Psyche
alle pijlers
Ik ben emotioneel op
maandag 8 april 2013 om 23:59
Hallo allemaal,
Ik wil even van me afschrijven. Misschien tips, ervaringen van anderen?
Ik ben een 26-jarige jonge vrouw. Ik heb begin dit jaar mijn universitaire studie afgerond (twee bachelors, één master) Ik werk al enige maanden 3 dagen per week. Weliswaar een 0-uren contract, maar het is werk, het betaalt aardig, ik vind het niet vreselijk om te doen. Ik heb een leuk huis, ik heb een lieve vriend, ik heb een paar leuke vriendinnen om me heen, geen financiële problemen.
Ik heb een pittig leven achter de rug. Begin van de pubertijd zijn mijn ouders op vrij dramatische wijze gescheiden. Ik ben enig kind. Heb altijd hard gewerkt en hield me vast aan mijn grote doel, namelijk een universitaire graad behalen. Dat is nu dus gelukt. Jong op kamers gaan wonen, omdat de thuissituatie niet optimaal was. Kortom, ik sta mijn mannetje wel.
Het probleem? Maar momenteel stort ik emotioneel in. Ik heb sombere buien, ik voel me alleen, verlaten en in de steek gelaten. Ik wil graag dat er iemand voor mij zorgt, mij 'oppakt', lief voor me is. Ik heb een goede band met met ouders ondanks het verleden. Mijn vriend is a-romantisch en geen verzorgend iemand, maar hij doet zijn best. Ik heb soms het idee dat ik onredelijke eisen aan hem stel, omdat ik op dit moment zou willen dat hij mij opvangt (mij redt?). Maar dat kan hij niet. Dat ziet hij niet. Ook niet als ik het letterlijk aangeef. En misschien mag ik dat ook niet van hem vragen. En misschien kan hij die leegte in mij niet opvullen met liefde. Misschien kan ik dat alleen zelf, maar hoe?
Ik voel me zo leeg, zo alleen. Ik ben een optimist normaal gesproken, maar ik zie het even niet meer zitten. Waar doe ik het allemaal voor? Ik heb ook goede momenten, ik kan ook lachen, maar de laatste maanden drukt mijn emotionele leegte? zwaar op me. Verstandelijk kan ik perfect beredeneren wat ik emotioneel mis, maar ook waar ik dankbaar voor zou moeten zijn (huisje, vriend die zijn best voor me doet, baan, enz.) maar ik kan het gewoon niet meer opbrengen.
Heb inmiddels een doorverwijzing naar de psycholoog, maar daar heb ik weinig vertrouwen in, omdat ik al redelijk veel therapie heb gehad in/voor het verleden. Ik zou het toch alleen moeten kunnen? Ik kan soms ook best uithuilen bij mijn ouders, mijn vriend. Het gevoel gaat niet weg. Het kost zoveel energie om gewoon te leven en alle ballen in de lucht te houden.
Ik ben even de weg kwijt... Ik weet het even niet meer.
Voor de duidelijkheid: ik heb geen zelfmoordneigingen o.i.d. Ik wil gewoon mijn hoofd onder de deken stoppen en weer wakker worden als de zon schijnt.
Samenvatting:
Ik heb mijn leven aardig op de rails. Verstandelijk ben ik trots op mezelf, sta ik mijn mannetje, maar emotioneel ben ik op door een pittig verleden en wil ik graag dat iemand mij (onvoorwaardelijk) opvangt, maar dat kan niet.
Ik wil even van me afschrijven. Misschien tips, ervaringen van anderen?
Ik ben een 26-jarige jonge vrouw. Ik heb begin dit jaar mijn universitaire studie afgerond (twee bachelors, één master) Ik werk al enige maanden 3 dagen per week. Weliswaar een 0-uren contract, maar het is werk, het betaalt aardig, ik vind het niet vreselijk om te doen. Ik heb een leuk huis, ik heb een lieve vriend, ik heb een paar leuke vriendinnen om me heen, geen financiële problemen.
Ik heb een pittig leven achter de rug. Begin van de pubertijd zijn mijn ouders op vrij dramatische wijze gescheiden. Ik ben enig kind. Heb altijd hard gewerkt en hield me vast aan mijn grote doel, namelijk een universitaire graad behalen. Dat is nu dus gelukt. Jong op kamers gaan wonen, omdat de thuissituatie niet optimaal was. Kortom, ik sta mijn mannetje wel.
Het probleem? Maar momenteel stort ik emotioneel in. Ik heb sombere buien, ik voel me alleen, verlaten en in de steek gelaten. Ik wil graag dat er iemand voor mij zorgt, mij 'oppakt', lief voor me is. Ik heb een goede band met met ouders ondanks het verleden. Mijn vriend is a-romantisch en geen verzorgend iemand, maar hij doet zijn best. Ik heb soms het idee dat ik onredelijke eisen aan hem stel, omdat ik op dit moment zou willen dat hij mij opvangt (mij redt?). Maar dat kan hij niet. Dat ziet hij niet. Ook niet als ik het letterlijk aangeef. En misschien mag ik dat ook niet van hem vragen. En misschien kan hij die leegte in mij niet opvullen met liefde. Misschien kan ik dat alleen zelf, maar hoe?
Ik voel me zo leeg, zo alleen. Ik ben een optimist normaal gesproken, maar ik zie het even niet meer zitten. Waar doe ik het allemaal voor? Ik heb ook goede momenten, ik kan ook lachen, maar de laatste maanden drukt mijn emotionele leegte? zwaar op me. Verstandelijk kan ik perfect beredeneren wat ik emotioneel mis, maar ook waar ik dankbaar voor zou moeten zijn (huisje, vriend die zijn best voor me doet, baan, enz.) maar ik kan het gewoon niet meer opbrengen.
Heb inmiddels een doorverwijzing naar de psycholoog, maar daar heb ik weinig vertrouwen in, omdat ik al redelijk veel therapie heb gehad in/voor het verleden. Ik zou het toch alleen moeten kunnen? Ik kan soms ook best uithuilen bij mijn ouders, mijn vriend. Het gevoel gaat niet weg. Het kost zoveel energie om gewoon te leven en alle ballen in de lucht te houden.
Ik ben even de weg kwijt... Ik weet het even niet meer.
Voor de duidelijkheid: ik heb geen zelfmoordneigingen o.i.d. Ik wil gewoon mijn hoofd onder de deken stoppen en weer wakker worden als de zon schijnt.
Samenvatting:
Ik heb mijn leven aardig op de rails. Verstandelijk ben ik trots op mezelf, sta ik mijn mannetje, maar emotioneel ben ik op door een pittig verleden en wil ik graag dat iemand mij (onvoorwaardelijk) opvangt, maar dat kan niet.
anoniem_148839 wijzigde dit bericht op 09-04-2013 00:01
Reden: toevoeging.
Reden: toevoeging.
% gewijzigd
dinsdag 9 april 2013 om 00:34
Gek hoe dat werkt.
Ik herken het wel.
Ik ben een tijd ziek geweest, en in de tijd dat dat speelde was ik zo sterk.
Ik zette mijn schouders eronder en ging gewoon door.
Dat heb jij ook gedaan, al die tijd.
Toen ik eenmaal beter was, en mijn leven weer op een normale manier door kon gaan, leek ik alleen nog maar te kunnen huilen.
Die periode zit jij nu ook in. Je hebt keihard gewerkt om alles te bereiken wat je wilde, en nu heb je dat gedaan, en nu komt alles wat je hebt meegemaakt eruit.
Ik heb niet echt een tip voor je, voor mij was een goed gesprek met mijn huisarts voldoende.
Een gesprek waarin hij mij vertelde dat het okay was om me even zo te voelen, dat ik niet gek was, en dat ik ook niet gewoon maar even een schop onder mijn kont nodig had.
Gewoon die erkenning van mijn gevoelens; daar knapte ik al erg van op.
Dus dat wilde ik je maar even zeggen: Ik herken het, ik leef met je mee, en het is okay dat je je even zo voelt.
Ik herken het wel.
Ik ben een tijd ziek geweest, en in de tijd dat dat speelde was ik zo sterk.
Ik zette mijn schouders eronder en ging gewoon door.
Dat heb jij ook gedaan, al die tijd.
Toen ik eenmaal beter was, en mijn leven weer op een normale manier door kon gaan, leek ik alleen nog maar te kunnen huilen.
Die periode zit jij nu ook in. Je hebt keihard gewerkt om alles te bereiken wat je wilde, en nu heb je dat gedaan, en nu komt alles wat je hebt meegemaakt eruit.
Ik heb niet echt een tip voor je, voor mij was een goed gesprek met mijn huisarts voldoende.
Een gesprek waarin hij mij vertelde dat het okay was om me even zo te voelen, dat ik niet gek was, en dat ik ook niet gewoon maar even een schop onder mijn kont nodig had.
Gewoon die erkenning van mijn gevoelens; daar knapte ik al erg van op.
