verder met de volgende stap als de eerdere af is.

- Kun je het eerste doel zelf? Mooi, maak een planning met wat je per dag concreet af wilt hebben, hoe je dat precies aan gaat pakken en wanneer het af is. Heb je hulp nodig? Mail je begeleider(s) met je vraag, laat weten hoe ver je bent, wat je wilt gaan doen, en hoe zij daar concreet mee kan helpen. De begeleider is dan voorbereid op de vraag en wellicht stuurt ze je dan minder snel door.

- Zoek medestudenten en spreek een paar vaste dagen af waarop jullie aan de scriptie werken. Het motiveert je om te komen en bovendien is het gezellig en kun je ervaringen uitwisselen.

- Bedenk dat je dit voor jezelf doet, niet voor je begeleider. Jouw verhaal lezende was zijn inschatting dat februari wat ambitieus was, correct. Jammer dat hij dat niet wat aardiger kan brengen, maar hij heeft wel gelijk. Probeer je te focussen op wat hij kan bieden en ga voor opbeurende woorden naar de mensen die daarvoor bedoeld zijn.

- Wat me brengt op de laatste tip: geef eens eerlijk antwoord op de vraag hoe je ervoor staat met je scriptie. Nieuwe inzichten kunnen uit verrassende hoek komen en het helpt je niets om je te verbergen. Misschien hebben je vrienden het zelf wel allemaal prima gedaan: dan kunnen ze je vast tips geven. En misschien herkennen ze je verhaal en dat kan ook opluchten.

Ik lees mee. Scriptieangst zit hier ook hoog.

Wat herkenbaar.....Ik ben 1,5 jaar bezig nu en mag eindelijk op eindgesprek komen. Kortom, je bent geen sukkel en ook hieraan komt een eind! Even door de zure appel heenbijten, jezelf of iemand anders je een schop onder de kont laten geven en gaan!

Begeleider hier! En onderzoeker trouwens, maar ik vind mezelf best sociaal en aardig hoor .



Ik heb heel veel meer te doen dan scripties begeleiden, dus als je zelf niet aan de bel trekt, ga ik dat zeker ook niet doen. Als jij echter zelf aangeeft waar je moeite mee hebt, ben ik echt wel bereid om daar tijd en energie in te stoppen. Ik lees vooral heel veel persoonlijke interpretatie van wat mensen zeggen, terwijl dat vaak helemaal niet zo bedoeld is. Als iemand zegt dat februari niet heel reëel is, is dat een inschatting op basis van ervaring, niet op basis van jouw zogenaamde sukkelige persoon of zo. Ga er maar vanuit dat ze helemaal niet zo veel van je vinden.



Dus hup: afspraak maken met degene waar je denkt het meest aan te hebben. En dan liefst met 1 iemand, zodat het gesprek mét jou is, en niet over je hoofd heen gaat. Die neiging hebben onderzoekers namelijk wel eens als ze enthousiast worden. Vertel dan waar je tegenaan loopt, en probeer samen een plan te maken. En blijf dan ook contact houden, als is het maar een wekelijks progressie mailtje waar ze niet eens op hoeven te antwoorden.



Daarnaast inderdaad uitzoeken of er een scriptie groepje oid bestaat op jouw universiteit, hebben de meeste wel. Dat helpt ook met planning en stok achter de deur.



En nogmaals: begeleiders denken helemaal niet zo veel van je hoor, dat is meer je eigen onzekerheid. In mijn ervaring is de student die na lang aarzelen begint met 'Het zal wel een stomme vraag zijn, maar....' meestal huist degene die hele logische en slimme vragen stelt.

Totaal geen herkenning mee, ik heb mijn scriptie er in 5 maanden door heen gebatst, náást een fulltime baan. Een onderwerp gekozen wat me interesseerde, een leuk bedrijf gevonden en gaan met die banaan. Elke 2 weken wat opleveren, ook al koste dat mn sociaal leven en wat uurtjes slaap. Ik was er zo op gebrand om het af te krijgen. Het is het laatst stukje van je studie. Vond het zelfs jammer dat het klaar was. Uiteindelijk mn deeltijd HBO diploma gehad, een goede indruk bij het afstudeerbedrijf gemaakt en direct een nieuwe baan aangeboden gekregen. Ideaal. En met mn scriptiebegeleider ga ik eens in de zoveel tijd nog even lunchen, hij heeft een goed netwerk en ik overweeg zelfs om in de toekomst voor hem te gaan werken.



