Psyche
alle pijlers
ik wil niet meer
zondag 7 april 2013 om 23:53
Al anderhalf jaar ben ik in gevecht met mezelf, ik ben helemaal op. Sinds een paar maanden heeft het de naam burn-out gekregen. Ik doe zo mijn best om mijn leven weer op de rit te krijgen, maar het lukt me niet. Steeds gebeurd er weer iets waardoor ik instort. Al een paar keer was ik flink omhoog geklommen, maar ben net zo vaak terug dat diepe gat in gevallen.
De mensen om me heen zeggen dat het allemaal wel goedkomt. Ooit zal dat ook wel, maar nu heb ik daar even niks aan. Ik zal het toch zelf voor elkaar moeten krijgen. De ene dag zit ik vol vechtlust en voel ik me sterk, maar de andere dag hoeft het van mij allemaal niet meer en heb ik geen zin meer om te vechten. Het enige dat ik wil is weer mezelf zijn en gelukkig zijn, maar hoe weet ik niet meer
Wilde dit even kwijt, misschien is er iemand die het herkent?
De mensen om me heen zeggen dat het allemaal wel goedkomt. Ooit zal dat ook wel, maar nu heb ik daar even niks aan. Ik zal het toch zelf voor elkaar moeten krijgen. De ene dag zit ik vol vechtlust en voel ik me sterk, maar de andere dag hoeft het van mij allemaal niet meer en heb ik geen zin meer om te vechten. Het enige dat ik wil is weer mezelf zijn en gelukkig zijn, maar hoe weet ik niet meer
Wilde dit even kwijt, misschien is er iemand die het herkent?
maandag 8 april 2013 om 14:52
quote:bloempje027 schreef op 08 april 2013 @ 14:29:
Moringe, ik weet wel wat ik wil. Ik werk nu alleen de ochtenden, met de lunchpauze ga ik naar huis. Dat gaat goed. Maar vanaf deze week moet ik een stap verder en dus pas na de lunch naar huis. Daar zie ik echt heel erg tegenop. Ik weet wel dat ze me niet kunnen dwingen, maar ik ben nog niet sterk genoeg om er tegenin te gaan en te zeggen dat ik het niet kan.
Moringe, ik weet wel wat ik wil. Ik werk nu alleen de ochtenden, met de lunchpauze ga ik naar huis. Dat gaat goed. Maar vanaf deze week moet ik een stap verder en dus pas na de lunch naar huis. Daar zie ik echt heel erg tegenop. Ik weet wel dat ze me niet kunnen dwingen, maar ik ben nog niet sterk genoeg om er tegenin te gaan en te zeggen dat ik het niet kan.
maandag 8 april 2013 om 18:45
Hey TO,
Ik moet eerlijk zeggen ik heb niet alles gelezen alleen jouw begin verhaal, dus misschien val ik in herhaling die andere misschien al gezegd hebben. Ten eerste een burn out moet je serieus nemen en zeer zeker wanneer je het gevoel hebt dat je er niet meer alleen uit komt misschien hulp zoeken. En ja het is zo dat je omhoog klimt en dan weer terug valt, dat heeft volgens mij iedereen wel eens of vaker. Ik vecht nu geen anderhalf jaar, maar al bijna 14 jaar om mijn hoofd boven water te houden en dat lukt me ook niet altijd. Netals vandaag, ik had gehoopt een nieuwe start te kunnen maken, maar is niet gelukt. Ik heb er even een klap mee gehad en zit er nu ook helemaal doorheen, maar morgen kan ik dat weer accepteren. Ik denk dat jij het ook moet accepteren om die terugslagen te incasseren, misschien heb ik wel makkelijk praten hoor. Ben niet anders gewend. Maar acceptatie van de burn out is de eerste stap en de tweede stap zal hulp zoeken zijn. En idd goed naar je lichaam luisteren, als ik dat niet doe, nou dan gaat het gegarandeerd mis. Nogmaals ik heb niet alles gelezen in dit topic dus ik zal wel in herhaling vallen. Maar in iedere geval succes en sterkte.