Dus dat wilde ik je maar even zeggen: Ik herken het, ik leef met je mee, en het is okay dat je je even zo voelt.
dinsdag 9 april 2013 om 00:50
Jullie slaan de spijker op zijn kop. Ik probeer de gevoelens te erkennen en mezelf toe te staan om te huilen en me rot te voelen, maar het blijft een beetje hetzelfde.
@Eowyn68: hoe moet ik steun toe laten? Ik vraag actief om steun bij mijn partner, maar die is er niet goed in om dat (uit zichzelf) te geven. Hij doet op zijn eigen manier wel zijn best, maar ik zou graag willen dat ik het niet steeds zo duidelijk moet zeggen. (en me geen last moet voelen). Ik ontlast hem tegelijkertijd omdat ik het idee heb, dat hij het niet zo goed aankan als ik 'zwak' ben.
@mclean: Ik herken het inderdaad dat nu alles stilstaat, de emoties opeens loskomen.
@Eowyn68: hoe moet ik steun toe laten? Ik vraag actief om steun bij mijn partner, maar die is er niet goed in om dat (uit zichzelf) te geven. Hij doet op zijn eigen manier wel zijn best, maar ik zou graag willen dat ik het niet steeds zo duidelijk moet zeggen. (en me geen last moet voelen). Ik ontlast hem tegelijkertijd omdat ik het idee heb, dat hij het niet zo goed aankan als ik 'zwak' ben.
@mclean: Ik herken het inderdaad dat nu alles stilstaat, de emoties opeens loskomen.
dinsdag 9 april 2013 om 05:42
dinsdag 9 april 2013 om 07:22
Nu je 'veilig' bent in je leven, krijg je de gelegenheid om alles waartegen je hebt moeten vechten te verwerken. En misschien weet je je ook geen raad met de situatie waarin je nu bent, je hebt moeten overleven, je hebt in een zware situatie moeten knokken om er wat van te maken en het is je gelukt. Nu in die rust voel je pas hoe uitgeput je bent. Maar tegelijkertijd mag je nu niet moe zijn omdat je er bent. Zoiets toch?
Weet je, ik herken het, iets andere situatie, maar toch.
Wat mij hielp( na een lange lange tijd van me zo te voelen) was om naar gelukkige fitte mensen te kijken, vrienden, tv, tijdschrift. Op een dag kreeg ik echt zin om me zo te willen voelen. En toen ben ik echt met hele kleine stapjes beter voor mezelf gaan zorgen, iets waar ik eerder niet aan toe kwam, omdat ik ten midde van al die problemen zo onbelangrijk was geworden . En in die ruimte die er voor
mij gekomen was in die veilige situatie, verdronk ik bijna. Dat bleek dus het moeilijkste wat ik ooit had moeten doen, mezelf verzorgen, aardig zijn voor mezelf.
Maar als je rustig begint, met kleine dingen. Je nagels lakken, een leuke sport, gezonder eten, een taal leren, wandeling, maakt niets uit... zaken die je jezelf niet gunde/ niet aan toe kwam. Dan merk je na verloop van tijd dat je weer plezier krijgt in kleine dingen. En het gaat niet van de ene op de andere dag. Ik heb er zelf jaren over gedaan. Echt een tijd waarvan ik liever niet terug denk, en zo jammer ook. Maar ja, zo gaat het soms en je komt er wel uit uiteindelijk. Maar je moet wel een klein beginnetje maken, voor jezelf.
En verder wat ik je wil zeggen: verdomd knap gedaan hoor! Je mag echt trots zijn. Dit lukt je ook, echt. Er komt een dag, dan kijk je terug en kan je je dit gevoel amper nog voorstellen.
Weet je, ik herken het, iets andere situatie, maar toch.
Wat mij hielp( na een lange lange tijd van me zo te voelen) was om naar gelukkige fitte mensen te kijken, vrienden, tv, tijdschrift. Op een dag kreeg ik echt zin om me zo te willen voelen. En toen ben ik echt met hele kleine stapjes beter voor mezelf gaan zorgen, iets waar ik eerder niet aan toe kwam, omdat ik ten midde van al die problemen zo onbelangrijk was geworden . En in die ruimte die er voor
mij gekomen was in die veilige situatie, verdronk ik bijna. Dat bleek dus het moeilijkste wat ik ooit had moeten doen, mezelf verzorgen, aardig zijn voor mezelf.
Maar als je rustig begint, met kleine dingen. Je nagels lakken, een leuke sport, gezonder eten, een taal leren, wandeling, maakt niets uit... zaken die je jezelf niet gunde/ niet aan toe kwam. Dan merk je na verloop van tijd dat je weer plezier krijgt in kleine dingen. En het gaat niet van de ene op de andere dag. Ik heb er zelf jaren over gedaan. Echt een tijd waarvan ik liever niet terug denk, en zo jammer ook. Maar ja, zo gaat het soms en je komt er wel uit uiteindelijk. Maar je moet wel een klein beginnetje maken, voor jezelf.
En verder wat ik je wil zeggen: verdomd knap gedaan hoor! Je mag echt trots zijn. Dit lukt je ook, echt. Er komt een dag, dan kijk je terug en kan je je dit gevoel amper nog voorstellen.
"Dus zie je iemand lopen Met rode ogen heel bedeesd Dan weet je, haar potje is pas vol geweest."
dinsdag 9 april 2013 om 10:51
Ik vind de tip van de vitamine D wel goed. Ik fiets wel regelmatig buiten, dus ik zou niet verwachten dat ik dat nodig zou hebben...
DidiRidi: bedankt voor je mooie post. Ik heb vandaag op mijn vrije dag ook inderdaad wat dingen ingepland waar ik zin in heb. Even naar de kapper, lekker rondstruinen in de tweede hands winkel in de buurt, misschien naar de sauna binnenkort. Lekker in de bibliotheek tijdschriften lezen. Een stukje in de buurt wandelen.
Sporten en gezond eten doe ik al. Kost wel veel energie om niet in een zwart gaat te vallen en gewoon niks te doen. Ik heb 23 april mijn buluitreiking. Hopelijk kan ik daar een beetje van genieten. Ik weet wel dat ik trots op mezelf kan zijn, maar de somberheid en verdriet overschaduwen het. Ik ben geneigd om te denken: hup weer verder, ondanks dat dit 15 jaar lang mijn doel was.
DidiRidi: bedankt voor je mooie post. Ik heb vandaag op mijn vrije dag ook inderdaad wat dingen ingepland waar ik zin in heb. Even naar de kapper, lekker rondstruinen in de tweede hands winkel in de buurt, misschien naar de sauna binnenkort. Lekker in de bibliotheek tijdschriften lezen. Een stukje in de buurt wandelen.
Sporten en gezond eten doe ik al. Kost wel veel energie om niet in een zwart gaat te vallen en gewoon niks te doen. Ik heb 23 april mijn buluitreiking. Hopelijk kan ik daar een beetje van genieten. Ik weet wel dat ik trots op mezelf kan zijn, maar de somberheid en verdriet overschaduwen het. Ik ben geneigd om te denken: hup weer verder, ondanks dat dit 15 jaar lang mijn doel was.
dinsdag 9 april 2013 om 13:46
Blauwebes, je kunt inderdaad alle lichamelijk oorzaken (zoals vitamine D tekort uitsluiten) en een bloedonderzoek laten doen bij je huisarts om te kijken of bv je schildklier goed functioneert. Waarschijnlijk ben je prima gezond maar als je alles uitsluit weet je tenminste dat het aan iets anders moet liggen.
De post van DidiRidi is een hele mooie.
En gun jezelf even de tijd om ervan te genieten dat je je doel hebt bereikt. Je hebt er 15 jaar naartoe gewerkt schrijf je, logisch dat het nu voelt als een gat en dat je tijd nodig hebt om tot rust te komen en nieuwe doelen te stellen.
Laat jezelf anders maar even in dat zwarte gat vallen. Ik kan me voorstellen dat daar allemaal gevoelens inzitten die je liever zou vermijden maar om verder te kunnen komen is het nodig dat je de verdriet, pijn en boosheid die daarin zitten kunt voelen.
Je klinkt heel veerkrachtig dus je blijft daar echt niet in hangen. Integendeel, er gaan nieuwe wegen open op die manier. En mocht het niet lukken, zoek er dan hulp (psych, maatschappelijk werk) bij.
Tsja en wat betreft je vriend. Iedereen is af en toe krachtig en af en toe zwak, en dat mag ook zolang het een beetje in balans blijft. Je bent een tijd krachtig geweest en nu even wat zwakker, daar ben je niet meteen een last mee.
Je schrijft dat hij op zijn manier zijn best doet maar het niet uit zichzelf kan. Nou, dan zal je er om moeten vragen wat je nodig hebt en zal hij moeten aangeven wat hij wel en niet kan doen. En nogmaals, daar ben je niet meteen een last mee maar gewoon iemands vriendin die het even moeilijk heeft.
De post van DidiRidi is een hele mooie.
