Psyche
alle pijlers
Eventjes mijn ei kwijt...
woensdag 27 februari 2013 om 17:28
Dit wordt misschien een wat warrige en lange openingspost maar ik ga mijn best doen om duidelijk te zijn.
Een halfjaar geleden heb ik bij mijn werk ontslag genomen omdat ik niet langer in staat was om te werken. Ik was (volgens de huisarts) overspannen en mijn werkgever wilde hier niets van weten. Als ik tegen mijn tranen vocht omdat het me allemaal te veel werd (en ik dit aangaf) dan was de reactie van mijn baas dat ik mij niet moest aanstellen want nog een zieke kon hij niet gebruiken. (En dit is nog maar een van de vele voorbeelden)
Mijn vriend waar ik samen mee wonen werkt bij hetzelfde bedrijf. Hij heeft daar de leiding over een kleine groep mensen. Verder koopt vriend producten in, maakt de planningen etc. Vriend heeft een 38urige contract maar maakt standaard meer dan 42 uur per week. Niet dat hij hier naar betaald wordt maar zijn baas vindt dat dit bij zijn functie hoort. Vriend werkt zowel overdag als 's avonds en in het weekend. Voorheen was dit elke zaterdag en een keer per maand een zondag. Tegenwoordig komt het er op neer dat vriend 4 doordeweekse dagen werkt, 2 avonden, elke zaterdag en elke zondag.
Mijn vriend is iemand die het lastig vind om zich te uiten. Hij kropt dingen op en zegt zelden nee. De werkgever heeft dit ook gemerkt en vind nu dat vriend moet gaan praten met een psycholoog over de privézaken die hij als kind heeft meegemaakt. De werkgever is hier al meerdere malen een gesprek over aan gegaan met mijn vriend en werkgever begint steeds over privézaken. Het is nu zelfs zover dat een deel van vriend zijn taken worden overgenomen zodat mijn vriend met iemand kan praten. Door de opstelling van werkgever bekruipt mij een vervelend gevoel. Ik ben heel erg blij dat vriend met iemand wil gaan praten, ik ben er vrij zeker van dat hij hier baad bij kan gaan hebben maar ik vind het erg onprettig dat werkgever zich hier zo mee bemoeit.
Ook speelt er bij mij een andere angst namelijk dat vriend bij mij weggaat op het moment dat hij hulp aanvaard. Ik heb deze angst ook geuit naar vriend en hij zegt steeds niet bij mij weg te gaan maar toch blijf ik dat vervelende gevoel houden. Voor mijn gevoel is vriend zijn werkgever zich dusdanig met ons privéleven aan het bemoeien dat ik bang ben voor een negatieve uitkomst.
Ik weet niet zo goed wat ik met dit topic wil. Misschien wel nieuwe inzichten. Het voelt in ieder geval al goed om het op papier te zetten.
Een halfjaar geleden heb ik bij mijn werk ontslag genomen omdat ik niet langer in staat was om te werken. Ik was (volgens de huisarts) overspannen en mijn werkgever wilde hier niets van weten. Als ik tegen mijn tranen vocht omdat het me allemaal te veel werd (en ik dit aangaf) dan was de reactie van mijn baas dat ik mij niet moest aanstellen want nog een zieke kon hij niet gebruiken. (En dit is nog maar een van de vele voorbeelden)
Mijn vriend waar ik samen mee wonen werkt bij hetzelfde bedrijf. Hij heeft daar de leiding over een kleine groep mensen. Verder koopt vriend producten in, maakt de planningen etc. Vriend heeft een 38urige contract maar maakt standaard meer dan 42 uur per week. Niet dat hij hier naar betaald wordt maar zijn baas vindt dat dit bij zijn functie hoort. Vriend werkt zowel overdag als 's avonds en in het weekend. Voorheen was dit elke zaterdag en een keer per maand een zondag. Tegenwoordig komt het er op neer dat vriend 4 doordeweekse dagen werkt, 2 avonden, elke zaterdag en elke zondag.
Mijn vriend is iemand die het lastig vind om zich te uiten. Hij kropt dingen op en zegt zelden nee. De werkgever heeft dit ook gemerkt en vind nu dat vriend moet gaan praten met een psycholoog over de privézaken die hij als kind heeft meegemaakt. De werkgever is hier al meerdere malen een gesprek over aan gegaan met mijn vriend en werkgever begint steeds over privézaken. Het is nu zelfs zover dat een deel van vriend zijn taken worden overgenomen zodat mijn vriend met iemand kan praten. Door de opstelling van werkgever bekruipt mij een vervelend gevoel. Ik ben heel erg blij dat vriend met iemand wil gaan praten, ik ben er vrij zeker van dat hij hier baad bij kan gaan hebben maar ik vind het erg onprettig dat werkgever zich hier zo mee bemoeit.