Ik moet eerlijk zeggen ik heb niet alles gelezen alleen jouw begin verhaal, dus misschien val ik in herhaling die andere misschien al gezegd hebben. Ten eerste een burn out moet je serieus nemen en zeer zeker wanneer je het gevoel hebt dat je er niet meer alleen uit komt misschien hulp zoeken. En ja het is zo dat je omhoog klimt en dan weer terug valt, dat heeft volgens mij iedereen wel eens of vaker. Ik vecht nu geen anderhalf jaar, maar al bijna 14 jaar om mijn hoofd boven water te houden en dat lukt me ook niet altijd. Netals vandaag, ik had gehoopt een nieuwe start te kunnen maken, maar is niet gelukt. Ik heb er even een klap mee gehad en zit er nu ook helemaal doorheen, maar morgen kan ik dat weer accepteren. Ik denk dat jij het ook moet accepteren om die terugslagen te incasseren, misschien heb ik wel makkelijk praten hoor. Ben niet anders gewend. Maar acceptatie van de burn out is de eerste stap en de tweede stap zal hulp zoeken zijn. En idd goed naar je lichaam luisteren, als ik dat niet doe, nou dan gaat het gegarandeerd mis. Nogmaals ik heb niet alles gelezen in dit topic dus ik zal wel in herhaling vallen. Maar in iedere geval succes en sterkte.
maandag 8 april 2013 om 18:53
quote:iemand_anders schreef op 08 april 2013 @ 14:41:
[...]
Trouwens, je beseft toch wel dat ook dit heel tegenstrijdig is hè?
Want je kan, voor je gevoel, wel in fase 2 of 3 zitten, maar de realiteit is dat je nog gewoon in fase 1 zit. Dus je houdt jezelf gevoelsmatig voor de gek. Je kunt de acceptatiefase niet overslaan, dat is de allerbelangrijkste!!
Helemaal mee eens.
Eerst accepteren DAT je ziek bent.
Dan uitzieken.
En DAN pas proberen te herstellen.
Neem de tijd, echt!
Van een BO ben je niet zomaar af.
Ik ben een jaar ziek geweest, echt ziek.
Lag hele dagen op de bank/in bed en t was me nog teveel om een boterham te smeren.
Ook is het belangrijk dat je hulp en evt ondersteunende medicatie krijgt.
Je moet jezelf niet overschatten meid, anders kom je er echt niet uit.
[...]
Trouwens, je beseft toch wel dat ook dit heel tegenstrijdig is hè?
Want je kan, voor je gevoel, wel in fase 2 of 3 zitten, maar de realiteit is dat je nog gewoon in fase 1 zit. Dus je houdt jezelf gevoelsmatig voor de gek. Je kunt de acceptatiefase niet overslaan, dat is de allerbelangrijkste!!
Helemaal mee eens.
Eerst accepteren DAT je ziek bent.
Dan uitzieken.
En DAN pas proberen te herstellen.
Neem de tijd, echt!
Van een BO ben je niet zomaar af.
Ik ben een jaar ziek geweest, echt ziek.
Lag hele dagen op de bank/in bed en t was me nog teveel om een boterham te smeren.
Ook is het belangrijk dat je hulp en evt ondersteunende medicatie krijgt.
Je moet jezelf niet overschatten meid, anders kom je er echt niet uit.
maandag 8 april 2013 om 19:00
Het idee dat ik dat morgen moet gaan vertellen maakt me heel erg onrustig... Als ik nu weer een stap terugzet zal dat mijn gevoel van falen alleen maar groter maken denk ik. Van thuis zitten zal ik niet blijer worden. Ik geloof jullie dat het beter is om een stap terug te doen, maar snappen jullie mijn twijfels daarover ook?
maandag 8 april 2013 om 19:03
quote:bloempje027 schreef op 08 april 2013 @ 19:00:
Het idee dat ik dat morgen moet gaan vertellen maakt me heel erg onrustig... Als ik nu weer een stap terugzet zal dat mijn gevoel van falen alleen maar groter maken denk ik. Van thuis zitten zal ik niet blijer worden. Ik geloof jullie dat het beter is om een stap terug te doen, maar snappen jullie mijn twijfels daarover ook?
