Psyche
alle pijlers
Positivo's unite!
maandag 15 april 2013 om 13:49
De topictitel zegt het al …
Ik wil zo graag positiever of lichter in het leven staan!
Niet dat ik ongelukkig ben, verre van dat, maar alles lijkt zo "zwaar" te moeten zijn, soms, met name privé. Naar buiten toe valt het gelukkig nog mee, geloof ik
Ik vind het moeilijk om, als er iets ingewikkeld gebeurt, het van de andere kant te bekijken. Waar sommigen (velen?) hun schouders bij op halen, winden wij ons over op.
Mijn man en ik zijn beiden denk ik niet echt de gemakkelijkste, vrees ik. Bijkomend euvel is dat we het heel druk hebben, hij werkt zo'n 60 u/week en ik 34, en we hebben een kind.
Dit maakt dat wij soms negatieve gesprekken hebben, of een negatieve houding en dat uit zich ook naar onze dochter.
Dit is iets dat wij beiden denk ik wel hebben mee gekregen uit onze jeugd (heel kritische ouders), maar beiden willen we dit ook niet mee geven aan onze dochter! Het zou ook voor haar nu, en vooral later, heel fijn zijn als we nu de knop om kunnen zetten.
Herkent iemand zich hierin, zin om tips uit te wisselen?
Of wil je je positivo-geheim prijs geven?
Help mij een gladde rug kweken
Ik wil zo graag positiever of lichter in het leven staan!
Niet dat ik ongelukkig ben, verre van dat, maar alles lijkt zo "zwaar" te moeten zijn, soms, met name privé. Naar buiten toe valt het gelukkig nog mee, geloof ik
Ik vind het moeilijk om, als er iets ingewikkeld gebeurt, het van de andere kant te bekijken. Waar sommigen (velen?) hun schouders bij op halen, winden wij ons over op.
Mijn man en ik zijn beiden denk ik niet echt de gemakkelijkste, vrees ik. Bijkomend euvel is dat we het heel druk hebben, hij werkt zo'n 60 u/week en ik 34, en we hebben een kind.
Dit maakt dat wij soms negatieve gesprekken hebben, of een negatieve houding en dat uit zich ook naar onze dochter.
Dit is iets dat wij beiden denk ik wel hebben mee gekregen uit onze jeugd (heel kritische ouders), maar beiden willen we dit ook niet mee geven aan onze dochter! Het zou ook voor haar nu, en vooral later, heel fijn zijn als we nu de knop om kunnen zetten.
Herkent iemand zich hierin, zin om tips uit te wisselen?
Of wil je je positivo-geheim prijs geven?
Help mij een gladde rug kweken
Computer says nooooo
maandag 15 april 2013 om 15:56
quote:summer73 schreef op 15 april 2013 @ 15:23:
reizenenzo: dank voor de tip! Helpt zo'n boek ook blijven dan bij jou? Het lijkt me heel moeilijk, namelijk.
Ja, op zich wel. Maar ik ben niet 'snel' veranderd, het is meer door de jaren heen. Ik vind mij zelf beslist een leuker mens dan ik vroeger was.
Ik lees al heel lang dit soort boeken omdat het mijn interesse heeft en ik haal er veel uit, waaronder inspirate. Ook als ik het moeilijk heb, geeft dat mij steun.
Maar het is wel zo dat als je het boek leest, en de tips niet toepast dan zal het weinig zin hebben.
Door die boeken krijg ik inzicht en in sommige boeken staan methodes om je emotes te verwerken, zoals bijv. de Helende reis. Hier heb ik veel aan gehad.
Maar met dergeljke boeken is het zo: het moet je interesse hebben én het moet bij je passen.
reizenenzo: dank voor de tip! Helpt zo'n boek ook blijven dan bij jou? Het lijkt me heel moeilijk, namelijk.
Ja, op zich wel. Maar ik ben niet 'snel' veranderd, het is meer door de jaren heen. Ik vind mij zelf beslist een leuker mens dan ik vroeger was.
Ik lees al heel lang dit soort boeken omdat het mijn interesse heeft en ik haal er veel uit, waaronder inspirate. Ook als ik het moeilijk heb, geeft dat mij steun.
Maar het is wel zo dat als je het boek leest, en de tips niet toepast dan zal het weinig zin hebben.
Door die boeken krijg ik inzicht en in sommige boeken staan methodes om je emotes te verwerken, zoals bijv. de Helende reis. Hier heb ik veel aan gehad.
