Psyche
alle pijlers
Leren leven met verlies
dinsdag 12 maart 2013 om 12:01
Mijn vader is overleden aan een hartstilstand op zijn 35e.
Ontzettend onverwacht en een erg groot verlies.
Ik was 16 toen ik mijn dood aantrof.
In sept dit jaar is het alweer 7 jaar geleden
Maar nog steeds mis hem met alles onwijs veel in mijn leven.
Wij zijn allebei op 6 okt jarig. en zijn mijn verjaardagen nog altijd dubbel.
.
Toen ik mijn rijbewijs had gehaald, miste ik hem ik wou met trots mijn rijbewijs laten zien.
Het behalen van mijn diploma, mijn zwangerschap, geboorte van mijn dochter, het idee alleen al dat mijn dochter en mijn vader elkaar niet gekend hebben, voor het eerst mijn eigen woning. En zo zijn er nog genoeg dingen die ik zo graag heb willen delen met mijn vader.
En natuurlijk mis ik hem nog elke dag maar met alle belangrijke gebeurtenissen kan hij niet meer bij zijn in mijn leven. Dat snijdt mij nog elke keer in mijn hart.
Herkennen jullie dit ook ? en hoe gaan jullie hiermee om ?
Ontzettend onverwacht en een erg groot verlies.
Ik was 16 toen ik mijn dood aantrof.
In sept dit jaar is het alweer 7 jaar geleden
Maar nog steeds mis hem met alles onwijs veel in mijn leven.
Wij zijn allebei op 6 okt jarig. en zijn mijn verjaardagen nog altijd dubbel.
.
Toen ik mijn rijbewijs had gehaald, miste ik hem ik wou met trots mijn rijbewijs laten zien.
Het behalen van mijn diploma, mijn zwangerschap, geboorte van mijn dochter, het idee alleen al dat mijn dochter en mijn vader elkaar niet gekend hebben, voor het eerst mijn eigen woning. En zo zijn er nog genoeg dingen die ik zo graag heb willen delen met mijn vader.
En natuurlijk mis ik hem nog elke dag maar met alle belangrijke gebeurtenissen kan hij niet meer bij zijn in mijn leven. Dat snijdt mij nog elke keer in mijn hart.
Herkennen jullie dit ook ? en hoe gaan jullie hiermee om ?
dinsdag 12 maart 2013 om 12:06
Ik herken het en ik kan je helaas geen tips geven. Ik heb een aantal jaren geleden iemand verloren en nog steeds schiet ik vol als ik aan hem denk, als ik een liedje hoor, maakt niet uit. Het wordt niet wel iets minder, maar het blijft heftig, Sterkte.
Freedom is just another word for nothing left to lose - Janis Joplin
dinsdag 12 maart 2013 om 12:16
Ook hier herkenning. Nog even en mijn pa is ook 7 jaar dood.
Ik kan er nog steeds niet mee omgaan. Ben bang voor het verdriet als ik het toelaat. Ik weet het, dit is ook niet goed, maar ik mis hem zo ongelooflijk erg.
Het ene moment lijkt het wel gister dat ik hem sprak maar meestal lijkt het of hij nooit heeft bestaan. Niemand spreekt meer over hem.
Af en toe word ik keihard in mijn gezicht geslagen: "Je vader is dood!" En dan geef ik vijf minuten toe en huil ik. langer niet.
Mijn ex zei eens: "de dood kan je niet bevatten, je moet ermee zien om te gaan." Maar het erkennen ervan is misschien nog te moeilijk. Wie weet kan ik het ooit. Nu nog niet.
Sterkte met je verlies.
Liefs.
Ik kan er nog steeds niet mee omgaan. Ben bang voor het verdriet als ik het toelaat. Ik weet het, dit is ook niet goed, maar ik mis hem zo ongelooflijk erg.
Het ene moment lijkt het wel gister dat ik hem sprak maar meestal lijkt het of hij nooit heeft bestaan. Niemand spreekt meer over hem.