Het idee dat ik dat morgen moet gaan vertellen maakt me heel erg onrustig... Als ik nu weer een stap terugzet zal dat mijn gevoel van falen alleen maar groter maken denk ik. Van thuis zitten zal ik niet blijer worden. Ik geloof jullie dat het beter is om een stap terug te doen, maar snappen jullie mijn twijfels daarover ook?
maandag 8 april 2013 om 19:04
Ja die snap ik heel goed, ik voelde me tot vorig jaar ook te goed om me ziek te melden. Maar denk nu aan jezelf en dat zal je herstel van de burn out ook bevorderen. Nee zo door blijven rommelen dus niet, dan wordt het echt falen als je niet meer verder kunt totdat je fouten gaat maken ofzo. Nee nu aan de bel trekken en een stap terug doen lijkt me beter.
maandag 8 april 2013 om 19:06
quote:thomaaas schreef op 08 april 2013 @ 19:03:
[...]
Kan je uitleggen waarom je gaat falen?
Je twijfels horen bij je ziekte, sterker nog, dát je je zo verantwoordelijk voelt maakt dat je nu een burn out hebt.Ik ga falen omdat er wèèr iets is dat ik niet kan. Mijn hobby's kan ik niet meer, mijn relatie heb ik niet meer en als ik dan òòk mijn werk niet meer kan heb ik echt niets meer om mijn gedachten te verzetten. Als ik aan het werk ben kan ik me daarop concentreren en zijn alle andere gedachten voor eventjes weg uit mijn hoofd.
[...]
Kan je uitleggen waarom je gaat falen?
Je twijfels horen bij je ziekte, sterker nog, dát je je zo verantwoordelijk voelt maakt dat je nu een burn out hebt.Ik ga falen omdat er wèèr iets is dat ik niet kan. Mijn hobby's kan ik niet meer, mijn relatie heb ik niet meer en als ik dan òòk mijn werk niet meer kan heb ik echt niets meer om mijn gedachten te verzetten. Als ik aan het werk ben kan ik me daarop concentreren en zijn alle andere gedachten voor eventjes weg uit mijn hoofd.
maandag 8 april 2013 om 19:07
quote:thomaaas schreef op 08 april 2013 @ 19:04:
En: het is morgen. Niet vandaag. Morgen is morgen, vandaag is vandaag. Heb je al lekker gegeten? Een rondje gelopen?Klopt, nu niet aan denken. Heb net gegeten ja, ook al had ik geen trek. Heb een klein stukje gewandeld en vanmiddag een klein slaapje gedaan. Zometeen heb ik een vergadering, zag het niet zitten om er helemaal heen te fietsen, dus heb die mensen bij mijn thuis uitgenodigd, scheelt weer
En: het is morgen. Niet vandaag. Morgen is morgen, vandaag is vandaag. Heb je al lekker gegeten? Een rondje gelopen?Klopt, nu niet aan denken. Heb net gegeten ja, ook al had ik geen trek. Heb een klein stukje gewandeld en vanmiddag een klein slaapje gedaan. Zometeen heb ik een vergadering, zag het niet zitten om er helemaal heen te fietsen, dus heb die mensen bij mijn thuis uitgenodigd, scheelt weer
maandag 8 april 2013 om 19:07
maandag 8 april 2013 om 19:08
quote:bloempje027 schreef op 08 april 2013 @ 19:07:
[...]
Klopt, nu niet aan denken. Heb net gegeten ja, ook al had ik geen trek. Heb een klein stukje gewandeld en vanmiddag een klein slaapje gedaan. Zometeen heb ik een vergadering, zag het niet zitten om er helemaal heen te fietsen, dus heb die mensen bij mijn thuis uitgenodigd, scheelt weer
[...]
Klopt, nu niet aan denken. Heb net gegeten ja, ook al had ik geen trek. Heb een klein stukje gewandeld en vanmiddag een klein slaapje gedaan. Zometeen heb ik een vergadering, zag het niet zitten om er helemaal heen te fietsen, dus heb die mensen bij mijn thuis uitgenodigd, scheelt weer
maandag 8 april 2013 om 19:08
Is geen falen!!
