Psyche
alle pijlers
moeder door zelfmoord verloren
maandag 18 februari 2013 om 11:13
Zo ben ik hier 10 jaar geleden op het forum gekomen. Ik las eerst mee op Relatie bij een topic over lotgenoten van nabestaanden van zm. Ben er gaan meeschrijven en het is een heel leuk groepje geworden waar we elkaar ook irl zagen. Het is in de loop van de jaren helaas een beetje verwaterd.
Dus goed dat je nu lotgenoten zoekt.
Ik heb mijn vader verloren aan zm, hij is maar 38 jaar geworden. Zoveel steun heb ik gehad van de groep. En hoop ook dat jij steun zal vinden hier.
Hele dikke
Dus goed dat je nu lotgenoten zoekt.
Ik heb mijn vader verloren aan zm, hij is maar 38 jaar geworden. Zoveel steun heb ik gehad van de groep. En hoop ook dat jij steun zal vinden hier.
Hele dikke
Als je tot over je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven
maandag 18 februari 2013 om 14:10
Nou ja zeg. Ik was ook 11 jaar toen mijn moeder zelfmoord pleegde; ook zij is maar 32 jaar geworden.
Ik ben nu 45 jaar en heb een geschiedenis van moeilijke relaties achter de rug. Lijd ook aan verlatings- en bindingsangst.
Daarnaast ben ik vanaf mijn 13de ouderloos (ben toen het huis uitgegaan) omdat mijn vader op z'n zachtst gezegd een heel naar mens was/is(?) met hem heb ik (op een paar keer na) sindsdien geen contact meer (laatste 25 jaar helemaal niets).
Ook geen broers of zussen. Dus ja, ik herken wel waar je vandaan komt. Ik ben een jaar in dagbehandeling geweest om enigszins te kunnen functioneren Slapen is nog steeds mijn grootste probleem (naast hechtingsproblematiek).
Ik ben nu 45 jaar en heb een geschiedenis van moeilijke relaties achter de rug. Lijd ook aan verlatings- en bindingsangst.
Daarnaast ben ik vanaf mijn 13de ouderloos (ben toen het huis uitgegaan) omdat mijn vader op z'n zachtst gezegd een heel naar mens was/is(?) met hem heb ik (op een paar keer na) sindsdien geen contact meer (laatste 25 jaar helemaal niets).
Ook geen broers of zussen. Dus ja, ik herken wel waar je vandaan komt. Ik ben een jaar in dagbehandeling geweest om enigszins te kunnen functioneren Slapen is nog steeds mijn grootste probleem (naast hechtingsproblematiek).
I have my fears but they do not have me
maandag 18 februari 2013 om 14:26
Ik weet gelukkig zelf niet hoe het is maar mijn schoonzusje is haar moeder wel op deze manier verloren. En nu na 14 jaar heeft ze het er nog steeds erg moeilijk mee! Hopelijk vinden jullie lotgenoten die begrijpen hoe het is en kunnen jullie stappen in de juiste richting maken en alles uiteindelijk een plekje geven.
maandag 18 februari 2013 om 18:05
quote:_ebba schreef op 18 februari 2013 @ 14:06:
Mijn verhaal was overigens ook te zien bij Derek Ogilvie: The Unexpected. Aflevering 6. Deze is terug te kijken.
Anonimiteit boeit me even niet, ik weet wat ik doe.
Hoi ebba,
Fijn om te horen dat je graag in contact wil komen, en wat gaaf dat je bij derek bent geweest
Mijn verhaal was overigens ook te zien bij Derek Ogilvie: The Unexpected. Aflevering 6. Deze is terug te kijken.
Anonimiteit boeit me even niet, ik weet wat ik doe.
Hoi ebba,
Fijn om te horen dat je graag in contact wil komen, en wat gaaf dat je bij derek bent geweest
dinsdag 19 februari 2013 om 01:38
Ik heb mijn vader verloren door zogenoemde pzm (passieve zelfmoord) Niet sterk genoeg om het definitief zelf te doen, maar genoeg middelen nemen die maatschappelijk aanvaard zijn wetende dat de dood er op volgt (men neme 4 liter alcohol per dag in combinatie met 16-24 paracetamols, en houdt dat een aantal maanden vol)
Het is nu 13 jaar geleden en ik ben nog boos, nog steeds snap ik niet dat zijn kinderen niet voldoende redenen waren om voor te blijven leven, om te kiezen voor het leven. Ik weet dat het van mijn kant egoïstisch is om niet in te kunnen/willen zien dat hij geen lol meer in zijn leven had..
Ik heb de crematie geregeld, maar kreeg het niet voor elkaar een speech te schrijven, of om op de dag zelf een afscheidswoord te zeggen.. ik was te boos, er stonden alleen maar verwijten op het papier.
