Psyche
alle pijlers
Overleden ouder, gaan kijken?
woensdag 6 maart 2013 om 16:27
Weet niet zo goed waar ik het moet plaatsen, dus maar hier.
Het gaat niet goed met mijn vader. 86 jaar, en het is gewoon op. Eten, drinken lukt ook slecht. De huisarts heeft uitgesproken dat het wel niet meer lang zal duren . Verdrietig voor mij als kind, maar het hoeft ook niet meer voor pa. Hij is t leven moe.
Qua crematie heeft hij verder geen wensen, wat ik als dochter wil is goed.
De crematie zal niet druk bezocht zijn, op deze leeftijd zijn er niet veel vrienden en familie over.
Wat ik dus vreselijk vind is gaan kijken bij iemand die is overleden. Twee x gedaan, en tot de dag van vandaag zie ik dat laatste, zielloze beeld van die persoon in de kist. Liefst wil ik mijn vader niet meer zien als hij is overleden, Ik zie gewoon een ander persoon, echt zonder ziel in zo'n kist en vind het echt vreselijk...
Maar wat nu als het je vader is? MOET je, fatsoenshalve, nog gaan kijken....? Moet je andere mensen ( weinig, wat neven en nichten die pa al jaren niet meer hebben gezien), de kans geven nog een blik te werpen in de kist? En als ik daar dan niet bij zou zijn... is dat niet ' raar'?
Een raar, vervelend onderwerp, maar hoe denken jullie daarover, of iemand dit dilemma eens bij de hand gehad?
Ik wil mijn vader liever levend in gedachten houden dan na zo leeg lichaam te moeten gaan kijken....
Het gaat niet goed met mijn vader. 86 jaar, en het is gewoon op. Eten, drinken lukt ook slecht. De huisarts heeft uitgesproken dat het wel niet meer lang zal duren . Verdrietig voor mij als kind, maar het hoeft ook niet meer voor pa. Hij is t leven moe.
Qua crematie heeft hij verder geen wensen, wat ik als dochter wil is goed.
De crematie zal niet druk bezocht zijn, op deze leeftijd zijn er niet veel vrienden en familie over.
Wat ik dus vreselijk vind is gaan kijken bij iemand die is overleden. Twee x gedaan, en tot de dag van vandaag zie ik dat laatste, zielloze beeld van die persoon in de kist. Liefst wil ik mijn vader niet meer zien als hij is overleden, Ik zie gewoon een ander persoon, echt zonder ziel in zo'n kist en vind het echt vreselijk...
Maar wat nu als het je vader is? MOET je, fatsoenshalve, nog gaan kijken....? Moet je andere mensen ( weinig, wat neven en nichten die pa al jaren niet meer hebben gezien), de kans geven nog een blik te werpen in de kist? En als ik daar dan niet bij zou zijn... is dat niet ' raar'?
Een raar, vervelend onderwerp, maar hoe denken jullie daarover, of iemand dit dilemma eens bij de hand gehad?
Ik wil mijn vader liever levend in gedachten houden dan na zo leeg lichaam te moeten gaan kijken....
woensdag 6 maart 2013 om 16:30
Je MOET natuurlijk helemaal niets. Ik heb het bij mijn ouder ook niet gedaan (om dezelfde reden als jij, iemand willen herinneren hoe hij/zij was) en daar nog nooit spijt van gehad. Bij het condoleancebezoek stond de kist ook in een andere ruimte dan de familie, zodat mensen zelf de keuze hadden om wel of niet te gaan kijken.
Het 'probleem' is wel dat je het niet meer over kunt doen, mocht je ooit spijt krijgen als je wel of niet bent gaan kijken.
Sterkte de komende tijd.
Het 'probleem' is wel dat je het niet meer over kunt doen, mocht je ooit spijt krijgen als je wel of niet bent gaan kijken.
Sterkte de komende tijd.
Ik heb geen wespentaille, ik heb een bijenrompje
woensdag 6 maart 2013 om 16:30
woensdag 6 maart 2013 om 16:31
woensdag 6 maart 2013 om 16:33
woensdag 6 maart 2013 om 16:33
Niks moet.
Je kunt de kist ook gewoon dicht laten, dat is aan jou.
Maar wil je dan niet bij het sterven zelf zijn? Ik vind zelf een heel verschil nog tussen iemand die net overleden is of idd iemand die al 2 dagen dood is in een kist (of nog erger: al een week in de vriezer ligt, ook gezien). Vond het zelf voor de verwerking wel goed om de dode nog een x te zien.