En gun jezelf even de tijd om ervan te genieten dat je je doel hebt bereikt. Je hebt er 15 jaar naartoe gewerkt schrijf je, logisch dat het nu voelt als een gat en dat je tijd nodig hebt om tot rust te komen en nieuwe doelen te stellen.
Laat jezelf anders maar even in dat zwarte gat vallen. Ik kan me voorstellen dat daar allemaal gevoelens inzitten die je liever zou vermijden maar om verder te kunnen komen is het nodig dat je de verdriet, pijn en boosheid die daarin zitten kunt voelen.
Je klinkt heel veerkrachtig dus je blijft daar echt niet in hangen. Integendeel, er gaan nieuwe wegen open op die manier. En mocht het niet lukken, zoek er dan hulp (psych, maatschappelijk werk) bij.
Tsja en wat betreft je vriend. Iedereen is af en toe krachtig en af en toe zwak, en dat mag ook zolang het een beetje in balans blijft. Je bent een tijd krachtig geweest en nu even wat zwakker, daar ben je niet meteen een last mee.
Je schrijft dat hij op zijn manier zijn best doet maar het niet uit zichzelf kan. Nou, dan zal je er om moeten vragen wat je nodig hebt en zal hij moeten aangeven wat hij wel en niet kan doen. En nogmaals, daar ben je niet meteen een last mee maar gewoon iemands vriendin die het even moeilijk heeft.
dinsdag 9 april 2013 om 19:10
@ Moringa, bedankt voor je mooie post.
Ook een mooie, laat jezelf maar in dat zwarte gat vallen. Ik vind het wel een eye-opener dat je me veerkrachtig noemt. Dat ben ik ook wel, maar ik vind het bijzonder dat je dat oppikt uit mijn post. Bedankt voor de herinnering. Dat geeft weer wat moed.
Ik ben vandaag lekker naar de kapper geweest en ik heb wat leuke boeken gekocht. Was een goede dag tot nu toe.
Ook een mooie, laat jezelf maar in dat zwarte gat vallen. Ik vind het wel een eye-opener dat je me veerkrachtig noemt. Dat ben ik ook wel, maar ik vind het bijzonder dat je dat oppikt uit mijn post. Bedankt voor de herinnering. Dat geeft weer wat moed.
Ik ben vandaag lekker naar de kapper geweest en ik heb wat leuke boeken gekocht. Was een goede dag tot nu toe.
dinsdag 9 april 2013 om 19:21
To je hebt flink de pas erin gehad in je leven.
Is het niet prettig om jezelf even een paar maanden vakantie te geven. Lekker werken, en verplicht rust en leuke dingen doen.
Misschien heb je veel onder druk geleeft van jezelf veel moet oa die graad halen.
Wat was jouw motivatie om die graad te willen halen ?
Heeft dat met een faalgevoel te maken dat je het moet doen van jezelf want anders > Of een bewijs ergens van ??
Is het niet prettig om jezelf even een paar maanden vakantie te geven. Lekker werken, en verplicht rust en leuke dingen doen.
Misschien heb je veel onder druk geleeft van jezelf veel moet oa die graad halen.
Wat was jouw motivatie om die graad te willen halen ?
Heeft dat met een faalgevoel te maken dat je het moet doen van jezelf want anders > Of een bewijs ergens van ??
dinsdag 9 april 2013 om 21:19
Blauwebes, soms is zo'n periode nodig om weer verder te komen. Zelf heb ik net een lange periode gehad van depressie en burn-out. Dat was ontzettend naar en vervelend maar ik heb er wel een hoop van geleerd. Ik ben mezelf bijvoorbeeld veel meer gaan accepteren, zorg beter voor mezelf en ben veel milder voor mezelf en voor anderen. Ik vond het afschuwelijk maar het afschuwelijkste was eigenlijk het verzetten, het vechten om vervelende gevoelens buiten te houden. Toen ik eenmaal accepteerde dat het nu even niet goed ging kon ik beginnen aan de weg naar herstel. Ben er nog niet helemaal uit -mijn energie is bijvoorbeeld nog heel beperkt - maar ik voel me weer verbonden met mezelf en mijn omgeving.
Daarom zeg ik ook, misschien moet je maar even in dat zwarte gat vallen. Dat lijkt vreselijk eng maar je klimt er wel weer uit. Die gevoelens zitten daar niet voor niets, je moet er iets mee. Het is denk ik nodig dat je pijn, boosheid en verdriet die daar zit bekijkt, voelt en handelt naar wat je nodig hebt. Je kan het ook wegstoppen maar het popt later wel weer ergens op.
De situatie is ernaar, je bent afgestudeerd, je hebt een (kleine) baan, geen grote financiële zorgen en voldoende tijd over voor jezelf. Gun het jezelf. Je vriend kan inderdaad dat gat niet vullen met liefde want dat zal niet genoeg zijn. Tuurlijk zal hij van je houden maar het is nu aan jou om te ontdekken waar je naartoe wil en hoe je weer 'heel' wordt.
Fijn dat je leuke dingen doet voor jezelf, dingen die je energie geven
En ik las net in je OP dat je naar de psycholoog gaat binnenkort (had ik eerder overheen gelezen). Ik denk dat dat zinvol is, ondanks dat je al eerder therapie hebt gehad. Toen was het waarschijnlijk nodig om te kunnen functioneren in het leven. Nu ga je op zoek naar verdere invulling en kwaliteit van leven.
Waarschijnlijk ben je een hoop tekort gekomen vroeger en dat kan nog heel lang doorwerken op allerlei vlakken in je leven. Mara stelde een goede vraag: wat was je motivatie om je bul te halen? Wat had je dan voor je gevoel bereikt?
Fijne avond! groetjes Moringa
Daarom zeg ik ook, misschien moet je maar even in dat zwarte gat vallen. Dat lijkt vreselijk eng maar je klimt er wel weer uit. Die gevoelens zitten daar niet voor niets, je moet er iets mee. Het is denk ik nodig dat je pijn, boosheid en verdriet die daar zit bekijkt, voelt en handelt naar wat je nodig hebt. Je kan het ook wegstoppen maar het popt later wel weer ergens op.
De situatie is ernaar, je bent afgestudeerd, je hebt een (kleine) baan, geen grote financiële zorgen en voldoende tijd over voor jezelf. Gun het jezelf. Je vriend kan inderdaad dat gat niet vullen met liefde want dat zal niet genoeg zijn. Tuurlijk zal hij van je houden maar het is nu aan jou om te ontdekken waar je naartoe wil en hoe je weer 'heel' wordt.
Fijn dat je leuke dingen doet voor jezelf, dingen die je energie geven
En ik las net in je OP dat je naar de psycholoog gaat binnenkort (had ik eerder overheen gelezen). Ik denk dat dat zinvol is, ondanks dat je al eerder therapie hebt gehad. Toen was het waarschijnlijk nodig om te kunnen functioneren in het leven. Nu ga je op zoek naar verdere invulling en kwaliteit van leven.
Waarschijnlijk ben je een hoop tekort gekomen vroeger en dat kan nog heel lang doorwerken op allerlei vlakken in je leven. Mara stelde een goede vraag: wat was je motivatie om je bul te halen? Wat had je dan voor je gevoel bereikt?
Fijne avond! groetjes Moringa
dinsdag 9 april 2013 om 22:29
Hoi Blauwebes, ik kan het niet zo goed verwoorden, maar ik herken een stuk van mezelf in je posting. Maar dan vooral je houding.
Je beschrijft het allemaal zo helder en punctueel en zelfs aan het einde voor ons nog een samenvatting. Zo zou ik het ook kunnen doen.
Op één of andere manier (en dit kan ik dus niet zo goed verwoorden) maak je daardoor zo'n sterke, 'got-my-act-together'-indruk dat mensen - niet alleen je partner trouwens - als vanzelf met je omgaan alsof je geen steun nodig hebt.
Niet zo gek dat je een partner uitkiest die daar ook niet in uitblinkt...
Herken je daar iets in? Of projecteer mijzelf op jou?
Niks fouts aan overigens, het is heel handig om sterk te zijn, ik zou niet zonder willen hoor.
Je beschrijft het allemaal zo helder en punctueel en zelfs aan het einde voor ons nog een samenvatting. Zo zou ik het ook kunnen doen.
Op één of andere manier (en dit kan ik dus niet zo goed verwoorden) maak je daardoor zo'n sterke, 'got-my-act-together'-indruk dat mensen - niet alleen je partner trouwens - als vanzelf met je omgaan alsof je geen steun nodig hebt.
Niet zo gek dat je een partner uitkiest die daar ook niet in uitblinkt...
Herken je daar iets in? Of projecteer mijzelf op jou?
Niks fouts aan overigens, het is heel handig om sterk te zijn, ik zou niet zonder willen hoor.
donderdag 11 april 2013 om 07:59
Bb hoe gaat het nu? Heeft het iets uitgemaakt dat je het hier geschreven hebt, dat je een soort van toe moest geven aan jezelf? Ik hoop in elk geval dat je wat zachter mag zijn van jezelf voor jezelf nu.
