Psyche
alle pijlers
Shit, ik heb een kind...
dinsdag 26 maart 2013 om 09:14
Lang lang lang getwijfeld of ik dit wel of niet wilde plaatsen, maar na weer een ochtend vreselijk wanhopig wakker worden heb ik besloten dat ik het kwijt wil. Ik heb een nieuwe nick aangemaakt, want ik heb geen zin in herkenning. Met mijn oude nick post ik teveel herkenbare dingen ben ik bang.
Eerst maar even wat achtergrondinformatie:
Ik heb dus een kind. Een heerlijk kind van 10 maanden. Ik had me het moederschap zwaar voorgesteld, met weinig slaap, een huilende baby en geen tijd meer voor jezelf en je relatie. Nu heb ik een kind dat veel en lang slaapt, vrijwel nooit huilt en gezond en tevreden is. Ze is lief en sociaal, kan zich goed vermaken in haar eentje. Dus tot zover, ik bof ontzettend!
Helaas kreeg ik wel 3 maanden na de bevalling een postnatale depressie met verschrikkelijke angstklachten. Ik heb mijn dochter wel altijd kunnen verzorgen en ook nooit nare gevoelens richting haar gehad. Het gaat gelukkig nu weer de goede kant op met mij, ook al heb ik nog wel m'n slechte dagen.
En wat is nu dus het probleem?
De laatste weken vind ik het een vreselijke opgave om voor mijn dochter te zorgen. Ik heb behoefte om alleen te zijn, te kunnen doen en laten wat ik wil, hele dagen weg of hele dagen in bed liggen. Ze voelt als een blok aan mijn been.
Als ik 's ochtends wakker word denk ik, nee niet weer een dag zorgen, zorgen, zorgen.
Ik begin de dag vaak huilend en laat dochter dan ook langer in bed liggen dan nodig. Ook 's middags laat ik haar vaak nog even liggen zodat ik gewoon nog even niet op hoef te staan, nog even niet die luier hoef te verschonen en een boterham hoef te maken. Ik voel me schuldig dat ik dit denk en doe. Ze is zo vreselijk lief en huilt niet eens, al laat ik haar nog een half uur in bed liggen terwijl ze al lang wakker is. Ze vermaakt zich door te spelen met haar knuffels en lijkt het dus niet eens zo erg te vinden..
En toch geniet ik ook heel erg van haar, als ze schaterlacht, of zich zo concentreert op haar speelgoed of weer nieuwe geluidjes maakt en nieuwe dingen kan. En vaak barst ik bijna uit elkaar van trots als ik naar haar kijk.
Ik werk 2 dagen, meer kan helaas niet icm chronische ziekte. Op die dagen voel ik me prima. Ik heb een goede dag vol energie en ga vrolijk weer naar huis, want ik heb mijn dochter dan ook gemist en ben blij haar weer te zien. Maar de dagen waarop ik thuis ben, die zijn bijna niet door te komen. Terwijl ik toch echt probeer die dagen te vullen met afspraken, wandelen, winkelen, huishouden etc. En soms heb ik helaas totaal geen energie om ook maar iets te ondernemen. Wat ik ook probeer met die dagen, iedere ochtend word ik wakker met het idee; shit.. ik heb een kind om voor te zorgen. Ik ben weer de hele dag bezig met luiers, speelgoed, flesjes, hapjes etc etc. Ik heb er geen last van in het weekend, als mijn man ook thuis is, dan geniet ik van de tijd die we met z'n 3en hebben. Jammer genoeg hebben we geen vrienden en familie in de buurt die af en toe kunnen oppassen, zodat ik een middagje weg kan ofzo. Iedereen werkt fulltime of woont te ver weg.
Ik verlang zo ontzettend terug naar de tijd dat ik geen kind had... Zonder die verantwoordelijkheid. Maar zou ik haar willen inruilen voor een leven zonder? Nee absoluut niet. Ik hou van haar meer dan van wie dan ook.
Wat is dit dan toch? Waarom gaan m'n gedachten zo met me aan de haal? Wie heeft hier iets zinnigs op te zeggen of wellicht ervaring of desnoods een schop onder m'n kont.
Dit is al besproken met huisarts en GGZ (behandeling inmiddels afgerond) maar daar wordt gezegd, hoort bij postnatale depressie. Hoe kan het dan dat ik me steeds beter en energieker lijk te voelen, behalve op de dagen dat ik alleen thuis ben met haar?
Eerst maar even wat achtergrondinformatie:
Ik heb dus een kind. Een heerlijk kind van 10 maanden. Ik had me het moederschap zwaar voorgesteld, met weinig slaap, een huilende baby en geen tijd meer voor jezelf en je relatie. Nu heb ik een kind dat veel en lang slaapt, vrijwel nooit huilt en gezond en tevreden is. Ze is lief en sociaal, kan zich goed vermaken in haar eentje. Dus tot zover, ik bof ontzettend!
Helaas kreeg ik wel 3 maanden na de bevalling een postnatale depressie met verschrikkelijke angstklachten. Ik heb mijn dochter wel altijd kunnen verzorgen en ook nooit nare gevoelens richting haar gehad. Het gaat gelukkig nu weer de goede kant op met mij, ook al heb ik nog wel m'n slechte dagen.
En wat is nu dus het probleem?
De laatste weken vind ik het een vreselijke opgave om voor mijn dochter te zorgen. Ik heb behoefte om alleen te zijn, te kunnen doen en laten wat ik wil, hele dagen weg of hele dagen in bed liggen. Ze voelt als een blok aan mijn been.
Als ik 's ochtends wakker word denk ik, nee niet weer een dag zorgen, zorgen, zorgen.
