Psyche
alle pijlers
Vermoeid door vriendin
donderdag 14 maart 2013 om 16:33
De laatste tijd ( ik heb het over maanden ) is niet zoals vroeger met mijn beste vriendin. Als ik een tijdje in haar gezelschap ben begin ik me moe en lusteloos te voelen. Alsof haar mood naar mij overvloeid, want zij is vaak een beetje down, chagrijnig, lusteloos, of hoe je het ook wilt noemen.
Elke vriendschap heeft wel momenten waarop het iets minder gaat, in de tien jaar dat ik haar ken hebben wij dit natuurlijk ook meegemaakt. We kennen elkaar erg goed en voelen elkaar aan, vandaar dat ik dit echt heel raar vind. Sinds de zomer doet ze vreemd, we hebben nooit ruzie gehad en er is niets persoonlijks gebeurd bij haar (voor zover ik weet ) of bij mij. Ze is wel vaak down, of nouja, eerder van '' ik heb nergens zin in ''. In het begin dacht ik dat ze even een dipje had, maar dit dipje duurt onderhand bijna een jaar. Ik irriteerde me uiteindelijk aan haar houding. Ik heb er een paar keer iets van gezegd ( op een aardige manier ) en ook gevraagd of er misschien iets is, maar ze geeft aan van niet. Ik probeer het te negeren en gewoon normaal en vrolijk te doen tegen haar, maar ze doet gewoon ontzettend ongeinteresseerd af en toe. Afspreken heeft ze vaak geen zin in. Dat zeggen we dan ook heel open, als we even geen zin hebben. Even goede vrienden, maar om eerlijk te zijn heb ik er op deze manier ook geen zin meer in.
We spreken wat minder af, of eigenlijk nauwelijks, maar als ik al in haar gezelschap ben merk ik dat mijn energie gewoon verdwijnt. Ook al zegt ze niets vervelends. Wanneer ik bij andere mensen is dit niet het geval, ik voel me juist energiek. Bij mijn vriendin was dit vroeger absoluut niet het geval. We hadden juist altijd samen de slappe lach. Ik heb haar erop aangesproken, maar ze zegt dat alles prima is. Ja, dan ga ik ook niet doorzeuren. Ik zou het namelijk niet op prijs stellen als iemand dat bij mij deed. Ik betrap me erop haar te willen zeggen dat ze ff normaal moet doen. Misschien is er iets, en wil ze het gewoon niet zeggen, maar geef dat dan minstens aan. Het moet wel van twee kanten komen, vind ik. De vriendschap beeindigen, wil ik ook niet. Ik weet eigenlijk niet wat ik hier mee moet? Ik kan moeilijk tegen haar zeggen, '' ga jij maar even weg, kom maar weer terug als je wat vrolijker en geinteresseerder bent ''
Iemand tips, ervaringen, advies?
Elke vriendschap heeft wel momenten waarop het iets minder gaat, in de tien jaar dat ik haar ken hebben wij dit natuurlijk ook meegemaakt. We kennen elkaar erg goed en voelen elkaar aan, vandaar dat ik dit echt heel raar vind. Sinds de zomer doet ze vreemd, we hebben nooit ruzie gehad en er is niets persoonlijks gebeurd bij haar (voor zover ik weet ) of bij mij. Ze is wel vaak down, of nouja, eerder van '' ik heb nergens zin in ''. In het begin dacht ik dat ze even een dipje had, maar dit dipje duurt onderhand bijna een jaar. Ik irriteerde me uiteindelijk aan haar houding. Ik heb er een paar keer iets van gezegd ( op een aardige manier ) en ook gevraagd of er misschien iets is, maar ze geeft aan van niet. Ik probeer het te negeren en gewoon normaal en vrolijk te doen tegen haar, maar ze doet gewoon ontzettend ongeinteresseerd af en toe. Afspreken heeft ze vaak geen zin in. Dat zeggen we dan ook heel open, als we even geen zin hebben. Even goede vrienden, maar om eerlijk te zijn heb ik er op deze manier ook geen zin meer in.
We spreken wat minder af, of eigenlijk nauwelijks, maar als ik al in haar gezelschap ben merk ik dat mijn energie gewoon verdwijnt. Ook al zegt ze niets vervelends. Wanneer ik bij andere mensen is dit niet het geval, ik voel me juist energiek. Bij mijn vriendin was dit vroeger absoluut niet het geval. We hadden juist altijd samen de slappe lach. Ik heb haar erop aangesproken, maar ze zegt dat alles prima is. Ja, dan ga ik ook niet doorzeuren. Ik zou het namelijk niet op prijs stellen als iemand dat bij mij deed. Ik betrap me erop haar te willen zeggen dat ze ff normaal moet doen. Misschien is er iets, en wil ze het gewoon niet zeggen, maar geef dat dan minstens aan. Het moet wel van twee kanten komen, vind ik. De vriendschap beeindigen, wil ik ook niet. Ik weet eigenlijk niet wat ik hier mee moet? Ik kan moeilijk tegen haar zeggen, '' ga jij maar even weg, kom maar weer terug als je wat vrolijker en geinteresseerder bent ''
Iemand tips, ervaringen, advies?
donderdag 14 maart 2013 om 16:39
donderdag 14 maart 2013 om 16:44
quote:lilalinda schreef op 14 maart 2013 @ 16:38:
de laatste keren dat jullie afspraken, nam zij daarbij dan initiatief, of altijd jij?Jawel, ze neemt zelf ook het initiatief. Maar dan zegt ze vaak af..? Ik snap er helemaal niks van nogmaals, want ze deed laatst een uitspraak, toen we elkaar tegenkwamen en naar huis liepen; '' we hadden eigenlijk samen uit eten kunnen gaan vanavond, maarja, ik heb eigenlijk geen zin meer. '' Wat moet ik daar nu mee? Ze zegt af wanneer ik iets probeer te regelen maar ook als we vanuit haar initiatief afspreken.