Ik denk altijd maar, het ligt ook aan je instelling. Wil je er voor gaan, dan kost het amper moeite... Begrijp ook nooit waarom voltijdstudenten er zo lang over doen, het is het enige waar je je de hele dag op kunt concentreren.... Ik moest er ook nog eens 40 uur per week naast presteren bij mn baas die mijn salaris betaalde en die daarbij ook erg hoge verwachtingen had.

Ik herken het zeker! Had dezelfde problemen bij mijn afstuderen. Uitstellen, uitstellen en nog meer uitstellen. Geen idee waarom, want afmaken is veel leuker. Maar op de één of de andere manier kwam er gewoon niks uit mijn vingers en voelde ik me hoe langer hoe schuldiger tegenover mezelf en mijn begeleider. En inderdaad het idee dat iedereen me maar een lozer vond omdat ik zo weinig opschoot.

Ik vond het echt een verschrikking om te merken hoe weinig zelfdiscipline ik heb. Is nog steeds een groot probleem trouwens.



Tja. Dit verhaal helpt misschien niet zo. Maar het komt goed, echt!

Gewoon stug blijven volhouden en toch die confrontatie met je begeleiders aan gaan. Zelf ga je het achter je computertje alleen maar veel groter maken dan het is en dan schiet je alleen nog maar meer in de stress. En dan doe je dus nog minder aan je scriptie. Als je het allemaal weer eens op een rijtje zet met je begeleiders dan wordt het al een stuk overzichtelijker.

Succes!

Boarn, misschien komt het wel doordat de scriptie juist het enige is dat je op een dag moet doen. Dat is vaak helemaal zo leuk niet. Bovendien, de meeste voltijdstudenten gaan daarna voor het eerst de echte, grote mensen, arbeidsmarkt op. Dat is voor mij hartstikke eng en daardoor stel ook ik mijn scriptie een beetje uit. Daarnaast heb ik faalangst omdat mijn vorige afstudeeradres zeer vervelend was en die begeleider me compleet kleineerde. Daar ben ik gelukkig weg, maar toch, zo'n ervaring neem je wel mee, dus ik snap TO eigenlijk wel.



TO, wat voor mij erg helpt is om bij mijn ouders in de keuken te gaan zitten. Er is geen afleiding van televisie, een was draaien, opruimen, etcetera, etcetera. En ik e-mail ook naar mijn ouders wat ik heb geschreven. Nu zijn mijn ouders allebei hoog opgeleid en heeft mijn vader zelfs op een hogeschool gewerkt en ook met scripties geholpen, dus ze kunnen wel echt feedback geven. Maar het belangrijkste voor mij is dat ze enorm opbouwend zijn. Ze zullen me NOOIT kleineren of bang maken, maar altijd proberen te helpen en voorbeelden geven. En dat geeft wel een bepaalde rust. Ik blijf nog steeds een beetje bang voor 'kritiek', maar die echt harde kritiek die ik vorig jaar van mijn begeleider kreeg, die krijg ik nooit van mijn ouders, dus achteraf denk ik altijd 'maakte ik me daar nou zo druk om?'

Probeer ook vaste uren aan je scriptie te werken. Bijvoorbeeld van 8 tot 13 uur als je heel goed in de ochtend werkt. Of juist van 12 tot 17 als je beter in de middag kunt werken. Probeer het een beetje uit.



En wat ook nog wel eens helpt, is zeggen tegen je begeleider 'Ik vind het eigenlijk hartstikke eng, maar ik heb toch weer een stuk geschreven. Wil je me misschien helpen met het verbeteren ervan' en dan een aantal vragen die je zelf hebt. Je begeleider is van je opleiding, die wil uiteindelijk ook alleen maar dat je gewoon lekker afstudeert, maar zoals eerder al gezegd, begeleiders weten niet altijd dat je veel faalangst hebt of wat meer (betere) begeleiding nodig hebt.



Heel veel succes!

Je bent niet dom; je gedrag is alleen een beetje dom. En dat is niet erg, want we vertonen allemaal bij tijd en wijle dom gedrag. De enige ‘koninklijke’ uitweg is om te constateren dat [quote] “je een beetje dom was” [unquote] en to get busy.

Niets doen lost je probleem niet op en verlengt onnodig de lijdensweg.



Je geeft aan ‘het gevoel’ te hebben dat de docent je uitlachte over het feit dat jij aangaf in februari gereed te zijn. Ik weet niet precies wat de stand van zaken van jouw scriptie is, maar mijn ervaring is ook dat de termijn die studenten roepen vaak te optimistisch is en men uiteindelijk gefrustreerd raakt doordat de eigen opgelegde deadline niet wordt gehaald. Het is nu al februari en dat zou betekenen dat je in 22 dagen de scriptie gereed hebt. Dat is kort dag.