Heel gek, wat de andere schrijven herken ik ook zo goed. Het is ook allemaal waar en fijn als het zo in stukjes ter sprake komt, als je er midden in zit dan is het vaak een knot aan emoties en verklaringen.
Heel gek, wat de andere schrijven herken ik ook zo goed. Het is ook allemaal waar en fijn als het zo in stukjes ter sprake komt, als je er midden in zit dan is het vaak een knot aan emoties en verklaringen.
"Dus zie je iemand lopen Met rode ogen heel bedeesd Dan weet je, haar potje is pas vol geweest."
donderdag 11 april 2013 om 22:04
Hai die TO,
Hup weer verder.
Dat zinnetje triggert me om te reageren. Dat is voor mij namelijk het punt.
Ik herken dit precies:
"Ik voel me zo leeg, zo alleen. Ik ben een optimist normaal gesproken, maar ik zie het even niet meer zitten. Waar doe ik het allemaal voor? Ik heb ook goede momenten, ik kan ook lachen, maar de laatste maanden drukt mijn emotionele leegte? zwaar op me. Verstandelijk kan ik perfect beredeneren wat ik emotioneel mis, maar ook waar ik dankbaar voor zou moeten zijn (huisje, vriend die zijn best voor me doet, baan, enz.) maar ik kan het gewoon niet meer opbrengen."
T is alsof je mij beschrijft, ik ben ook van huis uit optimist, maar ben helemaal vastgelopen, voel me op, emotioneel klaar met hoe dingen altijd gingen. Ik wil een nieuwe manier vinden, mezelf en mijn omgeving als het ware meer naar mijn wensen laten zijn. Niet zo alleen dingen doen.
T is lastig uit te leggen.
Ik heb ook een pittig verleden. Ik heb net als jij ook veel goede dingen meegemaakt, en herken mezelf in wat je schrijft dat je naar de kapper ging en paar leuke boeken kocht, daar zo te horen best van geniet, dat je geen zelfmoordneigingen hebt maar wel "op"bent. Ik heb dat ook, en het is heel dubbel bij mij. Ik denk dat het hup weer verder, levensnoodzaak is geweest. Ik móest wel. Maar ik wil dat nu iet meer. Stilstaan bij dingen, gevoelens de ruimte geven.
Ik weet niet goed hoe dat moet, en het voelt niet echt fijn. Maar het is wel nodig, omdat ik echt vastloop anders. Ik wil het ook niet meer altijd alleen doen. Is dat ook jouw ervaring geweest, dat je alles alleen deed/moest rooien?
Ik vraag het omdat je schrijft dat je zo graag zou willen dat een ander je een beetje "optilt", het niet meer alleen te hoeven doen. Niet meer hup, die schouders eronder, maar even leunen bij iemand. Jammer dat je vriend niet gelijk iemand is die je af en toe eens flink verwend, of vergis ik me in die idee? Weet je, ik denk echt dat veel mannen soort van hulpeloos zijn en wachten op heeeeel duidelijke aanwijzingen. Wat wij vrouwen OPDRACHTEN zouden noemen. Haha, tuurlijk is ie geen hond, maar mijn ervaring is dat mannen er wel bij varen. Dus als je ziet dat hij t niet ziet wat je wilt geef hem dan gelijk heel duidelijk een opdracht. Haha, nogmaals dit is echt niet rot bedoelt, maar mijn ervaring is gewoon dat als je zou zeggen: wil je voor mij naar de winkel gaan voor wat tickels dat ie dan gelijk op zou springen omdat ie je blij wil maken. Of iets anders aan hem vragen. Ik weet natuurlijk niet wat, maar kijk maar, wie weet is het iets dat je wel (gedeeltelijk) dat gevoel kan geven dat je wordt gedragen door hem. Heb ook wel eens gevraagd of een vriend mij gewoon wil vasthouden? Doe je dat soort dingen?
Hup weer verder.
Dat zinnetje triggert me om te reageren. Dat is voor mij namelijk het punt.
Ik herken dit precies:
"Ik voel me zo leeg, zo alleen. Ik ben een optimist normaal gesproken, maar ik zie het even niet meer zitten. Waar doe ik het allemaal voor? Ik heb ook goede momenten, ik kan ook lachen, maar de laatste maanden drukt mijn emotionele leegte? zwaar op me. Verstandelijk kan ik perfect beredeneren wat ik emotioneel mis, maar ook waar ik dankbaar voor zou moeten zijn (huisje, vriend die zijn best voor me doet, baan, enz.) maar ik kan het gewoon niet meer opbrengen."
T is alsof je mij beschrijft, ik ben ook van huis uit optimist, maar ben helemaal vastgelopen, voel me op, emotioneel klaar met hoe dingen altijd gingen. Ik wil een nieuwe manier vinden, mezelf en mijn omgeving als het ware meer naar mijn wensen laten zijn. Niet zo alleen dingen doen.
T is lastig uit te leggen.
Ik heb ook een pittig verleden. Ik heb net als jij ook veel goede dingen meegemaakt, en herken mezelf in wat je schrijft dat je naar de kapper ging en paar leuke boeken kocht, daar zo te horen best van geniet, dat je geen zelfmoordneigingen hebt maar wel "op"bent. Ik heb dat ook, en het is heel dubbel bij mij. Ik denk dat het hup weer verder, levensnoodzaak is geweest. Ik móest wel. Maar ik wil dat nu iet meer. Stilstaan bij dingen, gevoelens de ruimte geven.
Ik weet niet goed hoe dat moet, en het voelt niet echt fijn. Maar het is wel nodig, omdat ik echt vastloop anders. Ik wil het ook niet meer altijd alleen doen. Is dat ook jouw ervaring geweest, dat je alles alleen deed/moest rooien?
Ik vraag het omdat je schrijft dat je zo graag zou willen dat een ander je een beetje "optilt", het niet meer alleen te hoeven doen. Niet meer hup, die schouders eronder, maar even leunen bij iemand. Jammer dat je vriend niet gelijk iemand is die je af en toe eens flink verwend, of vergis ik me in die idee? Weet je, ik denk echt dat veel mannen soort van hulpeloos zijn en wachten op heeeeel duidelijke aanwijzingen. Wat wij vrouwen OPDRACHTEN zouden noemen. Haha, tuurlijk is ie geen hond, maar mijn ervaring is dat mannen er wel bij varen. Dus als je ziet dat hij t niet ziet wat je wilt geef hem dan gelijk heel duidelijk een opdracht. Haha, nogmaals dit is echt niet rot bedoelt, maar mijn ervaring is gewoon dat als je zou zeggen: wil je voor mij naar de winkel gaan voor wat tickels dat ie dan gelijk op zou springen omdat ie je blij wil maken. Of iets anders aan hem vragen. Ik weet natuurlijk niet wat, maar kijk maar, wie weet is het iets dat je wel (gedeeltelijk) dat gevoel kan geven dat je wordt gedragen door hem. Heb ook wel eens gevraagd of een vriend mij gewoon wil vasthouden? Doe je dat soort dingen?
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
donderdag 11 april 2013 om 22:26
BB, net zoals misia triggert mij ook de 'hup weer verder'. En herkenbaar is t ook. Het is je overlevingsstrategie geweest door sterk te zijn, aan te pakken, een doel te hebben en dat te behalen. En nu, nu blijft er niets over. En die lieve vriend van je, die heb je niet voor niets uitgekozen. En dat hij die leegte van je niet kan vullen, daar ga je nog veel meer tegen aan lopen. En je komt ook nog wel op een punt dat je je afvraagt wat je in hemelsnaam met zo'n onattente man moet. Het bij jezelf zoeken dus... (en daarom is hij zo'n goede man voor je, je zult nooit afhankelijk van hem worden, daar is hij niet geschikt voor. Ik weet er alles van, ik heb er net zo eentje)
Dat je een goede band hebt met je ouders is fantastisch, daar heb je vast hard voor moeten werken!
Bedenk dat er vele mensen hetzelfde probleem hebben, en velen gaan op zoek naar een nieuw groot doel in het leven. Van doel naar doel, van project naar project. En na iedere afronding van een project vallen ze in een gat en bedenken ze weer wat nieuws. Groots, zodat het hen helemaal opslokt.
Herkenbaar? Voor mij wel. Ik BEN mrs project zeg maar.
Dus waak daarvoor, je stelt je gevoelens er alleen maar mee uit.
Wat helpt dan wel? Het bij iemand anders kwijt kunnen dan de mensen waar je wat van nodig hebt, dus niet je vriend (liefde) of ouders (liefde, erkenning).
Ik snap je aversie tegen psychiaters. Doe dat dan ook niet, het gaat nu niet voor je werken.
Wat ook helpt is heel eerlijk kijken naar je échte pijn, maar daar moet je wel klaar voor zijn. Want wat is het dat je nodig hebt, waarom heb je het meeste verdriet? Wat doet nu de meeste pijn, waar zit je zere plek. Waar ga je van over de rooie? Bij mij was het 'gezien worden'. En ik ging dus over de rooie als ik niet gezien werd, in wat voor situatie dan ook.
