Psyche
alle pijlers
Nergens zin in hebben
maandag 18 maart 2013 om 14:51
Hallo,
Toch even mijn verhaaltje kwijt want niemand weet dat ik mij zo voel maar misschien lucht dit toch even op.
Ik voel me de laatste tijd echt waardeloos. Ik heb nergens zin in en vind ook niets leuk. Op mijn werk vind ik het niet leuk, met vrienden/vriendinnen afspreken heb ik eigenlijk ook niet zoveel zin in (maar doe het wel zo nu en dan). Liefst zit ik de hele dag binnen en kom ik de deur niet uit. Doordeweeks moet ik natuurlijk wel naar mijn werk maar ik ga elke dag met tegenzin en ben ook erg stil, heb geen zin in mensen om mij heen. Als ik thuis zit barst ik soms ook in tranen uit omdat ik gewoon niet meer zo goed weet wie ik eigenlijk ben en wat ik wil. Heb vroeger wel het een en ander meegemaakt maar ik ben ook niet zo'n prater, zeker niet met familie, zij hebben ook hun eigen problemen. Met vriendinnen praat ik over bepaalde dingen wel maar word er moe van dat je altijd maar een lach op moet zetten en gezellig moet doen want dan hoor je erbij. Zowieso voel ik er niet veel voor om met hen te bespreken hoe ik mij voel, zij snappen dat toch niet. Bij hun gaat alles voor de wind wonen nota bene nog thuis en hebben het prima op hun werk en doen genoeg leuke dingen. Ik woon al jaren op mezelf en sta er altijd wel een beetje alleen voor. Volgens mij ben ik eigenlijk ook wel iemand die alles opkropt. Weet niet zo goed wat ik hiermee moet en hoe ik mij beter kan gaan voelen...
Herkent iemand dit?
Toch even mijn verhaaltje kwijt want niemand weet dat ik mij zo voel maar misschien lucht dit toch even op.
Ik voel me de laatste tijd echt waardeloos. Ik heb nergens zin in en vind ook niets leuk. Op mijn werk vind ik het niet leuk, met vrienden/vriendinnen afspreken heb ik eigenlijk ook niet zoveel zin in (maar doe het wel zo nu en dan). Liefst zit ik de hele dag binnen en kom ik de deur niet uit. Doordeweeks moet ik natuurlijk wel naar mijn werk maar ik ga elke dag met tegenzin en ben ook erg stil, heb geen zin in mensen om mij heen. Als ik thuis zit barst ik soms ook in tranen uit omdat ik gewoon niet meer zo goed weet wie ik eigenlijk ben en wat ik wil. Heb vroeger wel het een en ander meegemaakt maar ik ben ook niet zo'n prater, zeker niet met familie, zij hebben ook hun eigen problemen. Met vriendinnen praat ik over bepaalde dingen wel maar word er moe van dat je altijd maar een lach op moet zetten en gezellig moet doen want dan hoor je erbij. Zowieso voel ik er niet veel voor om met hen te bespreken hoe ik mij voel, zij snappen dat toch niet. Bij hun gaat alles voor de wind wonen nota bene nog thuis en hebben het prima op hun werk en doen genoeg leuke dingen. Ik woon al jaren op mezelf en sta er altijd wel een beetje alleen voor. Volgens mij ben ik eigenlijk ook wel iemand die alles opkropt. Weet niet zo goed wat ik hiermee moet en hoe ik mij beter kan gaan voelen...
Herkent iemand dit?
maandag 18 maart 2013 om 15:09
Jou verhaal is mijn verhaal! Ik herken het helemaal. Zelf zit ik inmiddels in therapie, om meerdere redenen. Dat helpt steeds meer.
In tegenstelling tot jou ben ik wel een prater, ik heb ook vriendinnen die thuis wonen en het vele malen makkelijker hebben dan ik, maar dat wil niet zeggen dat zij jou problemen niet kunnen begrijpen. Ik zou toch eens proberen jezelf wat meer open te stellen bij je vriendinnen, baat het niet dan schaadt het niet, toch?
