Psyche
alle pijlers
Shit, ik heb een kind...
dinsdag 26 maart 2013 om 09:14
Lang lang lang getwijfeld of ik dit wel of niet wilde plaatsen, maar na weer een ochtend vreselijk wanhopig wakker worden heb ik besloten dat ik het kwijt wil. Ik heb een nieuwe nick aangemaakt, want ik heb geen zin in herkenning. Met mijn oude nick post ik teveel herkenbare dingen ben ik bang.
Eerst maar even wat achtergrondinformatie:
Ik heb dus een kind. Een heerlijk kind van 10 maanden. Ik had me het moederschap zwaar voorgesteld, met weinig slaap, een huilende baby en geen tijd meer voor jezelf en je relatie. Nu heb ik een kind dat veel en lang slaapt, vrijwel nooit huilt en gezond en tevreden is. Ze is lief en sociaal, kan zich goed vermaken in haar eentje. Dus tot zover, ik bof ontzettend!
Helaas kreeg ik wel 3 maanden na de bevalling een postnatale depressie met verschrikkelijke angstklachten. Ik heb mijn dochter wel altijd kunnen verzorgen en ook nooit nare gevoelens richting haar gehad. Het gaat gelukkig nu weer de goede kant op met mij, ook al heb ik nog wel m'n slechte dagen.
En wat is nu dus het probleem?
De laatste weken vind ik het een vreselijke opgave om voor mijn dochter te zorgen. Ik heb behoefte om alleen te zijn, te kunnen doen en laten wat ik wil, hele dagen weg of hele dagen in bed liggen. Ze voelt als een blok aan mijn been.
Als ik 's ochtends wakker word denk ik, nee niet weer een dag zorgen, zorgen, zorgen.
Ik begin de dag vaak huilend en laat dochter dan ook langer in bed liggen dan nodig. Ook 's middags laat ik haar vaak nog even liggen zodat ik gewoon nog even niet op hoef te staan, nog even niet die luier hoef te verschonen en een boterham hoef te maken. Ik voel me schuldig dat ik dit denk en doe. Ze is zo vreselijk lief en huilt niet eens, al laat ik haar nog een half uur in bed liggen terwijl ze al lang wakker is. Ze vermaakt zich door te spelen met haar knuffels en lijkt het dus niet eens zo erg te vinden..
En toch geniet ik ook heel erg van haar, als ze schaterlacht, of zich zo concentreert op haar speelgoed of weer nieuwe geluidjes maakt en nieuwe dingen kan. En vaak barst ik bijna uit elkaar van trots als ik naar haar kijk.
Ik werk 2 dagen, meer kan helaas niet icm chronische ziekte. Op die dagen voel ik me prima. Ik heb een goede dag vol energie en ga vrolijk weer naar huis, want ik heb mijn dochter dan ook gemist en ben blij haar weer te zien. Maar de dagen waarop ik thuis ben, die zijn bijna niet door te komen. Terwijl ik toch echt probeer die dagen te vullen met afspraken, wandelen, winkelen, huishouden etc. En soms heb ik helaas totaal geen energie om ook maar iets te ondernemen. Wat ik ook probeer met die dagen, iedere ochtend word ik wakker met het idee; shit.. ik heb een kind om voor te zorgen. Ik ben weer de hele dag bezig met luiers, speelgoed, flesjes, hapjes etc etc. Ik heb er geen last van in het weekend, als mijn man ook thuis is, dan geniet ik van de tijd die we met z'n 3en hebben. Jammer genoeg hebben we geen vrienden en familie in de buurt die af en toe kunnen oppassen, zodat ik een middagje weg kan ofzo. Iedereen werkt fulltime of woont te ver weg.
Ik verlang zo ontzettend terug naar de tijd dat ik geen kind had... Zonder die verantwoordelijkheid. Maar zou ik haar willen inruilen voor een leven zonder? Nee absoluut niet. Ik hou van haar meer dan van wie dan ook.
Wat is dit dan toch? Waarom gaan m'n gedachten zo met me aan de haal? Wie heeft hier iets zinnigs op te zeggen of wellicht ervaring of desnoods een schop onder m'n kont.
Dit is al besproken met huisarts en GGZ (behandeling inmiddels afgerond) maar daar wordt gezegd, hoort bij postnatale depressie. Hoe kan het dan dat ik me steeds beter en energieker lijk te voelen, behalve op de dagen dat ik alleen thuis ben met haar?
Eerst maar even wat achtergrondinformatie:
Ik heb dus een kind. Een heerlijk kind van 10 maanden. Ik had me het moederschap zwaar voorgesteld, met weinig slaap, een huilende baby en geen tijd meer voor jezelf en je relatie. Nu heb ik een kind dat veel en lang slaapt, vrijwel nooit huilt en gezond en tevreden is. Ze is lief en sociaal, kan zich goed vermaken in haar eentje. Dus tot zover, ik bof ontzettend!
Helaas kreeg ik wel 3 maanden na de bevalling een postnatale depressie met verschrikkelijke angstklachten. Ik heb mijn dochter wel altijd kunnen verzorgen en ook nooit nare gevoelens richting haar gehad. Het gaat gelukkig nu weer de goede kant op met mij, ook al heb ik nog wel m'n slechte dagen.
En wat is nu dus het probleem?
De laatste weken vind ik het een vreselijke opgave om voor mijn dochter te zorgen. Ik heb behoefte om alleen te zijn, te kunnen doen en laten wat ik wil, hele dagen weg of hele dagen in bed liggen. Ze voelt als een blok aan mijn been.