Ik begin de dag vaak huilend en laat dochter dan ook langer in bed liggen dan nodig. Ook 's middags laat ik haar vaak nog even liggen zodat ik gewoon nog even niet op hoef te staan, nog even niet die luier hoef te verschonen en een boterham hoef te maken. Ik voel me schuldig dat ik dit denk en doe. Ze is zo vreselijk lief en huilt niet eens, al laat ik haar nog een half uur in bed liggen terwijl ze al lang wakker is. Ze vermaakt zich door te spelen met haar knuffels en lijkt het dus niet eens zo erg te vinden..
En toch geniet ik ook heel erg van haar, als ze schaterlacht, of zich zo concentreert op haar speelgoed of weer nieuwe geluidjes maakt en nieuwe dingen kan. En vaak barst ik bijna uit elkaar van trots als ik naar haar kijk.
Ik werk 2 dagen, meer kan helaas niet icm chronische ziekte. Op die dagen voel ik me prima. Ik heb een goede dag vol energie en ga vrolijk weer naar huis, want ik heb mijn dochter dan ook gemist en ben blij haar weer te zien. Maar de dagen waarop ik thuis ben, die zijn bijna niet door te komen. Terwijl ik toch echt probeer die dagen te vullen met afspraken, wandelen, winkelen, huishouden etc. En soms heb ik helaas totaal geen energie om ook maar iets te ondernemen. Wat ik ook probeer met die dagen, iedere ochtend word ik wakker met het idee; shit.. ik heb een kind om voor te zorgen. Ik ben weer de hele dag bezig met luiers, speelgoed, flesjes, hapjes etc etc. Ik heb er geen last van in het weekend, als mijn man ook thuis is, dan geniet ik van de tijd die we met z'n 3en hebben. Jammer genoeg hebben we geen vrienden en familie in de buurt die af en toe kunnen oppassen, zodat ik een middagje weg kan ofzo. Iedereen werkt fulltime of woont te ver weg.
Ik verlang zo ontzettend terug naar de tijd dat ik geen kind had... Zonder die verantwoordelijkheid. Maar zou ik haar willen inruilen voor een leven zonder? Nee absoluut niet. Ik hou van haar meer dan van wie dan ook.
Wat is dit dan toch? Waarom gaan m'n gedachten zo met me aan de haal? Wie heeft hier iets zinnigs op te zeggen of wellicht ervaring of desnoods een schop onder m'n kont.
Dit is al besproken met huisarts en GGZ (behandeling inmiddels afgerond) maar daar wordt gezegd, hoort bij postnatale depressie. Hoe kan het dan dat ik me steeds beter en energieker lijk te voelen, behalve op de dagen dat ik alleen thuis ben met haar?
dinsdag 26 maart 2013 om 12:45
Hanoja.. en schaam je niet om medicatie te gebruiken. Zie het als iemand die suikerziekte heeft en elke dag insuline moet spuiten.
Wij hebben tijdelijk een stofje nodig in onze hersenen om te kunnen functioneren. PPD is tijdelijk , suikerziekte is levenslang dus t heeft bij ons voordeel die medicatie wij mogen er ooi tmee stoppen. (suikerziekte is natuurlijk hardstikke vervelend maar er valt mee te leven dus ook al moet je je levenlang AD slikken omdat je dat stofje te kort hebt dan is dat ook geen ramp !)
Wij hebben tijdelijk een stofje nodig in onze hersenen om te kunnen functioneren. PPD is tijdelijk , suikerziekte is levenslang dus t heeft bij ons voordeel die medicatie wij mogen er ooi tmee stoppen. (suikerziekte is natuurlijk hardstikke vervelend maar er valt mee te leven dus ook al moet je je levenlang AD slikken omdat je dat stofje te kort hebt dan is dat ook geen ramp !)
dinsdag 26 maart 2013 om 12:59
Wat goed van je Zespri, je klinkt heel sterk. Het is niet zozeer dat ik me schaam om met medicatie te beginnen, maar ik ben wel bang voor de bijwerkingen. Vooral omdat ik juist het gevoel heb dat het beter gaat. Oké, zo tegen een dag met dochter opzien is natuurlijk niet normaal.. Maar zodra het een uurtje of 2/3 is denk ik bij mezelf, we zijn al een eind op weg en het gaat eigenlijk wel. De ochtenden, met nog een lange dag voor de boeg, vind ik het zwaarst.
Ik maak iedere avond een lijstje met wat ik de volgende dag wil/ moet doen. Helaas heb ik toch vaak geen zin of doe uiteindelijk maar 1of 2 dingetjes. Zo zit ik nu al de hele ochtend tegen het stofzuigen op te kijken... Ik weet dat ik gewoon moet opstaan en doen. Dus ik vind het heel knap dat jij gewoon iedere dag de dingen doet die je bedacht heb voor jezelf!
Ik maak iedere avond een lijstje met wat ik de volgende dag wil/ moet doen. Helaas heb ik toch vaak geen zin of doe uiteindelijk maar 1of 2 dingetjes. Zo zit ik nu al de hele ochtend tegen het stofzuigen op te kijken... Ik weet dat ik gewoon moet opstaan en doen. Dus ik vind het heel knap dat jij gewoon iedere dag de dingen doet die je bedacht heb voor jezelf!
dinsdag 26 maart 2013 om 13:01
quote:schouderklopje schreef op 26 maart 2013 @ 12:37:
Volgens mij hoort dit bij een ppd. Ik herken het ten minste absoluut. Behalve dat ik daarnaast ook nog eens moeilijk kon genieten van dochter. Het was bijna allemaal zwaar en shit. Sterker nog, als ik mijn dochter had weggebracht naar bijvoorbeeld kinderdagverblijf, ging ik met lood in mijn schoenen aan het eind van de dag haar ophalen. Zo zwaar zag ik er tegenop. Het voelde als een opluchting om "van haar af te zijn" met bijbehorende schuldgevoelens, met een donkere last die boven me zweefde, omdat ik wist dat ik haar aan het eind van de dag dus weer terug kreeg.
En ja, ik hield vreselijk veel van haar, maar Brrr, wat vond ik het enorm zwaar.
