Psyche
alle pijlers
Positivo's unite!
maandag 15 april 2013 om 13:49
De topictitel zegt het al …
Ik wil zo graag positiever of lichter in het leven staan!
Niet dat ik ongelukkig ben, verre van dat, maar alles lijkt zo "zwaar" te moeten zijn, soms, met name privé. Naar buiten toe valt het gelukkig nog mee, geloof ik
Ik vind het moeilijk om, als er iets ingewikkeld gebeurt, het van de andere kant te bekijken. Waar sommigen (velen?) hun schouders bij op halen, winden wij ons over op.
Mijn man en ik zijn beiden denk ik niet echt de gemakkelijkste, vrees ik. Bijkomend euvel is dat we het heel druk hebben, hij werkt zo'n 60 u/week en ik 34, en we hebben een kind.
Dit maakt dat wij soms negatieve gesprekken hebben, of een negatieve houding en dat uit zich ook naar onze dochter.
Dit is iets dat wij beiden denk ik wel hebben mee gekregen uit onze jeugd (heel kritische ouders), maar beiden willen we dit ook niet mee geven aan onze dochter! Het zou ook voor haar nu, en vooral later, heel fijn zijn als we nu de knop om kunnen zetten.
Herkent iemand zich hierin, zin om tips uit te wisselen?
Of wil je je positivo-geheim prijs geven?
Help mij een gladde rug kweken
Ik wil zo graag positiever of lichter in het leven staan!
Niet dat ik ongelukkig ben, verre van dat, maar alles lijkt zo "zwaar" te moeten zijn, soms, met name privé. Naar buiten toe valt het gelukkig nog mee, geloof ik
Ik vind het moeilijk om, als er iets ingewikkeld gebeurt, het van de andere kant te bekijken. Waar sommigen (velen?) hun schouders bij op halen, winden wij ons over op.
Mijn man en ik zijn beiden denk ik niet echt de gemakkelijkste, vrees ik. Bijkomend euvel is dat we het heel druk hebben, hij werkt zo'n 60 u/week en ik 34, en we hebben een kind.
Dit maakt dat wij soms negatieve gesprekken hebben, of een negatieve houding en dat uit zich ook naar onze dochter.
Dit is iets dat wij beiden denk ik wel hebben mee gekregen uit onze jeugd (heel kritische ouders), maar beiden willen we dit ook niet mee geven aan onze dochter! Het zou ook voor haar nu, en vooral later, heel fijn zijn als we nu de knop om kunnen zetten.
Herkent iemand zich hierin, zin om tips uit te wisselen?
Of wil je je positivo-geheim prijs geven?
Help mij een gladde rug kweken
Computer says nooooo
maandag 15 april 2013 om 14:17
Ik weet niet of je die houding zomaar kan veranderen
Ik was vroeger een piekeraar, nu een genieter. Ik kijk naar alles wat leuk en mooi is, en geniet daar van. We houden van elkaar, hebben een leuk leven. We hebben geweldige konderen, we zijn allemaal gezond. We wonen leuk, enz. Tevredenheid...
Ik zeg ook tegen de kinderen: je krijgt elke dag maar een keer, niemand geeft je een herkansing als het niet leuk was. Dus probeer er zelf een feestje van te maken.
En bij iets moeilijks denk ik, het is nu vreselijk belangrijk, volgend jaar stelt het niks voor.
(ik heb het nu niet over echte tegenslagen of ellende..)
Ik was vroeger een piekeraar, nu een genieter. Ik kijk naar alles wat leuk en mooi is, en geniet daar van. We houden van elkaar, hebben een leuk leven. We hebben geweldige konderen, we zijn allemaal gezond. We wonen leuk, enz. Tevredenheid...
Ik zeg ook tegen de kinderen: je krijgt elke dag maar een keer, niemand geeft je een herkansing als het niet leuk was. Dus probeer er zelf een feestje van te maken.