de laatste keren dat jullie afspraken, nam zij daarbij dan initiatief, of altijd jij?Jawel, ze neemt zelf ook het initiatief. Maar dan zegt ze vaak af..? Ik snap er helemaal niks van nogmaals, want ze deed laatst een uitspraak, toen we elkaar tegenkwamen en naar huis liepen; '' we hadden eigenlijk samen uit eten kunnen gaan vanavond, maarja, ik heb eigenlijk geen zin meer. '' Wat moet ik daar nu mee? Ze zegt af wanneer ik iets probeer te regelen maar ook als we vanuit haar initiatief afspreken.
donderdag 14 maart 2013 om 16:46
Heb je haar weleens gevraagd of zij het contact met jou nog wel gezellig vindt?
Ik heb hetzelfde probleem met iemand in mijn omgeving. Die persoon is wel depressief, dat verklaard voor mij wel waarom ik mij zo leeg getrokken voel in het contact. Anderzijds heeft die dame nu uitgesprokken dat zij mij te vrolijk vindt, te expressief en te aanwezig. Zij wilde ook steeds niet afspreken of zei op het laatste moment af. Best, ik ga dus niet meer met haar om, er zijn genoeg andere mensen op de wereld die wel gezellig zijn.
Ik heb aangegeven dat zij een beroep op mij kan doen, maar dat ik er niet alleen maar ben om slechte tijden te delen. Ontmoetingen waren de laatste tijd alleen maar gepruillip en tranen, wanneer het goed gaat laat ze rustig 6 maanden niets van zich horen.
Geen goede tijden dan ook geen slechte tijden.
Ik heb hetzelfde probleem met iemand in mijn omgeving. Die persoon is wel depressief, dat verklaard voor mij wel waarom ik mij zo leeg getrokken voel in het contact. Anderzijds heeft die dame nu uitgesprokken dat zij mij te vrolijk vindt, te expressief en te aanwezig. Zij wilde ook steeds niet afspreken of zei op het laatste moment af. Best, ik ga dus niet meer met haar om, er zijn genoeg andere mensen op de wereld die wel gezellig zijn.
Ik heb aangegeven dat zij een beroep op mij kan doen, maar dat ik er niet alleen maar ben om slechte tijden te delen. Ontmoetingen waren de laatste tijd alleen maar gepruillip en tranen, wanneer het goed gaat laat ze rustig 6 maanden niets van zich horen.
Geen goede tijden dan ook geen slechte tijden.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
donderdag 14 maart 2013 om 16:48
quote:idadida schreef op 14 maart 2013 @ 16:33:
Sinds de zomer doet ze vreemd, we hebben nooit ruzie gehad en er is niets persoonlijks gebeurd bij haar (voor zover ik weet ) of bij mij. Ze is wel vaak down, of nouja, eerder van '' ik heb nergens zin in ''.
Ook al zijn er geen heftige dingen in iemands leven gebeurd, toch kan iemand het gevoel hebben 'is dit alles? Gaat het leven hierover?', het even niet meer weten, niet goed in haar/zijn vel zitten zonder te weten waar het vandaan komt.
Onderneemt ze gezellige dingen? Hoe vertelt ze over het contact met anderen? Ervaart ze dat wel als gezellig of waardevol?
Sinds de zomer doet ze vreemd, we hebben nooit ruzie gehad en er is niets persoonlijks gebeurd bij haar (voor zover ik weet ) of bij mij. Ze is wel vaak down, of nouja, eerder van '' ik heb nergens zin in ''.
Ook al zijn er geen heftige dingen in iemands leven gebeurd, toch kan iemand het gevoel hebben 'is dit alles? Gaat het leven hierover?', het even niet meer weten, niet goed in haar/zijn vel zitten zonder te weten waar het vandaan komt.
Onderneemt ze gezellige dingen? Hoe vertelt ze over het contact met anderen? Ervaart ze dat wel als gezellig of waardevol?
donderdag 14 maart 2013 om 16:56
quote:viva-amber schreef op 14 maart 2013 @ 16:46:
Heb je haar weleens gevraagd of zij het contact met jou nog wel gezellig vindt?
Ik heb hetzelfde probleem met iemand in mijn omgeving. Die persoon is wel depressief, dat verklaard voor mij wel waarom ik mij zo leeg getrokken voel in het contact. Anderzijds heeft die dame nu uitgesprokken dat zij mij te vrolijk vindt, te expressief en te aanwezig. Zij wilde ook steeds niet afspreken of zei op het laatste moment af. Best, ik ga dus niet meer met haar om, er zijn genoeg andere mensen op de wereld die wel gezellig zijn.
Ik heb aangegeven dat zij een beroep op mij kan doen, maar dat ik er niet alleen maar ben om slechte tijden te delen. Ontmoetingen waren de laatste tijd alleen maar gepruillip en tranen, wanneer het goed gaat laat ze rustig 6 maanden niets van zich horen.
Geen goede tijden dan ook geen slechte tijden.Jeetje wat vervelend. Kende je haar al lang voordat ze zo begon te doen? Ik ken mijn vriendin dus al wel behoorlijk lang voor mijn gevoel. Ik kan me niet voorstellen dat ze mij te expressief zou vinden, want zo ben ik niet. Mensen vinden mij juist een erg rustig en nuchter persoon, en zij is net zo. Wij beschouwen elkaar als beste vriendin, en ze is niet zo'n sociaal persoon, dus ze heeft eigenlijk geen andere vriendinnen behalve mij. Dat ze anders geen vrienden zou hebben is het niet eens zo zeer het punt, ik wil de vrienschap gewoon niet beeindigen. Ik zou me daar niet goed over voelen, alsof ik dan van haar eis dat ze '' normaal '' doet, en anders is het toedeloe. Maar ik merk wel dat ik wil dat ze haar gedrag aanpast. Dat kan ik natuurlijk niet afdwingen en ben daar niet mee bezig, maarja, 't is gewoon lastig
Heb je haar weleens gevraagd of zij het contact met jou nog wel gezellig vindt?