Pas na medicatie ging het wat beter, dus ik heb zo de eerste twee jaar van dochters leven rondgelopen en de dagen uitgezeten.Jeetje, 2 jaar. Wat heftig! Gelukkig dat je je nu weer beter voelt. Sloeg de medicatie snel aan?
Volgens mij hoort dit bij een ppd. Ik herken het ten minste absoluut. Behalve dat ik daarnaast ook nog eens moeilijk kon genieten van dochter. Het was bijna allemaal zwaar en shit. Sterker nog, als ik mijn dochter had weggebracht naar bijvoorbeeld kinderdagverblijf, ging ik met lood in mijn schoenen aan het eind van de dag haar ophalen. Zo zwaar zag ik er tegenop. Het voelde als een opluchting om "van haar af te zijn" met bijbehorende schuldgevoelens, met een donkere last die boven me zweefde, omdat ik wist dat ik haar aan het eind van de dag dus weer terug kreeg.
En ja, ik hield vreselijk veel van haar, maar Brrr, wat vond ik het enorm zwaar.
Pas na medicatie ging het wat beter, dus ik heb zo de eerste twee jaar van dochters leven rondgelopen en de dagen uitgezeten.Jeetje, 2 jaar. Wat heftig! Gelukkig dat je je nu weer beter voelt. Sloeg de medicatie snel aan?
dinsdag 26 maart 2013 om 13:36
Hanoja.. zo makkelijk is dat voo rmij ook niet hoor. Maar er zijn gewoon paar dingen die ik moet doen op een dag.
En daar probeer ik mij aan te houden en mezelf te belonen als ik t gedaan heb. Bv.. Stofzuigen en dan mag ik ff op FB kijken , even de was opvouwen en dan ga ik ff op viva forum kijken.
Kortom je gaat NU stofzuigen en je komt over 10min pas weer reageren haha.. En ik speel rummikub en bubble witch via FB dus wanneer ik iets gedaan heb mag ik mijzelf belonen door een spelletje te doen. Zo heb ik net de hond uitgelaten en 2 vuilniszakken naar de container gebracht en nu mag ik ff viva forummen.. Het zijn kleine en vooral onnozele dingen maar einde van de dag heb ik die kleine dingen de niet leuke dingen en ook de wel leuke dingen maar weer mooi gefixt !!!
En niet kijken naar wat je allemaal NIET gedaan hebt maar kijiken naar wat je WEL hebt gedaan.
Wanneer ik Ritalin krijg begin april en deze niet werken voor mij , dan wil ik graag terug nar de Lexapro. En dan zal ik t niet slapen en dik worden op de koop toe nemen. (dan maakt mij dat ook niet uit , want als ik mij daardoor geestelijk beter ga voelen GRAAAAHAAAGGG !!!)
En vergeet niet ... doordat je de hh taken hebt gedaan (paar dingen dan) heb je meer tijd voor je dochter , ik houd mijzelf maar voor (soort van schuldgevoel hoor !!) dat dochter t merkt dat ik PPD heb en dat ik haar af en toe te kort doe en dat ga ik dan compenseren door snel wat hh taken te doen en zodra ze straks wakker is ik samen met haar ga kleuren o.d.
En daar probeer ik mij aan te houden en mezelf te belonen als ik t gedaan heb. Bv.. Stofzuigen en dan mag ik ff op FB kijken , even de was opvouwen en dan ga ik ff op viva forum kijken.
Kortom je gaat NU stofzuigen en je komt over 10min pas weer reageren haha.. En ik speel rummikub en bubble witch via FB dus wanneer ik iets gedaan heb mag ik mijzelf belonen door een spelletje te doen. Zo heb ik net de hond uitgelaten en 2 vuilniszakken naar de container gebracht en nu mag ik ff viva forummen.. Het zijn kleine en vooral onnozele dingen maar einde van de dag heb ik die kleine dingen de niet leuke dingen en ook de wel leuke dingen maar weer mooi gefixt !!!
En niet kijken naar wat je allemaal NIET gedaan hebt maar kijiken naar wat je WEL hebt gedaan.
Wanneer ik Ritalin krijg begin april en deze niet werken voor mij , dan wil ik graag terug nar de Lexapro. En dan zal ik t niet slapen en dik worden op de koop toe nemen. (dan maakt mij dat ook niet uit , want als ik mij daardoor geestelijk beter ga voelen GRAAAAHAAAGGG !!!)
En vergeet niet ... doordat je de hh taken hebt gedaan (paar dingen dan) heb je meer tijd voor je dochter , ik houd mijzelf maar voor (soort van schuldgevoel hoor !!) dat dochter t merkt dat ik PPD heb en dat ik haar af en toe te kort doe en dat ga ik dan compenseren door snel wat hh taken te doen en zodra ze straks wakker is ik samen met haar ga kleuren o.d.
dinsdag 26 maart 2013 om 13:38
Ja, de medicatie sloeg vrij snel aan. Met 2 a 3 weken dacht ik al dat het leven lichter werd. Had alleen nog niet het idee dat het kon (zou minimaal 6 weken moeten duren), dus misschien ook wel placebo effect hoor ; )
Maar ik merkte een duidelijk verschil. Dochter was ruim 2 jaar, toen ik voor het eerst een dag had waarbij ik kon genieten van haar. Toen slikte ik de medicatie dus een maandje of twee. Er kwam een andere wereld onder de medicatie vandaan. Inmiddels ben ik wel weer gestabiliseerd van de high gevoelens en is het allemaal normaler geworden. Maar ik wist echt niet dat er nog een andere wereld bestond waarbij je je niet de dagen door hoeft te worstelen en standje overleven niet de 'normaal' stand is.
Overigens heb ik een sociaal medische indicatie gekregen voor dochter voor kinderopvang. Dat is van de gemeente uit, als werk niet (genoeg) is om je kind naar de kinderopvang te kunnen brengen. Daarvoor moet je wel door de mallemolen om te kijken of je ervoor in aanmerking komt. Maar mijn psychische toestand maakte het iig mogelijk (godzijdank, ik geloof echt wel eens dat dat voor ons het verschil heeft gemaakt tussen zonder ongelukken de kleutertijd van dochter door hebben kunnen komen. Hoe erg ook om dat te zeggen).