Ook speelt er bij mij een andere angst namelijk dat vriend bij mij weggaat op het moment dat hij hulp aanvaard. Ik heb deze angst ook geuit naar vriend en hij zegt steeds niet bij mij weg te gaan maar toch blijf ik dat vervelende gevoel houden. Voor mijn gevoel is vriend zijn werkgever zich dusdanig met ons privéleven aan het bemoeien dat ik bang ben voor een negatieve uitkomst.
Ik weet niet zo goed wat ik met dit topic wil. Misschien wel nieuwe inzichten. Het voelt in ieder geval al goed om het op papier te zetten.
woensdag 27 februari 2013 om 17:30
woensdag 27 februari 2013 om 17:33
woensdag 27 februari 2013 om 17:37
woensdag 27 februari 2013 om 17:39
Er is een aantal dingen dat ik niet snap:
- Waarom neem je ontslag als de huisarts zegt dat je overspannen bent? Dan kom je toch in de ziektewet terecht? Wat je werkgever daar ook van vindt?
- Je vriend werkt 6 dagen plus 2 avonden. Dat is minimaal 50 uur? (je hebt het over 42)
- Wat is de link tussen bij jou weggaan en je vriend die met iemand gaat praten en dat zijn werkgever dat wil?
-Waarom stuurt hij jou vriend naar een psycholoog terwijl jij je niet moest aanstellen?
- Waarom neem je ontslag als de huisarts zegt dat je overspannen bent? Dan kom je toch in de ziektewet terecht? Wat je werkgever daar ook van vindt?
- Je vriend werkt 6 dagen plus 2 avonden. Dat is minimaal 50 uur? (je hebt het over 42)
- Wat is de link tussen bij jou weggaan en je vriend die met iemand gaat praten en dat zijn werkgever dat wil?
-Waarom stuurt hij jou vriend naar een psycholoog terwijl jij je niet moest aanstellen?
woensdag 27 februari 2013 om 17:40
Als ik er rationeel over nadenk weet ik ook dat mijn vriend niet bij mij weggaat omdat hij met iemand gaat praten. Ik kan ook niet goed plaatsen waar die angst vandaan komt. Misschien komt het doordat ik in het verleden meerdere keren door vriendjes aan de kant ben gezet terwijl ik dat absoluut niet zag aankomen.
woensdag 27 februari 2013 om 17:51
quote:Phoebexx schreef op 27 februari 2013 @ 17:39:
Er is een aantal dingen dat ik niet snap:
- Waarom neem je ontslag als de huisarts zegt dat je overspannen bent? Dan kom je toch in de ziektewet terecht? Wat je werkgever daar ook van vindt?
Ik was doodongelukkig op mijn werk. Het was voor mij een bijbaantje en dit heeft meegespeeld in de beslissing om ontslag te nemen.
- Je vriend werkt 6 dagen plus 2 avonden. Dat is minimaal 50 uur? (je hebt het over 42)
Als vriend 's avonds werkt probeert hij 's ochtends later te beginnen. Vandaar dat ik 42 schreef. Ik heb het niet exact uitgerekend. De ene week werkt hij meer uren dan de andere week.
- Wat is de link tussen bij jou weggaan en je vriend die met iemand gaat praten en dat zijn werkgever dat wil?
Rationeel gezien weet ik dat mijn 'logica' nergens opslaat. Helaas zitten mijn gevoelens (angst) en verstand niet helemaal op een lijn.
-Waarom stuurt hij jou vriend naar een psycholoog terwijl jij je niet moest aanstellen?Werkgever is een bijzonder persoon. Werkgever is iemand die bij wijze van spreken met 10 maten meet. Als voorbeeld: Er waren collega's die konden beginnen wanneer ze wilden en iemand anders met dezelfde functie kon na een keer te laat komen gelijk op gesprek komen om een officiële waarschuwing te ontvangen. Een vrouwelijke collega is ontslagen omdat ze een seksueel getinte opmerking had gemaakt over een mannelijk collega (mannelijk collega vond dit niet erg) een mannelijk collega met leidinggeven functie noemt sommige vrouwen op de werkvloer sletjes en komt daar mee weg. Dat met 2 maten doet hij hier dus ook mijn inziens.
Er is een aantal dingen dat ik niet snap:
- Waarom neem je ontslag als de huisarts zegt dat je overspannen bent? Dan kom je toch in de ziektewet terecht? Wat je werkgever daar ook van vindt?