En bij iets moeilijks denk ik, het is nu vreselijk belangrijk, volgend jaar stelt het niks voor.
(ik heb het nu niet over echte tegenslagen of ellende..)
maandag 15 april 2013 om 14:18
Voorbeeld:
Gister waren we op een groot familiefeest, waar ik best een centrale rol speelde (vader jarig). Eigenlijk hadden mijn man en ik afgesproken om rond 1500 naar huis te rijden gezien het middagslaapje van dochter. Gezien de 1,5 uur reistijd kon ze dit dan lekker in de auto doen. Bovendien is ze altijd wagenziek, dus dat scheelde dan.
Daar aangekomen was het nog veel gezelliger dan gedacht, bovendien liet gastheer duidelijk merken dat hij het erg gezellig zou vinden als iedereen tot het einde bleef. Dochter was heerlijk aan het spelen in de zon en slaapt niet altijd meer overdag, dus had eigenlijk net met man besproken misschien wat langer te blijven. Probleem was wel een beetje zijn moeder die ook mee was en het duidelijk niet zo naar haar zin had.
Op een bepaald moment zie ik man heel boos en best bruusk met mijn neefje door het gezelschap benen, richting mijn zus en zwager. Neefje van 3 had een volle emmer water over het hoofd van mijn dochter (ook 3) omgekeerd, terwijl mijn man al een aantal waarschuwingen had gegeven. Mijn man "dropt" het jongetje dus bij ouders met de mededeling dat ze zelf hun kind moeten opvoeden. Mijn zus en man springen uit hun vel en benen achter man aan waarbij ze naar mijn man schreeuwen en zeggen dat hij niet goed bij zijn hoofd is, etc. Mijn man zegt nogmaals dat ze hun kind op moeten voeden. (is oude irritatie van ons, doen ze inderdaad niet)
Gevolg: man voelt zich geschoffeerd en wil stante pede weg. Terwijl dochter gewoon allang weer met neef zit te spelen (ze was lang niet zo "doorweekt" als gedacht) en het feestvarken een heel gesprek met man aan gaat om te VRAGEN of hij niet gewoon het kan laten gaan zodat iedereen verder kan genieten van het feest en dat hij ons niet graag ziet gaan.
Al met al zitten wij dus toch in de auto. Ik heb er echt last van, merk ik. Ik ben boos op man, hij ging mi te ver door het neefje zo bruusk op te pakken. Niemand komt aan een kind. Daarin begrijp ik stiefzus en zwager helemaal. Man geeft aan dat nog enigszins te begrijpen, maar vind ook dat niemand aan zijn dochter mag komen. Ik vind dat redelijk overtrokken. Hij heeft blijkbaar geen idee wat zich in de speeltuin, het kdv of het echte leven kan afspelen
Anderzijds begrijp ik ook man. Maar, ik denk dat daar een hoop oude irritatie achter zit gezien de ingewikkelde verhoudingen in onze gezinnen en de relatie van ons allemaal met mijn vader.
Enfin. Op facebook zie ik dan vanmorgen ook nogeens de gezellige foto's voorbij komen, waarbij mijn vader en zijn vrouw met al mijn stiefzussen en hun kinderen gezellig in een restaurant aan het nagenieten was, terwijl wij thuis zaten te mokken. Precies waar ik al bang voor was. Weer een gelegenheid waarbij wij onszelf buiten de groep hebben geplaatst waar we toch al niet zo lekker lagen gezien ons andere karakter.
Dit is wel een heel ingewikkeld voorbeeld, maar toch. Ik denk dat dat een hoop mensen gewoon naar stiefzus waren gelopen met de mededeling wat beter op hun kind te letten, maar er verder niet zo'n punt van hadden gemaakt. Die waren gezellig op het feest gebleven en verder een leuke tijd gemaakt.
