Eventjes mijn ei kwijt...

Dit wordt misschien een wat warrige en lange openingspost maar ik ga mijn best doen om duidelijk te zijn.



Een halfjaar geleden heb ik bij mijn werk ontslag genomen omdat ik niet langer in staat was om te werken. Ik was (volgens de huisarts) overspannen en mijn werkgever wilde hier niets van weten. Als ik tegen mijn tranen vocht omdat het me allemaal te veel werd (en ik dit aangaf) dan was de reactie van mijn baas dat ik mij niet moest aanstellen want nog een zieke kon hij niet gebruiken. (En dit is nog maar een van de vele voorbeelden)



Mijn vriend waar ik samen mee wonen werkt bij hetzelfde bedrijf. Hij heeft daar de leiding over een kleine groep mensen. Verder koopt vriend producten in, maakt de planningen etc. Vriend heeft een 38urige contract maar maakt standaard meer dan 42 uur per week. Niet dat hij hier naar betaald wordt maar zijn baas vindt dat dit bij zijn functie hoort. Vriend werkt zowel overdag als 's avonds en in het weekend. Voorheen was dit elke zaterdag en een keer per maand een zondag. Tegenwoordig komt het er op neer dat vriend 4 doordeweekse dagen werkt, 2 avonden, elke zaterdag en elke zondag.



Mijn vriend is iemand die het lastig vind om zich te uiten. Hij kropt dingen op en zegt zelden nee. De werkgever heeft dit ook gemerkt en vind nu dat vriend moet gaan praten met een psycholoog over de privézaken die hij als kind heeft meegemaakt. De werkgever is hier al meerdere malen een gesprek over aan gegaan met mijn vriend en werkgever begint steeds over privézaken. Het is nu zelfs zover dat een deel van vriend zijn taken worden overgenomen zodat mijn vriend met iemand kan praten. Door de opstelling van werkgever bekruipt mij een vervelend gevoel. Ik ben heel erg blij dat vriend met iemand wil gaan praten, ik ben er vrij zeker van dat hij hier baad bij kan gaan hebben maar ik vind het erg onprettig dat werkgever zich hier zo mee bemoeit.



Ook speelt er bij mij een andere angst namelijk dat vriend bij mij weggaat op het moment dat hij hulp aanvaard. Ik heb deze angst ook geuit naar vriend en hij zegt steeds niet bij mij weg te gaan maar toch blijf ik dat vervelende gevoel houden. Voor mijn gevoel is vriend zijn werkgever zich dusdanig met ons privéleven aan het bemoeien dat ik bang ben voor een negatieve uitkomst.



Ik weet niet zo goed wat ik met dit topic wil. Misschien wel nieuwe inzichten. Het voelt in ieder geval al goed om het op papier te zetten.

quote:bliksemse_bende schreef op 27 februari 2013 @ 20:49:

[...]



En wat vind je daar eigenlijk zèlf van?Ik denk dat dit klopt. Ik wilde het alleen niet zien. Ik weet ook niet of ik echt overspannen was. De huisarts noemde het zo. Persoonlijk denk ik dat ik op het randje balanceerde maar dat ik (nog) niet overspannen was.