Maar met dergeljke boeken is het zo: het moet je interesse hebben én het moet bij je passen.
Een wijs persoon leert meer door het stellen van een domme vraag dan een dom persoon leert van een wijs antwoord.
maandag 15 april 2013 om 16:03
Wat je aangeeft in je 2e voorbeeld: Ook hier kan ik mij wel voorstellen dat jullie balen bij een late reactie. Sommige mensen lopen altijd met een telefoon in handen, maar reageren duurt erg lang. Vooral irritant als je snel reactie wilt.
Maar ja, de ene reageert binnen het uur, en bij de ander duurt het vrij lang. Kan zijn dat ze het even vergeten zijn.
Het heeft te maken met je verwachtingen. Je stuurt een berichtje, en verwacht toch binnen enkele dagen een reactie terug. En het kan ook zijn dat je doordat de reactie uitblijft, je gaat denken: zie je wel, ze vinden mij niet aardig.
Je man kan wel onderaan de sms zetten:wil je ivm mijn planning voor woensdag reactie geven. Denk dat men dan geneigd is eerder te reageren.
Maar ja, de ene reageert binnen het uur, en bij de ander duurt het vrij lang. Kan zijn dat ze het even vergeten zijn.
Het heeft te maken met je verwachtingen. Je stuurt een berichtje, en verwacht toch binnen enkele dagen een reactie terug. En het kan ook zijn dat je doordat de reactie uitblijft, je gaat denken: zie je wel, ze vinden mij niet aardig.
Je man kan wel onderaan de sms zetten:wil je ivm mijn planning voor woensdag reactie geven. Denk dat men dan geneigd is eerder te reageren.
Een wijs persoon leert meer door het stellen van een domme vraag dan een dom persoon leert van een wijs antwoord.
maandag 15 april 2013 om 16:04
Jullie voeden elkaar enorm. Niemand die dan zegt "bel dan even?". Lachen jullie samen wel eens? Doen jullie wel eens volstrekt onnozele dingen met elkaar en kind? Ga eens naar de kermis en stomme spelletjes doen als bananen schieten, ga eens met je carten doe eens dingen die buiten jullie belevingswereld liggen. Een kind wat een emmer water over zich heen krijgt en dan zo uit je slof schieten is absurd en dat jij je mee laat sleueren door je man is ook absurd.Gecalculeert leven is echt een doodzonde als je blijer en spontaner wil zijn.
maandag 15 april 2013 om 16:05
Ik vind het al heel positief dat je inziet dat er iets moet veranderen!
Ik denk ook dat je te veel aan je hoofd hebt. Dan is een ontspannen houding ook moeilijker.
En het zoeken naar bevestiging herken ik wel. Maar soms verwacht je dingen van mensen die ze je niet kunnen geven. "wat er niet in zit komt er niet uit". Wij zijn erg behulpzaam, doen veel voor anderen. En dan merk je wel eens dat anderen niet voor ons klaarstaan. Dat komt niet zozeer door ons, het ligt gewoon niet in hun aard. En daar verander je niets aan. We proberen ons daar dan niet al te druk om te maken omdat het negatieve energie is...
Ik denk ook dat je te veel aan je hoofd hebt. Dan is een ontspannen houding ook moeilijker.
En het zoeken naar bevestiging herken ik wel. Maar soms verwacht je dingen van mensen die ze je niet kunnen geven. "wat er niet in zit komt er niet uit". Wij zijn erg behulpzaam, doen veel voor anderen. En dan merk je wel eens dat anderen niet voor ons klaarstaan. Dat komt niet zozeer door ons, het ligt gewoon niet in hun aard. En daar verander je niets aan. We proberen ons daar dan niet al te druk om te maken omdat het negatieve energie is...
maandag 15 april 2013 om 16:24
Precies, waterplant. We voeden elkaar enorm. Negatief. Afgelopen weekend had ik echt even zó genoeg ervan, dat ik dacht, "rij jij maar naar huis en dan hoef ik je nooit meer te zien." Maar dat is niet eerlijk, want ik ben zelf net zo "erg" op andere momenten. Alleen uit ik het niet. Dat is wel makkelijker in gezelschap
En nee, we lachen eerlijk gezegd nog heel weinig. Te weinig, iig. Heel veel voelt als "moeten".
vwb de verwachtingen: dat is een goede, om duidelijker zelf ook je verwachtingen aan te geven.