Ik heb hetzelfde probleem met iemand in mijn omgeving. Die persoon is wel depressief, dat verklaard voor mij wel waarom ik mij zo leeg getrokken voel in het contact. Anderzijds heeft die dame nu uitgesprokken dat zij mij te vrolijk vindt, te expressief en te aanwezig. Zij wilde ook steeds niet afspreken of zei op het laatste moment af. Best, ik ga dus niet meer met haar om, er zijn genoeg andere mensen op de wereld die wel gezellig zijn.
Ik heb aangegeven dat zij een beroep op mij kan doen, maar dat ik er niet alleen maar ben om slechte tijden te delen. Ontmoetingen waren de laatste tijd alleen maar gepruillip en tranen, wanneer het goed gaat laat ze rustig 6 maanden niets van zich horen.
Geen goede tijden dan ook geen slechte tijden.Jeetje wat vervelend. Kende je haar al lang voordat ze zo begon te doen? Ik ken mijn vriendin dus al wel behoorlijk lang voor mijn gevoel. Ik kan me niet voorstellen dat ze mij te expressief zou vinden, want zo ben ik niet. Mensen vinden mij juist een erg rustig en nuchter persoon, en zij is net zo. Wij beschouwen elkaar als beste vriendin, en ze is niet zo'n sociaal persoon, dus ze heeft eigenlijk geen andere vriendinnen behalve mij. Dat ze anders geen vrienden zou hebben is het niet eens zo zeer het punt, ik wil de vrienschap gewoon niet beeindigen. Ik zou me daar niet goed over voelen, alsof ik dan van haar eis dat ze '' normaal '' doet, en anders is het toedeloe. Maar ik merk wel dat ik wil dat ze haar gedrag aanpast. Dat kan ik natuurlijk niet afdwingen en ben daar niet mee bezig, maarja, 't is gewoon lastig
donderdag 14 maart 2013 om 17:01
quote:ZaraZara100 schreef op 14 maart 2013 @ 16:48:
[...]
Ook al zijn er geen heftige dingen in iemands leven gebeurd, toch kan iemand het gevoel hebben 'is dit alles? Gaat het leven hierover?', het even niet meer weten, niet goed in haar/zijn vel zitten zonder te weten waar het vandaan komt.
Onderneemt ze gezellige dingen? Hoe vertelt ze over het contact met anderen? Ervaart ze dat wel als gezellig of waardevol?
Ja, er zijn wel wat dingen die ze doet met familie. ( de vriendinnen van haar broers, evt. ouders, zelf is ze vrijgezel ) Daar geeft ze dan vaak aan ook geen zin in te hebben, maar achteraf zegt ze dat het mee viel. Ze vertelt niet over contact met anderen, sterker
nog, ze zegt dat ze er gewoon geen zin in heeft. Als ik iets onderneem zegt ze '' dat je dat nog na zo'n dag doet. '' Zin in het leven verloren?
[...]
Ook al zijn er geen heftige dingen in iemands leven gebeurd, toch kan iemand het gevoel hebben 'is dit alles? Gaat het leven hierover?', het even niet meer weten, niet goed in haar/zijn vel zitten zonder te weten waar het vandaan komt.
Onderneemt ze gezellige dingen? Hoe vertelt ze over het contact met anderen? Ervaart ze dat wel als gezellig of waardevol?
Ja, er zijn wel wat dingen die ze doet met familie. ( de vriendinnen van haar broers, evt. ouders, zelf is ze vrijgezel ) Daar geeft ze dan vaak aan ook geen zin in te hebben, maar achteraf zegt ze dat het mee viel. Ze vertelt niet over contact met anderen, sterker
nog, ze zegt dat ze er gewoon geen zin in heeft. Als ik iets onderneem zegt ze '' dat je dat nog na zo'n dag doet. '' Zin in het leven verloren?
donderdag 14 maart 2013 om 17:04
Het speelt pas een paar maanden, waar hebben we het over? Misschien is ze wel degelijk depri of even unhappy met iets. Werk of relatie bijvoorbeeld. Misschien heeft ze het ook wel gewoon erg druk. Vaak weten mensen zelf niet goed wat er mis is maar voelt het leven gewoon even kut.
Ik zou een beetje meer geduld hebben met een vriendschap van 10 jaar. Je komt bij mij nu over alsof hrt altijd maar leuk moet zijn en zo niet, dan moet iemand gelijk een verklaring paraat hebben.
Je komt op deze manier niet over als iemand waar ze haar verhaal kwijt kan s ze dat wel zou willen. Wees eens eerlijk, zou je in staat zijn om iemand te steunen als ze echt depressief zou zijn? Zou je dat kunnen begrijpen? Als je al na een paar maande klaagt dat je geen energie krijgt van haar "en van al je andere vrienden wel"... het klinkt nogal weinig geduldig en begripvol van jouw kant. Soms moet je mensen gewoon even laten zijn.
Ik zou een beetje meer geduld hebben met een vriendschap van 10 jaar. Je komt bij mij nu over alsof hrt altijd maar leuk moet zijn en zo niet, dan moet iemand gelijk een verklaring paraat hebben.