Maar ik merkte een duidelijk verschil. Dochter was ruim 2 jaar, toen ik voor het eerst een dag had waarbij ik kon genieten van haar. Toen slikte ik de medicatie dus een maandje of twee. Er kwam een andere wereld onder de medicatie vandaan. Inmiddels ben ik wel weer gestabiliseerd van de high gevoelens en is het allemaal normaler geworden. Maar ik wist echt niet dat er nog een andere wereld bestond waarbij je je niet de dagen door hoeft te worstelen en standje overleven niet de 'normaal' stand is.
Overigens heb ik een sociaal medische indicatie gekregen voor dochter voor kinderopvang. Dat is van de gemeente uit, als werk niet (genoeg) is om je kind naar de kinderopvang te kunnen brengen. Daarvoor moet je wel door de mallemolen om te kijken of je ervoor in aanmerking komt. Maar mijn psychische toestand maakte het iig mogelijk (godzijdank, ik geloof echt wel eens dat dat voor ons het verschil heeft gemaakt tussen zonder ongelukken de kleutertijd van dochter door hebben kunnen komen. Hoe erg ook om dat te zeggen).
dinsdag 26 maart 2013 om 13:44
Zespri, waarom Ritalin? Dat is toch voor adhd? Ik slik zelf citalopram en dat bevalt uitstekend. Ben er wel iets dikker door geworden en bij mij is het nadeel juist dat ik er enorm slaperig van word. Ik slaap minimaal 12 uur per nacht. Dat betekend dus korte dagen.
Mijn man die ook AD slikt (wat voor familie is dat haha) heeft net als jij last van niet kunnen slapen. Dit was met de ... *bennaamkwijt* en nu heeft hij prozac. Nu wil hij dus overstappen op citalopram in de hoop dat hij net als ik kan slapen.
Mijn man die ook AD slikt (wat voor familie is dat haha) heeft net als jij last van niet kunnen slapen. Dit was met de ... *bennaamkwijt* en nu heeft hij prozac. Nu wil hij dus overstappen op citalopram in de hoop dat hij net als ik kan slapen.
dinsdag 26 maart 2013 om 13:51
Schouderklopje.. ik ben vroeger gediagnotiseerd met ADHD. Toen ook Ritalin geslikt als 8jr tot 13ejr. Daarna heb ik een lang leve de lol leventje geleid. En eigenlijk nooit echt last gehhad van mijn ADHD. Als 13jarige gestopt met Ritalin want vond t niet meer nodig (lekkere dwarse puber)
Heb tot mijn bevalling eigenlijk nooit last gehad van de ADHD , of ik kon er gewoon mee dealen. Psych denkt dat door de zwangerschap en de heftige bevalling en de tijd er na mijn ADHD toch enorm de kop is opgestoken en ik daardoor in een depressie ben beland. En dat dat deels PPD is maar ook deels weg komt bij mijn ADHD. En omdat de Lexapro in korte tijd zoveel bijwerkingen geeft bij mij , wil hij Ritalin toch proberen bij mij. Als dat niet werkt en helpt dan heb ik toegezegd om weer Lexapro (of evt andere AD ) te gaan gebruiken. Dan zal de bijwerkingen er bij moeten nemen. En heel erg vind ik dat dan ook niet , maar eerst Ritalin proberen bij mij , misschien heeft dat meer effect bij mij gezien mijn geschiedenis.
Heb tot mijn bevalling eigenlijk nooit last gehad van de ADHD , of ik kon er gewoon mee dealen. Psych denkt dat door de zwangerschap en de heftige bevalling en de tijd er na mijn ADHD toch enorm de kop is opgestoken en ik daardoor in een depressie ben beland. En dat dat deels PPD is maar ook deels weg komt bij mijn ADHD. En omdat de Lexapro in korte tijd zoveel bijwerkingen geeft bij mij , wil hij Ritalin toch proberen bij mij. Als dat niet werkt en helpt dan heb ik toegezegd om weer Lexapro (of evt andere AD ) te gaan gebruiken. Dan zal de bijwerkingen er bij moeten nemen. En heel erg vind ik dat dan ook niet , maar eerst Ritalin proberen bij mij , misschien heeft dat meer effect bij mij gezien mijn geschiedenis.
dinsdag 26 maart 2013 om 13:58
Hanoja.. ik schrijf elke dag op een kladblok 2 punten die goed gingen en 2 punten die minder goed gingen die dag. En mijn gevoelens , kut klote geirriteerd maar ook toen en toen was ik even happy of blij (bv omdat dochter mama riep omdat ze haar schoen niet uitkreeg o.d.)
Dat is ook een leuke eyeopener, daardoor merkte ik dat ik een week VOOR mijn menstruatie door t plafond vloog. Die week zorg ik er nu voor dat Dochter iets vaker bij oma of gastouder is. En partner zorgt in die week dat hij thuis is s avonds en minder afspreekt dan in andere weken.
Dat is ook een leuke eyeopener, daardoor merkte ik dat ik een week VOOR mijn menstruatie door t plafond vloog. Die week zorg ik er nu voor dat Dochter iets vaker bij oma of gastouder is. En partner zorgt in die week dat hij thuis is s avonds en minder afspreekt dan in andere weken.
dinsdag 26 maart 2013 om 14:04
Eldia.. Ik had voor mijn zwangerschap nooit last gehad van PMS. Vind het dan ook zwaar klote dat ik tegenwoordig tegen t plafond zit een week voor mijn menstruatie.. dat er vrouwen jaren lang last hebben van PMS wuifde ik altijd beetje weg.. Onnozel gedoe dacht ik , nu weet ik inmiddels beter. Echt niet grappig te noemen ! Ik ben een heks , bitch feeks en alle andere niet leuke benamingen voor vrouwen haha
dinsdag 26 maart 2013 om 15:15
Nog niet stof gezogen/gestofzuigd.. Erg he?!