Gister waren we op een groot familiefeest, waar ik best een centrale rol speelde (vader jarig). Eigenlijk hadden mijn man en ik afgesproken om rond 1500 naar huis te rijden gezien het middagslaapje van dochter. Gezien de 1,5 uur reistijd kon ze dit dan lekker in de auto doen. Bovendien is ze altijd wagenziek, dus dat scheelde dan.
Daar aangekomen was het nog veel gezelliger dan gedacht, bovendien liet gastheer duidelijk merken dat hij het erg gezellig zou vinden als iedereen tot het einde bleef. Dochter was heerlijk aan het spelen in de zon en slaapt niet altijd meer overdag, dus had eigenlijk net met man besproken misschien wat langer te blijven. Probleem was wel een beetje zijn moeder die ook mee was en het duidelijk niet zo naar haar zin had.
Op een bepaald moment zie ik man heel boos en best bruusk met mijn neefje door het gezelschap benen, richting mijn zus en zwager. Neefje van 3 had een volle emmer water over het hoofd van mijn dochter (ook 3) omgekeerd, terwijl mijn man al een aantal waarschuwingen had gegeven. Mijn man "dropt" het jongetje dus bij ouders met de mededeling dat ze zelf hun kind moeten opvoeden. Mijn zus en man springen uit hun vel en benen achter man aan waarbij ze naar mijn man schreeuwen en zeggen dat hij niet goed bij zijn hoofd is, etc. Mijn man zegt nogmaals dat ze hun kind op moeten voeden. (is oude irritatie van ons, doen ze inderdaad niet)
Gevolg: man voelt zich geschoffeerd en wil stante pede weg. Terwijl dochter gewoon allang weer met neef zit te spelen (ze was lang niet zo "doorweekt" als gedacht) en het feestvarken een heel gesprek met man aan gaat om te VRAGEN of hij niet gewoon het kan laten gaan zodat iedereen verder kan genieten van het feest en dat hij ons niet graag ziet gaan.
Al met al zitten wij dus toch in de auto. Ik heb er echt last van, merk ik. Ik ben boos op man, hij ging mi te ver door het neefje zo bruusk op te pakken. Niemand komt aan een kind. Daarin begrijp ik stiefzus en zwager helemaal. Man geeft aan dat nog enigszins te begrijpen, maar vind ook dat niemand aan zijn dochter mag komen. Ik vind dat redelijk overtrokken. Hij heeft blijkbaar geen idee wat zich in de speeltuin, het kdv of het echte leven kan afspelen
Anderzijds begrijp ik ook man. Maar, ik denk dat daar een hoop oude irritatie achter zit gezien de ingewikkelde verhoudingen in onze gezinnen en de relatie van ons allemaal met mijn vader.
Enfin. Op facebook zie ik dan vanmorgen ook nogeens de gezellige foto's voorbij komen, waarbij mijn vader en zijn vrouw met al mijn stiefzussen en hun kinderen gezellig in een restaurant aan het nagenieten was, terwijl wij thuis zaten te mokken. Precies waar ik al bang voor was. Weer een gelegenheid waarbij wij onszelf buiten de groep hebben geplaatst waar we toch al niet zo lekker lagen gezien ons andere karakter.
Dit is wel een heel ingewikkeld voorbeeld, maar toch. Ik denk dat dat een hoop mensen gewoon naar stiefzus waren gelopen met de mededeling wat beter op hun kind te letten, maar er verder niet zo'n punt van hadden gemaakt. Die waren gezellig op het feest gebleven en verder een leuke tijd gemaakt.
Computer says nooooo
maandag 15 april 2013 om 14:26
Om te veranderen moet je echt bij jezelf beginnen. Waarom wil je veranderen, en hoe denk je dit te gaan doen? Als ik naar het voorbeeld hierboven kijk was niet jij, maar je man het probleem. De manier waarop hij, al dan niet terecht, reageert. Daar heb jij dus geen invloed op.
Waar je wel invloed op hebt is hoe jij hiermee omgaat. Ui wat ik lees haal ik dat jij liever had willen blijven, maar mee bent gegaan terug naar huis om je man een dienst te doen. Waarom? Jullie hadden toch al afgesproken langer te blijven? Waarom ging je dan toch mee en hoe had je ervoor kunnen zorgen dat je toch bleef?