Je komt op deze manier niet over als iemand waar ze haar verhaal kwijt kan s ze dat wel zou willen. Wees eens eerlijk, zou je in staat zijn om iemand te steunen als ze echt depressief zou zijn? Zou je dat kunnen begrijpen? Als je al na een paar maande klaagt dat je geen energie krijgt van haar "en van al je andere vrienden wel"... het klinkt nogal weinig geduldig en begripvol van jouw kant. Soms moet je mensen gewoon even laten zijn.
donderdag 14 maart 2013 om 17:05
Ik betrap me erop haar te willen zeggen dat ze ff normaal moet doen.
Een vriendschap van tien jaar vind ik een lange tijd, en zou niet zomaar iemand laten gaan. Waarschijnlijk heeft het niets met jou te maken, of ze kán er gewoon niet over praten.
Door bovenstaande zin vind ik jou ook een beetje overkomen dat je alleen vriendin wil zijn in goede tijden, en als het een tijdlang wat minder gaat, dan heb je er geen zin meer in. Je hebt een paar keer gevraagd of er iets is, en ze antwoord ontkennend. Als jij al uitstraalt dat je ongeduldig wordt durft voelt het voor haar niet goed om te vertellen. Ik noem maar wat. Misschien heeft ze gewoon een periode dat ze zich minder voelt, heeft iedereen wel eens. Het kan ook zijn dat ze zich er niet zo bewust van is.
Een vriendschap van tien jaar vind ik een lange tijd, en zou niet zomaar iemand laten gaan. Waarschijnlijk heeft het niets met jou te maken, of ze kán er gewoon niet over praten.
Door bovenstaande zin vind ik jou ook een beetje overkomen dat je alleen vriendin wil zijn in goede tijden, en als het een tijdlang wat minder gaat, dan heb je er geen zin meer in. Je hebt een paar keer gevraagd of er iets is, en ze antwoord ontkennend. Als jij al uitstraalt dat je ongeduldig wordt durft voelt het voor haar niet goed om te vertellen. Ik noem maar wat. Misschien heeft ze gewoon een periode dat ze zich minder voelt, heeft iedereen wel eens. Het kan ook zijn dat ze zich er niet zo bewust van is.
Een wijs persoon leert meer door het stellen van een domme vraag dan een dom persoon leert van een wijs antwoord.
donderdag 14 maart 2013 om 17:06
quote:bloemetje77 schreef op 14 maart 2013 @ 17:04:
Het speelt pas een paar maanden, waar hebben we het over? Misschien is ze wel degelijk depri of even unhappy met iets. Werk of relatie bijvoorbeeld. Misschien heeft ze het ook wel gewoon erg druk. Vaak weten mensen zelf niet goed wat er mis is maar voelt het leven gewoon even kut.
Ik zou een beetje meer geduld hebben met een vriendschap van 10 jaar. Je komt bij mij nu over alsof hrt altijd maar leuk moet zijn en zo niet, dan moet iemand gelijk een verklaring paraat hebben.
Je komt op deze manier niet over als iemand waar ze haar verhaal kwijt kan s ze dat wel zou willen. Wees eens eerlijk, zou je in staat zijn om iemand te steunen als ze echt depressief zou zijn? Zou je dat kunnen begrijpen? Als je al na een paar maande klaagt dat je geen energie krijgt van haar "en van al je andere vrienden wel"... het klinkt nogal weinig geduldig en begripvol van jouw kant. Soms moet je mensen gewoon even laten zijn.Je haalt mij de woorden uit de mond. Dit dus.
Het speelt pas een paar maanden, waar hebben we het over? Misschien is ze wel degelijk depri of even unhappy met iets. Werk of relatie bijvoorbeeld. Misschien heeft ze het ook wel gewoon erg druk. Vaak weten mensen zelf niet goed wat er mis is maar voelt het leven gewoon even kut.
Ik zou een beetje meer geduld hebben met een vriendschap van 10 jaar. Je komt bij mij nu over alsof hrt altijd maar leuk moet zijn en zo niet, dan moet iemand gelijk een verklaring paraat hebben.
Je komt op deze manier niet over als iemand waar ze haar verhaal kwijt kan s ze dat wel zou willen. Wees eens eerlijk, zou je in staat zijn om iemand te steunen als ze echt depressief zou zijn? Zou je dat kunnen begrijpen? Als je al na een paar maande klaagt dat je geen energie krijgt van haar "en van al je andere vrienden wel"... het klinkt nogal weinig geduldig en begripvol van jouw kant. Soms moet je mensen gewoon even laten zijn.Je haalt mij de woorden uit de mond. Dit dus.
Een wijs persoon leert meer door het stellen van een domme vraag dan een dom persoon leert van een wijs antwoord.
donderdag 14 maart 2013 om 17:08
quote:lilalinda schreef op 14 maart 2013 @ 16:55:
Mensen veranderen, vriendschappen veranderen.
is zij nog wel een leuke vriendin voor jou? Je hebt je best gedaan, je hebt gevraagd of er iets is.
heb je geen leukere vriendinnen om mee af te spreken?Ik weet dat ze een erg leuk persoon is, alleen hoe ze doet op dit moment, ik heb er een beetje genoeg van. Ja ik kan wel met anderen afspreken, maar die vervangen haar natuurlijk niet. Elke vriendin is uniek. Het kan zijn dat ze inderdaad gewoon veranderd is. Als we afpspreken, halen we af en toe samen herinneringen op, en dan heb ik niet het idee dat een van ons de vrienschap wil beeindigen?