En dat graven naar die pijn, dat heb je misschien al genoeg gedaan maar als je antwoord hebt op je pijn dan kun je daar ook wat aan doen. En daar rekening mee houden. En dan begrijp je ook waarom de ene opmerking wel ok is en de andere je kwetst tot in je ziel. Dat ik dit over mezelf uitvogelde maakt mijn leven een stuk inzichtelijker. Ik kan zo ook mijn moeilijke momenten (periodes, die overigens nu een korte week duren ipv maanden) beter begrijpen en beter aan. En ik geef mezelf ook de credits om die moeilijke momenten te hebben! Want dat hoort bij mij. En ik ben - inmiddels - trots op mezelf dat ik het aan ben gegaan. Ik zie wel eens enorm gefrustreerde 60'ers om me heen en dan denk ik, dat heb ik dan nu maar mooi gehad!
Wens je alle succes!
Dat je een goede band hebt met je ouders is fantastisch, daar heb je vast hard voor moeten werken!
Bedenk dat er vele mensen hetzelfde probleem hebben, en velen gaan op zoek naar een nieuw groot doel in het leven. Van doel naar doel, van project naar project. En na iedere afronding van een project vallen ze in een gat en bedenken ze weer wat nieuws. Groots, zodat het hen helemaal opslokt.
Herkenbaar? Voor mij wel. Ik BEN mrs project zeg maar.
Dus waak daarvoor, je stelt je gevoelens er alleen maar mee uit.
Wat helpt dan wel? Het bij iemand anders kwijt kunnen dan de mensen waar je wat van nodig hebt, dus niet je vriend (liefde) of ouders (liefde, erkenning).
Ik snap je aversie tegen psychiaters. Doe dat dan ook niet, het gaat nu niet voor je werken.
Wat ook helpt is heel eerlijk kijken naar je échte pijn, maar daar moet je wel klaar voor zijn. Want wat is het dat je nodig hebt, waarom heb je het meeste verdriet? Wat doet nu de meeste pijn, waar zit je zere plek. Waar ga je van over de rooie? Bij mij was het 'gezien worden'. En ik ging dus over de rooie als ik niet gezien werd, in wat voor situatie dan ook.
En dat graven naar die pijn, dat heb je misschien al genoeg gedaan maar als je antwoord hebt op je pijn dan kun je daar ook wat aan doen. En daar rekening mee houden. En dan begrijp je ook waarom de ene opmerking wel ok is en de andere je kwetst tot in je ziel. Dat ik dit over mezelf uitvogelde maakt mijn leven een stuk inzichtelijker. Ik kan zo ook mijn moeilijke momenten (periodes, die overigens nu een korte week duren ipv maanden) beter begrijpen en beter aan. En ik geef mezelf ook de credits om die moeilijke momenten te hebben! Want dat hoort bij mij. En ik ben - inmiddels - trots op mezelf dat ik het aan ben gegaan. Ik zie wel eens enorm gefrustreerde 60'ers om me heen en dan denk ik, dat heb ik dan nu maar mooi gehad!
Wens je alle succes!
donderdag 11 april 2013 om 23:41
Wauw, wat een mooie reacties. Hier kan ik echt iets mee. De afgelopen dagen moest ik werken en veel regelen.
Ik heb vandaag wel een goede dag gehad. Ik ging vrolijk naar mijn werk. Zin in dingen. Vervolgens overweldigd door wat ik allemaal privé nog moest regelen. Een afspraak afgezegd, en weer wat ruimte gecreëerd. Vanavond stelde mijn lief voor om de stad in te gaan (naar de koningin kijken) en we hebben gelijk een nieuwe bril gekocht (oude was opeens kapot) en wat andere leuke dingen. nog wat gratis glazen van schoonbroer gekregen. Hele mooie.
En toen ik net thuis kwam ging ik uit mijn naad. Niet zozeer tegen iemand, als wel tegen de maatschappij. Mensen doen maar wat, ik voel me een nummer. Ik ga eens nadenken over 'het niet gezien' worden. Een hele mooie post.
@Mara, vakantie? Er moeten ook gewoon dingen geregeld worden. Vriend doet maar wat (kan ik dus heel boos over worden) maar als ik het niet een beetje overzichtelijk voor me heb, dan word ik gek. Zal ook wel controle probleempje zijn. En over die graad: ja dat zal een bewijs zijn geweest. Ik koppel de trots voor mijn persoonlijkheid ook vaak aan mijn prestatie(s) en niet aan mijn karaktereigenschappen. Het gevoel dat ik trots op mezelf mag zijn omdat ik iets heb bereikt (en anders niet?).
@ Moringa, je verbonden voelen met jezelf en je omgeving. het zou kunnen dat ik dat mis. Ik leef momenteel in een soort cocon en ik vind het moeilijk om echt contact te maken met mensen. Daarom neem ik zelf weinig initiatieven in vriendschappen terwijl ik dat normaal wel deed. Ook gewoon even geen zin in, omdat het weinig oplevert. Ik herken ook erg wat je zegt: het overleven en nu opeens ruimte voor kwaliteit en zin van het leven.
@Eowyn: ik herken heel erg wat je zegt. Ik roep ook regelmatig de laatste tijd (vooral tegen mijn vriend) dat ik even niet meer wil regelen of de touwtjes in handen wil hebben. Maar hij pakt het niet echt over. Wel een beetje, maar ik moet letterlijk vragen "wil je een kruik voor me maken?" als ik bijvoorbeeld buikpijn heb. Maarja, Bosbes regelt het zelf wel.
@Didiridi: ik ben erg geroerd door de herkenning. Blijf vooral schrijven allemaal!
@Misia: "Ik weet niet goed hoe dat moet, en het voelt niet echt fijn. Maar het is wel nodig, omdat ik echt vastloop anders. Ik wil het ook niet meer altijd alleen doen. Is dat ook jouw ervaring geweest, dat je alles alleen deed/moest rooien?"
>> Dit had ik zelf kunnen schrijven! Kippenvel... Wat je dus net zegt over mannen, dat herken ik ook erg bij mijn vriend. Ik wil dus inderdaad even leunen en even opgetild worden, maar dat werkt dus niet in de praktijk. Ik vraag inderdaad wel regelmatig of hij me wil vasthouden en ik heb ook uitgelegd dat dat het enige is dat hij hoeft te doen. Gelukkig kan die van mij goed opdrachten navolgen
Hij doet wel veel als ik het vraag.
@Kristi, ik vind het heel mooi dat je zegt dat ik op deze manier ook niet afhankelijk word van mijn man. Ik denk dat ik wel de neiging heb om me zo op te stellen, maar het is goed om het zelf te moeten aanpakken en je niet te kunnen verschuilen achter iemand anders.Ik ga proberen die zwakke plek te vinden. Je verwoordt het heel mooi. Ik vind het inderdaad wel interessant dat sommige onattente opmerkingen me niks doen en sommige nonchalante opmerkingen keihard binnenkomen.
Echt waar dames, ik ben ontzettend geraakt door jullie mooie verhalen en ervaringen. Ik zou het heel leuk vinden als we misschien op dit topic hierover samen kunnen blijven schrijven.
Slaap lekker!
Ik heb vandaag wel een goede dag gehad. Ik ging vrolijk naar mijn werk. Zin in dingen. Vervolgens overweldigd door wat ik allemaal privé nog moest regelen. Een afspraak afgezegd, en weer wat ruimte gecreëerd. Vanavond stelde mijn lief voor om de stad in te gaan (naar de koningin kijken) en we hebben gelijk een nieuwe bril gekocht (oude was opeens kapot) en wat andere leuke dingen. nog wat gratis glazen van schoonbroer gekregen. Hele mooie.
En toen ik net thuis kwam ging ik uit mijn naad. Niet zozeer tegen iemand, als wel tegen de maatschappij. Mensen doen maar wat, ik voel me een nummer. Ik ga eens nadenken over 'het niet gezien' worden. Een hele mooie post.
@Mara, vakantie? Er moeten ook gewoon dingen geregeld worden. Vriend doet maar wat (kan ik dus heel boos over worden) maar als ik het niet een beetje overzichtelijk voor me heb, dan word ik gek. Zal ook wel controle probleempje zijn. En over die graad: ja dat zal een bewijs zijn geweest. Ik koppel de trots voor mijn persoonlijkheid ook vaak aan mijn prestatie(s) en niet aan mijn karaktereigenschappen. Het gevoel dat ik trots op mezelf mag zijn omdat ik iets heb bereikt (en anders niet?).
@ Moringa, je verbonden voelen met jezelf en je omgeving. het zou kunnen dat ik dat mis. Ik leef momenteel in een soort cocon en ik vind het moeilijk om echt contact te maken met mensen. Daarom neem ik zelf weinig initiatieven in vriendschappen terwijl ik dat normaal wel deed. Ook gewoon even geen zin in, omdat het weinig oplevert. Ik herken ook erg wat je zegt: het overleven en nu opeens ruimte voor kwaliteit en zin van het leven.
