Psyche
alle pijlers
ik weet het even niet meer
zondag 14 april 2013 om 11:07
ik wil graag even mijn hart luchten, want zoals de titel het zegt ik weet het even niet meer.. zie door de bomen het bos niet.
ik heb sinds kort een nieuwe baan, ben de enige vrouw op een mannenafdeling. op zich heb ik daar geen moeite mee, heb altijd tussen de mannen gewerkt en voel me daar als een vis in het water. echter is het nu zo dat alles wat ik doe onder een vergrootglas ligt.
ik kan het goed vinden met een van de jongens, dat is in korte tijd een maatje van me geworden. op het werk zoeken wij elkaar ook op,meestal gaat dat gewoon over werk of helpt hij me als ik even niet uit mijn werkzaamheden kom. daar wordt al veel over geroddeld, ( wat me op zich niet zo veel uitmaakt wij weten beter)
maar nu is het zo dat andere elke keer naar een van de bazen lopen om te klagen over mij.
ik heb dat een poosje zijn beloop laten gaan, omdat mijn eigen baas tevreden is over mijn werkzaamheden en de manier waarop ik werk. maar nu dat de andere teamleider mij nauwlettend in de gaten houdt en er dus echt een groot neonbord boven mijn kop hangt begin ik met tegenzin naar het werk te gaan. mijn eigen baas heeft al tegen die baas gezegd dat hij op zijn eigen mensen moet letten. hopelijk werkt dat!
maar ook op de sportschool is het ineens zo dat de dingen die ik doe uitgemeten worden. heb tijd terug al een gesprek gehad met trainer over dingen en daarin heb ik hem gelijk gegeven en houdt ik er rekeing mee. (dat ging goed zei hij me zelf). maar nu krijg ik ineens toch weer te horen dat er "dingentjes"zijn,en hij een gesprek wil. Heb ook echt geen idee waar dit dan over zou gaan.
Ik voel me echt rot nu. heb het gevoel dat ik niet mezelf kan zijn, nooit heb ik dit zo gehad. vind niet dat ik dingen fout doe.
maar weet ook niet hoe ik hier nu mee moet omgaan.
iemand tips?
( moet nu even weg dus antwoord pas straks weer)
ik heb sinds kort een nieuwe baan, ben de enige vrouw op een mannenafdeling. op zich heb ik daar geen moeite mee, heb altijd tussen de mannen gewerkt en voel me daar als een vis in het water. echter is het nu zo dat alles wat ik doe onder een vergrootglas ligt.
ik kan het goed vinden met een van de jongens, dat is in korte tijd een maatje van me geworden. op het werk zoeken wij elkaar ook op,meestal gaat dat gewoon over werk of helpt hij me als ik even niet uit mijn werkzaamheden kom. daar wordt al veel over geroddeld, ( wat me op zich niet zo veel uitmaakt wij weten beter)
maar nu is het zo dat andere elke keer naar een van de bazen lopen om te klagen over mij.
ik heb dat een poosje zijn beloop laten gaan, omdat mijn eigen baas tevreden is over mijn werkzaamheden en de manier waarop ik werk. maar nu dat de andere teamleider mij nauwlettend in de gaten houdt en er dus echt een groot neonbord boven mijn kop hangt begin ik met tegenzin naar het werk te gaan. mijn eigen baas heeft al tegen die baas gezegd dat hij op zijn eigen mensen moet letten. hopelijk werkt dat!
maar ook op de sportschool is het ineens zo dat de dingen die ik doe uitgemeten worden. heb tijd terug al een gesprek gehad met trainer over dingen en daarin heb ik hem gelijk gegeven en houdt ik er rekeing mee. (dat ging goed zei hij me zelf). maar nu krijg ik ineens toch weer te horen dat er "dingentjes"zijn,en hij een gesprek wil. Heb ook echt geen idee waar dit dan over zou gaan.
Ik voel me echt rot nu. heb het gevoel dat ik niet mezelf kan zijn, nooit heb ik dit zo gehad. vind niet dat ik dingen fout doe.
maar weet ook niet hoe ik hier nu mee moet omgaan.
iemand tips?
( moet nu even weg dus antwoord pas straks weer)
zondag 14 april 2013 om 11:41
zondag 14 april 2013 om 16:54
Wordt gezegd dat ik veel klets ( wat niet meer is dan dat mijn collegas doen) en er wordt geroddeld over mij.