Het is in de loop der jaren wel wat genuanceerder geworden. Levenservaring verrijkt je inzicht op het leven, en het leven van anderen.. Maar ook al heb ik geen kinderen, ik kan me niet voorstellen dat je hen dit aan wil doen..
Ik mis het feit dat hij niet trots op me kan zijn, en niet alleen hij, ook mijn moeder. Trots zijn zoals alleen ouders trots kunnen zijn.. gewoon om simpele kleine dingen, niet hoeven vragen of iemand trots op je is, maar het zien.. dat mis ik het meest. Niet meer even bellen om te vertellen hoe blij je met iets kleins bent, en de enthousiaste reactie te horen zoals alleen je ouders enthousiast voor je kunnen zijn over iets kleins..
Ik mis het feit dat ik geen 'kind' meer bent, wat niet zoveel met volwassenheid te maken heeft, maar met het feit dat er niemand meer is die over je zou kunnen waken zoals alleen ouders over kinderen kunnen waken.
Ik heb veel van deze dingen al in mijn jeugd niet geheel gehad zoals de meeste kinderen dat al van hun ouders krijgen. Ik miste het voor een deel al.. maar na hun dood werd dat echt definitief, en zeker van mijn moeders kant mis ik dat heel veel..
Het is nu 13 jaar geleden en ik ben nog boos, nog steeds snap ik niet dat zijn kinderen niet voldoende redenen waren om voor te blijven leven, om te kiezen voor het leven. Ik weet dat het van mijn kant egoïstisch is om niet in te kunnen/willen zien dat hij geen lol meer in zijn leven had..
Ik heb de crematie geregeld, maar kreeg het niet voor elkaar een speech te schrijven, of om op de dag zelf een afscheidswoord te zeggen.. ik was te boos, er stonden alleen maar verwijten op het papier.
Het is in de loop der jaren wel wat genuanceerder geworden. Levenservaring verrijkt je inzicht op het leven, en het leven van anderen.. Maar ook al heb ik geen kinderen, ik kan me niet voorstellen dat je hen dit aan wil doen..
Ik mis het feit dat hij niet trots op me kan zijn, en niet alleen hij, ook mijn moeder. Trots zijn zoals alleen ouders trots kunnen zijn.. gewoon om simpele kleine dingen, niet hoeven vragen of iemand trots op je is, maar het zien.. dat mis ik het meest. Niet meer even bellen om te vertellen hoe blij je met iets kleins bent, en de enthousiaste reactie te horen zoals alleen je ouders enthousiast voor je kunnen zijn over iets kleins..
Ik mis het feit dat ik geen 'kind' meer bent, wat niet zoveel met volwassenheid te maken heeft, maar met het feit dat er niemand meer is die over je zou kunnen waken zoals alleen ouders over kinderen kunnen waken.
Ik heb veel van deze dingen al in mijn jeugd niet geheel gehad zoals de meeste kinderen dat al van hun ouders krijgen. Ik miste het voor een deel al.. maar na hun dood werd dat echt definitief, en zeker van mijn moeders kant mis ik dat heel veel..
dinsdag 19 februari 2013 om 09:11
quote:Sensual_D schreef op 19 februari 2013 @ 01:38:
Ik heb mijn vader verloren door zogenoemde pzm (passieve zelfmoord) Niet sterk genoeg om het definitief zelf te doen, maar genoeg middelen nemen die maatschappelijk aanvaard zijn wetende dat de dood er op volgt (men neme 4 liter alcohol per dag in combinatie met 16-24 paracetamols, en houdt dat een aantal maanden vol)
Het is nu 13 jaar geleden en ik ben nog boos, nog steeds snap ik niet dat zijn kinderen niet voldoende redenen waren om voor te blijven leven, om te kiezen voor het leven. Ik weet dat het van mijn kant egoïstisch is om niet in te kunnen/willen zien dat hij geen lol meer in zijn leven had..
Ik heb de crematie geregeld, maar kreeg het niet voor elkaar een speech te schrijven, of om op de dag zelf een afscheidswoord te zeggen.. ik was te boos, er stonden alleen maar verwijten op het papier.
Het is in de loop der jaren wel wat genuanceerder geworden. Levenservaring verrijkt je inzicht op het leven, en het leven van anderen.. Maar ook al heb ik geen kinderen, ik kan me niet voorstellen dat je hen dit aan wil doen..
Ik mis het feit dat hij niet trots op me kan zijn, en niet alleen hij, ook mijn moeder. Trots zijn zoals alleen ouders trots kunnen zijn.. gewoon om simpele kleine dingen, niet hoeven vragen of iemand trots op je is, maar het zien.. dat mis ik het meest. Niet meer even bellen om te vertellen hoe blij je met iets kleins bent, en de enthousiaste reactie te horen zoals alleen je ouders enthousiast voor je kunnen zijn over iets kleins..