@Eowyn: ik herken heel erg wat je zegt. Ik roep ook regelmatig de laatste tijd (vooral tegen mijn vriend) dat ik even niet meer wil regelen of de touwtjes in handen wil hebben. Maar hij pakt het niet echt over. Wel een beetje, maar ik moet letterlijk vragen "wil je een kruik voor me maken?" als ik bijvoorbeeld buikpijn heb. Maarja, Bosbes regelt het zelf wel.
@Didiridi: ik ben erg geroerd door de herkenning. Blijf vooral schrijven allemaal!
@Misia: "Ik weet niet goed hoe dat moet, en het voelt niet echt fijn. Maar het is wel nodig, omdat ik echt vastloop anders. Ik wil het ook niet meer altijd alleen doen. Is dat ook jouw ervaring geweest, dat je alles alleen deed/moest rooien?"
>> Dit had ik zelf kunnen schrijven! Kippenvel... Wat je dus net zegt over mannen, dat herken ik ook erg bij mijn vriend. Ik wil dus inderdaad even leunen en even opgetild worden, maar dat werkt dus niet in de praktijk. Ik vraag inderdaad wel regelmatig of hij me wil vasthouden en ik heb ook uitgelegd dat dat het enige is dat hij hoeft te doen. Gelukkig kan die van mij goed opdrachten navolgen
Hij doet wel veel als ik het vraag. @Kristi, ik vind het heel mooi dat je zegt dat ik op deze manier ook niet afhankelijk word van mijn man. Ik denk dat ik wel de neiging heb om me zo op te stellen, maar het is goed om het zelf te moeten aanpakken en je niet te kunnen verschuilen achter iemand anders.Ik ga proberen die zwakke plek te vinden. Je verwoordt het heel mooi. Ik vind het inderdaad wel interessant dat sommige onattente opmerkingen me niks doen en sommige nonchalante opmerkingen keihard binnenkomen.
Echt waar dames, ik ben ontzettend geraakt door jullie mooie verhalen en ervaringen. Ik zou het heel leuk vinden als we misschien op dit topic hierover samen kunnen blijven schrijven.
Slaap lekker!
vrijdag 12 april 2013 om 08:20
Ik weet niet of iemand er wat aan gaat hebben. Maar ik heb in die zware periode zo graag willen leunen op mijn man zodat ik zelf wat ruimte kreeg voor het gepieker in mijn hoofd. Maar man gaf geen sjoegge:) wel als ik het vroeg natuurlijk. Maar wat ik wilde was even totaal passief zijn, een pauze van het leven. Nu het allemaal achter me ligt zie ik het zó anders dan toen. Ik zie het als een absoluut teken van vertrouwen van hem in mijn kunnen en dat was het ook. En ongemerkt was dat in die tijd ook de reden om door te gaan. Als je geen hoop meer hebt voor jezelf, niet echt meer tenminste en jezelf maar half mens vind en al die tijd staat er dan iemand naast je die weigert on je voor minder dan vol aan te zien.....nu achteraf zie ik hoeveel liefde dat eigenlijk was.
Wat je schreef over waar iedereen nou mee bezig is, ja......ik krijg dat idee niet van me afgeschudt. bij alles wat ik nu doe, op datzelfde moment iemand anders in de wereld intens lijdt van honger, oorlog. En toch maar doen...die nagellak uitzoeken, klagen over dingen. Moet dan altijd denken aan wat iemand hier op het forum schreef: dat de hele mensheid bezig is een daginvulling voor zichzelf te vinden soms in kantoorpak, soms door vage glasinlood raampjes te maken. En andere overleven dan om hetzelfde te kunnen doen. Op sommige dagen neem ik die definitie van het leven maar, gewoon een daginvulling.
Wat je schreef over waar iedereen nou mee bezig is, ja......ik krijg dat idee niet van me afgeschudt. bij alles wat ik nu doe, op datzelfde moment iemand anders in de wereld intens lijdt van honger, oorlog. En toch maar doen...die nagellak uitzoeken, klagen over dingen. Moet dan altijd denken aan wat iemand hier op het forum schreef: dat de hele mensheid bezig is een daginvulling voor zichzelf te vinden soms in kantoorpak, soms door vage glasinlood raampjes te maken. En andere overleven dan om hetzelfde te kunnen doen. Op sommige dagen neem ik die definitie van het leven maar, gewoon een daginvulling.
"Dus zie je iemand lopen Met rode ogen heel bedeesd Dan weet je, haar potje is pas vol geweest."
vrijdag 12 april 2013 om 09:32
Mijn vriend doet nu wel meer in het huishouden uit zichzelf. We hebben ingesteld dat hij de ene week dingen regelt en ik de andere week. Dat werkt wel goed. We zijn een jong stel, ik ben zijn eerste vriendin, dus hij moet sommige dingen ook gewoon leren hoewel hij natuurlijk ook een bepaald karakter heeft dat je niet kan veranderen. Ik herken wel dat het een reden is om door te gaan. Het is heel dubbel: ik ben dol op regelen en organiseren. Ik bestier ons huishouden alsof het paleis soestdijk is, dus ik kan me voorstellen dat vriend er geen poot tussen krijgt of het lekker aan mij overlaat. Ik heb door hem wel geleerd om de boel wat meer de boel te laten (een dag de afwas laten staan is geen ramp). Maar het dubbele is dus, dat ik het leuk vind om te doen, maar dat het soms teveel is.
Als iemand overigens nog een interessant beroep weet waarin je het organiseren kunt inpassen en ontplooien, dan houd ik me aanbevolen. (ben aan het bedenken wat ik nu eigenlijk wil doen met werkloopbaan)
Gisteren toen ik uit mijn werk kwam, had ik ook even die daginvulling gedachte. Wat grappig. De een staat Turkse pizza te maken, de anders zit op kantoor en weer een derde meet brillen aan. Soms denk ik ook: wat mag ik nou klagen, ik heb een baan, ik heb een vriend, een betaalbaar huis, vrienden, een leuke kat.. Iets met de piramide van maslow...
Als iemand overigens nog een interessant beroep weet waarin je het organiseren kunt inpassen en ontplooien, dan houd ik me aanbevolen.
(ben aan het bedenken wat ik nu eigenlijk wil doen met werkloopbaan)Gisteren toen ik uit mijn werk kwam, had ik ook even die daginvulling gedachte. Wat grappig. De een staat Turkse pizza te maken, de anders zit op kantoor en weer een derde meet brillen aan. Soms denk ik ook: wat mag ik nou klagen, ik heb een baan, ik heb een vriend, een betaalbaar huis, vrienden, een leuke kat.. Iets met de piramide van maslow...
zaterdag 13 april 2013 om 14:20
Ha Blauwebes, hoe gaat het ermee? Hmm, je huishouden besturen als paleis soestdijk... dat klinkt uh heel weinig herkenbaar, alhoewel, ik zou best graag dat personeel hebben om hier de boel te poetsen
Maar ik werd getriggerd door je opmerking over Maslow. Het is uiteraard fijn om dingen te relativeren maar gebruik het niet als manier om ongemak/pijn/verdriet etc niet te voelen.
Er zijn namelijk ALTIJD mensen die ergere dingen meemaken dan jij (vrouwen die geslagen worden, hongerende kinderen in afrika, leven in een dictatuur) en dat is vreselijk. Maar dat betekent niet dat je probleem onbeduidend is.
Heb zelf wel 100 keer op mezelf gescholden dat ik een westers luxeprobleem had maar daar loste ik niks mee op...het probleem ging er namelijk niet van weg en ik zat er nog steeds mee! Dan voel je jezelf nog stom ook: alsof je een gescheurde nagel hebt terwijl naast je iemand zit met een gebroken been.
En ook ergens waar ze moeten overleven komt psychische nood, depressie etc voor waar mensen last van hebben maar wat ze domweg hun eerste prioriteit niet kunnen maken omdat er andere behoeften voorgaan.
Je woont in Nederland waar alles min of meer goed geregeld is en je hebt hier last van. Dat kan en dat mag ook. En je hebt de mogelijkheid om er wat aan te doen. Je mag best wat verwachten van het leven en dan niet alleen de afwezigheid van ongemak.
groetjes Moringa
Maar ik werd getriggerd door je opmerking over Maslow. Het is uiteraard fijn om dingen te relativeren maar gebruik het niet als manier om ongemak/pijn/verdriet etc niet te voelen.
Er zijn namelijk ALTIJD mensen die ergere dingen meemaken dan jij (vrouwen die geslagen worden, hongerende kinderen in afrika, leven in een dictatuur) en dat is vreselijk. Maar dat betekent niet dat je probleem onbeduidend is.
Heb zelf wel 100 keer op mezelf gescholden dat ik een westers luxeprobleem had maar daar loste ik niks mee op...het probleem ging er namelijk niet van weg en ik zat er nog steeds mee! Dan voel je jezelf nog stom ook: alsof je een gescheurde nagel hebt terwijl naast je iemand zit met een gebroken been.
En ook ergens waar ze moeten overleven komt psychische nood, depressie etc voor waar mensen last van hebben maar wat ze domweg hun eerste prioriteit niet kunnen maken omdat er andere behoeften voorgaan.