Ik had dochter op bed gelegd en ben zelf ook in slaap gevallen.. Zonder dat ik het doorhad eigenlijk. Nu voel ik me wat beter, het einde van de dag komt in zicht en ben redelijk uitgerust. Nu ga ik de stofzuiger pakken en daarna even wat eten met dochter en dan nog dweilen. Daarna kom ik weer even op jullie berichtjes reageren. Zit nu mobiel en dat werkt voor geen meter.....
Ik had dochter op bed gelegd en ben zelf ook in slaap gevallen.. Zonder dat ik het doorhad eigenlijk. Nu voel ik me wat beter, het einde van de dag komt in zicht en ben redelijk uitgerust. Nu ga ik de stofzuiger pakken en daarna even wat eten met dochter en dan nog dweilen. Daarna kom ik weer even op jullie berichtjes reageren. Zit nu mobiel en dat werkt voor geen meter.....
dinsdag 26 maart 2013 om 15:51
Weliswaar alleen nog maar de bovenverdieping gedaan, maar toch, ik ben blij dat ik het gedaan heb!
Wat fijn zeg, schouderklopje, dat de medicatie zo snel aansloeg.
Mijn angst is ook wel dat ik eerst verschillende ad moet gebruiken voordat er eindelijk wat aanslaat. Brrr....
Ik heb toevallig vanmorgen het een en ander gelezen over kinderopvang op sociaal medische indicatie. Goed dat dat bestaat. Ik begin er ook steeds een beetje meer van overtuigd te raken dat het goed voor mij zou zijn al ik dochter nog een dag of eventueel 2 ochtenden ofzo weg kan brengen. Wellicht toch maar wat regelen met mijn ouders. Misschien kunnen ze om en om een dagje vrij nemen de komende tijd. Pffff vind dat wel lastig om te vragen hoor. Ik wil zo graag altijd alles alleen kunnen.
Zespri, ik ga ook eens wat dingen opschrijven iedere dag. Ik ben altijd maar zo'n binnenvetter. Gewoon 's avonds even opschrijven hoe m'n dag was oid
Wat fijn zeg, schouderklopje, dat de medicatie zo snel aansloeg.
Mijn angst is ook wel dat ik eerst verschillende ad moet gebruiken voordat er eindelijk wat aanslaat. Brrr....
Ik heb toevallig vanmorgen het een en ander gelezen over kinderopvang op sociaal medische indicatie. Goed dat dat bestaat. Ik begin er ook steeds een beetje meer van overtuigd te raken dat het goed voor mij zou zijn al ik dochter nog een dag of eventueel 2 ochtenden ofzo weg kan brengen. Wellicht toch maar wat regelen met mijn ouders. Misschien kunnen ze om en om een dagje vrij nemen de komende tijd. Pffff vind dat wel lastig om te vragen hoor. Ik wil zo graag altijd alles alleen kunnen.
Zespri, ik ga ook eens wat dingen opschrijven iedere dag. Ik ben altijd maar zo'n binnenvetter. Gewoon 's avonds even opschrijven hoe m'n dag was oid
dinsdag 26 maart 2013 om 15:55
En wat betreft PMS. Ik had er nooitl ast van, maar nu.... Vreselijk! Ten eerste lig ik krom van de pijn en ten tweede ben ik geestelijk een zo mogelijk nog groter wrak. Ik ben constant gespannen en voel me opgejaagd. En huilen, de hele dag door. Terwijl ik gewoon aan de pil ben. Je zou zeggen dat dat dan niet zou kunnen. Ik slik hem volgende maand in ieder geval door. Wat een drama
woensdag 27 maart 2013 om 11:59
Hanoja.. t schijnt dat t door de horrormonen sterker kan worden..
Waar ik af en toe wel moeite mee heb is dat vele moeders zonder moeite hun bed uit komen en om 10uur al op de fiets zitten met hun kind naar een koffiedate met een vriendin o.d.
Ik krijg t nog steeds niet voor elkaar , tijdens de medicatie ging t wat beter.. Maar die energie die vele moeders hebben (of t is uiterlijke schijn ???) die heb ik gewoon (nog) niet. En tja dan komt dat rot schuldgevoel weer om de hoek kijken richting dochter dat ik haar te kort doe geen leuke moeder ben etc..
Elke dag zeg ik tegen mijzelf... morgen is weer een dagje dichterbij *genezing*
Waar ik af en toe wel moeite mee heb is dat vele moeders zonder moeite hun bed uit komen en om 10uur al op de fiets zitten met hun kind naar een koffiedate met een vriendin o.d.
Ik krijg t nog steeds niet voor elkaar , tijdens de medicatie ging t wat beter.. Maar die energie die vele moeders hebben (of t is uiterlijke schijn ???) die heb ik gewoon (nog) niet. En tja dan komt dat rot schuldgevoel weer om de hoek kijken richting dochter dat ik haar te kort doe geen leuke moeder ben etc..
Elke dag zeg ik tegen mijzelf... morgen is weer een dagje dichterbij *genezing*
woensdag 27 maart 2013 om 14:55
Onderschat je niet je fysieke beperkingen?
Voordat je dochter geboren werd, werkte je parttime (als ik het goed gelezen heb). De dagen dat je vrij was, kon je bijkomen en evt wat in het huishouden doen. En als je er toe in staat was, iets voor jezelf ondernemen.
Nu heb je op die dagen de volledige zorg voor een 10 maanden oude baby. Fysiek minder inspannend dan de eerste maanden, maar ondertussen mentaal een enorme verantwoordelijkheid, want je moet er wel zijn, en waarmaken dat je dochter krijgt wat ze nodig heeft (wat kan maken dat de stresshormonen in je lijf met je aan de haal gaan).