Je kunt de kist ook gewoon dicht laten, dat is aan jou.
Maar wil je dan niet bij het sterven zelf zijn? Ik vind zelf een heel verschil nog tussen iemand die net overleden is of idd iemand die al 2 dagen dood is in een kist (of nog erger: al een week in de vriezer ligt, ook gezien). Vond het zelf voor de verwerking wel goed om de dode nog een x te zien.
woensdag 6 maart 2013 om 16:34
Raar, he? Het zit in mijn hoofd dat ik ' fatsoenshalve' zou moeten gaan kijken...
Ik weet zeker dat ik er geen spijt van zal hebben als ik NIET ga kijken. Ik heb aan de 2 mensen die verder van mij afstonden al zooooo'n naar gevoel over gehouden...
Ben blij te horen, himalaya, dat ik niet de enige ben die niet wil kijken naar een opgebaarde ouder!
Ik weet zeker dat ik er geen spijt van zal hebben als ik NIET ga kijken. Ik heb aan de 2 mensen die verder van mij afstonden al zooooo'n naar gevoel over gehouden...
Ben blij te horen, himalaya, dat ik niet de enige ben die niet wil kijken naar een opgebaarde ouder!
woensdag 6 maart 2013 om 16:35
woensdag 6 maart 2013 om 16:36
quote:Orzoo schreef op 06 maart 2013 @ 16:33:
Niks moet.
Je kunt de kist ook gewoon dicht laten, dat is aan jou.
Maar wil je dan niet bij het sterven zelf zijn? Ik vind zelf een heel verschil nog tussen iemand die net overleden is of idd iemand die al 2 dagen dood is in een kist (of nog erger: al een week in de vriezer ligt, ook gezien). Vond het zelf voor de verwerking wel goed om de dode nog een x te zien.
Dit dus.
Hoe vreselijk ook, ik had het nodig om ze te zien om zo echt te kunnen geloven dat ze dood waren.
Niks moet.
Je kunt de kist ook gewoon dicht laten, dat is aan jou.
Maar wil je dan niet bij het sterven zelf zijn? Ik vind zelf een heel verschil nog tussen iemand die net overleden is of idd iemand die al 2 dagen dood is in een kist (of nog erger: al een week in de vriezer ligt, ook gezien). Vond het zelf voor de verwerking wel goed om de dode nog een x te zien.
Dit dus.
Hoe vreselijk ook, ik had het nodig om ze te zien om zo echt te kunnen geloven dat ze dood waren.
woensdag 6 maart 2013 om 16:37
quote:Caribou schreef op 06 maart 2013 @ 16:36:
[...]
Dit dus.
Hoe vreselijk ook, ik had het nodig om ze te zien om zo echt te kunnen geloven dat ze dood waren.Ik was helaas bij het sterven van een van mijn ouders, en dat was voldoende om te weten dat mijn ouder echt dood was. Daar hoefde ik niet nog een keer de bevestiging van middels een lege kille huls in een kist.
[...]
Dit dus.
Hoe vreselijk ook, ik had het nodig om ze te zien om zo echt te kunnen geloven dat ze dood waren.Ik was helaas bij het sterven van een van mijn ouders, en dat was voldoende om te weten dat mijn ouder echt dood was. Daar hoefde ik niet nog een keer de bevestiging van middels een lege kille huls in een kist.
woensdag 6 maart 2013 om 16:39
Als je niet wilt dan wil je niet. Het hoeft niet, niets moet. Ik kijk alleen bij mensen die me echt dierbaar zijn. Dat zijn de laatste jaren alleen mijn opa en mijn oom geweest. De behoefte om bij een ander te kijken heb ik niet, ik vind het naar, het is niet meer degene die ik kende.
Mijn opa vond ik afschuwelijk, mijn oom, 12 jaar later ( afgelopen januari) niet. Hij zag er redelijk normaal uit, maar er mist wel wat. De bevestiging dat iemand is overleden haal ik niet uit het zien van de overledene in de kist.
Spijt heb ik bij al die andere mensen nooit gehad. Mijn herinneringen zijn voldoende. Mijn opa's beeld had ik graag willen missen. Mijn oom minder, omdat hij uit het leven is gegrepen.
We kiezen, als gezin zijnde, altijd de kortse route naar de familie om te condoleren. Veel mensen in onze omgeving vinden dat apart, dat kan. De kist vermijden we.
Mijn ouders hebben beiden afzonderlijk al aangegeven de kist dicht te willen hebben na het overlijden met een mooie foto erop. De kinderen + aanhang mogen kijken, maar ze willen verder geen andere mensen die in de kist kunnen kijken. Dat respecteer ik en dus zal de kist dichtgaan na hun overlijden.