Jouw begeleiders hebben ervaring met dit soort processen, dus wellicht is het verstandig om je aan hun advies vast te houden en voor mei te gaan. Dat haalt voor jou ook wat druk van de ketel. Eerlijk gezegd, het zou erger zijn geweest als jij mei zou hebben gezegd en zij februari. Toch?!

Ik ken jouw begeleiders niet, maar als niemand heil zou zien in jouw afstuderen, dan hadden ze het je verteld.



Rise to the occasion, girl! Je hebt het tot het einde van de studie gehaald. In het zicht van de haven, mag je niet opgeven. En vergeet een ding niet: je hoeft geen 10 te halen voor je scriptie. Een 5,5 is ook voldoende. Het diploma dat (of de bul die) je ontvangt ziet er precies hetzelfde uit.

Ik beloof je dat als je eenmaal je scriptie hebt ingeleverd, je je achteraf zult afvragen waar je je zo druk over hebt gemaakt.



Hang je kamer vol met briefjes met de volgende tekst: Het is spannend, maar ik kan het!

Het moet het laatste zijn wat je ziet voordat je gaat slapen en het eerste als je wakker wordt.



Zet ‘m op! Het is spannend, maar je kan het.



Groet,

Babsi

Je laat je duidelijk tegenhouden door allerlei negatieve gedachten, die vaak nog niet eens zo reëel zijn. Misschien is het een idee om eens met een studentenpsycholoog te praten? Die kan je vast ook doorverwijzen naar een scriptiegroepje of iets anders waar je baat bij zult hebben.



Weet in ieder geval dat je echt niet de enige bent die tegen zulke problemen aanloopt! Omdat scriptie schrijven een vrij eenzaam proces is, voelt dat misschien zo. Maar als je gaat praten met mensen kom je er al gauw achter dat jouw problemen niet zo heel uniek zijn, en dat kan zeker als een geruststelling werken!

Umberto Eco heeft een hele fijne handleiding geschreven, namelijk Hoe schrijf ik een scriptie. Lezen lukt vast wel, met je blessure (hoop ik dan), en dan aantekeningen maken/post-itjes plakken bij de gedeeltes waar je iets mee kunt.

Ik kan je trouwens nog wel wat praktischere tips geven:

1. Stel duidelijke doelen. Deel je taken op in kleine stukjes, die niet langer dan 1.5 uur duren. Wees hierbij eerlijk naar jezelf: kun je dit echt aan in anderhalf uur, of was die planning te optimistisch?



2. Ga niet wachten op 'zin' of 'inspiratie'. Met jouw faalangst kun je dan namelijk gaan zitten wachten tot je een ons weegt. Ga gewoon aan de slag, hoe je je ook voelt.



3. Wees eerlijk tegen jezelf. Uitstellers hebben vaak de neiging om hun uitstelgedrag goed te praten met allerlei smoesjes, zowel tegen de buitenwereld als tegen zichzelf. 'Ik kon niet aan de slag, want ik had last van mijn blessure'. Hoe eerlijk is dat? Kun je écht hélemaal niets als je geblesseerd bent?



4. Begin 's ochtends met werken aan je scriptie. Hoe langer je wacht, hoe dichterbij het moment van 'Ik doe het morgen wel' komt.



5. En tot slot: wat win je ermee als je uitstelt?

De enige echte remedie is er toch echt gewoon je tanden inzetten en ervoor gaan. Ik heb ook 1,5 jaar gedaan met een stage erbij ik een scriptie van 30 ects af te maken, Ik bleef ook maar uitstellen, vond het enorm lastig. Uiteindelijk elke dag mezelf naar de bieb gesleept en duidelijke doelen gesteld met mijn begeleider. Wanneer ik wat moest inleveren. Uiteindelijk begin juli vorig jaar mijn concept ingeleverd en 2 weken later verdedigd!

Ik heb het ook. Maar ik vind gewoon het hele verslag eng. Ik weet wat ik moet doen, maar niet of ik het goed doe. En daar ben ik heel bang voor...

Want als je het niet goed doet, dan gebeurt er wat? In het ergste geval moet je een stuk over doen, dan ben je niet minder ver dan nu (want: nog niks).

Die angst op zich is niet zo gek, dat hebben heel veel mensen. Toen ik de eerste versie van mijn scriptie inleverde moest ik ook wel even slikken. Want het wordt toch een beetje je kindje, dus wat nou als ze het niks vinden? Maar met niks doen kom je niet verder, en maak je het jezelf alleen maar steeds moeilijker.