Klinkt mij in de oren alsof je gedeeltelijk arbeidsongeschikt bent, maar nu ipv 1 baan, 2 banen hebt.
Misschien cru om te horen, want je houdt zielsveel van je dochter. En ik hoor ook zeker PPD dingen in je verhaal. Maar het zou zo maar kunnen dat het niet de hele lading dekt, omdat je jezelf chronisch overbelast.
Goed dat je er over aan het nadenken bent, wat je nodig hebt en hoe je het voor elkaar gaat krijgen. Hierover praten met je man lijkt me de eerste stap. Mantelzorg/extra kinderopvang/gastouder lijkt me een aangewezen stap. En acceptatie t.a.v. je beperkingen. Geduld oefenen omdat het tijd kost om bij te komen van het interen op je energie, je eigenwaarde, je zelfvertrouwen.
Zoek goede hulp. Wees daarin een ´consument´ van de zorg. Dus als het je niet bevalt, zoek je een andere hulpverlener. Enne... top dat je dochter je zo dierbaar is! Je vormt een team samen met je man, je hoeft het niet alleen te doen.
Voordat je dochter geboren werd, werkte je parttime (als ik het goed gelezen heb). De dagen dat je vrij was, kon je bijkomen en evt wat in het huishouden doen. En als je er toe in staat was, iets voor jezelf ondernemen.
Nu heb je op die dagen de volledige zorg voor een 10 maanden oude baby. Fysiek minder inspannend dan de eerste maanden, maar ondertussen mentaal een enorme verantwoordelijkheid, want je moet er wel zijn, en waarmaken dat je dochter krijgt wat ze nodig heeft (wat kan maken dat de stresshormonen in je lijf met je aan de haal gaan).
Klinkt mij in de oren alsof je gedeeltelijk arbeidsongeschikt bent, maar nu ipv 1 baan, 2 banen hebt.
Misschien cru om te horen, want je houdt zielsveel van je dochter. En ik hoor ook zeker PPD dingen in je verhaal. Maar het zou zo maar kunnen dat het niet de hele lading dekt, omdat je jezelf chronisch overbelast.
Goed dat je er over aan het nadenken bent, wat je nodig hebt en hoe je het voor elkaar gaat krijgen. Hierover praten met je man lijkt me de eerste stap. Mantelzorg/extra kinderopvang/gastouder lijkt me een aangewezen stap. En acceptatie t.a.v. je beperkingen. Geduld oefenen omdat het tijd kost om bij te komen van het interen op je energie, je eigenwaarde, je zelfvertrouwen.
Zoek goede hulp. Wees daarin een ´consument´ van de zorg. Dus als het je niet bevalt, zoek je een andere hulpverlener. Enne... top dat je dochter je zo dierbaar is! Je vormt een team samen met je man, je hoeft het niet alleen te doen.
woensdag 27 maart 2013 om 19:35
quote:hanke321 schreef op woensdag 27 maart 2013 14:55 Onderschat je niet je fysieke beperkingen?
Voordat je dochter geboren werd, werkte je parttime (als ik het goed gelezen heb). De dagen dat je vrij was, kon je bijkomen en evt wat in het huishouden doen. En als je er toe in staat was, iets voor jezelf ondernemen.
Nu heb je op die dagen de volledige zorg voor een 10 maanden oude baby. Fysiek minder inspannend dan de eerste maanden, maar ondertussen mentaal een enorme verantwoordelijkheid, want je moet er wel zijn, en waarmaken dat je dochter krijgt wat ze nodig heeft (wat kan maken dat de stresshormonen in je lijf met je aan de haal gaan).
Klinkt mij in de oren alsof je gedeeltelijk arbeidsongeschikt bent, maar nu ipv 1 baan, 2 banen hebt.
Misschien cru om te horen, want je houdt zielsveel van je dochter. En ik hoor ook zeker PPD dingen in je verhaal. Maar het zou zo maar kunnen dat het niet de hele lading dekt, omdat je jezelf chronisch overbelast.
Goed dat je er over aan het nadenken bent, wat je nodig hebt en hoe je het voor elkaar gaat krijgen. Hierover praten met je man lijkt me de eerste stap. Mantelzorg/extra kinderopvang/gastouder lijkt me een aangewezen stap. En acceptatie t.a.v. je beperkingen. Geduld oefenen omdat het tijd kost om bij te komen van het interen op je energie, je eigenwaarde, je zelfvertrouwen.
Zoek goede hulp. Wees daarin een ´consument´ van de zorg. Dus als het je niet bevalt, zoek je een andere hulpverlener. Enne... top dat je dochter je zo dierbaar is! Je vormt een team samen met je man, je hoeft het niet alleen te doen. Vaak ben ik inderdaad vreselijk moe van het zorgen. Voor dochter, voor het huishouden, de boodschappen, de contacten onderhouden etc. Als ik niet voor eten zorg, eet er niemand hier in huis bij wijze van spreken. Voor de geboorte van dochter deed ik ook het huishouden, maar minder vaak en grondig. Nu wil ik altijd alles schoon hebben, want wil niet dat m'n dochter in stof of kattenharen leeft. In vergelijking met vroeger doe ik nu veel en veel meer. Dus wat dat betreft heb je een zeer goed punt. Hier had ik eerder nog niet zo over nagedacht. Dankje!
Voordat je dochter geboren werd, werkte je parttime (als ik het goed gelezen heb). De dagen dat je vrij was, kon je bijkomen en evt wat in het huishouden doen. En als je er toe in staat was, iets voor jezelf ondernemen.
Nu heb je op die dagen de volledige zorg voor een 10 maanden oude baby. Fysiek minder inspannend dan de eerste maanden, maar ondertussen mentaal een enorme verantwoordelijkheid, want je moet er wel zijn, en waarmaken dat je dochter krijgt wat ze nodig heeft (wat kan maken dat de stresshormonen in je lijf met je aan de haal gaan).