Mijn opa vond ik afschuwelijk, mijn oom, 12 jaar later ( afgelopen januari) niet. Hij zag er redelijk normaal uit, maar er mist wel wat. De bevestiging dat iemand is overleden haal ik niet uit het zien van de overledene in de kist.
Spijt heb ik bij al die andere mensen nooit gehad. Mijn herinneringen zijn voldoende. Mijn opa's beeld had ik graag willen missen. Mijn oom minder, omdat hij uit het leven is gegrepen.
We kiezen, als gezin zijnde, altijd de kortse route naar de familie om te condoleren. Veel mensen in onze omgeving vinden dat apart, dat kan. De kist vermijden we.
Mijn ouders hebben beiden afzonderlijk al aangegeven de kist dicht te willen hebben na het overlijden met een mooie foto erop. De kinderen + aanhang mogen kijken, maar ze willen verder geen andere mensen die in de kist kunnen kijken. Dat respecteer ik en dus zal de kist dichtgaan na hun overlijden.
woensdag 6 maart 2013 om 16:39
Het kan eng zijn maar dat is het niet altijd.
Toen mijn moeder gestorven is ben ik zo snel mogelijk naar haar gaan kijken. Ze lag er koud en met een zogenaamd pokerface bij.
Toen ik twee dagen later nog eens terug ging kijken zat er een glimlach om haar mond wat ik wel bizar vond.
Maar het rare is dat ze daar lag zoals ze altijd geweest was, een lieve vrouw met een open gezicht.
Ik had het niet willen missen!
Ieder moet zijn eigen gevoel volgen uiteraard.
Toen mijn moeder gestorven is ben ik zo snel mogelijk naar haar gaan kijken. Ze lag er koud en met een zogenaamd pokerface bij.
Toen ik twee dagen later nog eens terug ging kijken zat er een glimlach om haar mond wat ik wel bizar vond.
Maar het rare is dat ze daar lag zoals ze altijd geweest was, een lieve vrouw met een open gezicht.
Ik had het niet willen missen!
Ieder moet zijn eigen gevoel volgen uiteraard.
woensdag 6 maart 2013 om 16:40
quote:waarbij schreef op 06 maart 2013 @ 16:37:
[...]
Ik was helaas bij het sterven van een van mijn ouders, en dat was voldoende om te weten dat mijn ouder echt dood was. Daar hoefde ik niet nog een keer de bevestiging van middels een lege kille huls in een kist.
Ik was ook bij het overlijden, en had het toch nodig.
Iedereen heeft zijn eigen manier van verwerken.
[...]
Ik was helaas bij het sterven van een van mijn ouders, en dat was voldoende om te weten dat mijn ouder echt dood was. Daar hoefde ik niet nog een keer de bevestiging van middels een lege kille huls in een kist.
Ik was ook bij het overlijden, en had het toch nodig.
Iedereen heeft zijn eigen manier van verwerken.
woensdag 6 maart 2013 om 16:41
quote:amarisa schreef op 06 maart 2013 @ 16:36:
Ow jawel, bij het sterven zelf zou ik wel willen zijn, als het niet plotseling is en ik er dus niet bij kan zijn. Dat zou ik sowieso al doen voor mijn vader, en DAT vind ik dan ook juist NIET eng.
Wat ik zeg: iemand die net overleden is is al anders dan iemand die al 2 dagen dood is. Voor de verwerking is het wel goed om de dode nog te zien en dat zie je dus ook als je bij het overlijden kunt zijn. Daarna zou ik gewoon die kist dichthouden als jij dat prettiger vindt. Idd een foto op de kist is wel mooi.
Veel sterkte
Ow jawel, bij het sterven zelf zou ik wel willen zijn, als het niet plotseling is en ik er dus niet bij kan zijn. Dat zou ik sowieso al doen voor mijn vader, en DAT vind ik dan ook juist NIET eng.
Wat ik zeg: iemand die net overleden is is al anders dan iemand die al 2 dagen dood is. Voor de verwerking is het wel goed om de dode nog te zien en dat zie je dus ook als je bij het overlijden kunt zijn. Daarna zou ik gewoon die kist dichthouden als jij dat prettiger vindt. Idd een foto op de kist is wel mooi.