Daarnaast blijf ik wel alle dingen doen mbt sociale activiteiten, maar zodra dat even niet hoeft zit ik ook meteen binnen. Dat is ook nier erg, dit is gewoon een fase in je leven waar je een doorheen moet, dus af en toe binnen blijven moet je mijn inziens dus gewoon toestaan. Maar niet teveel natuurlijk!
Sterkte iniedergeval!
In tegenstelling tot jou ben ik wel een prater, ik heb ook vriendinnen die thuis wonen en het vele malen makkelijker hebben dan ik, maar dat wil niet zeggen dat zij jou problemen niet kunnen begrijpen. Ik zou toch eens proberen jezelf wat meer open te stellen bij je vriendinnen, baat het niet dan schaadt het niet, toch?
Daarnaast blijf ik wel alle dingen doen mbt sociale activiteiten, maar zodra dat even niet hoeft zit ik ook meteen binnen. Dat is ook nier erg, dit is gewoon een fase in je leven waar je een doorheen moet, dus af en toe binnen blijven moet je mijn inziens dus gewoon toestaan. Maar niet teveel natuurlijk!
Sterkte iniedergeval!
maandag 18 maart 2013 om 15:09
Klinkt idd als een depressie. Juist bij niet praten jarenlang stapelt het allemaal maar op en het blijft liggen rommelen. Daar krijg je makkelijk een depressie van. Naar de huisarts en iig een psych oid regelen, ik denk dat echt en eerlijk praten je al veel goed zou kunnen doen. En weet je zeker dat je er niet met een vriendin over kunt praten? Onderschat mensen niet te snel, er kunnen altijd fijne verrassingen tussen zitten .
maandag 18 maart 2013 om 15:16
quote:chanel123 schreef op 18 maart 2013 @ 14:51:
Hallo,
Toch even mijn verhaaltje kwijt want niemand weet dat ik mij zo voel maar misschien lucht dit toch even op.
Ik voel me de laatste tijd echt waardeloos. Ik heb nergens zin in en vind ook niets leuk. Op mijn werk vind ik het niet leuk, met vrienden/vriendinnen afspreken heb ik eigenlijk ook niet zoveel zin in (maar doe het wel zo nu en dan). Liefst zit ik de hele dag binnen en kom ik de deur niet uit. Doordeweeks moet ik natuurlijk wel naar mijn werk maar ik ga elke dag met tegenzin en ben ook erg stil, heb geen zin in mensen om mij heen. Als ik thuis zit barst ik soms ook in tranen uit omdat ik gewoon niet meer zo goed weet wie ik eigenlijk ben en wat ik wil. Heb vroeger wel het een en ander meegemaakt maar ik ben ook niet zo'n prater, zeker niet met familie, zij hebben ook hun eigen problemen. Met vriendinnen praat ik over bepaalde dingen wel maar word er moe van dat je altijd maar een lach op moet zetten en gezellig moet doen want dan hoor je erbij. Zowieso voel ik er niet veel voor om met hen te bespreken hoe ik mij voel, zij snappen dat toch niet. Bij hun gaat alles voor de wind wonen nota bene nog thuis en hebben het prima op hun werk en doen genoeg leuke dingen. Ik woon al jaren op mezelf en sta er altijd wel een beetje alleen voor. Volgens mij ben ik eigenlijk ook wel iemand die alles opkropt. Weet niet zo goed wat ik hiermee moet en hoe ik mij beter kan gaan voelen...
Herkent iemand dit?
Wat een onzin zeg... Het zijn toch je vriendinnen? Wie anders zou je moeten begrijpen? Dus omdat zij niet dezelfde problemen of ervaringen hebben die jij hebt kunnen ze geen luisterend oor bieden?
Jij diskwalificeert ze al voor je ooit wat gezegd hebt tegen ze..
Probeer het eens, wellicht zul je verbaasd staan!