En nee, we lachen eerlijk gezegd nog heel weinig. Te weinig, iig. Heel veel voelt als "moeten".
vwb de verwachtingen: dat is een goede, om duidelijker zelf ook je verwachtingen aan te geven.
Computer says nooooo
maandag 15 april 2013 om 16:25
Ik kan zelf ook zwaar op de hand zijn (zie mijn eigen laatste topic), en dan zie ik alles somber en zwartgallig in, al of niet vergezeld van PMS of te weinig slaap, maar 90% vd tijd ben ik wel positief. Ik probeer mezelf daar ook echt in te trainen.
Ik kan je het boek 'Ja-maar wat als alles lukt?' Van Berthold Gunster aanraden. En zo zijn er nog talloze. Je moet er een beetje je eigen weg in vinden.
Succes!
Ik kan je het boek 'Ja-maar wat als alles lukt?' Van Berthold Gunster aanraden. En zo zijn er nog talloze. Je moet er een beetje je eigen weg in vinden.
Succes!
maandag 15 april 2013 om 17:08
Ik heb trouwens ook kritische ouders, en was zelf ook kritisch. Nog steeds heb ik er wel eens last van, maar ik kan mezelf veel beter in de hand houden.
Hoe? Door mezelf niet zo serieus te nemen, en het gedrag van de ander ook niet, en niet overal wat achter te zoeken. Als iemand negen dagen lang niet reageert, dan stuur je gewoon een herinnering als de afspraak zo belangrijk voor je is.
Stel je niet zo afwachtend op bij dingen, naar personen toe die belangrijk voor je zijn, maar zorg ervoor dat je krijgt wat je wilt (in dit geval een reactie). Dan ben je ook veel minder vaak teleurgesteld en blijer.
Een van mijn zussen en haar man zijn trouwens ook net als jullie (of beter gezegd je man, jij lijkt me wat soepeler) snel beledigd, kritisch, negatief, ik heb continu het gevoel op eieren te lopen als ik hen zie/spreek. Reden om weinig contact met hen te zoeken, ik ga liever om met mensen die wat makkelijker en vergevingsgezinder in het leven staan.
Ik ben ook maar een mens, en ik ben niet perfect, maar ik doe ook mijn best. Niet fijn als mensen dan continu geneigd zijn om je te bekritiseren (ook al zullen ze het misschien niet direct uiten maar de ijzige stiltes zijn veelzeggend) en zo de sfeer negatief te beïnvloeden.
Hoe? Door mezelf niet zo serieus te nemen, en het gedrag van de ander ook niet, en niet overal wat achter te zoeken. Als iemand negen dagen lang niet reageert, dan stuur je gewoon een herinnering als de afspraak zo belangrijk voor je is.
Stel je niet zo afwachtend op bij dingen, naar personen toe die belangrijk voor je zijn, maar zorg ervoor dat je krijgt wat je wilt (in dit geval een reactie). Dan ben je ook veel minder vaak teleurgesteld en blijer.
Een van mijn zussen en haar man zijn trouwens ook net als jullie (of beter gezegd je man, jij lijkt me wat soepeler) snel beledigd, kritisch, negatief, ik heb continu het gevoel op eieren te lopen als ik hen zie/spreek. Reden om weinig contact met hen te zoeken, ik ga liever om met mensen die wat makkelijker en vergevingsgezinder in het leven staan.
Ik ben ook maar een mens, en ik ben niet perfect, maar ik doe ook mijn best. Niet fijn als mensen dan continu geneigd zijn om je te bekritiseren (ook al zullen ze het misschien niet direct uiten maar de ijzige stiltes zijn veelzeggend) en zo de sfeer negatief te beïnvloeden.
maandag 15 april 2013 om 17:48
Ik heb even je topic bekeken, eightanglepose. Herkenbaar.
De boeken ga ik vanavond eens naar op zoek, lijkt me zinvol.
@ lindelunelente: ik waardeer je eerlijke reacties. Ik heb er wat aan, het zet me aan tot zelfreflectie.
Ik schrik wel van je verhaal over je zus en haar man. En ben ook geneigd in de verdediging te schieten, merk ik. Het is denk ik een beetje van beiden. En ik denk ook dat allerhande moeilijke gezinsstructuren hierin een grote rol spelen.