Veel sterkte
woensdag 6 maart 2013 om 16:42
quote:Dahlia74 schreef op 06 maart 2013 @ 16:37:
Voor familieleden hoef je de kist ook niet open te laten. Ik ben voorstander van condoleren na de afscheidsdienst. Close vrienden en familie kun je eventueel van te voren afscheid laten nemen. Maar condoleren op de avond voor de dienst? Nee, hoeft van mij niet.Condoleren na de dienst ben ik dan weer niet zo'n voorstander van. Van de begrafenissen van naasten waar ik geweest ben was ik na de dienst best wel uitgeput en wou ik gewoon naar huis.
Voor familieleden hoef je de kist ook niet open te laten. Ik ben voorstander van condoleren na de afscheidsdienst. Close vrienden en familie kun je eventueel van te voren afscheid laten nemen. Maar condoleren op de avond voor de dienst? Nee, hoeft van mij niet.Condoleren na de dienst ben ik dan weer niet zo'n voorstander van. Van de begrafenissen van naasten waar ik geweest ben was ik na de dienst best wel uitgeput en wou ik gewoon naar huis.
woensdag 6 maart 2013 om 16:42
Je moet helemaal NIETS. Persoonlijk zou ik wel aanraden om nu geen besluit te maken als zijnde "zo gebeurt het, ongeacht hoe dan ook, punt". Volg hierin gevoel. Als dat is om niet te kijken; kijk dan niet. Is dat om een klein blikje te werpen, dan werp je een kleine blik.
Rouw en afscheid is enorm persoonlijk. Daarvoor is geen vaststaand patroon en geen zwart-wit goed en fout. Dat is een samenspel. Volg waar je behoefte aan hebt volgens gevoel. Meestal is dat een hele goede raadgever. Het open laten biedt je de ruimte om dingen anders te doen dan je nu wellicht bedenkt, omdat het je op dat moment toch meer steunt, troost of helpt.
Voor nu; ook alweer dat gevoel. Als je vragen hebt; stel ze als hij nog met je kan communiceren. Heb je behoefte om zwijgend naast hem te zitten; doen. Knuffelen; doen. Ook al hadden jullie een relatie die haaks staat op waar je behoefte aan hebt, voor zover het nog kan m.b.t. zijn gezondheid en hij er voor open staat; doen. Gevoel kan op die momenten heel instinctief naar je communiceren wat jouw kan helpen in deze moeilijke tijd.
Het is een verschrikkelijke tijd, maar jullie hebben de wetenschap dat het overlijden eraan komt. Jullie kunnen nu nog toegeven aan waar je behoefte aan hebt. Extra vaak knuffelen als je daar behoefte aan hebt, een gesprek hebben, vaderlijk advies vragen of gewoon samen zijn. Doen! Nu kan het nog, dat telt zwaarder dan de rest.
Maar bovenal; volg je gevoel. Je móet niets, behalve helaas uiteindelijk afscheid nemen en zonder hem lijflijk aanwezig verder. Gun jezelf ruimte om afscheid te nemen en rouwen zoals voor jou passend is.
Sterkte!
Rouw en afscheid is enorm persoonlijk. Daarvoor is geen vaststaand patroon en geen zwart-wit goed en fout. Dat is een samenspel. Volg waar je behoefte aan hebt volgens gevoel. Meestal is dat een hele goede raadgever. Het open laten biedt je de ruimte om dingen anders te doen dan je nu wellicht bedenkt, omdat het je op dat moment toch meer steunt, troost of helpt.
Voor nu; ook alweer dat gevoel. Als je vragen hebt; stel ze als hij nog met je kan communiceren. Heb je behoefte om zwijgend naast hem te zitten; doen. Knuffelen; doen. Ook al hadden jullie een relatie die haaks staat op waar je behoefte aan hebt, voor zover het nog kan m.b.t. zijn gezondheid en hij er voor open staat; doen. Gevoel kan op die momenten heel instinctief naar je communiceren wat jouw kan helpen in deze moeilijke tijd.
Het is een verschrikkelijke tijd, maar jullie hebben de wetenschap dat het overlijden eraan komt. Jullie kunnen nu nog toegeven aan waar je behoefte aan hebt. Extra vaak knuffelen als je daar behoefte aan hebt, een gesprek hebben, vaderlijk advies vragen of gewoon samen zijn. Doen! Nu kan het nog, dat telt zwaarder dan de rest.
Maar bovenal; volg je gevoel. Je móet niets, behalve helaas uiteindelijk afscheid nemen en zonder hem lijflijk aanwezig verder. Gun jezelf ruimte om afscheid te nemen en rouwen zoals voor jou passend is.
Sterkte!
when you wish upon a star...