Ik was doodongelukkig op mijn werk. Het was voor mij een bijbaantje en dit heeft meegespeeld in de beslissing om ontslag te nemen.
- Je vriend werkt 6 dagen plus 2 avonden. Dat is minimaal 50 uur? (je hebt het over 42)
Als vriend 's avonds werkt probeert hij 's ochtends later te beginnen. Vandaar dat ik 42 schreef. Ik heb het niet exact uitgerekend. De ene week werkt hij meer uren dan de andere week.
- Wat is de link tussen bij jou weggaan en je vriend die met iemand gaat praten en dat zijn werkgever dat wil?
Rationeel gezien weet ik dat mijn 'logica' nergens opslaat. Helaas zitten mijn gevoelens (angst) en verstand niet helemaal op een lijn.
-Waarom stuurt hij jou vriend naar een psycholoog terwijl jij je niet moest aanstellen?Werkgever is een bijzonder persoon. Werkgever is iemand die bij wijze van spreken met 10 maten meet. Als voorbeeld: Er waren collega's die konden beginnen wanneer ze wilden en iemand anders met dezelfde functie kon na een keer te laat komen gelijk op gesprek komen om een officiële waarschuwing te ontvangen. Een vrouwelijke collega is ontslagen omdat ze een seksueel getinte opmerking had gemaakt over een mannelijk collega (mannelijk collega vond dit niet erg) een mannelijk collega met leidinggeven functie noemt sommige vrouwen op de werkvloer sletjes en komt daar mee weg. Dat met 2 maten doet hij hier dus ook mijn inziens.
woensdag 27 februari 2013 om 17:57
quote:lilalinda schreef op 27 februari 2013 @ 17:54:
En je vriend blijft daar weken omdat??Omdat hij het werk zelf erg leuk vind. En als hij ook ontslag neemt we beide geen werk hebben dat is vrij lastig met vaste lasten. Hij is al wel aan het rondkijken voor andere werk en zodra ik een baan heb gaat hij er weg, roept vriend steeds.
En je vriend blijft daar weken omdat??Omdat hij het werk zelf erg leuk vind. En als hij ook ontslag neemt we beide geen werk hebben dat is vrij lastig met vaste lasten. Hij is al wel aan het rondkijken voor andere werk en zodra ik een baan heb gaat hij er weg, roept vriend steeds.
woensdag 27 februari 2013 om 18:33
quote:mssappel schreef op 27 februari 2013 @ 17:40:
Als ik er rationeel over nadenk weet ik ook dat mijn vriend niet bij mij weggaat omdat hij met iemand gaat praten. Ik kan ook niet goed plaatsen waar die angst vandaan komt. Misschien komt het doordat ik in het verleden meerdere keren door vriendjes aan de kant ben gezet terwijl ik dat absoluut niet zag aankomen.
ik bedoel dit niet vervelend maar dit is dan jouw angst/probleem door een vorige vriend. en heeft niks met jouw huidige vriend te maken.
verder, wat doe jij om jouw stress op te lossen. je werkt al een half jaar niet meer. heb je zelf therapie? of heb je ondertussen ander werk?
als je nog steeds thuis zit, en de rekeningen toch betaald moeten worden. werkt je vriend misschein zo hard omdat hij nu de enige kostwinner is?
Als ik er rationeel over nadenk weet ik ook dat mijn vriend niet bij mij weggaat omdat hij met iemand gaat praten. Ik kan ook niet goed plaatsen waar die angst vandaan komt. Misschien komt het doordat ik in het verleden meerdere keren door vriendjes aan de kant ben gezet terwijl ik dat absoluut niet zag aankomen.
ik bedoel dit niet vervelend maar dit is dan jouw angst/probleem door een vorige vriend. en heeft niks met jouw huidige vriend te maken.
verder, wat doe jij om jouw stress op te lossen. je werkt al een half jaar niet meer. heb je zelf therapie? of heb je ondertussen ander werk?
als je nog steeds thuis zit, en de rekeningen toch betaald moeten worden. werkt je vriend misschein zo hard omdat hij nu de enige kostwinner is?
woensdag 27 februari 2013 om 18:55
quote:mssappel schreef op 27 februari 2013 @ 17:57:
[...]
Omdat hij het werk zelf erg leuk vind. En als hij ook ontslag neemt we beide geen werk hebben dat is vrij lastig met vaste lasten. Hij is al wel aan het rondkijken voor andere werk en zodra ik een baan heb gaat hij er weg, roept vriend steeds.Maar je schrijft eerder dat dit voor jou een bijbaantje was, maar blijkbaar dus niet gezien je nu helemaal geen werk hebt?
[...]