Ik val op omdat ik de enige vrouw ben. Ik heb het vermoeden dat ik concurrentie ben omdat ik hetzelfde werk doe als degene die vind dat hij heel goed is in zn werk. En ik doe dat werk schijnbaar ook goed. Vind het lastig...
Ik val op omdat ik de enige vrouw ben. Ik heb het vermoeden dat ik concurrentie ben omdat ik hetzelfde werk doe als degene die vind dat hij heel goed is in zn werk. En ik doe dat werk schijnbaar ook goed. Vind het lastig...
maandag 15 april 2013 om 15:15
Mw kimkim,
Als vrouw tussen een mannengemeenschap werken is zo verkeerd nog niet. Mannen zijn wat rechtlijniger dan vrouwen. Ja is ja, nee is nee. Wat dat betreft is het beter dan op een hele vrouwenafdeling zitten. Nergens wordt er zoveel over anderen gekletst als daar.
Maar dat even terzijde. Als ik je verhaal lees dan vallen mij een paar dingen op.
Je hebt een nieuwe baan. Met alleen maar mannen. Dat ben je wel gewend maar een nieuwe baan is altijd spannend.
Daarnaast trek je met 1 man veel op. En is er gedoe met mannen uit een andere groep.
Terwijl je je werk gewoon goed doet.
Wat nu als je ook eens een paar andere mannen om advies vraagt i.p.v. steeds die ene? Dan ontkracht je langzaamaan het idee dat jullie wat zouden hebben. Dus probeer je aandachtsgebied te spreiden.
Daarnaast, als je je werk goed doet hoeft, naast je eigen leidinggevende, niemand je iets te verwijten.
Ik denk ook dat er een stuk spanning bij komt kijken. Nieuwe baan, nieuwe mensen. Dat is altijd even spannend en lastig om je draai te vinden.
En het gevaar is dat een mens al snel, ten onrechte, denkt als iemand naar de baas loopt: "die gaan het samen over mij hebben". Dat is angst en moet je eigenlijk naast je neerleggen.
Als jij gewoon je best doet, en men is tevreden over je, dan kan je zeggen: "niets aan de hand".
En de spanning op de sportschool staat hier, denk ik, los van. Waarschijnlijk gewoon wat kleine dingen. Waar je achteraf misschien over zegt: "heb ik me daar nu zo druk over gemaakt".
Probeer een beetje te relaxen mwKim, Je doet het gewoon goed. En als je jezelf recht in de ogen kan te kijken is het goed.
Als vrouw tussen een mannengemeenschap werken is zo verkeerd nog niet. Mannen zijn wat rechtlijniger dan vrouwen. Ja is ja, nee is nee. Wat dat betreft is het beter dan op een hele vrouwenafdeling zitten. Nergens wordt er zoveel over anderen gekletst als daar.
Maar dat even terzijde. Als ik je verhaal lees dan vallen mij een paar dingen op.
Je hebt een nieuwe baan. Met alleen maar mannen. Dat ben je wel gewend maar een nieuwe baan is altijd spannend.
Daarnaast trek je met 1 man veel op. En is er gedoe met mannen uit een andere groep.
Terwijl je je werk gewoon goed doet.
Wat nu als je ook eens een paar andere mannen om advies vraagt i.p.v. steeds die ene? Dan ontkracht je langzaamaan het idee dat jullie wat zouden hebben. Dus probeer je aandachtsgebied te spreiden.
Daarnaast, als je je werk goed doet hoeft, naast je eigen leidinggevende, niemand je iets te verwijten.
Ik denk ook dat er een stuk spanning bij komt kijken. Nieuwe baan, nieuwe mensen. Dat is altijd even spannend en lastig om je draai te vinden.
En het gevaar is dat een mens al snel, ten onrechte, denkt als iemand naar de baas loopt: "die gaan het samen over mij hebben". Dat is angst en moet je eigenlijk naast je neerleggen.
Als jij gewoon je best doet, en men is tevreden over je, dan kan je zeggen: "niets aan de hand".
En de spanning op de sportschool staat hier, denk ik, los van. Waarschijnlijk gewoon wat kleine dingen. Waar je achteraf misschien over zegt: "heb ik me daar nu zo druk over gemaakt".
Probeer een beetje te relaxen mwKim, Je doet het gewoon goed. En als je jezelf recht in de ogen kan te kijken is het goed.