Af en toe word ik keihard in mijn gezicht geslagen: "Je vader is dood!" En dan geef ik vijf minuten toe en huil ik. langer niet.
Mijn ex zei eens: "de dood kan je niet bevatten, je moet ermee zien om te gaan." Maar het erkennen ervan is misschien nog te moeilijk. Wie weet kan ik het ooit. Nu nog niet.
Sterkte met je verlies.
Liefs.
dinsdag 12 maart 2013 om 12:26
Mijn moeder is nu ruim 8 jaar geleden overleden. Ze heeft mijn kinderen nooit leren kennen en dat doet pijn. Elke dag doet het nog wel pijn en elke dag mis ik haar. Soms door een topic als dit, soms door iets wat mijn dochters doen, soms door iets dat in mijn leven speelt.
Het is niet anders, het is zo en daar kan je niets aan veranderen. Verlies is een gegeven in het leven, er zullen meer verliezen komen. Dus zucht ik weer eens en slik vaak de tranen weg en denk aan alles wat ik wel heb.
Het is niet anders, het is zo en daar kan je niets aan veranderen. Verlies is een gegeven in het leven, er zullen meer verliezen komen. Dus zucht ik weer eens en slik vaak de tranen weg en denk aan alles wat ik wel heb.
dinsdag 12 maart 2013 om 14:21
Mijn ouders zijn 3 jaar geleden allebei overleden, gelukkig hebben ze mijn kinderen gekend, daar ben ik erg dankbaar voor.
Het gemis is wat minder scherp, al kan ik nog steeds om ze huilen, gewoon zomaar uit het niets, en dat laat ik gewoon toe.
Boosheid was ook een gevoel wat ik lang voelde, het waarom, maar daarin vind ik vaak troost in de woorden van mijn vader, toen ik hem vroeg "waar nou jij"zei hij enkel"waarom ik niet"en dat is zo waar!!
Ik ben ontzettend dankbaar dat ik zulke geweldige ouders heb mogen hebben, dat gevoel overwint vaak het gevoel van verlies.
Het gemis is wat minder scherp, al kan ik nog steeds om ze huilen, gewoon zomaar uit het niets, en dat laat ik gewoon toe.
Boosheid was ook een gevoel wat ik lang voelde, het waarom, maar daarin vind ik vaak troost in de woorden van mijn vader, toen ik hem vroeg "waar nou jij"zei hij enkel"waarom ik niet"en dat is zo waar!!
Ik ben ontzettend dankbaar dat ik zulke geweldige ouders heb mogen hebben, dat gevoel overwint vaak het gevoel van verlies.
"The time is always right to do what's right." -Martin Luther King
dinsdag 12 maart 2013 om 15:13
quote:apd055 schreef op 12 maart 2013 @ 14:44:
Bedankt voor jullie reacties!!! Fijn om deze gevoelens te kunnen delen en te lezen wat jullie herkennen en hiermee om gaanGraag gedaan, ik hoop dat je er een beetje steun in zult vinden, je gemis kan ik niet wegnemen, ook niet je verdriet, maar erover praten kan het soms wat dragelijker maken,
Bedankt voor jullie reacties!!! Fijn om deze gevoelens te kunnen delen en te lezen wat jullie herkennen en hiermee om gaanGraag gedaan, ik hoop dat je er een beetje steun in zult vinden, je gemis kan ik niet wegnemen, ook niet je verdriet, maar erover praten kan het soms wat dragelijker maken,
"The time is always right to do what's right." -Martin Luther King
dinsdag 12 maart 2013 om 15:23
Het gemis zal altijd blijven..
Ik was 11 toen mijn opa voor de dood koos, totaal onverwacht en zonder afscheid.
Tot op de dag van vandaag (18 jaar later) vraag ik me nog steeds af : "Waarom?"
Maar dat is een vraag waar ik helaas nooit antwoord op zal krijgen..