Mensen veranderen, vriendschappen veranderen.
is zij nog wel een leuke vriendin voor jou? Je hebt je best gedaan, je hebt gevraagd of er iets is.
heb je geen leukere vriendinnen om mee af te spreken?Ik weet dat ze een erg leuk persoon is, alleen hoe ze doet op dit moment, ik heb er een beetje genoeg van. Ja ik kan wel met anderen afspreken, maar die vervangen haar natuurlijk niet. Elke vriendin is uniek. Het kan zijn dat ze inderdaad gewoon veranderd is. Als we afpspreken, halen we af en toe samen herinneringen op, en dan heb ik niet het idee dat een van ons de vrienschap wil beeindigen?
donderdag 14 maart 2013 om 17:15
quote:idadida schreef op 14 maart 2013 @ 16:33:
Ik heb haar erop aangesproken, maar ze zegt dat alles prima is. Ja, dan ga ik ook niet doorzeuren. Ik zou het namelijk niet op prijs stellen als iemand dat bij mij deed. Ik betrap me erop haar te willen zeggen dat ze ff normaal moet doen. Misschien is er iets, en wil ze het gewoon niet zeggen, maar geef dat dan minstens aan. Het moet wel van twee kanten komen, vind ik. De vriendschap beeindigen, wil ik ook niet. Ik weet eigenlijk niet wat ik hier mee moet? Ik kan moeilijk tegen haar zeggen, '' ga jij maar even weg, kom maar weer terug als je wat vrolijker en geinteresseerder bent ''
Het speelt sinds de zomer dus dat is wat langer, dan 'maar een paar maanden' maar dan nog denk ik dat het op een vriendschap van 10 jaar een hobbeltje is.
Dat ze geen verklaring geeft of volhoudt dat alles prima is, wil niet zeggen dat ze iets voor je achter houdt. Misschien weet ze het voor zelf ook niet zo goed en heeft ze echt even een dipje, maar is ze nog niet in staat om haar gevoel onder woorden te brengen of onder ogen te zien dat ze echt depressief aan het raken is.
Ik heb haar erop aangesproken, maar ze zegt dat alles prima is. Ja, dan ga ik ook niet doorzeuren. Ik zou het namelijk niet op prijs stellen als iemand dat bij mij deed. Ik betrap me erop haar te willen zeggen dat ze ff normaal moet doen. Misschien is er iets, en wil ze het gewoon niet zeggen, maar geef dat dan minstens aan. Het moet wel van twee kanten komen, vind ik. De vriendschap beeindigen, wil ik ook niet. Ik weet eigenlijk niet wat ik hier mee moet? Ik kan moeilijk tegen haar zeggen, '' ga jij maar even weg, kom maar weer terug als je wat vrolijker en geinteresseerder bent ''
Het speelt sinds de zomer dus dat is wat langer, dan 'maar een paar maanden' maar dan nog denk ik dat het op een vriendschap van 10 jaar een hobbeltje is.
Dat ze geen verklaring geeft of volhoudt dat alles prima is, wil niet zeggen dat ze iets voor je achter houdt. Misschien weet ze het voor zelf ook niet zo goed en heeft ze echt even een dipje, maar is ze nog niet in staat om haar gevoel onder woorden te brengen of onder ogen te zien dat ze echt depressief aan het raken is.
donderdag 14 maart 2013 om 17:16
quote:reizenenzo schreef op 14 maart 2013 @ 17:05:
Ik betrap me erop haar te willen zeggen dat ze ff normaal moet doen.
Een vriendschap van tien jaar vind ik een lange tijd, en zou niet zomaar iemand laten gaan. Waarschijnlijk heeft het niets met jou te maken, of ze kán er gewoon niet over praten.
Door bovenstaande zin vind ik jou ook een beetje overkomen dat je alleen vriendin wil zijn in goede tijden, en als het een tijdlang wat minder gaat, dan heb je er geen zin meer in. Je hebt een paar keer gevraagd of er iets is, en ze antwoord ontkennend. Als jij al uitstraalt dat je ongeduldig wordt durft voelt het voor haar niet goed om te vertellen. Ik noem maar wat. Misschien heeft ze gewoon een periode dat ze zich minder voelt, heeft iedereen wel eens. Het kan ook zijn dat ze zich er niet zo bewust van is.Nou kan het zijn dat je me verkeerd begrepen hebt, maar een vriendin in alleen goede tijden vind ik mezelf absoluut niet. Even over het normaal doen: We hebben afgesproken, hoe gaat het bla bla, niks bijzonders. En ze legt haar armen over elkaar op tafel en legt haar gezicht erin. Ik vraag of er iets is, of ze slecht geslapen heeft. Nee, zegt ze. Al goed, dan vertel ik zelf iets. Geen interesse. Goed, ik vraag naar haar gang van zaken. Niks, geen zin om over te praten als ik naar iets specifieks vraag. Dán wil ik inderdaad zeggen doe even normaal. Of ben ik de enige die het bovenstaande ziet als een niet zo geslaagde afspraak?
Ik betrap me erop haar te willen zeggen dat ze ff normaal moet doen.
Een vriendschap van tien jaar vind ik een lange tijd, en zou niet zomaar iemand laten gaan. Waarschijnlijk heeft het niets met jou te maken, of ze kán er gewoon niet over praten.
