Hij twijfelt..

Hoi allemaal,



ik ben een fervent meelezer maar vandaag wil ik mn verhaal kwijt.



Ik heb ruim 1,5 jaar een relatie en in mijn ogen was alles geweldig.

We zijn als scharrels/rebound begonnen, maar na 5 maanden wekelijks (soms meerdere malen) daten (want het was veel meer dan seks) werden we verliefd en gingen we ervoor. Dat was geweldig. Maar er veranderde niet zoveel. We gingen eigenlijk door zoals daarvoor op het feit na dat we nu monogaam waren.

We schelen in leeftijd, ik studeer + op kamers en hij werkt + eigen huis, auto, alles dik voor elkaar. Dus we lieten elkaar ook vrij. Ik stappen met vrienden doordeweeks, hij naar zn vrienden in het weekend en vaak bezocht ik dan mn ouders omdat die er ook een beetje bij inschoten door mn nieuwe relatie. Achteraf gezien iets te vrij, want je moet ook wel investeren in elkaars leven. En niet dat we er buiten stonden, maar er was toch altijd een hele kleine afstand. Ik heb zijn vrienden wel eens ontmoet, maar ken ze eigenlijk niet goed. En dit is andersom ook zo. Wel komen we bij elkaars familie.



Nu heeft hij dit weekend zijn twijfels geuit. Ik ben geweldig, lief, slim, grappig, hij kan lol met me maken, we kunnen praten, maar toch is er dat gevoel dat bij hem niet 100% klopt en dat maakt dat hij niet naar de toekomst kan kijken met mij. Alleen het wisselt. Nu had ik al een onderbuikgevoel de laatste tijd dus het verraste me niet eens zo. Ik zat gewoon te wachten op een uitbarsting want ik voelde dat er iets niet klopte.



We hebben veel gehuild en veel gepraat. Echt gepraat, je rauwste kant laten zien en onderwerpen besproken die we nooit besproken hebben. (karaktereigenschappen en hoe je daardoor dingen ziet)

Hij wilde ergens ruimte maar tegelijkertijd wilde hij wel nog appen en bellen en me snel weer zien. Hij was er ook heel duidelijk in dat het voor hem niet uit was. Hoewel het voor mij zo voelde zei hij steeds: nee dit is niet het einde, het voelt echt niet alsof het uit is. Het is dus ook niet uit voor alle duidelijkheid. Maar hij wilde graag wat ruimte. Ik ging mn spullen verzamelen, hij kwam weer huilend naar me toe.



Het is zoo verwarrend. Hij uit zijn twijfels maar tegelijkertijd zodra ik afstand neem trekt hij me terug. Vanmorgen word ik wakker en heb ik 3 (lieve) berichten van hem op verschillende tijdstippen.



Ik denk, ik geloof dat ik met hem oud kan en wil worden. Ik zie alles voor me. Maar hij niet blijkbaar. Toch wil hij het nog wel een kans geven. Maar geloven jullie daarin?



Ik ben bang. Bang dat hij uit mijn leven vertrekt terwijl ik niets liever wil dan een leven samen met hem. Maar ook bang voor de toekomst als die wél voor me gaat. Ik wil niet de rest van mn leven afvragen of hij nog wel genoeg van me houdt.

Maar toch voel en zie ik nog zoveel liefde, ondanks die verdomde twijfel. Is die twijfel niet gewoon een gevolg van gebrek aan échte communicatie over onze relatie? Dat er patronen zijn die nu aangepast moeten worden en dat hij daarom gaat denken is dit het wel? Of ben ik gewoon niet leuk genoeg?



Geloven jullie dat je hieruit kan komen als stel? Hebben jullie dat meegemaakt. Ik wissel extreem in mn gevoel.

Sorry dat de openingspost zo lang is, maar het is moeilijk om een korte situatieschets te geven.



Ik verwacht hier ook geen antwoord te vinden, dat weten jullie ook niet. Eerder ervaringen en natuurlijk het van me af schrijven.



Ik heb inderdaad gedacht aan het heft in eigen hand nemen en zelfs zo ver dat ik het dan zelf uitmaak. Ik wil iemand die voor mij gaat. Maar aan de andere kant geeft hij aan nog wel voor me te willen gaan en zoals ik zei, ik zie zeker nog liefde.



Mijn vraag is meer of jullie geloven dat twijfel overwonnen kan worden of niet, of jullie dat zelf hebben meegemaakt.

Hij klinkt nu als een slappe dweil, maar hij is alles behalve een twijfelkont. Hij hakt juist knopen door. Dat hij dat nog niet heeft gedaan zegt mij juist heel veel.



@poedersuiker: het is lastig want eerst weet hij niet waarom hij twijfelt, hij zegt dat het zn gevoel is en zn vertrouwen in de toekomst met mij. Maar als we doorpraten komt het wel neer op dingen als contact met elkaars vrienden, zorgen delen over werk, toekomstbeeld. Hij is normaal iemand die mij pas het probleem vertelt als hij het al opgelost heeft.