Je woont in Nederland waar alles min of meer goed geregeld is en je hebt hier last van. Dat kan en dat mag ook. En je hebt de mogelijkheid om er wat aan te doen. Je mag best wat verwachten van het leven en dan niet alleen de afwezigheid van ongemak.
groetjes Moringa
zaterdag 13 april 2013 om 21:48
Mooie relativering Moringa. Ik zal niet te streng voor mezelf zijn en het probleem ook de ruimte geven, hoewel ik het eigenlijk een beetje weg probeer te drukken. Binnenkort intake met de psycholoog. 
Vandaag een leuke dag gehad. Met een vriend naar Amsterdamse museum, tentoonstelling over de gouden eeuw en nu nog even lekker voor mezelf. Heb een afspraak afgezegd om toch nog wat rust te hebben. We hebben hier volgende week een feestje (vriend jarig, ik afgestudeerd) en vriend is hele week weg, normaal nooit. Dus ik ben met hem erbij alles aan het voorbereiden, omdat ik het niet alleen wil doen. Dat zorgt voor een heeeel druk weekend, maar wel weer een paar rustige avonden volgende week.
Dat personeel was vandaag mijn vriend. Hij ging braaf poetsen terwijl ik er de kantjes vanaf heb gelopen, (A)
nouja, heb wel veeeel geregeld. Dat telt ook.
Vandaag een leuke dag gehad. Met een vriend naar Amsterdamse museum, tentoonstelling over de gouden eeuw en nu nog even lekker voor mezelf. Heb een afspraak afgezegd om toch nog wat rust te hebben. We hebben hier volgende week een feestje (vriend jarig, ik afgestudeerd) en vriend is hele week weg, normaal nooit. Dus ik ben met hem erbij alles aan het voorbereiden, omdat ik het niet alleen wil doen. Dat zorgt voor een heeeel druk weekend, maar wel weer een paar rustige avonden volgende week.
Dat personeel was vandaag mijn vriend. Hij ging braaf poetsen terwijl ik er de kantjes vanaf heb gelopen, (A)
nouja, heb wel veeeel geregeld. Dat telt ook.
zondag 14 april 2013 om 10:55
Lieve blauwebes,
Ik herken heel veel van je post en het zet me ook wel weer aan het denken.
Ik ben 28, mama van 2 kindjes, heb een part time baan, ben getrouwd en bezig met een erg leuk project. Maar ik heb géén idee hoe ik alles moet doen. Ik ben moe, in de war, snel geirriteerd, heb weinig geduld. Maar alleen binnen de muren van mijn eigen huis.
Naar buiten toe zien mensen mij nog altijd als de vrolijke, energieke en positieve meid die ik eigenlijk ook ben. Maar in huis kost het me allemaal veel moeite. Ik wil zo graag dat mijn man of vriendinnen zeggen, meid wat doe je het goed, ik ben trots op je. Dat ze me helpen, dat ze me steunen en er voor me zijn. Alleen moet het wel uit hunzelf komen, anders lijk ik zwak en heb ik om hulp gevraagd. Maar zonder af en toe te klagen en te zeggen wat ik wil heeft niemand in mijn omgeving een idee wat ik eigenlijk nodig heb. En dan voel ik me alleen, genegeerd en vind ik dat ik sterk moet blijven. Terwijl dat alleen werkt als ik me echt laat zien. En dat lukt me nog echt niet, dat vind ik eng, niet zoals mij, vreemd.
En ik ben boos dat ik moe en op ben. Er zijn zoveel mensen die het slechter hebben dan mij. Zoveel verhalen. Dat als ik mijn verhaal vertel en mensen zeggen goh meid, dat moet ook zwaar zijn geweest mijn reactie dus is, ach ja, het overkomt je he. Je kan er niets aan doen, je moet door.
Ik zoek de bevestiging van anderen dat ik genoeg heb mee gemaakt om zwak te mogen zijn maar wil dat ook weer niet accepteren. Heb 2 ouders met kanker gehad (allebei weer beter), een broertje die dreigde van de rails af te lopen, ben op mijn 17e op kamers vertrokken en ben zo eigenwijs geweest dat ik ziek was maar het niet toegaf wat me echt bijna mijn leven heeft gekost. Het laatste jaar heeft mijn lichaam weer opgegeven, niet levensbedreigend, maar het heeft mijn gezinsleven wel heel erg beinvloed. Maar ik wil/kan niet inzien dat al deze feiten ervoor gezorgd kunnen hebben dat het teveel is. Shit happens, je gaat door. En ik zou de mening van anderen er niet toe moeten laten doen. Wat ik voel, zou belangrijk moeten zijn. Als ik het zwaar vind, zou dat ertoe moeten doen. Niet of iemand anders vind dat het veel is geweest voor me.
Ik heb een heel beeld van hoe ik mijn leven zou moeten voeren en doe uit alle macht mijn best eraan te voldoen. Ik vind dat het zo moet. Dat ik geestelijk en lichamelijk aan het instorten bent doet er niet toe. IK vind dat het zo MOET.
Het idee dat je man je eigenlijk op die manier steunt vind ik een mooie andere kijk. Ik heb ook het gevoel dat ik niet altijd van hem aan kan. Dat hij er geen mening in heeft. Een hele goeie luisteraar dat wel . Maar we zijn elkaars eerste liefde en ik heb nooit zwakte getoond. Hoe heeft hij het moeten leren?
Op dit moment loop ik bij een psycholoog en volgende week naar een haptotherapeut. Om meer naar mijn gevoel te leren luisteren ipv naar wat ik vind dat moet.
Heel fijn om meer van deze verhalen te lezen.
Ik herken heel veel van je post en het zet me ook wel weer aan het denken.
Ik ben 28, mama van 2 kindjes, heb een part time baan, ben getrouwd en bezig met een erg leuk project. Maar ik heb géén idee hoe ik alles moet doen. Ik ben moe, in de war, snel geirriteerd, heb weinig geduld. Maar alleen binnen de muren van mijn eigen huis.
Naar buiten toe zien mensen mij nog altijd als de vrolijke, energieke en positieve meid die ik eigenlijk ook ben. Maar in huis kost het me allemaal veel moeite. Ik wil zo graag dat mijn man of vriendinnen zeggen, meid wat doe je het goed, ik ben trots op je. Dat ze me helpen, dat ze me steunen en er voor me zijn. Alleen moet het wel uit hunzelf komen, anders lijk ik zwak en heb ik om hulp gevraagd. Maar zonder af en toe te klagen en te zeggen wat ik wil heeft niemand in mijn omgeving een idee wat ik eigenlijk nodig heb. En dan voel ik me alleen, genegeerd en vind ik dat ik sterk moet blijven. Terwijl dat alleen werkt als ik me echt laat zien. En dat lukt me nog echt niet, dat vind ik eng, niet zoals mij, vreemd.
En ik ben boos dat ik moe en op ben. Er zijn zoveel mensen die het slechter hebben dan mij. Zoveel verhalen. Dat als ik mijn verhaal vertel en mensen zeggen goh meid, dat moet ook zwaar zijn geweest mijn reactie dus is, ach ja, het overkomt je he. Je kan er niets aan doen, je moet door.
Ik zoek de bevestiging van anderen dat ik genoeg heb mee gemaakt om zwak te mogen zijn maar wil dat ook weer niet accepteren. Heb 2 ouders met kanker gehad (allebei weer beter), een broertje die dreigde van de rails af te lopen, ben op mijn 17e op kamers vertrokken en ben zo eigenwijs geweest dat ik ziek was maar het niet toegaf wat me echt bijna mijn leven heeft gekost. Het laatste jaar heeft mijn lichaam weer opgegeven, niet levensbedreigend, maar het heeft mijn gezinsleven wel heel erg beinvloed. Maar ik wil/kan niet inzien dat al deze feiten ervoor gezorgd kunnen hebben dat het teveel is. Shit happens, je gaat door. En ik zou de mening van anderen er niet toe moeten laten doen. Wat ik voel, zou belangrijk moeten zijn. Als ik het zwaar vind, zou dat ertoe moeten doen. Niet of iemand anders vind dat het veel is geweest voor me.
Ik heb een heel beeld van hoe ik mijn leven zou moeten voeren en doe uit alle macht mijn best eraan te voldoen. Ik vind dat het zo moet. Dat ik geestelijk en lichamelijk aan het instorten bent doet er niet toe. IK vind dat het zo MOET.
Het idee dat je man je eigenlijk op die manier steunt vind ik een mooie andere kijk. Ik heb ook het gevoel dat ik niet altijd van hem aan kan. Dat hij er geen mening in heeft. Een hele goeie luisteraar dat wel . Maar we zijn elkaars eerste liefde en ik heb nooit zwakte getoond. Hoe heeft hij het moeten leren?
Op dit moment loop ik bij een psycholoog en volgende week naar een haptotherapeut. Om meer naar mijn gevoel te leren luisteren ipv naar wat ik vind dat moet.