Echt je bent goed zoals je bent. Proibeer meer vanuit jezelf vanuit je eigen gevoel te leven, Dan komt het lekkerder in de wereld staan vanzelf.
Waar je wel invloed op hebt is hoe jij hiermee omgaat. Ui wat ik lees haal ik dat jij liever had willen blijven, maar mee bent gegaan terug naar huis om je man een dienst te doen. Waarom? Jullie hadden toch al afgesproken langer te blijven? Waarom ging je dan toch mee en hoe had je ervoor kunnen zorgen dat je toch bleef?
Echt je bent goed zoals je bent. Proibeer meer vanuit jezelf vanuit je eigen gevoel te leven, Dan komt het lekkerder in de wereld staan vanzelf.
maandag 15 april 2013 om 14:29
Ik geloof niet dat er een kant-en-klare tip of advies is. Dit zit een soort ingebakken in jullie karakters.
Dus als jullie van nature al niet erg positief zijn en het zit allemaal een beetje tegen dan is het logisch dat het soms niet makkelijk is in een relatie.
Daarnaast hebben jullie het erg druk. Dus even ontspannen is er vaak niet bij. Allemaal begrijpelijk dat jullie het als "zwaar" ervaren.
Ja, een advies?
Moeilijk. Iedere mens is weer anders.
Maar als ik een tip mag geven waar jullie wat aan zouden kunnen hebben:
Ga samen even een uurtje aan tafel zitten en schrijf op waar jullie denken dat het fout gaat. Dus schrijf punt voor punt de dingen op die irritatie geven, of wat jullie anders zouden willen e.d.
Daarna gaan jullie de hoofdpunten opnieuw op een nieuw vel noteren. Dus geen hele vellen maar echt de 5 of 10 echt belangrijkste punten die jullie samen als een echt knelpunt ervaren.
Schrijf dan achter die punten de oplossing die jullie zouden willen hebben. En vervolgens ook echt proberen de "zwaarste" punten echt aan te passen.
Ik hoop dat jullie hier wat aan hebben.
Jullie benoemen op deze manier de grootste pijnpunten.
En zoeken naar een gewenste oplossing. Zo van: "Hoe zouden we dit kunnen aanpakken"? En dan komen de ideeën vanzelf
Daarna uitvoeren. En probeer tegen jullie zelf steeds te zeggen: "niet zo negatief". Zal lastig zijn, maar er komt in ieder geval verandering in de soms uitzichtloze situatie.
Succes
Dus als jullie van nature al niet erg positief zijn en het zit allemaal een beetje tegen dan is het logisch dat het soms niet makkelijk is in een relatie.
Daarnaast hebben jullie het erg druk. Dus even ontspannen is er vaak niet bij. Allemaal begrijpelijk dat jullie het als "zwaar" ervaren.
Ja, een advies?
Moeilijk. Iedere mens is weer anders.
Maar als ik een tip mag geven waar jullie wat aan zouden kunnen hebben:
Ga samen even een uurtje aan tafel zitten en schrijf op waar jullie denken dat het fout gaat. Dus schrijf punt voor punt de dingen op die irritatie geven, of wat jullie anders zouden willen e.d.
Daarna gaan jullie de hoofdpunten opnieuw op een nieuw vel noteren. Dus geen hele vellen maar echt de 5 of 10 echt belangrijkste punten die jullie samen als een echt knelpunt ervaren.
Schrijf dan achter die punten de oplossing die jullie zouden willen hebben. En vervolgens ook echt proberen de "zwaarste" punten echt aan te passen.
Ik hoop dat jullie hier wat aan hebben.
Jullie benoemen op deze manier de grootste pijnpunten.