Omdat hij het werk zelf erg leuk vind. En als hij ook ontslag neemt we beide geen werk hebben dat is vrij lastig met vaste lasten. Hij is al wel aan het rondkijken voor andere werk en zodra ik een baan heb gaat hij er weg, roept vriend steeds.Maar je schrijft eerder dat dit voor jou een bijbaantje was, maar blijkbaar dus niet gezien je nu helemaal geen werk hebt?
woensdag 27 februari 2013 om 19:02
quote:koekie1980 schreef op 27 februari 2013 @ 18:33:
[...]
ik bedoel dit niet vervelend maar dit is dan jouw angst/probleem door een vorige vriend. en heeft niks met jouw huidige vriend te maken.
verder, wat doe jij om jouw stress op te lossen. je werkt al een half jaar niet meer. heb je zelf therapie? of heb je ondertussen ander werk?
als je nog steeds thuis zit, en de rekeningen toch betaald moeten worden. werkt je vriend misschein zo hard omdat hij nu de enige kostwinner is?
Ik weet dat mijn angst vooral mijn probleem is daarom wil ik hier ook iets aan doen. Ik weet alleen ff niet hoe.
Ik heb geen therapie. Ik heb de afgelopen tijd wel veel gesprekken gevoerd met mijn huisarts en met een maatschappelijk werker. Al snel bleek dat mijn overspannenheid voor het grootste deel werd veroorzaakt door het werk. Huisarts ziet sinds mijn ontslag dat het een stuk beter met mij gaat en maatschappelijk werk vindt aparte therapie ook niet nodig. Er is met name nu nog sprake van een aantal lichamelijk problemen waar ik medicatie voor krijg.
Financieel gezien is er niet veel veranderd. Ik werkte zo weinig uur dat ik niet veel salaris ontving. Mijn inkomsten betaal ik nu nog van mijn spaarrekening. Al lang voordat ik ontslag nam heb ik elke maand een deel van mijn geld opzij gezet als buffer. Vriend werkt nu niet meer uur omdat ik geen werk heb. Vanaf het eerste moment werkt hij zoveel uur, sterker nog voor mijn ontslag werkte hij nog meer uren.
[...]
ik bedoel dit niet vervelend maar dit is dan jouw angst/probleem door een vorige vriend. en heeft niks met jouw huidige vriend te maken.
verder, wat doe jij om jouw stress op te lossen. je werkt al een half jaar niet meer. heb je zelf therapie? of heb je ondertussen ander werk?
als je nog steeds thuis zit, en de rekeningen toch betaald moeten worden. werkt je vriend misschein zo hard omdat hij nu de enige kostwinner is?
Ik weet dat mijn angst vooral mijn probleem is daarom wil ik hier ook iets aan doen. Ik weet alleen ff niet hoe.
Ik heb geen therapie. Ik heb de afgelopen tijd wel veel gesprekken gevoerd met mijn huisarts en met een maatschappelijk werker. Al snel bleek dat mijn overspannenheid voor het grootste deel werd veroorzaakt door het werk. Huisarts ziet sinds mijn ontslag dat het een stuk beter met mij gaat en maatschappelijk werk vindt aparte therapie ook niet nodig. Er is met name nu nog sprake van een aantal lichamelijk problemen waar ik medicatie voor krijg.
Financieel gezien is er niet veel veranderd. Ik werkte zo weinig uur dat ik niet veel salaris ontving. Mijn inkomsten betaal ik nu nog van mijn spaarrekening. Al lang voordat ik ontslag nam heb ik elke maand een deel van mijn geld opzij gezet als buffer. Vriend werkt nu niet meer uur omdat ik geen werk heb. Vanaf het eerste moment werkt hij zoveel uur, sterker nog voor mijn ontslag werkte hij nog meer uren.
woensdag 27 februari 2013 om 19:04
woensdag 27 februari 2013 om 19:29
Als ik t goed bedrijf heb jij ontslag genomen omdat je werkgever zich niets aantrok van je psychische gesteldheid en maak je je nu zorgen/boos om het feit dat hij teveel aandacht besteedt aan de psychische gesteldheid van je vriend (vrijstellen van werkzaamheden voor behandeling etc)? Is dat waarom de therapie van je vriend je dwars zit?
woensdag 27 februari 2013 om 19:41
quote:oldhugsy schreef op 27 februari 2013 @ 19:29:
Als ik t goed bedrijf heb jij ontslag genomen omdat je werkgever zich niets aantrok van je psychische gesteldheid en maak je je nu zorgen/boos om het feit dat hij teveel aandacht besteedt aan de psychische gesteldheid van je vriend (vrijstellen van werkzaamheden voor behandeling etc)? Is dat waarom de therapie van je vriend je dwars zit?