Hallo,
Toch even mijn verhaaltje kwijt want niemand weet dat ik mij zo voel maar misschien lucht dit toch even op.
Ik voel me de laatste tijd echt waardeloos. Ik heb nergens zin in en vind ook niets leuk. Op mijn werk vind ik het niet leuk, met vrienden/vriendinnen afspreken heb ik eigenlijk ook niet zoveel zin in (maar doe het wel zo nu en dan). Liefst zit ik de hele dag binnen en kom ik de deur niet uit. Doordeweeks moet ik natuurlijk wel naar mijn werk maar ik ga elke dag met tegenzin en ben ook erg stil, heb geen zin in mensen om mij heen. Als ik thuis zit barst ik soms ook in tranen uit omdat ik gewoon niet meer zo goed weet wie ik eigenlijk ben en wat ik wil. Heb vroeger wel het een en ander meegemaakt maar ik ben ook niet zo'n prater, zeker niet met familie, zij hebben ook hun eigen problemen. Met vriendinnen praat ik over bepaalde dingen wel maar word er moe van dat je altijd maar een lach op moet zetten en gezellig moet doen want dan hoor je erbij. Zowieso voel ik er niet veel voor om met hen te bespreken hoe ik mij voel, zij snappen dat toch niet. Bij hun gaat alles voor de wind wonen nota bene nog thuis en hebben het prima op hun werk en doen genoeg leuke dingen. Ik woon al jaren op mezelf en sta er altijd wel een beetje alleen voor. Volgens mij ben ik eigenlijk ook wel iemand die alles opkropt. Weet niet zo goed wat ik hiermee moet en hoe ik mij beter kan gaan voelen...
Herkent iemand dit?
Wat een onzin zeg... Het zijn toch je vriendinnen? Wie anders zou je moeten begrijpen? Dus omdat zij niet dezelfde problemen of ervaringen hebben die jij hebt kunnen ze geen luisterend oor bieden?
Jij diskwalificeert ze al voor je ooit wat gezegd hebt tegen ze..
Probeer het eens, wellicht zul je verbaasd staan!
maandag 18 maart 2013 om 17:45
Het is goed dat je in ieder geval op een forum zegt dat je iets dwars zit. Jij zit nu even geestelijk vast, dat is een normaal menselijk proces, IEDEREEN kan hier last van hebben.
Nu jij zelf geconstateerd heb dat je vast zit, moet je afvragen hoe je nu verder moet gaan. Erkenning is de eerste stap. Nu moet je graven in je ziel om te ontdekken waar het eigenlijk fout is gegaan, hierbij moet je eerlijk tegenover jezelf zijn. Ergens is er iets fout gegaan en dat heb jij heel diep weggestopt in jezelf, dat jij het wegstopt en het negeert, wil niet zeggen dat het niet bestaat. Pak het probleem bij de wortels aan. Mocht het echter zo zijn dat het probleem zelf niet op te lossen is, erken het probleem dan en probeer het probleem te verwerken. Verwerken is iets anders wegstoppen.
Jij kan naar een huisarts gaan, mocht je dat niet willen doen, dan kan je bij jezelf te raden gaan waar het fout is gegaan....
Succes meid!
Nu jij zelf geconstateerd heb dat je vast zit, moet je afvragen hoe je nu verder moet gaan. Erkenning is de eerste stap. Nu moet je graven in je ziel om te ontdekken waar het eigenlijk fout is gegaan, hierbij moet je eerlijk tegenover jezelf zijn. Ergens is er iets fout gegaan en dat heb jij heel diep weggestopt in jezelf, dat jij het wegstopt en het negeert, wil niet zeggen dat het niet bestaat. Pak het probleem bij de wortels aan. Mocht het echter zo zijn dat het probleem zelf niet op te lossen is, erken het probleem dan en probeer het probleem te verwerken. Verwerken is iets anders wegstoppen.
Jij kan naar een huisarts gaan, mocht je dat niet willen doen, dan kan je bij jezelf te raden gaan waar het fout is gegaan....
Succes meid!