En zoeken naar een gewenste oplossing. Zo van: "Hoe zouden we dit kunnen aanpakken"? En dan komen de ideeën vanzelf
Daarna uitvoeren. En probeer tegen jullie zelf steeds te zeggen: "niet zo negatief". Zal lastig zijn, maar er komt in ieder geval verandering in de soms uitzichtloze situatie.
Succes
maandag 15 april 2013 om 14:30
maandag 15 april 2013 om 14:32
Soms moet je veel (te veel) langs je heen laten gaan voor de goede vrede. En familie of niet, als dat te veel wordt komen we er niet. Dat is beter dan ruzie.
Had je met deze mensen willen nagenieten in een restaurant? Of was het meer het gevoel van "nu horen we er niet bij"? Je plaatst jezelf buiten de groep dus je wilt er niet bij horen. Niet te veel negatieve aandacht in stoppen..
Had je met deze mensen willen nagenieten in een restaurant? Of was het meer het gevoel van "nu horen we er niet bij"? Je plaatst jezelf buiten de groep dus je wilt er niet bij horen. Niet te veel negatieve aandacht in stoppen..
maandag 15 april 2013 om 14:34
maandag 15 april 2013 om 14:38
quote:summer73 schreef op 15 april 2013 @ 14:34:
Ik denk dat tijd ook een knelpunt is.
Als ik de tip van Rob door lees, denk ik inderdaad: "ziet er goed uit". Gaan we doen!"
Als ik dan verder nadenk, weet ik niet eens wanneer we zouden gaan zitten.. Misschien daar maar eens beginnen.
Tijd maken voor elkaar.
Dat is jullie 1e brandende punt.
Ik denk dat tijd ook een knelpunt is.
Als ik de tip van Rob door lees, denk ik inderdaad: "ziet er goed uit". Gaan we doen!"
Als ik dan verder nadenk, weet ik niet eens wanneer we zouden gaan zitten.. Misschien daar maar eens beginnen.
Tijd maken voor elkaar.
Dat is jullie 1e brandende punt.
maandag 15 april 2013 om 14:40
Xanluca: misschien is ook een pijnpunt dat wij, als je ons diep in het hart kijkt, in dit geval inderdaad niet eens zozeer met deze mensen samen zouden willen zijn. Echter, het is zo'n beetje mijn enige familie. En ik ben wel gek op mijn vader, ook op zijn vrouw, overigens. Alleen haar kinderen .. die zijn gewoon heel anders, dat klikt gewoon minder.
Mijn man heeft een heel slecht contact met zijn broers sinds het overlijden van zijn vader, denkelijk ook omdat hij erg op zijn vader lijkt en de balans in dat gezin nu wat scheef is, aangezien zijn broers erg op hun moeder lijken. Zo kwamen zij niet op zijn bachelors, aangezien ze daar niet veel voor voelden, naar eigen zeggen.
En ik denk ook dat het een kip-ei verhaal is. Jezelf buiten de groep plaatsen vs er buiten staan.
Mijn man heeft een heel slecht contact met zijn broers sinds het overlijden van zijn vader, denkelijk ook omdat hij erg op zijn vader lijkt en de balans in dat gezin nu wat scheef is, aangezien zijn broers erg op hun moeder lijken. Zo kwamen zij niet op zijn bachelors, aangezien ze daar niet veel voor voelden, naar eigen zeggen.
En ik denk ook dat het een kip-ei verhaal is. Jezelf buiten de groep plaatsen vs er buiten staan.
Computer says nooooo
maandag 15 april 2013 om 14:53
Als ik dit zo lees, maken jullie het jezelf inderdaad erg moeilijk.
Waarom heeft je man het niet met een grapje opgelost, in plaats van als een briesende stier in de aanval te gaan? Natuurlijk schiet de ander dan in de verdediging en wordt die ook agressief. En waar hebben we het over, een beetje water (want zo doorweekt was jullie kind dus niet). Kind had er zelf niet eens last van.