Dat is het niet, ik ben blij als mijn vriend therapie gaat volgen mits hij dit zelf ook wilt en geen therapie gaat volgen niet omdat werkgever graag wilt dat vriend therapie krijgt. Het is dus geen vorm van jaloezie. Het is meer dat ik er een heel erg onprettig gevoel van krijg dat werkgever zich zo bezig houdt met mijn vriend zijn/ons privéleven. Ergens zit er een stemmetje in mijn hoofd dat zegt dat dit foute boel is. Dat werkgever dit niet doet omdat werkgever het beste voor heeft met mijn vriend, het stemmetje zegt mij dat werkgever een dubbele agenda heeft.
Toen ik dit vanmiddag besprak met mijn moeder kreeg zij het zelfde idee: ergens zit er een addertje onder het gras.
Als ik t goed bedrijf heb jij ontslag genomen omdat je werkgever zich niets aantrok van je psychische gesteldheid en maak je je nu zorgen/boos om het feit dat hij teveel aandacht besteedt aan de psychische gesteldheid van je vriend (vrijstellen van werkzaamheden voor behandeling etc)? Is dat waarom de therapie van je vriend je dwars zit?
Dat is het niet, ik ben blij als mijn vriend therapie gaat volgen mits hij dit zelf ook wilt en geen therapie gaat volgen niet omdat werkgever graag wilt dat vriend therapie krijgt. Het is dus geen vorm van jaloezie. Het is meer dat ik er een heel erg onprettig gevoel van krijg dat werkgever zich zo bezig houdt met mijn vriend zijn/ons privéleven. Ergens zit er een stemmetje in mijn hoofd dat zegt dat dit foute boel is. Dat werkgever dit niet doet omdat werkgever het beste voor heeft met mijn vriend, het stemmetje zegt mij dat werkgever een dubbele agenda heeft.
Toen ik dit vanmiddag besprak met mijn moeder kreeg zij het zelfde idee: ergens zit er een addertje onder het gras.
woensdag 27 februari 2013 om 19:49
Ik begrijp het niet zo goed mssappel.
Je schrijft dat je maar heel weinig uren werkte (bijbaantje), maar vervolgens geef je het wel als reden van je overspannenheid. Kan je zo weinig hebben dat een luttel bijbaantje je al zo omver blaast?
Je schrijft ook dat je maar heel weinig salaris ontving, maar vervolgens dat je salaris opzij hebt gezet als buffer om van te leven. Leef je van de wind dan?
Ik vraag me af of er, onder de problemen en kwesties die je nu aankaart, niet een ander probleem ligt dat de werkelijke aard en oorzaak van je overspannenheid is. Ik denk dat het goed is om hier zorgvuldig (en eerlijk) naar te kijken, voordat je windmolens gaat bestrijden.
Je schrijft dat je maar heel weinig uren werkte (bijbaantje), maar vervolgens geef je het wel als reden van je overspannenheid. Kan je zo weinig hebben dat een luttel bijbaantje je al zo omver blaast?
Je schrijft ook dat je maar heel weinig salaris ontving, maar vervolgens dat je salaris opzij hebt gezet als buffer om van te leven. Leef je van de wind dan?
Ik vraag me af of er, onder de problemen en kwesties die je nu aankaart, niet een ander probleem ligt dat de werkelijke aard en oorzaak van je overspannenheid is. Ik denk dat het goed is om hier zorgvuldig (en eerlijk) naar te kijken, voordat je windmolens gaat bestrijden.
woensdag 27 februari 2013 om 20:07
quote:bliksemse_bende schreef op 27 februari 2013 @ 19:49:
Ik begrijp het niet zo goed mssappel.
Je schrijft dat je maar heel weinig uren werkte (bijbaantje), maar vervolgens geef je het wel als reden van je overspannenheid. Kan je zo weinig hebben dat een luttel bijbaantje je al zo omver blaast?
Je schrijft ook dat je maar heel weinig salaris ontving, maar vervolgens dat je salaris opzij hebt gezet als buffer om van te leven. Leef je van de wind dan?
Ik vraag me af of er, onder de problemen en kwesties die je nu aankaart, niet een ander probleem ligt dat de werkelijke aard en oorzaak van je overspannenheid is. Ik denk dat het goed is om hier zorgvuldig (en eerlijk) naar te kijken, voordat je windmolens gaat bestrijden.