Ik mis het feit dat ik geen 'kind' meer bent, wat niet zoveel met volwassenheid te maken heeft, maar met het feit dat er niemand meer is die over je zou kunnen waken zoals alleen ouders over kinderen kunnen waken.
Ik heb veel van deze dingen al in mijn jeugd niet geheel gehad zoals de meeste kinderen dat al van hun ouders krijgen. Ik miste het voor een deel al.. maar na hun dood werd dat echt definitief, en zeker van mijn moeders kant mis ik dat heel veel..
Hoi hoi,
Ook behoorlijk heftig van jou hoor, als je weet dat je vader niet meer wil leven, ik kan me goed in denken dat je vreselijk boos bent.
Mijn moeder had ook pillen en alcohol gebruikt, ik ben nu niet meer kwaad meer, en dat sinds een half jaar moet je indenken wat het met je doet als mensen zo iets
Mensen die uit het leven willen stappen vindt ik egoisten, ik heb me altijd afgevraagd waarom ben ik op de wereld gekomen, mijn beide ouders wilde me nog geen eens, en dat blijf je heel je leven voelen....
net wat je zegt je ouders kun je niet vertellen hoe je je voelt, blij, gelukkig, en daar wil je het nu wel mee delen die gevoelens.
Ik loop nog steeds met die problemen, ik kan wel bij mijn schoonouders terecht gelukkig, ze zijn erg goed voor me dus dat maakt het wel wat makkelijk.
Meid ik vindt het vreselijk voor je, als je contact wil hoor ik het wel.
Heel veel sterkte met alles
Dikke knuffel
Ik heb mijn vader verloren door zogenoemde pzm (passieve zelfmoord) Niet sterk genoeg om het definitief zelf te doen, maar genoeg middelen nemen die maatschappelijk aanvaard zijn wetende dat de dood er op volgt (men neme 4 liter alcohol per dag in combinatie met 16-24 paracetamols, en houdt dat een aantal maanden vol)
Het is nu 13 jaar geleden en ik ben nog boos, nog steeds snap ik niet dat zijn kinderen niet voldoende redenen waren om voor te blijven leven, om te kiezen voor het leven. Ik weet dat het van mijn kant egoïstisch is om niet in te kunnen/willen zien dat hij geen lol meer in zijn leven had..
Ik heb de crematie geregeld, maar kreeg het niet voor elkaar een speech te schrijven, of om op de dag zelf een afscheidswoord te zeggen.. ik was te boos, er stonden alleen maar verwijten op het papier.
Het is in de loop der jaren wel wat genuanceerder geworden. Levenservaring verrijkt je inzicht op het leven, en het leven van anderen.. Maar ook al heb ik geen kinderen, ik kan me niet voorstellen dat je hen dit aan wil doen..
Ik mis het feit dat hij niet trots op me kan zijn, en niet alleen hij, ook mijn moeder. Trots zijn zoals alleen ouders trots kunnen zijn.. gewoon om simpele kleine dingen, niet hoeven vragen of iemand trots op je is, maar het zien.. dat mis ik het meest. Niet meer even bellen om te vertellen hoe blij je met iets kleins bent, en de enthousiaste reactie te horen zoals alleen je ouders enthousiast voor je kunnen zijn over iets kleins..
Ik mis het feit dat ik geen 'kind' meer bent, wat niet zoveel met volwassenheid te maken heeft, maar met het feit dat er niemand meer is die over je zou kunnen waken zoals alleen ouders over kinderen kunnen waken.
Ik heb veel van deze dingen al in mijn jeugd niet geheel gehad zoals de meeste kinderen dat al van hun ouders krijgen. Ik miste het voor een deel al.. maar na hun dood werd dat echt definitief, en zeker van mijn moeders kant mis ik dat heel veel..
Hoi hoi,
Ook behoorlijk heftig van jou hoor, als je weet dat je vader niet meer wil leven, ik kan me goed in denken dat je vreselijk boos bent.
Mijn moeder had ook pillen en alcohol gebruikt, ik ben nu niet meer kwaad meer, en dat sinds een half jaar moet je indenken wat het met je doet als mensen zo iets
Mensen die uit het leven willen stappen vindt ik egoisten, ik heb me altijd afgevraagd waarom ben ik op de wereld gekomen, mijn beide ouders wilde me nog geen eens, en dat blijf je heel je leven voelen....
net wat je zegt je ouders kun je niet vertellen hoe je je voelt, blij, gelukkig, en daar wil je het nu wel mee delen die gevoelens.