Als ik 's ochtends wakker word denk ik, nee niet weer een dag zorgen, zorgen, zorgen.
Ik begin de dag vaak huilend en laat dochter dan ook langer in bed liggen dan nodig. Ook 's middags laat ik haar vaak nog even liggen zodat ik gewoon nog even niet op hoef te staan, nog even niet die luier hoef te verschonen en een boterham hoef te maken. Ik voel me schuldig dat ik dit denk en doe. Ze is zo vreselijk lief en huilt niet eens, al laat ik haar nog een half uur in bed liggen terwijl ze al lang wakker is. Ze vermaakt zich door te spelen met haar knuffels en lijkt het dus niet eens zo erg te vinden..
En toch geniet ik ook heel erg van haar, als ze schaterlacht, of zich zo concentreert op haar speelgoed of weer nieuwe geluidjes maakt en nieuwe dingen kan. En vaak barst ik bijna uit elkaar van trots als ik naar haar kijk.
Ik werk 2 dagen, meer kan helaas niet icm chronische ziekte. Op die dagen voel ik me prima. Ik heb een goede dag vol energie en ga vrolijk weer naar huis, want ik heb mijn dochter dan ook gemist en ben blij haar weer te zien. Maar de dagen waarop ik thuis ben, die zijn bijna niet door te komen. Terwijl ik toch echt probeer die dagen te vullen met afspraken, wandelen, winkelen, huishouden etc. En soms heb ik helaas totaal geen energie om ook maar iets te ondernemen. Wat ik ook probeer met die dagen, iedere ochtend word ik wakker met het idee; shit.. ik heb een kind om voor te zorgen. Ik ben weer de hele dag bezig met luiers, speelgoed, flesjes, hapjes etc etc. Ik heb er geen last van in het weekend, als mijn man ook thuis is, dan geniet ik van de tijd die we met z'n 3en hebben. Jammer genoeg hebben we geen vrienden en familie in de buurt die af en toe kunnen oppassen, zodat ik een middagje weg kan ofzo. Iedereen werkt fulltime of woont te ver weg.
Ik verlang zo ontzettend terug naar de tijd dat ik geen kind had... Zonder die verantwoordelijkheid. Maar zou ik haar willen inruilen voor een leven zonder? Nee absoluut niet. Ik hou van haar meer dan van wie dan ook.
Wat is dit dan toch? Waarom gaan m'n gedachten zo met me aan de haal? Wie heeft hier iets zinnigs op te zeggen of wellicht ervaring of desnoods een schop onder m'n kont.
Dit is al besproken met huisarts en GGZ (behandeling inmiddels afgerond) maar daar wordt gezegd, hoort bij postnatale depressie. Hoe kan het dan dat ik me steeds beter en energieker lijk te voelen, behalve op de dagen dat ik alleen thuis ben met haar?
vrijdag 29 maart 2013 om 10:53
Lieve Hanoja,
Hoe meer je schrijft hoe meer ik ga herkennen!
Ik weet nog goed dat ik bij mijn huisarts zat (anders echt een prima vrouw) en vertelde hoe moe ik was en dat ze zij: probeer aan het eind van de middag wat zouts te eten.
Ik voelde me zó onbegrepen toen. Voor huisartsen zijn jonge moeders met vermoeidheid denk ik heel lastig omdat het moeilijk te zien is of het nog 'normaal' is of niet.
Het tweede wat ik herken is dat je zegt dat je het al een domper ervaart dat het nu toch weer moeilijk gaat. Ik heb zelf pas na een tijd geleerd om dat anders te voelen. Gisteren was fijn (hoera!!) en hoe je je vandaag voelt doet daar niets aan af.
Wat mij uiteindelijk geholpen heeft is toch accepteren dat het nu zo is. Ik wilde dat nooit, had het gevoel dat ik het er dan bij liet zitten. Maar achteraf bleek dat juist doordat ik ophield met vechten tegen de vermoeidheid er meer ruimte kwam. Niet om alle grote dingen te doen die ik eigenlijk wilde doen, maar wel voor steeds meer kleine dingetjes en fijne momentjes.
Een fijne dag is hardstikke fijn en bijzonder! Sla het gevoel van gisteren op en roep het af en toe terug, zonder het idee dat het altijd zo zou moeten zijn.
Nu ben je even onrustig en dat is ook niet erg. Dat is gewoon zo en het gaat weer over.
Succes met deze dag!
Hoe meer je schrijft hoe meer ik ga herkennen!
Ik weet nog goed dat ik bij mijn huisarts zat (anders echt een prima vrouw) en vertelde hoe moe ik was en dat ze zij: probeer aan het eind van de middag wat zouts te eten.
Ik voelde me zó onbegrepen toen. Voor huisartsen zijn jonge moeders met vermoeidheid denk ik heel lastig omdat het moeilijk te zien is of het nog 'normaal' is of niet.
Het tweede wat ik herken is dat je zegt dat je het al een domper ervaart dat het nu toch weer moeilijk gaat. Ik heb zelf pas na een tijd geleerd om dat anders te voelen. Gisteren was fijn (hoera!!) en hoe je je vandaag voelt doet daar niets aan af.
Wat mij uiteindelijk geholpen heeft is toch accepteren dat het nu zo is. Ik wilde dat nooit, had het gevoel dat ik het er dan bij liet zitten. Maar achteraf bleek dat juist doordat ik ophield met vechten tegen de vermoeidheid er meer ruimte kwam. Niet om alle grote dingen te doen die ik eigenlijk wilde doen, maar wel voor steeds meer kleine dingetjes en fijne momentjes.