Door bovenstaande zin vind ik jou ook een beetje overkomen dat je alleen vriendin wil zijn in goede tijden, en als het een tijdlang wat minder gaat, dan heb je er geen zin meer in. Je hebt een paar keer gevraagd of er iets is, en ze antwoord ontkennend. Als jij al uitstraalt dat je ongeduldig wordt durft voelt het voor haar niet goed om te vertellen. Ik noem maar wat. Misschien heeft ze gewoon een periode dat ze zich minder voelt, heeft iedereen wel eens. Het kan ook zijn dat ze zich er niet zo bewust van is.Nou kan het zijn dat je me verkeerd begrepen hebt, maar een vriendin in alleen goede tijden vind ik mezelf absoluut niet. Even over het normaal doen: We hebben afgesproken, hoe gaat het bla bla, niks bijzonders. En ze legt haar armen over elkaar op tafel en legt haar gezicht erin. Ik vraag of er iets is, of ze slecht geslapen heeft. Nee, zegt ze. Al goed, dan vertel ik zelf iets. Geen interesse. Goed, ik vraag naar haar gang van zaken. Niks, geen zin om over te praten als ik naar iets specifieks vraag. Dán wil ik inderdaad zeggen doe even normaal. Of ben ik de enige die het bovenstaande ziet als een niet zo geslaagde afspraak?
donderdag 14 maart 2013 om 17:22
Kan het zijn dat jullie op het moment andere levensfasen doormaken? Bijv. doordat de een een relatie heeft gekregen en de ander single is? Of doordat een van de twee zwanger is/kinderen heeft gekregen, of bijv. een nieuwe studie is gaan doen, full time werk heeft gevonden?
Ik heb gemerkt in vriendschappen dat ze "anders" worden zodra er belangrijke veranderingen gaande zijn. Niet per se slechter, maar wanneer er dan weinig begrip is omdát je als werkende moeder gewoon minder tijd hebt dan als single student, dan kan zo'n vriendschap enorm vermoeiend worden lijkt me.
Ik heb gemerkt in vriendschappen dat ze "anders" worden zodra er belangrijke veranderingen gaande zijn. Niet per se slechter, maar wanneer er dan weinig begrip is omdát je als werkende moeder gewoon minder tijd hebt dan als single student, dan kan zo'n vriendschap enorm vermoeiend worden lijkt me.
donderdag 14 maart 2013 om 17:24
quote:idadida schreef op 14 maart 2013 @ 17:16:
[...]
Nou kan het zijn dat je me verkeerd begrepen hebt, maar een vriendin in alleen goede tijden vind ik mezelf absoluut niet. Even over het normaal doen: We hebben afgesproken, hoe gaat het bla bla, niks bijzonders. En ze legt haar armen over elkaar op tafel en legt haar gezicht erin. Ik vraag of er iets is, of ze slecht geslapen heeft. Nee, zegt ze. Al goed, dan vertel ik zelf iets. Geen interesse. Goed, ik vraag naar haar gang van zaken. Niks, geen zin om over te praten als ik naar iets specifieks vraag. Dán wil ik inderdaad zeggen doe even normaal. Of ben ik de enige die het bovenstaande ziet als een niet zo geslaagde afspraak?Ik zie bovenstaande niet zo zeer als een mislukte afspraak, maar meer als een schreeuw om hulp. Echt midden in een gesprek je hoofd begraven in je armen? Ik zou in zo'n geval wel doorvragen en als ze dan zo ongelukkig blijft kijken en niets zegt, een knuffel geven en zeggen dat ze je altijd kan bellen etc als ze een keer wel wil praten.
[...]
Nou kan het zijn dat je me verkeerd begrepen hebt, maar een vriendin in alleen goede tijden vind ik mezelf absoluut niet. Even over het normaal doen: We hebben afgesproken, hoe gaat het bla bla, niks bijzonders. En ze legt haar armen over elkaar op tafel en legt haar gezicht erin. Ik vraag of er iets is, of ze slecht geslapen heeft. Nee, zegt ze. Al goed, dan vertel ik zelf iets. Geen interesse. Goed, ik vraag naar haar gang van zaken. Niks, geen zin om over te praten als ik naar iets specifieks vraag. Dán wil ik inderdaad zeggen doe even normaal. Of ben ik de enige die het bovenstaande ziet als een niet zo geslaagde afspraak?Ik zie bovenstaande niet zo zeer als een mislukte afspraak, maar meer als een schreeuw om hulp. Echt midden in een gesprek je hoofd begraven in je armen? Ik zou in zo'n geval wel doorvragen en als ze dan zo ongelukkig blijft kijken en niets zegt, een knuffel geven en zeggen dat ze je altijd kan bellen etc als ze een keer wel wil praten.
donderdag 14 maart 2013 om 17:28
quote:bloemetje77 schreef op 14 maart 2013 @ 17:04:
Het speelt pas een paar maanden, waar hebben we het over? Misschien is ze wel degelijk depri of even unhappy met iets. Werk of relatie bijvoorbeeld. Misschien heeft ze het ook wel gewoon erg druk. Vaak weten mensen zelf niet goed wat er mis is maar voelt het leven gewoon even kut.
Ik zou een beetje meer geduld hebben met een vriendschap van 10 jaar. Je komt bij mij nu over alsof hrt altijd maar leuk moet zijn en zo niet, dan moet iemand gelijk een verklaring paraat hebben.