Laat je man de volgende keer eerst eens tot tien tellen voor hij zijn gelijk gaat halen. En haal jij je schouders eens op als er zoiets gebeurt. En als je vindt dat je neefje slecht opgevoed is, waarom laten jullie je kind dan (blijkbaar zonder toezicht, want hoe komen ze aan een emmer water zonder dat jullie dat in de gaten hadden) zomaar met hem spelen?
Waarom heeft je man het niet met een grapje opgelost, in plaats van als een briesende stier in de aanval te gaan? Natuurlijk schiet de ander dan in de verdediging en wordt die ook agressief. En waar hebben we het over, een beetje water (want zo doorweekt was jullie kind dus niet). Kind had er zelf niet eens last van.
Laat je man de volgende keer eerst eens tot tien tellen voor hij zijn gelijk gaat halen. En haal jij je schouders eens op als er zoiets gebeurt. En als je vindt dat je neefje slecht opgevoed is, waarom laten jullie je kind dan (blijkbaar zonder toezicht, want hoe komen ze aan een emmer water zonder dat jullie dat in de gaten hadden) zomaar met hem spelen?
maandag 15 april 2013 om 15:00
Ik vind het dus ook jammer dat man het niet af kon met een grapje, daar gaat het hier ook over
Eén noot: het was een buitenfeest, met zo'n 30 kinderen die met elkaar zaten te spelen. Man stond er al een hele tijd bij met wat andere ouders en greep net op tijd in en kon de emmer nog wegtrekken.
Ik op mijn beurt was er niet eens bij. Ik moest speechen en was bovendien veel te blij mijn familie na een hele tijd weer eens te zien. Ik hield er wel een schuin oog op, maar toch ..
Eén noot: het was een buitenfeest, met zo'n 30 kinderen die met elkaar zaten te spelen. Man stond er al een hele tijd bij met wat andere ouders en greep net op tijd in en kon de emmer nog wegtrekken.
Ik op mijn beurt was er niet eens bij. Ik moest speechen en was bovendien veel te blij mijn familie na een hele tijd weer eens te zien. Ik hield er wel een schuin oog op, maar toch ..
Computer says nooooo
maandag 15 april 2013 om 15:02
Je kan het ook zoeken in zelfhulpboeken. Werkt bij mij goed, weet niet of het iets voor jou is. Zo heb je ook boeken over je woede de baas. Google hier maar eens op.
En je zou bewust een paar leuke dingen kunnen benoemen als je samen aan het eten bent. Zo wordt de sfeer misschien weer wat positiever. Of er een soort spel aan tafel van maken: wie heeft vandaag het leukste of grappigste meegemaakt.
En je zou bewust een paar leuke dingen kunnen benoemen als je samen aan het eten bent. Zo wordt de sfeer misschien weer wat positiever. Of er een soort spel aan tafel van maken: wie heeft vandaag het leukste of grappigste meegemaakt.
Een wijs persoon leert meer door het stellen van een domme vraag dan een dom persoon leert van een wijs antwoord.
maandag 15 april 2013 om 15:03
En heel eerlijk: als iemand mijn dochter een emmer water over het hoofd gooide, zou ik waarschijnlijk ook pissig reageren. Als het nu 30 graden is en ze spelen buiten bij het zwembad, oké, maar tijdens een feest. Maar ik weet de context waarin dat gebeurde dus niet.
Een wijs persoon leert meer door het stellen van een domme vraag dan een dom persoon leert van een wijs antwoord.
maandag 15 april 2013 om 15:09
Maar waarom kon hij het dan niet afdoen met een grapje? Hij is toch de volwassene, zou zich moeten kunnen beheersen?
Als je op zo'n feest bent, hoor je je gewoon te gedragen. Je gaat niet moeilijk zitten doen en zo het feest van een ander verpesten. Grow up. En nogmaals waar hebben we het hier over: een beetje water en een ondeugend kind...