Een fijne dag is hardstikke fijn en bijzonder! Sla het gevoel van gisteren op en roep het af en toe terug, zonder het idee dat het altijd zo zou moeten zijn.
Nu ben je even onrustig en dat is ook niet erg. Dat is gewoon zo en het gaat weer over.
Succes met deze dag!
Het is zoals het is
vrijdag 29 maart 2013 om 14:08
Dankjewel Youk! Zulke posts zetten me aan het denken. Ik moet inderdaad blij zijn met gisteren. En ik ben eigenlijk best trots op gisteren, want zo'n dag had ik in de verste verte niet aan zien komen. De dagen ervoor was ik een wrak.
Nu voel ik me alweer beter dan vanmorgen.
Nu denk ik ook weer bij mezelf; ach opzich gaat het wel weer. Misschien heeft de ha toch gelijk en valt het allemaal wel mee. Maar.... Op zo'n slechte dag zie ik het toch echt allemaal niet meer zitten. Dus dat moet ik maar in m'n achterhoofd houden.
Nu voel ik me alweer beter dan vanmorgen.
Nu denk ik ook weer bij mezelf; ach opzich gaat het wel weer. Misschien heeft de ha toch gelijk en valt het allemaal wel mee. Maar.... Op zo'n slechte dag zie ik het toch echt allemaal niet meer zitten. Dus dat moet ik maar in m'n achterhoofd houden.
woensdag 3 april 2013 om 08:18
Ik ben bij de huisarts geweest... Ze was heel lief en het leek of ze me begreep, tenminste, ze kon m'n gevoel uitleggen als dat mij niet lukte. Maar ik denk niet dat ik veel aan haar advies heb.
Ik moet een dagindeling maken, waarbij ik 's morgens meteen uit bed ga en na het ontbijt naar buiten ga. Dus iedere ochtend om 9 uur tegen mezelf zeggen, hup op pad! Het klonk erg gezellig, maar dat lukt me gewoonweg niet. Ook moet ik aansterken omdat ik veel afgevallen ben, dus veel lekkere dingen eten. Oké, dat wil ik best proberen
Een dag extra opvang werd ook geadviseerd, maar dat is inmiddels geregeld. Voortaan heb ik 1 dag per week helemaal voor mezelf! Ik kijk er onwijs naar uit, heerlijk!
En de standaard riedel, lief voor jezelf zijn, leuke dingen doen, veel naar buiten, goed eten en slapen en afleiding zoeken..
Ook heb ik een doorverwijzing naar 1e lijns psycholoog. Wellicht kan die mij wat meer handvatten geven. Want wat de ha zegt, dat had ik zelf natuurlijk ook wel bedacht. Alleen lukt het niet. Als de oplossing zo simpel was geweest.......
Ik moet een dagindeling maken, waarbij ik 's morgens meteen uit bed ga en na het ontbijt naar buiten ga. Dus iedere ochtend om 9 uur tegen mezelf zeggen, hup op pad! Het klonk erg gezellig, maar dat lukt me gewoonweg niet. Ook moet ik aansterken omdat ik veel afgevallen ben, dus veel lekkere dingen eten. Oké, dat wil ik best proberen
Een dag extra opvang werd ook geadviseerd, maar dat is inmiddels geregeld. Voortaan heb ik 1 dag per week helemaal voor mezelf! Ik kijk er onwijs naar uit, heerlijk!
En de standaard riedel, lief voor jezelf zijn, leuke dingen doen, veel naar buiten, goed eten en slapen en afleiding zoeken..
Ook heb ik een doorverwijzing naar 1e lijns psycholoog. Wellicht kan die mij wat meer handvatten geven. Want wat de ha zegt, dat had ik zelf natuurlijk ook wel bedacht. Alleen lukt het niet. Als de oplossing zo simpel was geweest.......
woensdag 3 april 2013 om 09:39
Hanoja,
goed dat je naar de huisarts bent geweest. Dat is ten minste stap 1. Wat er bij jou ook speelt, maakt niet zo heel veel uit voor het eindresultaat. Of het nou puur een depressie is of overspannenheid of een combinatie (meest waarsschijnlijk) daarvan, je wilt er vanaf. Je huisarts geeft op zich goede en logische adviezen. Maar soms, als je te diep zit, kun je het simpelweg niet opbrengen. Hooguit brengt het gevoel van dit 'moeten' en het falen daarin nog extra stress, gevolgd door schuldgevoel. Althans, mij zou het met de beste wil van de wereld niet gelukt zijn. Het zou me nog meer stress hebben opgeleverd om een planning te hebben en gevolgd door een nog groter schuldgevoel dat ik een lamlendeling was, zie je wel, ik ben een slechte moeder. Ik kan nog niet eens ....
Dus, laat het advies van je huisarts ter ondersteuning zijn. Is het dat niet, betrek het dan ajb niet op jezelf, maar op de staat waar je nu in bent.
Ik herken het hoor Zespri. Ik kreeg (en vaak ook krijg) het niet voor elkaar om zo vroeg met dochter op pad te zijn. Ik keek met verbazing, ontzag en jaloezie naar al die moeders die zo fit leken te zijn. Net als mijn zus, die gerust met haar koters om 09.00 gewassen en al op pad is. Man, als ik om 12.00 uur in de kleren was, was ik al blij. En ik greep elk moment dat dochter sliep aan om zelf ook te slapen. Gelukkig sliep dochter doorgaans veel en tot vrij oud (3,5 jaar). Maar je kunt je wel voorstellen dat je met zoveel slaap en weinig energie vrij korte dagen hebt. Dat is iets wat ik vandaag de dag nog steeds voel hoor. Niet voor niets hebben wij maar 1 kind. Ik vind het echt een (zware) baan! Hoewel ze op deze (inmiddels 8 jaar) leeftijd zoveel makkelijker zijn.