Er speelde wel meer dingen mee. Oa. rondom de aanschaf van ons huis, de ex van mijn vriend waar vriend nog een huis mee moest verkopen wat moeizaam ging met een hoop strijd. Verder heb ik al heel lang last van faalangst. Het niet kunnen vinden van werk 'op mijn niveau' wakkerde die faalangst aan. En de afgelopen 4 jaar maar doordenderen. Afstuderen, toen nog veel meer uren werken (had toen 2 baantjes) spanningen op de afdeling waar ik werkte, dat alles bij elkaar zorgde ervoor dat ik afgelopen najaar volledig op was en niks anders kon dan huilen en zo moe zijn dat ik alleen maar wilde slapen.
En wat betreft het geld. Ik leef niet van de wind. Ik heb wel de luxe van ouders met beide een goede baan die zo af en toe iets extra's toestoppen. En in combinatie met lage tot geen vaste lasten tijdens mijn studie heb ik altijd goed kunnen sparen. Dit heb ik altijd gedaan dus vandaar dat mijn spaarrekening goed gevuld was. Sparen zit bij ons in de genen denk ik. Als kind mocht ik altijd maar een derde van zakgeld vrij besteden, de rest moest ik mijn spaarpot doen. Deze tactiek probeer ik nog altijd zo goed mogelijk in ere te houden.
Ik begrijp het niet zo goed mssappel.
Je schrijft dat je maar heel weinig uren werkte (bijbaantje), maar vervolgens geef je het wel als reden van je overspannenheid. Kan je zo weinig hebben dat een luttel bijbaantje je al zo omver blaast?
Je schrijft ook dat je maar heel weinig salaris ontving, maar vervolgens dat je salaris opzij hebt gezet als buffer om van te leven. Leef je van de wind dan?
Ik vraag me af of er, onder de problemen en kwesties die je nu aankaart, niet een ander probleem ligt dat de werkelijke aard en oorzaak van je overspannenheid is. Ik denk dat het goed is om hier zorgvuldig (en eerlijk) naar te kijken, voordat je windmolens gaat bestrijden.
Er speelde wel meer dingen mee. Oa. rondom de aanschaf van ons huis, de ex van mijn vriend waar vriend nog een huis mee moest verkopen wat moeizaam ging met een hoop strijd. Verder heb ik al heel lang last van faalangst. Het niet kunnen vinden van werk 'op mijn niveau' wakkerde die faalangst aan. En de afgelopen 4 jaar maar doordenderen. Afstuderen, toen nog veel meer uren werken (had toen 2 baantjes) spanningen op de afdeling waar ik werkte, dat alles bij elkaar zorgde ervoor dat ik afgelopen najaar volledig op was en niks anders kon dan huilen en zo moe zijn dat ik alleen maar wilde slapen.
En wat betreft het geld. Ik leef niet van de wind. Ik heb wel de luxe van ouders met beide een goede baan die zo af en toe iets extra's toestoppen. En in combinatie met lage tot geen vaste lasten tijdens mijn studie heb ik altijd goed kunnen sparen. Dit heb ik altijd gedaan dus vandaar dat mijn spaarrekening goed gevuld was. Sparen zit bij ons in de genen denk ik. Als kind mocht ik altijd maar een derde van zakgeld vrij besteden, de rest moest ik mijn spaarpot doen. Deze tactiek probeer ik nog altijd zo goed mogelijk in ere te houden.
woensdag 27 februari 2013 om 20:15
quote:mssappel schreef op 27 februari 2013 @ 19:02:
Ik weet dat mijn angst vooral mijn probleem is daarom wil ik hier ook iets aan doen. Ik weet alleen ff niet hoe.
Ik heb geen therapie. Ik heb de afgelopen tijd wel veel gesprekken gevoerd met mijn huisarts en met een maatschappelijk werker. Al snel bleek dat mijn overspannenheid voor het grootste deel werd veroorzaakt door het werk.
In deze post lees ik dat de oorzaak vooral angst is. Faalangst, neem ik aan (gezien je laatste post). En dan is het niet zo gek dat daar overspannenheid uit voortvloeit. Alleen ligt die dan niet aan het werk, maar aan jouw 'werkhouding' en je mindset daarbij.
Volgens mij zou het heel goed voor je zijn om wèl in therapie te gaan om dit probleem aandacht te geven. Want ik geef je op een briefje dat je hier in een volgende baan ook weer tegenaan zal lopen. Omdat het probleem niet bij het werk, maar bij jou ligt. En dat staat los van 'horkerige' werkgevers....
Ik weet dat mijn angst vooral mijn probleem is daarom wil ik hier ook iets aan doen. Ik weet alleen ff niet hoe.
Ik heb geen therapie. Ik heb de afgelopen tijd wel veel gesprekken gevoerd met mijn huisarts en met een maatschappelijk werker. Al snel bleek dat mijn overspannenheid voor het grootste deel werd veroorzaakt door het werk.