Ja, ik ben perfectionistisch, maar nee, ik heb nog nooit negatief uitgelaten over of jegens hen. Alleen als hun zoon in het verleden dingen deed als express tegen je aan schoppen, oid, zei ik er iets van. Tegen hem, op een normale kleine-kinderen-manier.
Ik weet van mijn vader dat het hen juist steekt bijvoorbeeld, als wij onze dochter bij een bezoek zeggen dat ze 1 handje chips uit het bakje mag nemen, en niet het hele bakje leeg hoeft te eten. Moeilijk, want neefje mag dat dus wel, en zij vinden ons enorme trutten dat dochter dat niet mag. Laatst had neef een schimmelinfectie in zijn mond, toen heb ik inderdaad wel de fatale fout gemaakt te opperen dat chips eten dan wellicht niet de meest handige actie was, aangezien hij het steeds op een huilen zetten, als hij weer iets had gegeten.
Het is teveel om over uit te weiden, doe ik nu al, merk ik, maar het komt erop neer dat mijn vader hertrouwd is, ik verder eigenlijk geen familie heb, en hem graag meer zou zien. En eigenlijk vooral mijn dochter de familie wil geven die wij niet hadden. De vrouw van mijn vader trekt echter meer naar haar eigen kinderen (logischerwijs) en mijn vader zal niet snel uit zichzelf zeggen dat hij naar ons toe zou willen. Ik denk dat dat ook meer iets van vrouwen is. Als zij het maar goed regelt, vind mijn vader het allang best.
Zij hebben heel veel commentaar op ons: dochter op kdv, veel werken, niet hun ding. En zij voelen dus een sterke behoefte die emoties wel te uiten. Van die zachte fluiteropmerkingen tussen neus en lippen door. Heel irritant.
Op zich gaat het erom wat je ermee doet, natuurlijk, en daar kan ik alleen zelf iets aan doen. Iemand zei hierboven dat ik me minder afhankelijk moet opstellen. Ik denk dat daarin de schoen wringt.
Door die hele familiesituatie (waarmee ik ook opgegroeid ben) ben ik me op een bepaalde manier gaan op stellen. Ik wil graag goedkeuring en ben bang afgewezen te worden. Als ik het gevoel heb dat dat gebeurt, ga ik mokken en me negatief gedragen. Denk ik.
Zo.. voor vandaag ben ik een stap verder
Ik ga koken.. Ontzettend bedankt voor alle reacties! Top!
De boeken ga ik vanavond eens naar op zoek, lijkt me zinvol.
@ lindelunelente: ik waardeer je eerlijke reacties. Ik heb er wat aan, het zet me aan tot zelfreflectie.
Ik schrik wel van je verhaal over je zus en haar man. En ben ook geneigd in de verdediging te schieten, merk ik. Het is denk ik een beetje van beiden. En ik denk ook dat allerhande moeilijke gezinsstructuren hierin een grote rol spelen.
Ja, ik ben perfectionistisch, maar nee, ik heb nog nooit negatief uitgelaten over of jegens hen. Alleen als hun zoon in het verleden dingen deed als express tegen je aan schoppen, oid, zei ik er iets van. Tegen hem, op een normale kleine-kinderen-manier.
Ik weet van mijn vader dat het hen juist steekt bijvoorbeeld, als wij onze dochter bij een bezoek zeggen dat ze 1 handje chips uit het bakje mag nemen, en niet het hele bakje leeg hoeft te eten. Moeilijk, want neefje mag dat dus wel, en zij vinden ons enorme trutten dat dochter dat niet mag. Laatst had neef een schimmelinfectie in zijn mond, toen heb ik inderdaad wel de fatale fout gemaakt te opperen dat chips eten dan wellicht niet de meest handige actie was, aangezien hij het steeds op een huilen zetten, als hij weer iets had gegeten.
Het is teveel om over uit te weiden, doe ik nu al, merk ik, maar het komt erop neer dat mijn vader hertrouwd is, ik verder eigenlijk geen familie heb, en hem graag meer zou zien. En eigenlijk vooral mijn dochter de familie wil geven die wij niet hadden. De vrouw van mijn vader trekt echter meer naar haar eigen kinderen (logischerwijs) en mijn vader zal niet snel uit zichzelf zeggen dat hij naar ons toe zou willen. Ik denk dat dat ook meer iets van vrouwen is. Als zij het maar goed regelt, vind mijn vader het allang best.