Hanoja, ik denk dat het goed is dat je een doorverwijzing hebt voor een psycholoog. Wat iemand al schreef: wees een consument. Zoek totdat je de juiste persoon hebt. Jouw getwijfel over hoe goed/slecht het gaat, is logisch. Vaak heb je goede en slechte dagen. Ik herken het dat ik op goede dagen moeilijk bij het gevoel van slechte dagen kan komen en dan dus bagatelliseer. Dit gedrag maakt dat inzien hoe belabberd het eigenlijk gaat, heel moeilijk is. Het is echt begrijpelijk, maar ondermijnt wel het jezelf serieus nemen. En zoals je kunt lezen van de paar posters hier, nemen wij jou iig wel erg serieus! Waarschijnlijk ook omdat het zo herkenbaar klinkt en wij achteraf graag hadden gewild dat we niet zo lang door hadden gemodderd. Wij gunnen jou graag een betere tijd! Echt, want het voelt zo klote om je zo te voelen. Ik heb vandaag de dag nog steeds een gevoel van lood en verdriet om me heen hangen, als ik terugdenk aan die eerste jaren. Wat had ik graag beter, vaker en meer kunnen genieten van dat kleine meisje. Als ik (nu) de foto's van mijn dochter zie met 1, 2 of 3 jaar oud, zie ik een klein peutersnoetje, echt een klein meisje. Waar ik nu door vertederd word. Maar toen zag ik dat helemaal niet. Ik zag vooral zwaar, moeilijk, vervelend, ergernis, frustratie, verzet, verdriet, schuldgevoel, agressie.
Bah bah, als je het toch eens over kon doen he.
Hou ajb medicatie in je achterhoofd! Dit zou wel eens het verschil kunnen zijn tussen gewone beslommeringen (leuk en minder leuk) en het gevoel dat je veel van je dagen door dikke stroop heenworstelt.
goed dat je naar de huisarts bent geweest. Dat is ten minste stap 1. Wat er bij jou ook speelt, maakt niet zo heel veel uit voor het eindresultaat. Of het nou puur een depressie is of overspannenheid of een combinatie (meest waarsschijnlijk) daarvan, je wilt er vanaf. Je huisarts geeft op zich goede en logische adviezen. Maar soms, als je te diep zit, kun je het simpelweg niet opbrengen. Hooguit brengt het gevoel van dit 'moeten' en het falen daarin nog extra stress, gevolgd door schuldgevoel. Althans, mij zou het met de beste wil van de wereld niet gelukt zijn. Het zou me nog meer stress hebben opgeleverd om een planning te hebben en gevolgd door een nog groter schuldgevoel dat ik een lamlendeling was, zie je wel, ik ben een slechte moeder. Ik kan nog niet eens ....
Dus, laat het advies van je huisarts ter ondersteuning zijn. Is het dat niet, betrek het dan ajb niet op jezelf, maar op de staat waar je nu in bent.
Ik herken het hoor Zespri. Ik kreeg (en vaak ook krijg) het niet voor elkaar om zo vroeg met dochter op pad te zijn. Ik keek met verbazing, ontzag en jaloezie naar al die moeders die zo fit leken te zijn. Net als mijn zus, die gerust met haar koters om 09.00 gewassen en al op pad is. Man, als ik om 12.00 uur in de kleren was, was ik al blij. En ik greep elk moment dat dochter sliep aan om zelf ook te slapen. Gelukkig sliep dochter doorgaans veel en tot vrij oud (3,5 jaar). Maar je kunt je wel voorstellen dat je met zoveel slaap en weinig energie vrij korte dagen hebt. Dat is iets wat ik vandaag de dag nog steeds voel hoor. Niet voor niets hebben wij maar 1 kind. Ik vind het echt een (zware) baan! Hoewel ze op deze (inmiddels 8 jaar) leeftijd zoveel makkelijker zijn.
Hanoja, ik denk dat het goed is dat je een doorverwijzing hebt voor een psycholoog. Wat iemand al schreef: wees een consument. Zoek totdat je de juiste persoon hebt. Jouw getwijfel over hoe goed/slecht het gaat, is logisch. Vaak heb je goede en slechte dagen. Ik herken het dat ik op goede dagen moeilijk bij het gevoel van slechte dagen kan komen en dan dus bagatelliseer. Dit gedrag maakt dat inzien hoe belabberd het eigenlijk gaat, heel moeilijk is. Het is echt begrijpelijk, maar ondermijnt wel het jezelf serieus nemen. En zoals je kunt lezen van de paar posters hier, nemen wij jou iig wel erg serieus! Waarschijnlijk ook omdat het zo herkenbaar klinkt en wij achteraf graag hadden gewild dat we niet zo lang door hadden gemodderd. Wij gunnen jou graag een betere tijd! Echt, want het voelt zo klote om je zo te voelen. Ik heb vandaag de dag nog steeds een gevoel van lood en verdriet om me heen hangen, als ik terugdenk aan die eerste jaren. Wat had ik graag beter, vaker en meer kunnen genieten van dat kleine meisje. Als ik (nu) de foto's van mijn dochter zie met 1, 2 of 3 jaar oud, zie ik een klein peutersnoetje, echt een klein meisje. Waar ik nu door vertederd word. Maar toen zag ik dat helemaal niet. Ik zag vooral zwaar, moeilijk, vervelend, ergernis, frustratie, verzet, verdriet, schuldgevoel, agressie.