In deze post lees ik dat de oorzaak vooral angst is. Faalangst, neem ik aan (gezien je laatste post). En dan is het niet zo gek dat daar overspannenheid uit voortvloeit. Alleen ligt die dan niet aan het werk, maar aan jouw 'werkhouding' en je mindset daarbij.
Volgens mij zou het heel goed voor je zijn om wèl in therapie te gaan om dit probleem aandacht te geven. Want ik geef je op een briefje dat je hier in een volgende baan ook weer tegenaan zal lopen. Omdat het probleem niet bij het werk, maar bij jou ligt. En dat staat los van 'horkerige' werkgevers....
woensdag 27 februari 2013 om 20:23
quote:bliksemse_bende schreef op 27 februari 2013 @ 20:15:
[...]
In deze post lees ik dat de oorzaak vooral angst is. Faalangst, neem ik aan (gezien je laatste post). En dan is het niet zo gek dat daar overspannenheid uit voortvloeit. Alleen ligt die dan niet aan het werk, maar aan jouw 'werkhouding' en je mindset daarbij.
Volgens mij zou het heel goed voor je zijn om wèl in therapie te gaan om dit probleem aandacht te geven. Want ik geef je op een briefje dat je hier in een volgende baan ook weer tegenaan zal lopen. Omdat het probleem niet bij het werk, maar bij jou ligt. En dat staat los van 'horkerige' werkgevers....Voor de faalangst heb ik al therapie gehad. Ik weet hoe ik hiermee moet omgaan. Helaas is het ook iets wat bij me hoort en dus nooit helemaal weggaat.
[...]
In deze post lees ik dat de oorzaak vooral angst is. Faalangst, neem ik aan (gezien je laatste post). En dan is het niet zo gek dat daar overspannenheid uit voortvloeit. Alleen ligt die dan niet aan het werk, maar aan jouw 'werkhouding' en je mindset daarbij.
Volgens mij zou het heel goed voor je zijn om wèl in therapie te gaan om dit probleem aandacht te geven. Want ik geef je op een briefje dat je hier in een volgende baan ook weer tegenaan zal lopen. Omdat het probleem niet bij het werk, maar bij jou ligt. En dat staat los van 'horkerige' werkgevers....Voor de faalangst heb ik al therapie gehad. Ik weet hoe ik hiermee moet omgaan. Helaas is het ook iets wat bij me hoort en dus nooit helemaal weggaat.
woensdag 27 februari 2013 om 20:33
Ik begrijp dat het lijkt alsof mijn faalangst de oorzaak is van mijn overspannenheid. Echter is dit niet het geval. Zowel maatschappelijk werk als mijn huisarts geven aan dat de oorzaak van mijn overspannenheid echt bij mijn werk lag. Er speelde heel veel. Ivm herkenbaarheid wil ik hier niet te veel over kwijt. Het zegt misschien wel wat dat de afdeling waar ik werkte de kleinste afdeling van het bedrijf qua personeelsbezetting in verhouding tot het werk. Maar het verloop op mijn afdeling was (en is nog steeds) het grootst van het hele bedrijf. Ik ben er nu een half jaar weg. Sindsdien zijn 2 andere collega's vertrokken en een derde collega zit thuis omdat ze het werk niet meer trekt. Sinds het bestaan van de afdeling zijn er al 12 mensen uit eigen beweging vertrokken vanwege de werkomstandigheden. Een van de voormalig leidinggevende spreek ik nog regelmatig en zij geeft ook aan dat er heel veel mis was.
woensdag 27 februari 2013 om 20:44
Er zal vast van alles mis zijn geweest bij het bedrijf waar je werkte.
Maar jij geeft zelf de problemen van een bijbaantje van een paar uur zoveel gewicht dat je niet meer in staat bent om te werken, zelf ontslag neemt (geen ziektewet) en nu al een half jaar uit de running bent vanwege overspannenheid door dat bijbaantje.
M.i. staat dat niet helemaal in verhouding, ongeacht wat er mis was bij dat bedrijf.
Maar jij geeft zelf de problemen van een bijbaantje van een paar uur zoveel gewicht dat je niet meer in staat bent om te werken, zelf ontslag neemt (geen ziektewet) en nu al een half jaar uit de running bent vanwege overspannenheid door dat bijbaantje.
M.i. staat dat niet helemaal in verhouding, ongeacht wat er mis was bij dat bedrijf.
woensdag 27 februari 2013 om 21:07
quote:bliksemse_bende schreef op 27 februari 2013 @ 20:44:
Er zal vast van alles mis zijn geweest bij het bedrijf waar je werkte.