Ik loop nog steeds met die problemen, ik kan wel bij mijn schoonouders terecht gelukkig, ze zijn erg goed voor me dus dat maakt het wel wat makkelijk.
Meid ik vindt het vreselijk voor je, als je contact wil hoor ik het wel.
Heel veel sterkte met alles
Dikke knuffel
dinsdag 19 februari 2013 om 13:12
quote:_ebba schreef op 18 februari 2013 @ 14:06:
Mijn verhaal was overigens ook te zien bij Derek Ogilvie: The Unexpected. Aflevering 6. Deze is terug te kijken.
Anonimiteit boeit me even niet, ik weet wat ik doe.
Even een vraag aan jou ebba( wel een beetje off topic) maar toch..
Jij schrijft dat je bij Derek bent geweest, zal zo even kijken of ik het terug kan kijken.
Maar velen zeggen altijd dat het nep is, en dat je van te voren veel vragen krijgt.. (of in moet vullen).ben heel benieuwd hoe jij het ervaren hebt..
Verder sterkte en een
Mijn verhaal was overigens ook te zien bij Derek Ogilvie: The Unexpected. Aflevering 6. Deze is terug te kijken.
Anonimiteit boeit me even niet, ik weet wat ik doe.
Even een vraag aan jou ebba( wel een beetje off topic) maar toch..
Jij schrijft dat je bij Derek bent geweest, zal zo even kijken of ik het terug kan kijken.
Maar velen zeggen altijd dat het nep is, en dat je van te voren veel vragen krijgt.. (of in moet vullen).ben heel benieuwd hoe jij het ervaren hebt..
Verder sterkte en een
dinsdag 28 oktober 2014 om 14:46
Wat een bijzonder topic.
Mijn vader heeft jaren geleden zm gepleegd.
Ik ben nooit boos op hem geweest of kunnen zijn.
Omdat ik toen past begreep wat een lijdensweg iemand kan hebben. Vele mensen denken dan al gauw aan lichamenlijk leed.
Maar er is zeker ook een geestenlijk lijden.
Wat ik moeilijk vond is dat mensen bij mij kwam met uitspraken als hij had jullie toch? Men beseft niet dat deze personen geestenlijk al heel ver zijn. En men niet meer gewoon kan denken zoals geestenlijk gezonde mensen.
Verder denk ik maar niet te veel hoe het gebeurt is dan stroom het verdriet meteen in mij. Soort van overleven of niet dieper willen nadenken. Het meest nare vind ik dat het ook een eenzame dood is. Niet afscheid nemen van familielid en dan zeggen je mag gaan. Wat je soms weleens hoort.
Nu zullen er wel meer mensen niet altijd afscheid kunnen nemen van familie. Maar ik vind het toch een naar idee.
Mijn vader heeft jaren geleden zm gepleegd.
Ik ben nooit boos op hem geweest of kunnen zijn.
Omdat ik toen past begreep wat een lijdensweg iemand kan hebben. Vele mensen denken dan al gauw aan lichamenlijk leed.
Maar er is zeker ook een geestenlijk lijden.
Wat ik moeilijk vond is dat mensen bij mij kwam met uitspraken als hij had jullie toch? Men beseft niet dat deze personen geestenlijk al heel ver zijn. En men niet meer gewoon kan denken zoals geestenlijk gezonde mensen.
Verder denk ik maar niet te veel hoe het gebeurt is dan stroom het verdriet meteen in mij. Soort van overleven of niet dieper willen nadenken. Het meest nare vind ik dat het ook een eenzame dood is. Niet afscheid nemen van familielid en dan zeggen je mag gaan. Wat je soms weleens hoort.
Nu zullen er wel meer mensen niet altijd afscheid kunnen nemen van familie. Maar ik vind het toch een naar idee.
dinsdag 28 oktober 2014 om 22:35
Heftige verhalen....
Ook als ik lees wat voor problemen er (soms) nog zijn op latere leeftijd....
Ik heb een dochter(8), haar vader overleed aan zm toen zij 5 was.
De naweeen waar jullie over schrijven, daar ben ik ook best bang voor. Ik probeer haar zo liefdevol mogelijk op te voeden, maar feit blijft dat ze haar vader mist. Het verdriet dat zij nog regelmatig voelt, doet mij pijn tot op het bot.
Ook als ik lees wat voor problemen er (soms) nog zijn op latere leeftijd....
Ik heb een dochter(8), haar vader overleed aan zm toen zij 5 was.
De naweeen waar jullie over schrijven, daar ben ik ook best bang voor. Ik probeer haar zo liefdevol mogelijk op te voeden, maar feit blijft dat ze haar vader mist. Het verdriet dat zij nog regelmatig voelt, doet mij pijn tot op het bot.