Bah bah, als je het toch eens over kon doen he.
Hou ajb medicatie in je achterhoofd! Dit zou wel eens het verschil kunnen zijn tussen gewone beslommeringen (leuk en minder leuk) en het gevoel dat je veel van je dagen door dikke stroop heenworstelt.
woensdag 3 april 2013 om 10:17
Schouderklopje, ik voel een soort opluchting als ik jouw post lees. Je kunt precies verwoorden wat ik voel/denk. Ik voelde me, ook gister bij de ha, weer een aanstelster. Ik dacht, ja inderdaad, als ik nou gewoon 's ochtends meteen douche, aankleed en op pad ga zoals iedereen, dan komt het allemaal vanzelf wel weer goed. Maar dat is natuurlijk niet zo. Misschien zit ik wel nooit om 9 kant en klaar met dochter op de fiets, jammer dan. Ik ben vanmorgen opgestaan, heb een wasje erin gegooid en nog wat opgeruimd. Dochter uit bed gehaald, samen ontbeten en gespeeld en dat vond ik eigenlijk al heel wat.
Nu ligt ze net weer op bed en ik kan de puf niet opbrengen om te douchen en aan te kleden
Ik zou het liefst weer gaan slapen.
Omdat ik een paar redelijk goede dagen achter de rug heb, dacht ik ook: ach ik laat me te veel meeslepen in m'n dipjes, ik moet me niet zo laten gaan. Schouders eronder en gaan.
Maar dat kan ik me op een slechte dag echt niet meer bedenken. Dan is het gewoon weer verschrikkelijk zwaar... Daarom hoop ik dat ik snel terecht kan bij de psycholoog,
Ik word wel een beetje verdrietig bij het lezen van jouw post, Schouderklopje. Ik kan me zo goed voorstellen wat je voelt bij het zien van bijv foto's. Ik hoop zo dat je jezelf niets kwalijk neemt en dat je trots bent op het feit dat je nu bent waar je bent. Je hebt je er maar mooi uitgevochten.
Nu ligt ze net weer op bed en ik kan de puf niet opbrengen om te douchen en aan te kleden
Ik zou het liefst weer gaan slapen.
Omdat ik een paar redelijk goede dagen achter de rug heb, dacht ik ook: ach ik laat me te veel meeslepen in m'n dipjes, ik moet me niet zo laten gaan. Schouders eronder en gaan.
Maar dat kan ik me op een slechte dag echt niet meer bedenken. Dan is het gewoon weer verschrikkelijk zwaar... Daarom hoop ik dat ik snel terecht kan bij de psycholoog,
Ik word wel een beetje verdrietig bij het lezen van jouw post, Schouderklopje. Ik kan me zo goed voorstellen wat je voelt bij het zien van bijv foto's. Ik hoop zo dat je jezelf niets kwalijk neemt en dat je trots bent op het feit dat je nu bent waar je bent. Je hebt je er maar mooi uitgevochten.
donderdag 4 april 2013 om 09:50
Hoe is je dag vandaag Hanoja?
Wat mij hielp (maar jou misschien helemaal niet, als dat zo is doe het dan lekker niet
) voor zowel ritme als aankomen was een eetschema. Op vaste tijden eten, maakt niet uit wat als het maar iets is. Zo heb je toch een soort ritme, al is het niet het fitte-moeder-ritme.
Wat denk ik ook goed is voor jou: niet te veel doen op goede dagen. Op goede dagen kun je een heel klein beetje doen én kun je ontspannen en uitrusten. Op slechte dagen kom je daar waarschijnlijk niet aan toe, dan ben je de dag door aan het komen.
Wat mij hielp (maar jou misschien helemaal niet, als dat zo is doe het dan lekker niet
) voor zowel ritme als aankomen was een eetschema. Op vaste tijden eten, maakt niet uit wat als het maar iets is. Zo heb je toch een soort ritme, al is het niet het fitte-moeder-ritme.Wat denk ik ook goed is voor jou: niet te veel doen op goede dagen. Op goede dagen kun je een heel klein beetje doen én kun je ontspannen en uitrusten. Op slechte dagen kom je daar waarschijnlijk niet aan toe, dan ben je de dag door aan het komen.
Het is zoals het is
donderdag 4 april 2013 om 12:50
Ik voelde me vanmorgen niet echt fijn... Vandaag voor het eerst dochter extra weggebracht en ik vond het zo erg. Ik voelde me erg schuldig en zag alsnog tegen de dag op. Dus wat voor nut heeft het?
Ik had een hele lijst gemaakt van wat ik wilde doen op mn dag alleen, maar vanmorgen wilde ik alleen maar thuis zijn eigenlijk. Dus ik voelde me dubbel zo slecht, kon ik eindelijk m'n gang gaan, zit ik alsnog thuis. Ik heb een half uurtje geslapen, wat foto's gesorteerd en een beetje tv gekeken en nu voel ik me wat beter. Niet meer zo gestressed en zenuwachtig. Maar ik baal wel, ik had zo veel plannen. En waarom breng ik dochter weg als ik toch thuis op de bank zit? Hè bah.....