Ik kan je alleen heel veel sterkte wensen met dit grote verdriet en gemis..
Ik was 11 toen mijn opa voor de dood koos, totaal onverwacht en zonder afscheid.
Tot op de dag van vandaag (18 jaar later) vraag ik me nog steeds af : "Waarom?"
Maar dat is een vraag waar ik helaas nooit antwoord op zal krijgen..
Ik kan je alleen heel veel sterkte wensen met dit grote verdriet en gemis..
dinsdag 12 maart 2013 om 15:47
Ook voor jullie natuurlijk veel sterkte met het dragen van zulk groot verlies.
Wat mij ook het meeste pijn doet is dat hij nooit een opa voor mijn dochter kon zijn. of het feit dat ik hem niet ken als een opa. vraag me dan ook altijd af hoe zou die zijn als opa..? Of hoe zou die mij als moeder gevonden hebben..
Het verliezen van iemand zal altijd wel pijn blijven doen
Wat mij ook het meeste pijn doet is dat hij nooit een opa voor mijn dochter kon zijn. of het feit dat ik hem niet ken als een opa. vraag me dan ook altijd af hoe zou die zijn als opa..? Of hoe zou die mij als moeder gevonden hebben..
Het verliezen van iemand zal altijd wel pijn blijven doen
dinsdag 12 maart 2013 om 16:03
zondag 17 maart 2013 om 12:20
Mijn moeder is dit jaar 10 jaar geleden overleden, plotseling. 10 jaar alweer dat is toch niet normaal. Ik was 20 en werd wees want mijn vader was al overleden toen ik 3 was.
En natuurlijk miste ik mijn moeder al eerder (idd. bij de dagelijkse dingen maar ook bij mijn diploma uitreiking HBO, bruiloft enz) maar zeker toen mijn man ziek werd en later kwam te overlijden toen ik 27 was (2 jaar geleden) begon ik haar extreem te missen. En nu nog steeds. Wat zou ze mij begrepen hebben. Beide jonge weduwe. Beide ondraagbaar verlies meegemaakt. Met het verschil dat zij haar ouders had om troost bij te zoeken en ik niet meer.
Sterkte iedereen
En natuurlijk miste ik mijn moeder al eerder (idd. bij de dagelijkse dingen maar ook bij mijn diploma uitreiking HBO, bruiloft enz) maar zeker toen mijn man ziek werd en later kwam te overlijden toen ik 27 was (2 jaar geleden) begon ik haar extreem te missen. En nu nog steeds. Wat zou ze mij begrepen hebben. Beide jonge weduwe. Beide ondraagbaar verlies meegemaakt. Met het verschil dat zij haar ouders had om troost bij te zoeken en ik niet meer.
Sterkte iedereen
zondag 17 maart 2013 om 12:29
Mijn vader is al bijna 4 jaar geleden overleden en ik kan nog steeds niet bevatten dat het alweer 4 jaar geleden is!! Het scherpe verdriet van het eerste jaar is er idd wel af, maar daarna is mijn verdriet stil blijven staan. Ik kan het verdriet ook niet toelaten omdat het veel te pijnlijk is. Ik vraag me ook af of er iets bestaat als verwerking van zo,n verlies. Hoe kan ik nu verwerken of accepteren dat mijn vader er niet meer is?
zondag 17 maart 2013 om 12:35
Ik zou je graag advies/tips willen geven. Maar ik kan het niet. Mijn vader is 8 maanden geleden plotseling overleden. Ik heb even het gevoel gehad, dat ik met het verdriet om kon gaan. Maar de laatste paar weken overvalt het me elke keer onverwachts zo keihard, dat ik alleen maar in elkaar gedoken op de grond mijn ogen eruit kan huilen. Ik kan het nog steeds niet accepteren, dat hij er niet meer is. Mijn grote, sterke, ruwe bolster-blanke pit papa.
Veel sterkte allemaal.
Veel sterkte allemaal.