Heel fijn om meer van deze verhalen te lezen.
zondag 14 april 2013 om 13:10
Anniek, en blauwebes,
ja, erg fijn om hier meer verhalen te lezen. Heb niet een duidelijk beeld WAT nu de overeenkomst is, maar voel heel erge verwantschap met wat jullie schrijven.
Het optimistisch zijn, positief, altijd naar oplossingen zoeken en nu niet meer kunnen.
Ik zie dat als positief, hoewel het me ook veel relaties heeft gekost, dat ik nu stil sta bij waar IK nu over ga, in plaats van bezig zijn met "overleven". Het is een kans, maar jee, ik heb echt niet veel sjoegge van waar te beginnen. Het bij je gevoelens stilstaan, zoals je schrijft Anniek, lijkt me wel de basis. Wat vindt ik hier nu van? Hoe voel ik me? Dat is iets dat ik me niet veel afvroeg. Ik heb altijd voor anderen moeten zorgen, was met alle voelsprieten die ik heb op anderen gericht. Moest ook wel, want er was altijd-wat. En het heeft me ook veel opgeleverd, die houding. Ook mijn optimisme heeft me veel gebracht, ben altijd bv goed geweest op school/studie, heb er altijd iets van gemaakt. Op de een of andere manier LIJKT dat géén valkuil, maar misschien is het dat wel?
Lastig.....
Ben in ieder geval heel blij met jullie verhalen. Het is moelijk om dingen anders te leren zien en toelaten, zeker als je manier met dingen om te gaan door de samenleving als positief worden gezien: kop erveur en schouders eronder. Er iets van maken" is sowieso het adagium vind ik. Optimisme, positiviteit. Niemand zal daarvan zeggen: hey joh, ben je wel goed bezig? Het is ook niet slecht en die houding kan erg helpen . Maar misschien moeten wij nog iets anders leren? Dat het niet altijd alleen hoeft? Dat je niet altijd alles hoeft aan te pakken? Dat je mag blijven zitten, soms, bij die pakken? Dat je het spoor bijster mag zijn...
Ik weet het niet zo goed, maar voor mij heeft dat er in ieder geval iets mee te maken. Ik wil het ook een keer NIET weten, en vooral dingen niet meer alleen doen.
Fijne dag, meiden, en hopelijk tot schrijvens!
Misia
ja, erg fijn om hier meer verhalen te lezen. Heb niet een duidelijk beeld WAT nu de overeenkomst is, maar voel heel erge verwantschap met wat jullie schrijven.
Het optimistisch zijn, positief, altijd naar oplossingen zoeken en nu niet meer kunnen.
Ik zie dat als positief, hoewel het me ook veel relaties heeft gekost, dat ik nu stil sta bij waar IK nu over ga, in plaats van bezig zijn met "overleven". Het is een kans, maar jee, ik heb echt niet veel sjoegge van waar te beginnen. Het bij je gevoelens stilstaan, zoals je schrijft Anniek, lijkt me wel de basis. Wat vindt ik hier nu van? Hoe voel ik me? Dat is iets dat ik me niet veel afvroeg. Ik heb altijd voor anderen moeten zorgen, was met alle voelsprieten die ik heb op anderen gericht. Moest ook wel, want er was altijd-wat. En het heeft me ook veel opgeleverd, die houding. Ook mijn optimisme heeft me veel gebracht, ben altijd bv goed geweest op school/studie, heb er altijd iets van gemaakt. Op de een of andere manier LIJKT dat géén valkuil, maar misschien is het dat wel?
Lastig.....
Ben in ieder geval heel blij met jullie verhalen. Het is moelijk om dingen anders te leren zien en toelaten, zeker als je manier met dingen om te gaan door de samenleving als positief worden gezien: kop erveur en schouders eronder. Er iets van maken" is sowieso het adagium vind ik. Optimisme, positiviteit. Niemand zal daarvan zeggen: hey joh, ben je wel goed bezig? Het is ook niet slecht en die houding kan erg helpen . Maar misschien moeten wij nog iets anders leren? Dat het niet altijd alleen hoeft? Dat je niet altijd alles hoeft aan te pakken? Dat je mag blijven zitten, soms, bij die pakken? Dat je het spoor bijster mag zijn...
Ik weet het niet zo goed, maar voor mij heeft dat er in ieder geval iets mee te maken. Ik wil het ook een keer NIET weten, en vooral dingen niet meer alleen doen.
Fijne dag, meiden, en hopelijk tot schrijvens!
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zondag 14 april 2013 om 13:23
Wow, blauwbes: "Dus ik ben met hem erbij alles aan het voorbereiden, omdat ik het niet alleen wil doen. Dat zorgt voor een heeeel druk weekend, maar wel weer een paar rustige avonden volgende week.
Dat personeel was vandaag mijn vriend. Hij ging braaf poetsen terwijl ik er de kantjes vanaf heb gelopen, (A)
nouja, heb wel veeeel geregeld. Dat telt ook."
Je brengt het dus gelijk in de praktijk en gaat dat feestje niet alleen zitten regelen: good for you!! Ook dat je een afspraak afzei om wat rust te hebben: je luistert goed naar jezelf en ik vind het knap hoe je de vragen die je in dit topic jezelf stelt in de praktijk vertaald en veranderd, goed bezig meis!!!
Kus, Misia
Dat personeel was vandaag mijn vriend. Hij ging braaf poetsen terwijl ik er de kantjes vanaf heb gelopen, (A)
nouja, heb wel veeeel geregeld. Dat telt ook."
Je brengt het dus gelijk in de praktijk en gaat dat feestje niet alleen zitten regelen: good for you!! Ook dat je een afspraak afzei om wat rust te hebben: je luistert goed naar jezelf en ik vind het knap hoe je de vragen die je in dit topic jezelf stelt in de praktijk vertaald en veranderd, goed bezig meis!!!
Kus, Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zondag 14 april 2013 om 14:15
@ Misia. Zoals je zegt, ik wil ook wel een keer NIET weten. Het positieve doorgaan heeft me veel goeds gebracht, dat klopt. Op eigen, eerlijke kracht ben ik waar ik gekomen ben. En niemand zal zeggen, stop nou eens met zo positief te zijn.
Maar ik denk wel dat je gelijk hebt dat wij nog iets kunnen leren. Voor jezelf op te komen misschien? Terwijl dat vaak niet eens zo voor mij voelt. Pas geleden een simpel voorbeeld. Ik was moe en was 's avonds met een vriend aan het bellen. Die zegt zomaar nou ik maak er een einde aan want ik ben moe. Ehm... dat kan ik dus niet. Gewoon zomaar een gesprek stoppen omdat ik moe ben. Ik stop wanneer er iets daadwerkelijks is waardoor ik moet stoppen of wanneer ik uitgepraat ben. Moe zijn, nee das geen reden om een gezellig gesprek af te breken. Ik kan me dan ook voelen alsof ik iets mis deed. Terwijl de ander eigenlijk gewoon heel goed zijn eigen grenzen aangeeft. Ik ben moe dus ik voel dat ik moet gaan slapen. Ik was ook moe. Maar geen haar op mijn hoofd dat ik dat zal toegeven.
De lijn is vaag, denk ik dan maar.
@ blauwbes & misia. Jullie lijken ook vrij goed door te hebben wat er mis is maar er niet precies uit te kunnen stappen. Persoonlijk frustreert mij dat heel erg. Ik wéét dat ik mezelf overvraag, dat ik niet duidelijk aangeef wat ik wil en dat ik meer moet voelen. Maar de stap naar daadwerkelijk doen zie ik nog niet. Dat frustreert enorm bij mij.
Maar ik denk wel dat je gelijk hebt dat wij nog iets kunnen leren. Voor jezelf op te komen misschien? Terwijl dat vaak niet eens zo voor mij voelt. Pas geleden een simpel voorbeeld. Ik was moe en was 's avonds met een vriend aan het bellen. Die zegt zomaar nou ik maak er een einde aan want ik ben moe. Ehm... dat kan ik dus niet. Gewoon zomaar een gesprek stoppen omdat ik moe ben. Ik stop wanneer er iets daadwerkelijks is waardoor ik moet stoppen of wanneer ik uitgepraat ben. Moe zijn, nee das geen reden om een gezellig gesprek af te breken. Ik kan me dan ook voelen alsof ik iets mis deed. Terwijl de ander eigenlijk gewoon heel goed zijn eigen grenzen aangeeft. Ik ben moe dus ik voel dat ik moet gaan slapen. Ik was ook moe. Maar geen haar op mijn hoofd dat ik dat zal toegeven.
De lijn is vaag, denk ik dan maar.
@ blauwbes & misia. Jullie lijken ook vrij goed door te hebben wat er mis is maar er niet precies uit te kunnen stappen. Persoonlijk frustreert mij dat heel erg. Ik wéét dat ik mezelf overvraag, dat ik niet duidelijk aangeef wat ik wil en dat ik meer moet voelen. Maar de stap naar daadwerkelijk doen zie ik nog niet. Dat frustreert enorm bij mij.