Ik had een hele lijst gemaakt van wat ik wilde doen op mn dag alleen, maar vanmorgen wilde ik alleen maar thuis zijn eigenlijk. Dus ik voelde me dubbel zo slecht, kon ik eindelijk m'n gang gaan, zit ik alsnog thuis. Ik heb een half uurtje geslapen, wat foto's gesorteerd en een beetje tv gekeken en nu voel ik me wat beter. Niet meer zo gestressed en zenuwachtig. Maar ik baal wel, ik had zo veel plannen. En waarom breng ik dochter weg als ik toch thuis op de bank zit? Hè bah.....
donderdag 4 april 2013 om 13:11
Ach, niet zo'n fijne dag dus. Ik snap je schuldgevoelens enzo erg goed, maar ik bekijk het zelf anders. Je brengt je dochter weg om tot rust te komen!!!!! Niet om vanalles te gaan doen.
En als je al wat gaat doen, dan heel rustig aan. Bijvoorbeeld 10 minuten wandelen en daarna even op de bank liggen om te ontspannen.
Je verwacht echt veel te veel van jezelf. Zelfs een fitte moeder van een baby zou op een vrije dag waarschijnlijk even tijd voor zichzelf nemen. En jij bent zowel lichamelijk als geestelijk niet fit.
Als je je rot voelt op een dag dat je alleen thuis bent dan is het voordeel dat je je ongestoord rot kunt voelen zonder voor iemand te hoeven zorgen. Dat lucht vaak al heel erg op.
En als je al wat gaat doen, dan heel rustig aan. Bijvoorbeeld 10 minuten wandelen en daarna even op de bank liggen om te ontspannen.
Je verwacht echt veel te veel van jezelf. Zelfs een fitte moeder van een baby zou op een vrije dag waarschijnlijk even tijd voor zichzelf nemen. En jij bent zowel lichamelijk als geestelijk niet fit.
Als je je rot voelt op een dag dat je alleen thuis bent dan is het voordeel dat je je ongestoord rot kunt voelen zonder voor iemand te hoeven zorgen. Dat lucht vaak al heel erg op.
Het is zoals het is
donderdag 4 april 2013 om 13:40
Mijn verwachtingen zijn echt veelte hoog inderdaad en daarom heb ik mezelf nu zo teleurgesteld. Ik had zo veel plannen, die gewoon niet haalbaar waren natuurlijk. Ik baal wel, want nu voelt het alsof ik een dag weg gooi. Maar aan de andere kant voel ik me wel iets meer ontspannen. Ik heb beter kunnen eten en meer tijd besteed aan het eten klaar maken ipv even snel iets pakken. Ik ga me zo een beetje opmaken, dan voel ik me vaak beter, en dan naar buiten. Wat frisse lucht zal lekker zijn. En laat ik dan maar accepteren dat deze dag anders is verlopen dan ik had gedacht. Dan maar niet huppelend alle winkels af, over het strand wandelen en ergens uitgebreid lunchen. (Hoe heb ik kunnen denken dat ik dit echt wilde doen?!)
donderdag 4 april 2013 om 13:44
En inderdaad Youk, het is stiekem best fijn dat ik niks hoef. Dat ik gewoon op de bank kan zitten en me rot kan voelen zonder dat er een klein kindje aandacht vraagt. En dat ik niet hoef te doen alsof. Geen liedjes hoef te zingen etc.
Ah fijn! Door hier even m'n ei kwijt te kunnen en je Posts te lezen zie ik in dat deze dag helemaal niet weggegooid is. Soms raak ik zo verdwaald in m'n eigen gedachten
Ah fijn! Door hier even m'n ei kwijt te kunnen en je Posts te lezen zie ik in dat deze dag helemaal niet weggegooid is. Soms raak ik zo verdwaald in m'n eigen gedachten
donderdag 4 april 2013 om 13:46
quote:hanoja schreef op 04 april 2013 @ 13:40:
Maar aan de andere kant voel ik me wel iets meer ontspannen. Ik heb beter kunnen eten en meer tijd besteed aan het eten klaar maken ipv even snel iets pakken. Ik ga me zo een beetje opmaken, dan voel ik me vaak beter, en dan naar buiten. Wat frisse lucht zal lekker zijn. Wauw! Een topdag dus!
Maar aan de andere kant voel ik me wel iets meer ontspannen. Ik heb beter kunnen eten en meer tijd besteed aan het eten klaar maken ipv even snel iets pakken. Ik ga me zo een beetje opmaken, dan voel ik me vaak beter, en dan naar buiten. Wat frisse lucht zal lekker zijn. Wauw! Een topdag dus!
Het is zoals het is
donderdag 4 april 2013 om 13:49
quote:hanoja schreef op 04 april 2013 @ 13:44:
En inderdaad Youk, het is stiekem best fijn dat ik niks hoef. Dat ik gewoon op de bank kan zitten en me rot kan voelen zonder dat er een klein kindje aandacht vraagt. En dat ik niet hoef te doen alsof. Geen liedjes hoef te zingen etc.
Ah fijn! Door hier even m'n ei kwijt te kunnen en je Posts te lezen zie ik in dat deze dag helemaal niet weggegooid is. Soms raak ik zo verdwaald in m'n eigen gedachten
Dat snap ik goed hoor. Dat verdwalen. En ik kan hier wel leuk adviezen geven maar ik heb natuurlijk precies hetzelfde gedaan wat jij nu doet.
Heb je volgende week weer een dag alleen? Plan niets (behalve even naar buiten) en geniet van de rust!
En inderdaad Youk, het is stiekem best fijn dat ik niks hoef. Dat ik gewoon op de bank kan zitten en me rot kan voelen zonder dat er een klein kindje aandacht vraagt. En dat ik niet hoef te doen alsof. Geen liedjes hoef te zingen etc.