Je komt op deze manier niet over als iemand waar ze haar verhaal kwijt kan s ze dat wel zou willen. Wees eens eerlijk, zou je in staat zijn om iemand te steunen als ze echt depressief zou zijn? Zou je dat kunnen begrijpen? Als je al na een paar maande klaagt dat je geen energie krijgt van haar "en van al je andere vrienden wel"... het klinkt nogal weinig geduldig en begripvol van jouw kant. Soms moet je mensen gewoon even laten zijn.Ongeduldig vind ik mezelf niet in deze situatie. Wat betreft het steunen, we hebben elkaar eerder gesteund in moeilijke tijden. Zij mij ook. Dus ja, ik zou haar wel steunen als ze depressief zou zijn, als ik zou weten dat ze depressief zou zijn. Ik kan toch niet aan haar broek gaan hangen, '' ben je depressief? '' Van juli tot nu vind ik persoonlijk niet '' het leven voelt even kut '' Mensen gewoon even laten zijn af en toe, ben ik het absoluut mee eens. Het probleem ontstaat echter wanneer we afspreken ( vooral wanneer dit gebeurt vanuit haar initiatief ) ze dan doet alsof ze er helemaal geen zin in heeft. Als een van ons er geen zin in heeft, dan valt er naar mijn mening moeilijk energie/plezier uit te halen. Voor mij voelt het echter ook niet zo dat we dan afgesproken hebben zodat ik haar kan steunen. Nu komt het er op neer dat ik haar de hele tijd '' even laat zijn '', maarja, tot nu toe wordt het er niet beter op. ( hopelijk ook niet slechter )
Het speelt pas een paar maanden, waar hebben we het over? Misschien is ze wel degelijk depri of even unhappy met iets. Werk of relatie bijvoorbeeld. Misschien heeft ze het ook wel gewoon erg druk. Vaak weten mensen zelf niet goed wat er mis is maar voelt het leven gewoon even kut.
Ik zou een beetje meer geduld hebben met een vriendschap van 10 jaar. Je komt bij mij nu over alsof hrt altijd maar leuk moet zijn en zo niet, dan moet iemand gelijk een verklaring paraat hebben.
Je komt op deze manier niet over als iemand waar ze haar verhaal kwijt kan s ze dat wel zou willen. Wees eens eerlijk, zou je in staat zijn om iemand te steunen als ze echt depressief zou zijn? Zou je dat kunnen begrijpen? Als je al na een paar maande klaagt dat je geen energie krijgt van haar "en van al je andere vrienden wel"... het klinkt nogal weinig geduldig en begripvol van jouw kant. Soms moet je mensen gewoon even laten zijn.Ongeduldig vind ik mezelf niet in deze situatie. Wat betreft het steunen, we hebben elkaar eerder gesteund in moeilijke tijden. Zij mij ook. Dus ja, ik zou haar wel steunen als ze depressief zou zijn, als ik zou weten dat ze depressief zou zijn. Ik kan toch niet aan haar broek gaan hangen, '' ben je depressief? '' Van juli tot nu vind ik persoonlijk niet '' het leven voelt even kut '' Mensen gewoon even laten zijn af en toe, ben ik het absoluut mee eens. Het probleem ontstaat echter wanneer we afspreken ( vooral wanneer dit gebeurt vanuit haar initiatief ) ze dan doet alsof ze er helemaal geen zin in heeft. Als een van ons er geen zin in heeft, dan valt er naar mijn mening moeilijk energie/plezier uit te halen. Voor mij voelt het echter ook niet zo dat we dan afgesproken hebben zodat ik haar kan steunen. Nu komt het er op neer dat ik haar de hele tijd '' even laat zijn '', maarja, tot nu toe wordt het er niet beter op. ( hopelijk ook niet slechter )
donderdag 14 maart 2013 om 17:35
Ik vind, tenzij je echt hondsberoerd bent, met je hoofd op tafel gaan liggen tijdens een afspraak niet zo netjes. Voor mensen boven de 12.
Ik weet niet, ik kan er niet zo goed tegen als mensen zeggen dat er niks is, maar wel bewust allerlei signalen vertonen. Wat is dan de bedoeling, raden? De signalen negeren? Vragen of de ander misschien rechtop kan zitten als je tegen haar praat?
Ik kan me voorstellen dat het moeilijk is. Waarschijnlijk mag ze best tegen je zeggen wat er is (maak ik uit je posts op) maar daar maakt ze geen gebruik van.
Natuurlijk kan dat heel moeilijk zijn, iets ter sprake brengen, maar ze zou desnoods achteraf er op terug kunnen komen. In de trant van: 'ik kon het op dat moment niet zeggen maar dit en dat speelde'.
(Zo heb ik wel eens met iemand afgesproken en er was echt niks aan... maar later vertelde hij dat het met zijn oma even slecht ging en dat hij dat te moeilijk vond om uit te spreken - dat snap ik dan)
Ik weet niet, ik kan er niet zo goed tegen als mensen zeggen dat er niks is, maar wel bewust allerlei signalen vertonen. Wat is dan de bedoeling, raden? De signalen negeren? Vragen of de ander misschien rechtop kan zitten als je tegen haar praat?
Ik kan me voorstellen dat het moeilijk is. Waarschijnlijk mag ze best tegen je zeggen wat er is (maak ik uit je posts op) maar daar maakt ze geen gebruik van.
Natuurlijk kan dat heel moeilijk zijn, iets ter sprake brengen, maar ze zou desnoods achteraf er op terug kunnen komen. In de trant van: 'ik kon het op dat moment niet zeggen maar dit en dat speelde'.
(Zo heb ik wel eens met iemand afgesproken en er was echt niks aan... maar later vertelde hij dat het met zijn oma even slecht ging en dat hij dat te moeilijk vond om uit te spreken - dat snap ik dan)
donderdag 14 maart 2013 om 17:35
quote:borderwalk schreef op 14 maart 2013 @ 17:24:
[...]
Ik zie bovenstaande niet zo zeer als een mislukte afspraak, maar meer als een schreeuw om hulp. Echt midden in een gesprek je hoofd begraven in je armen? Ik zou in zo'n geval wel doorvragen en als ze dan zo ongelukkig blijft kijken en niets zegt, een knuffel geven en zeggen dat ze je altijd kan bellen etc als ze een keer wel wil praten.Ja tuurlijk geef ik aan dat ze me moet bellen als er iets is en ook gewoon tussendoor, zij zegt hetzelfde tegen mij; Uiteindelijk belt ze zelf niet. Als ik bel, is/lijkt ze ongeinteresseerd. Wanneer er uiteindelijk een nieuwe afspraak uit komt, herhaalt zich het bovenstaande of iets vergelijkbaars. Dus ja.. Ik heb haar een maand geleden zelfs een mail met info over depressie gestuurd maar ze zegt dat ze er geen heeft. Ik heb aanvankelijk elke keer zin om met haar af te spreken, maar wanneer de situatie zich maar herhaalt en herhaalt voel ik me uiteindelijk ook weinig energiek.