Klinkt mij in de oren alsof je gedeeltelijk arbeidsongeschikt bent, maar nu ipv 1 baan, 2 banen hebt.
Misschien cru om te horen, want je houdt zielsveel van je dochter. En ik hoor ook zeker PPD dingen in je verhaal. Maar het zou zo maar kunnen dat het niet de hele lading dekt, omdat je jezelf chronisch overbelast.
Goed dat je er over aan het nadenken bent, wat je nodig hebt en hoe je het voor elkaar gaat krijgen. Hierover praten met je man lijkt me de eerste stap. Mantelzorg/extra kinderopvang/gastouder lijkt me een aangewezen stap. En acceptatie t.a.v. je beperkingen. Geduld oefenen omdat het tijd kost om bij te komen van het interen op je energie, je eigenwaarde, je zelfvertrouwen.
Zoek goede hulp. Wees daarin een ´consument´ van de zorg. Dus als het je niet bevalt, zoek je een andere hulpverlener. Enne... top dat je dochter je zo dierbaar is! Je vormt een team samen met je man, je hoeft het niet alleen te doen. Vaak ben ik inderdaad vreselijk moe van het zorgen. Voor dochter, voor het huishouden, de boodschappen, de contacten onderhouden etc. Als ik niet voor eten zorg, eet er niemand hier in huis bij wijze van spreken. Voor de geboorte van dochter deed ik ook het huishouden, maar minder vaak en grondig. Nu wil ik altijd alles schoon hebben, want wil niet dat m'n dochter in stof of kattenharen leeft. In vergelijking met vroeger doe ik nu veel en veel meer. Dus wat dat betreft heb je een zeer goed punt. Hier had ik eerder nog niet zo over nagedacht. Dankje!
woensdag 27 maart 2013 om 19:46
quote:Zespri79 schreef op woensdag 27 maart 2013 11:59 Hanoja.. t schijnt dat t door de horrormonen sterker kan worden..
Waar ik af en toe wel moeite mee heb is dat vele moeders zonder moeite hun bed uit komen en om 10uur al op de fiets zitten met hun kind naar een koffiedate met een vriendin o.d.
Ik krijg t nog steeds niet voor elkaar , tijdens de medicatie ging t wat beter.. Maar die energie die vele moeders hebben (of t is uiterlijke schijn ???) die heb ik gewoon (nog) niet. En tja dan komt dat rot schuldgevoel weer om de hoek kijken richting dochter dat ik haar te kort doe geen leuke moeder ben etc..
Elke dag zeg ik tegen mijzelf... morgen is weer een dagje dichterbij *genezing*
Om 10 uur ben ik ook nog niet up and running hoor... Tegenwoordig lukt het me vaak wel om ons allebei tegen half 12 gewassen en aangekleed te hebben. Dan lunchen we samen en daarna gaan we meestal wel op pad. Vaak vind ik het wel lastig om te bedenken wat we nu weer moeten doen. Daardoor geef ik het ook nog wel eens op. Ach, niks om te doen vandaag, dus geen motivatie om aan te kleden.. Pffff..
En een schuldgevoel is echt niet nodig. Je dochter wil gewoon lekker bij jou zijn. Of dat nou binnen of buiten is. En misschien vind ze het juist wel heerlijk om samen rustig aan te doen en niet te hoeven stressen 's ochtends
Ik vond het vroeger in ieder geval geweldig als ik lekker mocht aanlummelen thuis met m'n moeder.
Ik weet nu dat de dag opstarten lastig is voor mij, daarom plan ik expres niks in de ochtend. Ik heb dan tijd nodig, kan geen stress gebruiken en heb dat maar geaccepteerd. ''s Middags voel ik me vaal beter, dus dan ga ik veel gemakkelijker op pad. Daarnaast ben ik 's ochtends nog zo moe... Heb jij daar ook last van?
Waar ik af en toe wel moeite mee heb is dat vele moeders zonder moeite hun bed uit komen en om 10uur al op de fiets zitten met hun kind naar een koffiedate met een vriendin o.d.
Ik krijg t nog steeds niet voor elkaar , tijdens de medicatie ging t wat beter.. Maar die energie die vele moeders hebben (of t is uiterlijke schijn ???) die heb ik gewoon (nog) niet. En tja dan komt dat rot schuldgevoel weer om de hoek kijken richting dochter dat ik haar te kort doe geen leuke moeder ben etc..
Elke dag zeg ik tegen mijzelf... morgen is weer een dagje dichterbij *genezing*
Om 10 uur ben ik ook nog niet up and running hoor... Tegenwoordig lukt het me vaak wel om ons allebei tegen half 12 gewassen en aangekleed te hebben. Dan lunchen we samen en daarna gaan we meestal wel op pad. Vaak vind ik het wel lastig om te bedenken wat we nu weer moeten doen. Daardoor geef ik het ook nog wel eens op. Ach, niks om te doen vandaag, dus geen motivatie om aan te kleden.. Pffff..
En een schuldgevoel is echt niet nodig. Je dochter wil gewoon lekker bij jou zijn. Of dat nou binnen of buiten is. En misschien vind ze het juist wel heerlijk om samen rustig aan te doen en niet te hoeven stressen 's ochtends
Ik vond het vroeger in ieder geval geweldig als ik lekker mocht aanlummelen thuis met m'n moeder.
Ik weet nu dat de dag opstarten lastig is voor mij, daarom plan ik expres niks in de ochtend. Ik heb dan tijd nodig, kan geen stress gebruiken en heb dat maar geaccepteerd. ''s Middags voel ik me vaal beter, dus dan ga ik veel gemakkelijker op pad. Daarnaast ben ik 's ochtends nog zo moe... Heb jij daar ook last van?
donderdag 28 maart 2013 om 11:23
Lieve Hanoja, ik heb hier ook in gezeten. Geen hulp gekregen, eigenlijk tien jaar gesukkeld met van alles.
Wat mij wel erg hielp, af en toe een (mini)vakantie in mijn eentje.