Ah fijn! Door hier even m'n ei kwijt te kunnen en je Posts te lezen zie ik in dat deze dag helemaal niet weggegooid is. Soms raak ik zo verdwaald in m'n eigen gedachten
Dat snap ik goed hoor. Dat verdwalen. En ik kan hier wel leuk adviezen geven maar ik heb natuurlijk precies hetzelfde gedaan wat jij nu doet.
Heb je volgende week weer een dag alleen? Plan niets (behalve even naar buiten) en geniet van de rust!
Het is zoals het is
donderdag 4 april 2013 om 13:55
Hanoja.. goed dat je naar de huisarts bent geweest.
1e lijnspsych is verstandig om er heen te gaan.
Ik kreeg die aanreiking ook toen 6mnd na bevalling. Ik ben er toen niet heen gegana. Dacht t zelf wel op te lossen *hoezoeigenwijs?*
Helaas lukte dat dus niet , raad je dus zeker aan om er wel heen te gaan.
Morgen moet ik naar de GGZ. Ben gestopt en afgebouwd met de lexapro. Morgen intake bij de ggz psych. Ben benieuwd , hoop stiekem dat ik mag beginnen met ritalin. Ik vermoed dat dat mij veel beter gaat helpen dan de AD. Het is verder rustig hier , nieuwe baan veel avonddiensten deze week. En t gaat best goed. Dochter gaat vnamiddag naar mijn ouders zodat ik morgen kan uitslapen. Ene kant voel ik mij er schuldig over andere kant heb ik t gewoon ff nodig zo'n uitslaapochtend.
En ach ze vind t super leuk bij opa en oma , 1e wat ze riep vanmorgen toen ze wakker was was Opaaaaaaaaaaaaa
1e lijnspsych is verstandig om er heen te gaan.
Ik kreeg die aanreiking ook toen 6mnd na bevalling. Ik ben er toen niet heen gegana. Dacht t zelf wel op te lossen *hoezoeigenwijs?*
Helaas lukte dat dus niet , raad je dus zeker aan om er wel heen te gaan.
Morgen moet ik naar de GGZ. Ben gestopt en afgebouwd met de lexapro. Morgen intake bij de ggz psych. Ben benieuwd , hoop stiekem dat ik mag beginnen met ritalin. Ik vermoed dat dat mij veel beter gaat helpen dan de AD. Het is verder rustig hier , nieuwe baan veel avonddiensten deze week. En t gaat best goed. Dochter gaat vnamiddag naar mijn ouders zodat ik morgen kan uitslapen. Ene kant voel ik mij er schuldig over andere kant heb ik t gewoon ff nodig zo'n uitslaapochtend.
En ach ze vind t super leuk bij opa en oma , 1e wat ze riep vanmorgen toen ze wakker was was Opaaaaaaaaaaaaa
vrijdag 5 april 2013 om 00:19
Hanoja, je besteedt je dochter juist uit om even niks te hoeven en te moeten. Dat is nu juist het ding. Om alleen even Hanoja te kunnen zijn, bij te tanken, op te laden of negatief te zijn, whatever.
Als je dit langere tijd doet, komt de behoefte (vanuit jezelf!) om iets te ondernemen heus wel weer. Geniet tot die tijd gewoon van je kopje thee op de bank, beetje forummen, nog lekker terug in bed kruipen of wat je ook maar kan bezig houden.
En geloof me, ook schuldgevoel daarover kan vanzelf oplossen, als je maar hard genoeg tegen jezelf zegt dat dit heeeeel erg goed is voor jou (en daardoor ook voor je dochter)!
Als je dit langere tijd doet, komt de behoefte (vanuit jezelf!) om iets te ondernemen heus wel weer. Geniet tot die tijd gewoon van je kopje thee op de bank, beetje forummen, nog lekker terug in bed kruipen of wat je ook maar kan bezig houden.
En geloof me, ook schuldgevoel daarover kan vanzelf oplossen, als je maar hard genoeg tegen jezelf zegt dat dit heeeeel erg goed is voor jou (en daardoor ook voor je dochter)!
vrijdag 5 april 2013 om 15:19
Veel succes bij de intake Zespri. Ik hoop dat het brengt wat je ervan verwacht. Heeft je dochter het naar haar zin gehad bij opa enoma? Waarschijnlijk krijgt ze afschuwelijk veel aandacht en wordt ze goed verwend daar 
En heb jij even lekker uit kunnen rusten?
Schouderklopje, jij ook alvast succes met de intake. Goed dat je weer hulp krijgt, als er nog dingen niet lekker gaan. Ook bij het GGZ?
Hier een redelijk goede dag. Ik heb gisteren uiteindelijk wel kunnen genieten. Het was toch best fijn om mijn eigen gang te kunnen gaan. Het schuldgevoel verdween naar de achtergrond en ik ben zelfs nog even wat winkels afgegaan. Ik heb ook sinds een lange tijd weer goed geslapen vannacht.
Vanmorgen weer moeite met opstarten. Ik had echt het gevoel van: daar gaan we weeeeeeer. Nadat dochter ging slapen ben ik ook nog even terug gekropen. En sinds een uur of 12 gaat het dan wel weer. Net een lang stuk gewandeld, hier schijnt het zonnetje! Bij jullie ook? Nu wel moe,want we hebben ruim een uur gelopen. Maar wel tussendoor gezeten en eendjes gevoerd. Dochter ligt op bed en ik op de bank, wat forummen en een kop thee. Dus al met al een prima dag tot nu toe.
En heb jij even lekker uit kunnen rusten?
Schouderklopje, jij ook alvast succes met de intake. Goed dat je weer hulp krijgt, als er nog dingen niet lekker gaan. Ook bij het GGZ?