Als je op zo'n feest bent, hoor je je gewoon te gedragen. Je gaat niet moeilijk zitten doen en zo het feest van een ander verpesten. Grow up. En nogmaals waar hebben we het hier over: een beetje water en een ondeugend kind...
maandag 15 april 2013 om 15:21
Uitgangspunt van mijn man was dat het NU een emmer water was, maar het is met dat bewuste neefje eigenlijk altijd wel wat. En dat klopt inderdaad wel. Ze zeggen zelf ook dat het een moeilijk jongetje is, druk en luistert niet.
Man heeft het jongetje bij ouders gebracht, zíj waren degenen die luidkeels verhaal gingen halen.
Maargoed, ik begrijp je punt, linde. Daarom open ik dit topic dus ook. Nu de truuk om dit voor te blijven.
Man heeft het jongetje bij ouders gebracht, zíj waren degenen die luidkeels verhaal gingen halen.
Maargoed, ik begrijp je punt, linde. Daarom open ik dit topic dus ook. Nu de truuk om dit voor te blijven.
Computer says nooooo
maandag 15 april 2013 om 15:46
Nee, ik denk het niet, eightanglepose.. In dit geval waarschijnlijk wel, en ben ik niet bij machte geweest hem wat lichtvoetiger te laten zijn.
Maar soms ben ik de "moeilijke" van het stel.
Bijvoorbeeld in de opvoeding van dochter: valt me soms zwaar om gewoon vrolijk te blijven. Dan ben ik moe, teveel gewerkt, teveel aan mijn hoofd en zou ik graag lachten om "achter-het-behang-plak-momenten". Maar ik kan het niet, en ze staat weer op de gang. Ik baal daar van. En zij ook.
Maar soms ben ik de "moeilijke" van het stel.
Bijvoorbeeld in de opvoeding van dochter: valt me soms zwaar om gewoon vrolijk te blijven. Dan ben ik moe, teveel gewerkt, teveel aan mijn hoofd en zou ik graag lachten om "achter-het-behang-plak-momenten". Maar ik kan het niet, en ze staat weer op de gang. Ik baal daar van. En zij ook.
Computer says nooooo
maandag 15 april 2013 om 15:53
Ander voorbeeld, misschien een makkelijkere:
Man en ik hadden al een tijdje het plan opgevat met vrienden te gaan eten. Man ziet een leuke aanbieding om in een bekend restaurant te komen eten, leuk verrassingsmenu. Man stuurt vrienden een berichtje omdat ze tel. in gesprek zijn en het al laat is. Het duurt meer dan een week voor we iets van ze horen. In de tussentijd balen wij na een paar dagen best wel, en hebben het gevoel dat het van weinig enthousiasme getuigt. Na een dag of 9 krijgen we heel enthousiast berichtje van vrienden, ze gaan graag mee. Wij zijn ook blij, eind goed ... etc.
Heeft het dan met bevestiging te maken, bedenk ik me nu? Of (misplaatste?) verwachtingen?
Dit lijkt mij een makkelijk geval van moeilijk doen, vrees ik
Ik kan me voorstellen dat de meeste mensen zich niets in het hoofd halen.
Man en ik hadden al een tijdje het plan opgevat met vrienden te gaan eten. Man ziet een leuke aanbieding om in een bekend restaurant te komen eten, leuk verrassingsmenu. Man stuurt vrienden een berichtje omdat ze tel. in gesprek zijn en het al laat is. Het duurt meer dan een week voor we iets van ze horen. In de tussentijd balen wij na een paar dagen best wel, en hebben het gevoel dat het van weinig enthousiasme getuigt. Na een dag of 9 krijgen we heel enthousiast berichtje van vrienden, ze gaan graag mee. Wij zijn ook blij, eind goed ... etc.
Heeft het dan met bevestiging te maken, bedenk ik me nu? Of (misplaatste?) verwachtingen?
Dit lijkt mij een makkelijk geval van moeilijk doen, vrees ik
Ik kan me voorstellen dat de meeste mensen zich niets in het hoofd halen.
Computer says nooooo