Zo ben ik bijvoorbeeld naar Mallorca geweest, all-in, dus nergens over na hoeven denken. Snoezeman was toen lekker thuis, wat klussen en tutten met Snoezekind (twee jaar) en daarna nog met Snoezekind naar de Sprookjescamping, opa en oma sprongen ook nog even bij.
Quality-time voor papa en zoon, en rust + zon voor mij.
Ik wens je alle kracht.
Wat mij wel erg hielp, af en toe een (mini)vakantie in mijn eentje.
Zo ben ik bijvoorbeeld naar Mallorca geweest, all-in, dus nergens over na hoeven denken. Snoezeman was toen lekker thuis, wat klussen en tutten met Snoezekind (twee jaar) en daarna nog met Snoezekind naar de Sprookjescamping, opa en oma sprongen ook nog even bij.
Quality-time voor papa en zoon, en rust + zon voor mij.
Ik wens je alle kracht.
Betty White: "Once you go blackberry... Hmmmmmhmmmm"
donderdag 28 maart 2013 om 11:55
quote:hanoja schreef op 27 maart 2013 @ 19:35:
[...]
Vaak ben ik inderdaad vreselijk moe van het zorgen. Voor dochter, voor het huishouden, de boodschappen, de contacten onderhouden etc. Als ik niet voor eten zorg, eet er niemand hier in huis bij wijze van spreken. Voor de geboorte van dochter deed ik ook het huishouden, maar minder vaak en grondig. Nu wil ik altijd alles schoon hebben, want wil niet dat m'n dochter in stof of kattenharen leeft. In vergelijking met vroeger doe ik nu veel en veel meer. Dus wat dat betreft heb je een zeer goed punt. Hier had ik eerder nog niet zo over nagedacht. Dankje!
Dus je hebt er een baan (lees: kind) bij gekregen én je bent hogere eisen gaan stellen aan jezelf. En dat terwijl je duidelijk beperkt bent in je energie en lichamelijke mogelijkheden.
Ik ben het helemaal eens met hanke en ik denk dat je overbelast bent. Het goede nieuws is dat je daar makkelijker wat aan kunt doen dan aan depressie
Vraag meer hulp aan je man of regel het anderszins. Is een schoonmaakster niet iets voor jullie?
En neem het huishouden iets lichter op. Natuurlijk is het niet fijn als je dochter helemaal onder de kattenharen zit, maar van de andere kant kan een beetje stof ook weer niet zoveel kwaad.
(zelf denk ik ook: misschien de kat weg doen? Het scheelt natuurlijk enorm qua schoonmaken.)
[...]
Vaak ben ik inderdaad vreselijk moe van het zorgen. Voor dochter, voor het huishouden, de boodschappen, de contacten onderhouden etc. Als ik niet voor eten zorg, eet er niemand hier in huis bij wijze van spreken. Voor de geboorte van dochter deed ik ook het huishouden, maar minder vaak en grondig. Nu wil ik altijd alles schoon hebben, want wil niet dat m'n dochter in stof of kattenharen leeft. In vergelijking met vroeger doe ik nu veel en veel meer. Dus wat dat betreft heb je een zeer goed punt. Hier had ik eerder nog niet zo over nagedacht. Dankje!
Dus je hebt er een baan (lees: kind) bij gekregen én je bent hogere eisen gaan stellen aan jezelf. En dat terwijl je duidelijk beperkt bent in je energie en lichamelijke mogelijkheden.
Ik ben het helemaal eens met hanke en ik denk dat je overbelast bent. Het goede nieuws is dat je daar makkelijker wat aan kunt doen dan aan depressie
Vraag meer hulp aan je man of regel het anderszins. Is een schoonmaakster niet iets voor jullie?
En neem het huishouden iets lichter op. Natuurlijk is het niet fijn als je dochter helemaal onder de kattenharen zit, maar van de andere kant kan een beetje stof ook weer niet zoveel kwaad.
(zelf denk ik ook: misschien de kat weg doen? Het scheelt natuurlijk enorm qua schoonmaken.)
youk79 wijzigde dit bericht op 28-03-2013 11:56
Reden: typefout
Reden: typefout
% gewijzigd
Het is zoals het is
vrijdag 29 maart 2013 om 09:09
Ik moet makkelijker proberen te worden met het huishouden. Op het moment wil ik het altijd perfect schoon en opgeruimd hebben, wat me veel stress en irritatie oplevert. Dat is echt iets wat ik los moet laten ja... Eens kijken of ik daar wat relaxter in kan worden!
Ik heb eindelijk de dokter gebeld. Na wat adviezen zoals: probeer uit te rusten, eerder naar bed, warm bad nemen blabla, kan ik volgende week langskomen. Volgende week pas! Misschien toch maar een andere ha zoeken?
Gisteren heb ik eigenlijk een prima dag gehad. 's ochtends wel erg moe nog, maar na nog even een uurtje slapen ging het een stuk beter. 's middags lekker een stuk gewandeld en gespeeld met dochter. Vanaf een uur of 1 vloog de dag voorbij. En zelfs 's avonds nog met een vriendin op pad geweest. Maar vanmorgen weer even lastig. Onrustig, gespannen en niet kunnen eten... Weer een domper na een goede dag.
Ik heb eindelijk de dokter gebeld. Na wat adviezen zoals: probeer uit te rusten, eerder naar bed, warm bad nemen blabla, kan ik volgende week langskomen. Volgende week pas! Misschien toch maar een andere ha zoeken?
Gisteren heb ik eigenlijk een prima dag gehad. 's ochtends wel erg moe nog, maar na nog even een uurtje slapen ging het een stuk beter. 's middags lekker een stuk gewandeld en gespeeld met dochter. Vanaf een uur of 1 vloog de dag voorbij. En zelfs 's avonds nog met een vriendin op pad geweest. Maar vanmorgen weer even lastig. Onrustig, gespannen en niet kunnen eten... Weer een domper na een goede dag.