Neem de juiste stap door het accepteren van die burn out. En meld je morgen ziek ofzo. Hoe je dat moet accepteren dat is moeilijk uit te leggen, in het begin voel je je rot enzo maar met de juiste hulp kom je eruit. En misschien klinkt het heel hard wat ik nu zeg, maar heb niet zo'n zelfmedelijde.
Neem de juiste stap door het accepteren van die burn out. En meld je morgen ziek ofzo. Hoe je dat moet accepteren dat is moeilijk uit te leggen, in het begin voel je je rot enzo maar met de juiste hulp kom je eruit. En misschien klinkt het heel hard wat ik nu zeg, maar heb niet zo'n zelfmedelijde.
maandag 8 april 2013 om 19:09
quote:bloempje027 schreef op 08 april 2013 @ 19:06:
[...]
Ik ga falen omdat er wèèr iets is dat ik niet kan. Mijn hobby's kan ik niet meer, mijn relatie heb ik niet meer en als ik dan òòk mijn werk niet meer kan heb ik echt niets meer om mijn gedachten te verzetten. Als ik aan het werk ben kan ik me daarop concentreren en zijn alle andere gedachten voor eventjes weg uit mijn hoofd.
[...]
Ik ga falen omdat er wèèr iets is dat ik niet kan. Mijn hobby's kan ik niet meer, mijn relatie heb ik niet meer en als ik dan òòk mijn werk niet meer kan heb ik echt niets meer om mijn gedachten te verzetten. Als ik aan het werk ben kan ik me daarop concentreren en zijn alle andere gedachten voor eventjes weg uit mijn hoofd.
maandag 8 april 2013 om 19:10
quote:thomaaas schreef op 08 april 2013 @ 19:07:
[...]
Nee, je moet je grenzen niet zoeken. Als jij je been hebt gebroken, blijf je dan ook elk uur even flink voelen of hij nog wel écht gebroken is? Accepteren is een kwestie van 'de knop om'. Dat zeg ik nu even makkelijk, maar eigenlijk is het niet meer dan dat. Hoe accepteer je dat je buikgriep hebt? Je kan niet anders dan op de pot zitten en met een emmer omdat het er aan twee kanten uitkomt. Zeg je dan ook 'het gaat goed'?
Wat je in elk geval niet moet doen is vragen 'hoe je het gaat accepteren'. Je bent ziek. Punt. En nu ga je eerst een tijd ziek zijn, en daarna ga je jezelf beter maken. En dat beter maken begint niet morgen, dat begint over weken, of misschien pas maanden. Eérst ziek zijn, en daar aan toegeven.Als je het zo zegt klinkt het heel logisch inderdaad...
[...]
Nee, je moet je grenzen niet zoeken. Als jij je been hebt gebroken, blijf je dan ook elk uur even flink voelen of hij nog wel écht gebroken is? Accepteren is een kwestie van 'de knop om'. Dat zeg ik nu even makkelijk, maar eigenlijk is het niet meer dan dat. Hoe accepteer je dat je buikgriep hebt? Je kan niet anders dan op de pot zitten en met een emmer omdat het er aan twee kanten uitkomt. Zeg je dan ook 'het gaat goed'?
Wat je in elk geval niet moet doen is vragen 'hoe je het gaat accepteren'. Je bent ziek. Punt. En nu ga je eerst een tijd ziek zijn, en daarna ga je jezelf beter maken. En dat beter maken begint niet morgen, dat begint over weken, of misschien pas maanden. Eérst ziek zijn, en daar aan toegeven.Als je het zo zegt klinkt het heel logisch inderdaad...
maandag 8 april 2013 om 19:11
Falen is een rotgevoel ik denk dat iedereen dat voelt als ie iets moet opgeven, maar ik denk echt dat het beter is dat je nu stop zegt tegen jezelf! En het laatste in mijn post was misschien heel hard gezegd van me, sorry daarvoor, maar je hebt niet wéér iets wat mislukt is zeg maar. Je zult moeten gaan knokken voor jezelf!!
maandag 8 april 2013 om 19:13
quote:rbcrsd schreef op 08 april 2013 @ 19:08
Is geen falen!!.