Maar jij geeft zelf de problemen van een bijbaantje van een paar uur zoveel gewicht dat je niet meer in staat bent om te werken, zelf ontslag neemt (geen ziektewet) en nu al een half jaar uit de running bent vanwege overspannenheid door dat bijbaantje.
M.i. staat dat niet helemaal in verhouding, ongeacht wat er mis was bij dat bedrijf.
Ik zit nu niet thuis omdat ik overspannen ben/was Ik zit thuis omdat ik op dit moment geen betaald werk kan vinden. Dus tot die tijd dat ik wel wat heb gevonden doe ik vrijwillgers werk. Toevallig vandaag nog een sollicitatiegesprek gehad. De problemen op mijn werk is een druppel geweest. Ik was na 4 jaar non-stop doorgaan: werken bij 2 baantjes, afstuderen, privé dingen die niet lekker liepen gewoon ff helemaal op. En dat kwam er afgelopen najaar uit.
Voordat ik de stempel overspannenheid kreeg had ik geen idee wat er aan de hand was. Ik was alleen vreselijk moe en vond mijn werk vreselijk, ik heb gestudeerd maar had totaal geen uitdaging op mijn werk. Ik was de hele dag kotsmisselijk en was moe. in eerste instantie dacht ik dat het gezonde spanningen waren rondom het kopen van ons huis. Toen het huis rond was, bleven de misselijkheid en de vermoeidheid aanhouden. Toen ben ik naar de huisarts gegaan en die heeft mij eerst lichamelijk onderzocht. Echter bleek er lichamelijk niks mis. Door doorvragen van de dokter kwam op gegeven momenten mijn werk ter sprake. En zo is het balletje gaan rollen. Ik heb mij toen ziek gemeld met dat wat de huisarts vertelde (overspannen) maar ik ben niet iemand die zich makkelijk ziek meld. Dus ondanks de diagnose van de dokter ben ik vrij snel weer aan het werk gegaan. Ondertussen waren mijn vriend, ouders en schoonouders ook op de hoogte van alles wat er speelde. En na heel veel gesprekken hebben ik in overleg met mijn vriend besloten om ontslag te nemen. Vrijwel direct na mijn ontslag ging het al beter me. Iedereen die me in die periode zag riep ook dat ik er zoveel beter uit zag.
Er zal vast van alles mis zijn geweest bij het bedrijf waar je werkte.
Maar jij geeft zelf de problemen van een bijbaantje van een paar uur zoveel gewicht dat je niet meer in staat bent om te werken, zelf ontslag neemt (geen ziektewet) en nu al een half jaar uit de running bent vanwege overspannenheid door dat bijbaantje.
M.i. staat dat niet helemaal in verhouding, ongeacht wat er mis was bij dat bedrijf.
Ik zit nu niet thuis omdat ik overspannen ben/was Ik zit thuis omdat ik op dit moment geen betaald werk kan vinden. Dus tot die tijd dat ik wel wat heb gevonden doe ik vrijwillgers werk. Toevallig vandaag nog een sollicitatiegesprek gehad. De problemen op mijn werk is een druppel geweest. Ik was na 4 jaar non-stop doorgaan: werken bij 2 baantjes, afstuderen, privé dingen die niet lekker liepen gewoon ff helemaal op. En dat kwam er afgelopen najaar uit.
Voordat ik de stempel overspannenheid kreeg had ik geen idee wat er aan de hand was. Ik was alleen vreselijk moe en vond mijn werk vreselijk, ik heb gestudeerd maar had totaal geen uitdaging op mijn werk. Ik was de hele dag kotsmisselijk en was moe. in eerste instantie dacht ik dat het gezonde spanningen waren rondom het kopen van ons huis. Toen het huis rond was, bleven de misselijkheid en de vermoeidheid aanhouden. Toen ben ik naar de huisarts gegaan en die heeft mij eerst lichamelijk onderzocht. Echter bleek er lichamelijk niks mis. Door doorvragen van de dokter kwam op gegeven momenten mijn werk ter sprake. En zo is het balletje gaan rollen. Ik heb mij toen ziek gemeld met dat wat de huisarts vertelde (overspannen) maar ik ben niet iemand die zich makkelijk ziek meld. Dus ondanks de diagnose van de dokter ben ik vrij snel weer aan het werk gegaan. Ondertussen waren mijn vriend, ouders en schoonouders ook op de hoogte van alles wat er speelde. En na heel veel gesprekken hebben ik in overleg met mijn vriend besloten om ontslag te nemen. Vrijwel direct na mijn ontslag ging het al beter me. Iedereen die me in die periode zag riep ook dat ik er zoveel beter uit zag.