[...]
Ik zie bovenstaande niet zo zeer als een mislukte afspraak, maar meer als een schreeuw om hulp. Echt midden in een gesprek je hoofd begraven in je armen? Ik zou in zo'n geval wel doorvragen en als ze dan zo ongelukkig blijft kijken en niets zegt, een knuffel geven en zeggen dat ze je altijd kan bellen etc als ze een keer wel wil praten.Ja tuurlijk geef ik aan dat ze me moet bellen als er iets is en ook gewoon tussendoor, zij zegt hetzelfde tegen mij; Uiteindelijk belt ze zelf niet. Als ik bel, is/lijkt ze ongeinteresseerd. Wanneer er uiteindelijk een nieuwe afspraak uit komt, herhaalt zich het bovenstaande of iets vergelijkbaars. Dus ja.. Ik heb haar een maand geleden zelfs een mail met info over depressie gestuurd maar ze zegt dat ze er geen heeft. Ik heb aanvankelijk elke keer zin om met haar af te spreken, maar wanneer de situatie zich maar herhaalt en herhaalt voel ik me uiteindelijk ook weinig energiek.
donderdag 14 maart 2013 om 17:41
quote:Moonlight82 schreef op 14 maart 2013 @ 17:35:
Ik vind, tenzij je echt hondsberoerd bent, met je hoofd op tafel gaan liggen tijdens een afspraak niet zo netjes. Voor mensen boven de 12.
Ik weet niet, ik kan er niet zo goed tegen als mensen zeggen dat er niks is, maar wel bewust allerlei signalen vertonen. Wat is dan de bedoeling, raden? De signalen negeren? Vragen of de ander misschien rechtop kan zitten als je tegen haar praat?
Ik kan me voorstellen dat het moeilijk is. Waarschijnlijk mag ze best tegen je zeggen wat er is (maak ik uit je posts op) maar daar maakt ze geen gebruik van.
Natuurlijk kan dat heel moeilijk zijn, iets ter sprake brengen, maar ze zou desnoods achteraf er op terug kunnen komen. In de trant van: 'ik kon het op dat moment niet zeggen maar dit en dat speelde'.
(Zo heb ik wel eens met iemand afgesproken en er was echt niks aan... maar later vertelde hij dat het met zijn oma even slecht ging en dat hij dat te moeilijk vond om uit te spreken - dat snap ik dan)
Ja, dat bedoel ik nou. Niet alleen maak ik me zorgen en voelt het af en toe alsof ze iets persoonlijks tegen mij heeft; Soms raak ik gewoon geirriteerd. Zoals toen ze dat met die tafel. Alsof ik haar dwong daar te zijn.
Ik vind mezelf absoluut niet ongeduldig in deze situatie. Ik probeer echt te helpen maar raak na afloop gefrustreerd alsof ik een soort recherche zit te spelen, en zonder succes. Ik snap niet zo goed wat ze van me wil. Steun, ok, maar ze zegt dat er niets is terwijl ze tegenstrijdige signalen geeft?
Ja, gewoon zeggen dat je tijdens de afspraak moeilijk iets kon uitspreken, dat zou een hoop ophelderen. We hebben elkaar allebei weleens huilend opgebeld en onze harten uitgestort. Ik kan me niet voorstellen dat ze het opeens niet meer kan?
Ik vind, tenzij je echt hondsberoerd bent, met je hoofd op tafel gaan liggen tijdens een afspraak niet zo netjes. Voor mensen boven de 12.
Ik weet niet, ik kan er niet zo goed tegen als mensen zeggen dat er niks is, maar wel bewust allerlei signalen vertonen. Wat is dan de bedoeling, raden? De signalen negeren? Vragen of de ander misschien rechtop kan zitten als je tegen haar praat?
Ik kan me voorstellen dat het moeilijk is. Waarschijnlijk mag ze best tegen je zeggen wat er is (maak ik uit je posts op) maar daar maakt ze geen gebruik van.
Natuurlijk kan dat heel moeilijk zijn, iets ter sprake brengen, maar ze zou desnoods achteraf er op terug kunnen komen. In de trant van: 'ik kon het op dat moment niet zeggen maar dit en dat speelde'.
(Zo heb ik wel eens met iemand afgesproken en er was echt niks aan... maar later vertelde hij dat het met zijn oma even slecht ging en dat hij dat te moeilijk vond om uit te spreken - dat snap ik dan)
Ja, dat bedoel ik nou. Niet alleen maak ik me zorgen en voelt het af en toe alsof ze iets persoonlijks tegen mij heeft; Soms raak ik gewoon geirriteerd. Zoals toen ze dat met die tafel. Alsof ik haar dwong daar te zijn.
Ik vind mezelf absoluut niet ongeduldig in deze situatie. Ik probeer echt te helpen maar raak na afloop gefrustreerd alsof ik een soort recherche zit te spelen, en zonder succes. Ik snap niet zo goed wat ze van me wil. Steun, ok, maar ze zegt dat er niets is terwijl ze tegenstrijdige signalen geeft?
Ja, gewoon zeggen dat je tijdens de afspraak moeilijk iets kon uitspreken, dat zou een hoop ophelderen. We hebben elkaar allebei weleens huilend opgebeld en onze harten uitgestort. Ik kan me niet voorstellen dat ze het opeens niet meer kan?