Hier een redelijk goede dag. Ik heb gisteren uiteindelijk wel kunnen genieten. Het was toch best fijn om mijn eigen gang te kunnen gaan. Het schuldgevoel verdween naar de achtergrond en ik ben zelfs nog even wat winkels afgegaan. Ik heb ook sinds een lange tijd weer goed geslapen vannacht.
Vanmorgen weer moeite met opstarten. Ik had echt het gevoel van: daar gaan we weeeeeeer. Nadat dochter ging slapen ben ik ook nog even terug gekropen. En sinds een uur of 12 gaat het dan wel weer. Net een lang stuk gewandeld, hier schijnt het zonnetje! Bij jullie ook? Nu wel moe,want we hebben ruim een uur gelopen. Maar wel tussendoor gezeten en eendjes gevoerd. Dochter ligt op bed en ik op de bank, wat forummen en een kop thee. Dus al met al een prima dag tot nu toe.
vrijdag 5 april 2013 om 21:11
Ha meiden, wil jullie even een hart onder de riem steken. Ik heb zelf ook in de hel gezeten die PND heet en 1 ding wil ik jullie meegeven: het wordt beter, echt!! Kon me toen niet voorstellen dat het leven weer normaal en leuk zou worden, maar het leven is weer geweldig! Hou je taai en wees niet te streng voor jezelf!!
zaterdag 6 april 2013 om 08:19
Jeetje wat laten ze jou aanmodderen zeg...
Jammer van je huisarts, die het allemaal als gewone moeheid lijkt te bezien, en je zo weinig serieus neemt.
Ik ben zelf huisarts, heb zelf depressies gehad, gebruik antidepressiva, en ik weet zeker dat mijn patienten hier veel aan hebben, ik kan me gewoon meer in ze verplaatsen. Jouw huisarts kan dat blijkbaar niet zo goed, nou is dat ook erg moeilijk maar van een huisarts mag je wel meer verwachten.
Maar lieve schat, ik heb niet alles gelezen maar is er bloed geprikt? Met name je schildklier, want na een bevalling komen er nog wel eens schildklierproblemen voor (postpartum thyreoiditis)
Als dat allemaal uitgesloten is: hopelijk neemt de eerstelijns psycholoog je strakjes wel serieus, en krijg je goede handvatten om jezelf weer terug te vinden.
Als het zo lang duurt: antidepressiva kunnen op een gegeven moment, als je zelf al zoveel je best gedaan hebt, wel eens 'de uitkomst' zijn. Ik snap dat het eng is, maar voor een hele hoop mensen werkt het érg goed, zonder vervelende bijwerkingen (heb ik bijv. zelf ook niet, geen enkele).
Sterkte meid.
Jammer van je huisarts, die het allemaal als gewone moeheid lijkt te bezien, en je zo weinig serieus neemt.
Ik ben zelf huisarts, heb zelf depressies gehad, gebruik antidepressiva, en ik weet zeker dat mijn patienten hier veel aan hebben, ik kan me gewoon meer in ze verplaatsen. Jouw huisarts kan dat blijkbaar niet zo goed, nou is dat ook erg moeilijk maar van een huisarts mag je wel meer verwachten.
Maar lieve schat, ik heb niet alles gelezen maar is er bloed geprikt? Met name je schildklier, want na een bevalling komen er nog wel eens schildklierproblemen voor (postpartum thyreoiditis)
Als dat allemaal uitgesloten is: hopelijk neemt de eerstelijns psycholoog je strakjes wel serieus, en krijg je goede handvatten om jezelf weer terug te vinden.
Als het zo lang duurt: antidepressiva kunnen op een gegeven moment, als je zelf al zoveel je best gedaan hebt, wel eens 'de uitkomst' zijn. Ik snap dat het eng is, maar voor een hele hoop mensen werkt het érg goed, zonder vervelende bijwerkingen (heb ik bijv. zelf ook niet, geen enkele).
Sterkte meid.
zaterdag 6 april 2013 om 12:47
Hoi Tjoepertje,
Ik heb zelf ook het idee dat mijn huisarts denkt, ach ze moet even wennen aan het nieuwe leven oid. Aangezien ik me natuurlijk wel vrij goed voel als ik aan het werk ben of in ieder geval niet alleen thuis ben.
Bloedprikken heb ik inderdaad gevraagd afgelopen week. Maar dat lijkt haar echt niet nodig. Niet lang na de bevalling is m'n bloed gecontroleerd en daar kwam niets geks uit, behalve licht ijzertekort. Dat is later weer gecheckt en toen was het weer oké.
Tja, ik weet zelf ondertussen ook niet meer zo goed wat te doen. Eerst maar eens de gesprekken afwachten denk ik, eens kijken of dat me het vertrouwen geeft waar ik op hoop.
Ik heb zelf ook het idee dat mijn huisarts denkt, ach ze moet even wennen aan het nieuwe leven oid. Aangezien ik me natuurlijk wel vrij goed voel als ik aan het werk ben of in ieder geval niet alleen thuis ben.
Bloedprikken heb ik inderdaad gevraagd afgelopen week. Maar dat lijkt haar echt niet nodig. Niet lang na de bevalling is m'n bloed gecontroleerd en daar kwam niets geks uit, behalve licht ijzertekort. Dat is later weer gecheckt en toen was het weer oké.
Tja, ik weet zelf ondertussen ook niet meer zo goed wat te doen. Eerst maar eens de gesprekken afwachten denk ik, eens kijken of dat me het vertrouwen geeft waar ik op hoop.