Inmiddels heb ik twee scripties en een proefschrift in eerste versie in moeten leveren, en ik leef nog steeds . Tegenwoordig schrijf ik met name wetenschappelijke artikelen, en daar krijg je pas leuk commentaar op. Niks geen tactische begeleider oid, je wordt regelmatig compleet met de grond gelijk gemaakt. Maar ook dat overleef je. Even slikken, pissige gedachte denken en minuutje klagen bij collega en weer verder.

Hier nog iemand die een scriptie moet schrijven.

Ik doe een HBO-opleiding en moet een afstudeeronderzoek doen. Het is een drama. (ik probeer m'n verhaal kort te houden).



School heeft de regels en procedures m.b.t het afstuderen aangescherpt. Aanleiding hiervoor was het gedoe rondom een aantal HBO opleidingen die 'HBO onwaardig' bleken te zijn.

Dit brengt o.a. met zich mee dat mijn onderwerp aan een x-aantal criteria moet voldoen en dat dit ook getoetst wordt. Behoorlijk streng getoetst wordt. 'Zo maar' aan de slag gaan kon voorgaande jaren nog wel maar dat is er nu niet meer bij.

Ik ben dus vanaf de start van dit schooljaar (en voor de zomervakantie eigenlijk ook al) aan het oriënteren op een onderwerp. Een onderwerp an sich is niet zo heel moeilijk om te bedenken maar wij moeten ook een opdrachtgever hebben. Die opdrachtgever moet het probleem (het onderwerp) herkenbaar zijn en hij moet willen dat ik dit voor hem ga onderzoeken. Ik zie er gigantisch tegenop om potentiële opdrachtgevers te benaderen. Hoe het komt weet ik niet (normaal gesproken ben ik niet extreem verlegen of bang) maar m.b.t. gebeuren verstijf ik en lukt het me gewoon niet. Uiteraard heb ik binnen mijn netwerk mensen geraadpleegd. Daar komen wel ideeën uit voort maar die voldoen vervolgens weer niet aan de criteria.

Ik heb er (letterlijk en figuurlijk) wakker van gelegen. Het is makkelijk om te zeggen 'kom op, stel je niet aan en ga aan de slag'. Maar zo makkelijk is het niet. Ik zit al een tijdje niet lekker in mijn vel. Ik heb m'n goede dagen maar ook dagen waarop ik me niet zo goed voel en dan al helemaal niets gedaan krijg. En het is inderdaad een negatieve spiraal... als ik mij voorneem om vandaag dit of dat te doen en het lukt vervolgens weer niet dan voel ik me nog een grotere sukkel. Ik ben overigens al jaren kampioen uitstellen dus het zit een beetje in de aard van 't beestje.

Tegenvaller was dat ik uiteindelijk een onderwerp had maar dat mijn begeleider mij recent heeft geadviseerd om toch maar een ander onderwerp te gaan zoeken omdat het waarschijnlijk niet aan alle criteria voldoet. Ik kan dus weer opnieuw beginnen. O, ja eerste inlevermoment is eind april.



Verder herken ik wat Tjica zegt. Het hele verslag vind ik eng. Geen idee hoe ik zo iets uit moet voeren en of ik het wel kan.

Hier nog eentje voor wie het heeeel erg herkenbaar is. Ik zit op het HBO en al sinds het eerste jaar zie ik op tegen de scriptie.



In november 2011 ben ik begonnen met mijn afstudeerstage

i.c.m. scriptie. Het was mijn eerste 'echte' stage dus dat was ook nog eens helemaal nieuw voor me. Ten eerste viel het me ontzettend zwaar om opeens fulltime bezig te zijn. Daarnaast bleek het bedrijf helemaal niet bij mij te passen. De scriptie schoot ook voor geen meter op maar dat durfde ik niet te zeggen. Zowel op stage niet als tegen mijn docentbegeleider niet.

Uiteindelijk is mijn stage als onvoldoende beoordeeld. Dat was nogal een klap. Met mijn scriptie was ik nog helemaal niet ver dus ik heb besloten om dat ook te laten voor wat het was.



Sinds september heb ik een nieuwe stage. Dit bedrijf past veel beter bij mij. Ook heb ik een docentbegeleider gekregen die helemaal aansluit op wat ik nodig heb. Naast een stukje inhoudelijke begeleiding loodst ze me ook echt door het proces heen. Ik heb het gevoel dat zij mijn angst begrijpt en me er niet voor veroordeelt. Dus als ik met iets gevoelsmatigs zit kan ik dat ook met haar bespreken! Dat ik nu deze begeleidster heb maakt voor mij echt een heel groot verschil.

Nog steeds vind ik het erg moeilijk. Ik heb ook weer vertraging opgelopen. Maar ik heb er nu wel vertrouwen in dat het goed komt. Mijn doel is om eind maart mijn conceptversie in te leveren.