Zij hebben heel veel commentaar op ons: dochter op kdv, veel werken, niet hun ding. En zij voelen dus een sterke behoefte die emoties wel te uiten. Van die zachte fluiteropmerkingen tussen neus en lippen door. Heel irritant.
Op zich gaat het erom wat je ermee doet, natuurlijk, en daar kan ik alleen zelf iets aan doen. Iemand zei hierboven dat ik me minder afhankelijk moet opstellen. Ik denk dat daarin de schoen wringt.
Door die hele familiesituatie (waarmee ik ook opgegroeid ben) ben ik me op een bepaalde manier gaan op stellen. Ik wil graag goedkeuring en ben bang afgewezen te worden. Als ik het gevoel heb dat dat gebeurt, ga ik mokken en me negatief gedragen. Denk ik.
Zo.. voor vandaag ben ik een stap verder
Ik ga koken.. Ontzettend bedankt voor alle reacties! Top!
Computer says nooooo
maandag 15 april 2013 om 19:17
Bang zijn voor afwijzing is een heel herkenbare angst. Je reactie daarop ook, maar die kan helaas wel averechts werken. Weet je vader dat je hem graag meer zou willen zien en dat je behoefte hebt aan contact? En weet je stiefmoeder dat, dat je haar belangrijk vindt? Neem je regelmatig uit jezelf initiatief om hen te gaan zien? Nodig je hen uit bij jullie thuis of samen met jullie iets te ondernemen?
En die negatieve kritiek vanuit hen. Tja, mijn ouders zijn ook zo, impliciet en expliciet hebben ze (negatief) commentaar op van alles en nog wat in ons leven. Om gek van te worden, maar uit ervaring weet ik dat het weinig zin heeft om ze daarop te wijzen. Ze zien het zelf namelijk niet als negatieve kritiek. Het is de enige manier waarop ze kunnen communiceren: door overal hun waardeoordeel over uit te spreken. Ze doen het vanuit een liefdevolle intentie, dus ik onderga het maar
Die meningsverschillen over opvoeding, werk ed zullen er altijd wel zijn, maar het is de kunst ze niet de overhand te laten nemen als jullie als familie bij elkaar zijn. Dan zijn andere dingen belangrijker: het gevoel samen te zijn, bij elkaar te horen en om elkaar te geven. Focus je op de waardevolle band die jullie hebben, en negeer de wederzijdse irritaties of besteed er in ieder geval zo min mogelijk aandacht aan. Je zult zien dat je dan veel meer voldoening zult halen uit die familiebijeenkomsten.
Een tip die ik zelf ook meer ter harte ga nemen, want ook ik worstel toch nog best vaak met dit soort dingen. Als je perfectionistisch van aard bent, en je dingen snel persoonlijk aantrekt, is het lastig om te stoppen je hierover druk te maken.
Het geeft in ieder geval wel aan dat je familie en je vrienden en je partner belangrijk voor je zijn, en dat is alleen maar goed.
En die negatieve kritiek vanuit hen. Tja, mijn ouders zijn ook zo, impliciet en expliciet hebben ze (negatief) commentaar op van alles en nog wat in ons leven. Om gek van te worden, maar uit ervaring weet ik dat het weinig zin heeft om ze daarop te wijzen. Ze zien het zelf namelijk niet als negatieve kritiek. Het is de enige manier waarop ze kunnen communiceren: door overal hun waardeoordeel over uit te spreken. Ze doen het vanuit een liefdevolle intentie, dus ik onderga het maar
Die meningsverschillen over opvoeding, werk ed zullen er altijd wel zijn, maar het is de kunst ze niet de overhand te laten nemen als jullie als familie bij elkaar zijn. Dan zijn andere dingen belangrijker: het gevoel samen te zijn, bij elkaar te horen en om elkaar te geven. Focus je op de waardevolle band die jullie hebben, en negeer de wederzijdse irritaties of besteed er in ieder geval zo min mogelijk aandacht aan. Je zult zien dat je dan veel meer voldoening zult halen uit die familiebijeenkomsten.
Een tip die ik zelf ook meer ter harte ga nemen, want ook ik worstel toch nog best vaak met dit soort dingen. Als je perfectionistisch van aard bent, en je dingen snel persoonlijk aantrekt, is het lastig om te stoppen je hierover druk te maken.
Het geeft in ieder geval wel aan dat je familie en je vrienden en je partner belangrijk voor je zijn, en dat is alleen maar goed.