Ik denk dat we teveel in de lichte en luchtige fase zijn blijven hangen en dat nu de kaarten op tafel moeten over serieuzere zaken. Dromen, wensen en ambities bespreken, kijken in hoeverre we op één lijn liggen. Meer investeren in elkaars leven. We komen uit heel verschillende relaties dus daar moeten we ook over praten en hoe we elkaar hierin tegemoet komen. Het is tijd om onze relatie naar the next level te brengen en dus met de billen bloot te gaan. Zo ervaar ik het.



Ondanks hoe mn vriend op jullie overkomt (met alle respect want ik snap dat jullie het zo zien) wil ik heel graag met hem verder. Niks liever. Maar ik heb zelfrespect dus alleen als hij ook helemaal voor mij wil gaan.



Verder neem ik al veel afstand, ik reageer alleen op hem, hoe moeilijk dat ook is. Maar ik geloof ook niet zozeer in een maand afstand. Ik ga geen maand zitten wachten op iemand.

Ik ga geen maand zitten wachten tot hij in zn eentje besloten heeft wel of niet met me verder te willen. Allereerst, mag ik daar zelf ook inspraak in hebben? En daarbij, je gaat voor me of niet. En als je helemaal voor me gaat, dan wil ik er ook voor gaan en dan zien we wel hoe dat gevoel ontwikkelt en waar het schipt strandt. Maar dan hebben we het in ieder geval geprobeerd.

Gehehe dan begrijpen we elkaar nu.



In mn openingspost was het ook moeilijk verwoorden omdat ik ook de situatie uit probeerde te leggen en daarbij wisselt mn gevoel heel erg. Nu ben ik stoer maar bij het idee dat het uitgaat breekt mn hart en toekomstbeeld en alles in 30000 stukjes.

Maar ik heb van eerdere relaties wel zelfrespect geleerd dus daar sta ik wel achter.



Ik heb gewoon het gevoel dat hij geen afstand wilt. En eigenlijk geloof ik daar ook niet in. Ik denk meer dat we moeten praten, de zere plek moeten zien te vinden en kijken of we daar wat mee kunnen. Juist ook niet moeten vergeten hoe leuk we het hebben. En het laatste laagje van die ui pellen en echt tot de kern komen. Want hij vindt mij leuk, maar hij heeft het over de toekomst met mij. Dat is zn probleem en dat noemt hij nu zn gevoel. Door onze luchtige vrije relatie hebben we dat altijd in het midden gelaten en misschien wordt het tijd om daar eens aan te werken en dan kijken welke kant dat op uitvalt.



We hebben al genoeg afstand, we wonen niet samen. Ik geloof niet dat meer afstand en hij in zn eentje malend met zn gedachten gaat helpen.

quote:dolly81 schreef op 02 april 2013 @ 16:26:

[...]



Zo werkt 't helaas niet in een relatie. Als 1 van beiden niet wil, houdt het op, daar heb jij weinig over te zeggen. Om juist zelf meer controle over de situatie te houden, kun jij hem zelf even op afstand houden.

Zeggen dat je twijfelt aan je relatie, is zo gepiept, maar zo'n uitspraak trekt een zware wissel op je relatie (je zegt al dat je vertrouwen in hem al vermindert is). Dat heeft gevolgen en hij heeft mss even tijd/ruimte nodig om alles op een rij te zetten (en/of om je te missen). Maar als ie terug komt, moet ie er ook echt voor gaan en niet halfslachtig.



Hier ben ik het niet helemaal mee eens. Ik weet uit ervaringen en van vriendinnen dat niks zo kwetsend is als één partner alles in zn eentje besluit en die ander alles door zn vingers voelt glippen. Ik vind dat als je een goede relatie hebt en respect voor elkaar je het juist moet kunnen uiten.



Het is namelijk niet dat hij niet meer wilt. Dan was het wel uit geweest. En ja het trekt een zware wissel op je relatie, maar als je dat ook nog los van elkaar gaat uit zitten broeden word je er naar mijn mening ook niet hechter op..

quote:dolly81 schreef op 02 april 2013 @ 16:33:

[...]



Dit klinkt ook best logisch hoor. Maar jij zegt dus 'ik denk dat hij', 'ik heb het gevoel dat hij'.... Wat vindt hij zelf van deze verklaring van jou voor zijn gedrag?Fijne reactie. Dank je. Ik ben me ervan bewust dat ik gauw dingen voor iemand in ga vullen. Aangezien dit weekend pas de bom gebarsten is, moet ik hem dit nog voorleggen. Dat dit mijn gevoel is en hoe hij hierover denkt. Dat weet ik dus nu niet zeker.