Exact. Door het falen te noemen, werp je gelijk de drempel voor jezelf op, want wie wil er nou falen???
Maar het IS geen falen, dit is luisteren naar je lichaam en meegaan met de omstandigheden (je bent ziek!) van je vragen.
Dat is het belangrijkste en verstandigste dat je nu voor jezelf kan doen.
Je zult je over moeten geven en dàn pas kan je (op termijn) werken aan je herstel.
Is geen falen!!.
Exact. Door het falen te noemen, werp je gelijk de drempel voor jezelf op, want wie wil er nou falen???
Maar het IS geen falen, dit is luisteren naar je lichaam en meegaan met de omstandigheden (je bent ziek!) van je vragen.
Dat is het belangrijkste en verstandigste dat je nu voor jezelf kan doen.
Je zult je over moeten geven en dàn pas kan je (op termijn) werken aan je herstel.
maandag 8 april 2013 om 19:15
quote:rbcrsd schreef op 08 april 2013 @ 19:11:
Falen is een rotgevoel ik denk dat iedereen dat voelt als ie iets moet opgeven, maar ik denk echt dat het beter is dat je nu stop zegt tegen jezelf! En het laatste in mijn post was misschien heel hard gezegd van me, sorry daarvoor, maar je hebt niet wéér iets wat mislukt is zeg maar. Je zult moeten gaan knokken voor jezelf!!
Nee hoor, je hoeft geen sorry te zeggen. Ik snap het wel. Maar ik vind het gewoon heel erg moeilijk om weer een stapje terug te moeten doen.
Gisteren was mijn ex hier om mijn spullen terug te brengen en dat heeft me behoorlijk van slag gemaakt. Dat versterkt nu al mijn gevoelens extra. Heb tot 02:00 alleen maar liggen huilen vannacht.
Falen is een rotgevoel ik denk dat iedereen dat voelt als ie iets moet opgeven, maar ik denk echt dat het beter is dat je nu stop zegt tegen jezelf! En het laatste in mijn post was misschien heel hard gezegd van me, sorry daarvoor, maar je hebt niet wéér iets wat mislukt is zeg maar. Je zult moeten gaan knokken voor jezelf!!
Nee hoor, je hoeft geen sorry te zeggen. Ik snap het wel. Maar ik vind het gewoon heel erg moeilijk om weer een stapje terug te moeten doen.
Gisteren was mijn ex hier om mijn spullen terug te brengen en dat heeft me behoorlijk van slag gemaakt. Dat versterkt nu al mijn gevoelens extra. Heb tot 02:00 alleen maar liggen huilen vannacht.
maandag 8 april 2013 om 19:16
quote:thomaaas schreef op 08 april 2013 @ 19:09:
En je 'op je werk concentreren' klinkt overigens verdacht veel al 'even niet naar mijn lichaam luisteren'. Je bent ziekt, je lichaam en je geest trekken aan de noodrem.Precies wat ik ook dacht. En de moeilijkheid om minder te werken ligt ook minder bij de werkgever dan bij TO zelf. Denk ik zomaar.
En je 'op je werk concentreren' klinkt overigens verdacht veel al 'even niet naar mijn lichaam luisteren'. Je bent ziekt, je lichaam en je geest trekken aan de noodrem.Precies wat ik ook dacht. En de moeilijkheid om minder te werken ligt ook minder bij de werkgever dan bij TO zelf. Denk ik zomaar.
maandag 8 april 2013 om 19:16
Jeetje als ik bij iedere tegenslag moet denken ik heb gefaald, nou dan heb ik vandaag flink gefaald. Ja, sorry ben misschien een beetje hard, maar ik vind echt dat je minder dat gevoel moet hebben. Kijk ik heb me vorig jaar ziek gemeld, heb ik dan in jouw ogen gefaald??? Volgens jouw denkpatroon wel vrees ik. Maar het is jouw beslissing en jouw eigen lichaam.